บทที่ 4 ฝันถึงนาง

ฝานฉางอวี้หากระจาดมาตักเครื่องในหมูพะโล้ที่หอมกรุ่นจนน้ำลายสอขึ้นมาสะเด็ดน้ำ กลิ่นเครื่องเทศและกลิ่นเนื้อผสมผสานกันอย่างลงตัว สีสันของน้ำพะโล้ที่เคลือบอยู่ก็สวยงามน่าทาน ดูน่ากินกว่าเนื้อพะโล้ที่เห็นตามร้านขายเนื้อสำเร็จรูปเมื่อกลางวันเสียอีก

ฉางหนิงน้อยชะเง้อคอมองดูที่หน้าเตาตาละห้อย พอเห็นว่าเป็นเครื่องในหมูล้วนๆ ก็ดูผิดหวังเล็กน้อย: “ไม่มีหูหมูหรือ…”

นางชอบกินหูหมู

ฝานฉางอวี้ใช้ตะเกียบจิ้มเบาๆ ลงบนไส้ใหญ่และกระเพาะหมู ก็เจาะทะลุเป็นรูได้อย่างง่ายดาย ต้มจนเปื่อยยุ่ยและเข้าเนื้อสุดๆ

นางตอบว่า: “คืนนี้กินบะหมี่ไส้หมูไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำหูหมูพะโล้”

แววตาของฉางหนิงน้อยถึงได้กลับมาเป็นประกายอีกครั้ง

ฉวยจังหวะที่ไฟในเตายังแรงอยู่ ฝานฉางอวี้ตักน้ำพะโล้ขึ้นมา ล้างกระทะให้สะอาด ต้มน้ำใหม่ แล้วลวกบะหมี่เผื่อสำหรับห้าคน

นางสั่งฉางหนิงว่า: “เจ้าไปบอกท่านป้าจ้าวที่บ้านข้างๆ หน่อย ว่าคืนนี้ไม่ต้องทำมื้อดึก เดี๋ยวมากินบะหมี่ไส้หมูด้วยกัน”

ฉางหนิงรับคำอย่างว่าง่าย วิ่งเหยาะๆ ไปบอกข่าวที่บ้านข้างๆ ทันที

ต้มบะหมี่ใช้เวลาไม่นาน ฝานฉางอวี้ตระเตรียมเครื่องปรุงใส่ชามใบใหญ่สี่ใบและชามใบเล็กหนึ่งใบไว้ล่วงหน้า เพื่อให้หอมยิ่งขึ้น นางยังตักน้ำมันหมูที่เจียวไว้แล้วใส่ลงไปหนึ่งช้อน ราดด้วยน้ำต้มบะหมี่เดือดพล่าน น้ำมันหมูและเครื่องปรุงละลายเข้ากันในชาม กลิ่นหอมก็โชยเตะจมูกทันที

ฝานฉางอวี้ทำแบบง่ายๆ ตักเส้นบะหมี่ใส่ชาม โปะหน้าด้วยไส้ใหญ่เนื้อนุ่มเด้งที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ โรยต้นหอมซอยลงไปหน่อยก็เป็นอันเสร็จ

ถ้าเป็นแม่ของนางทำบะหมี่ละก็ จะต้องเคี่ยวน้ำซุปกระดูกหมูหม้อใหญ่ แล้วใช้น้ำซุปนั้นแทนน้ำต้มบะหมี่ รสชาติถึงจะหอมอร่อยสุดยอด

นางวางชามของน้องสาวไว้บนโต๊ะ ให้นางกินไปก่อน ส่วนตัวเองก็ยกบะหมี่ไส้หมูชามใหญ่สามชามไปที่บ้านข้างๆ

บันไดที่เชื่อมระหว่างห้องใต้หลังคากับชั้นล่างทำจากไม้ เมื่อมีเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่แผ่วเบาดังขึ้นบนแผ่นกระดาน เซี่ยเจิงก็ลืมตาขึ้น

อึดใจต่อมา เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้นที่หน้าประตู: “เจ้าตื่นอยู่หรือเปล่า?”

เซี่ยเจิงตอบ: “ประตูไม่ได้ลงกลอน”

น้ำเสียงยังคงแหบพร่า แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก

ฝานฉางอวี้ใช้ข้อศอกดันประตูเปิด มือหนึ่งถือตะเกียงน้ำมัน อีกมือหนึ่งประคองชามบะหมี่น้ำร้อนฉุยเดินเข้ามา “ข้าเพิ่งฟังท่านป้าเล่าว่า เมื่อเช้ามีเหยี่ยวตัวใหญ่บินลงมาจากฟ้า พุ่งชนหน้าต่างห้องข้างล่างจนพังยับเยิน จะมีเรื่องประหลาดแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร”

เซี่ยเจิงเม้มริมฝีปากแน่น นิ่งเงียบไม่ตอบรับ

เขาเองก็ไม่นึกว่าไห่ตงชิง (เหยี่ยวชนิดหนึ่ง) ตัวนั้นจะโง่เง่าถึงเพียงนั้น พอได้ยินเสียงนกหวีดของเขาก็ดิ่งหัวลงมาเลย

ฝานฉางอวี้ลอบสังเกตสีหน้าของเขา แม้จะยังซีดเซียวอยู่ แต่โดยรวมแล้วสีหน้าก็ดูดีกว่าเมื่อวานมาก

นางชินกับนิสัยเงียบขรึมของอีกฝ่ายแล้ว วางตะเกียงน้ำมันลงบนโต๊ะแล้วกล่าว: “โชคดีที่นกนักล่าตัวนั้นไม่ได้ทำร้ายใคร หน้าต่างห้องข้างล่างนั่นคงต้องรอให้ท่านลุงว่างค่อยซ่อม ตอนนี้เจ้าพักอยู่ห้องใต้หลังคานี้ถึงจะแคบไปหน่อย แต่ก็เงียบสงบดี”

ในที่สุดเซี่ยเจิงก็ส่งเสียง “อืม” เบาๆ เป็นการตอบรับ

ฝานฉางอวี้ประคองชามบะหมี่ยื่นส่งให้: “ต้มบะหมี่มาให้ เจ้าก็ทนกินไปก่อนแล้วกัน”

เซี่ยเจิงได้กลิ่นหอมโชยมาแล้ว สิ่งที่โปะอยู่หน้าบะหมี่ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ส่งกลิ่นหอมของเนื้อแบบเดียวกับที่โชยไปทั่วทั้งตรอกก่อนหน้านี้นี่เอง

กลิ่นนั้นยิ่งกระตุ้นความหิวโหยในท้องให้ทวีความรุนแรงขึ้น หลังจากต้องทนดื่มยาขมปี๋และกินโจ๊กเปล่าๆ มาหลายวัน บะหมี่ชามตรงหน้านี้ จะเรียกว่าอาหารเลิศรสก็คงไม่เกินไปนัก

เขากล่าวขอบคุณ รับชามบะหมี่มา คีบเส้นบะหมี่เข้าปากคำหนึ่ง

เส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม น้ำซุปกลมกล่อม แม้แป้งที่ใช้ทำจะไม่ได้ดีเด่อะไรนัก แต่ในเวลานี้เขากลับรู้สึกว่ามันอร่อยกว่าบะหมี่ทุกชามที่เคยสัมผัสมาในชีวิต เนื้อที่โปะอยู่ด้านบนก็เปื่อยนุ่มเด้งสู้ฟัน กัดลงไปคำหนึ่งรสชาติยิ่งหอมละมุน

ถึงแม้เขาจะโอ้อวดตัวเองว่าเคยกินอาหารเลิศรสมานักต่อนัก แต่กลับกินไม่ออกว่านี่คือเนื้ออะไร

เซี่ยเจิงถาม: “นี่คืออะไร?”

ฝานฉางอวี้กำลังจะรีบกลับไปกินบะหมี่ไส้หมูของตัวเอง พอได้ยินเขาถาม จึงตอบว่า: “ไส้ใหญ่”

มือที่คีบบะหมี่ของเซี่ยเจิงชะงักกึก พอได้ยินคำว่า ‘ไส้’ ลางสังหรณ์ไม่ดีก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

ฝานฉางอวี้เห็นเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้จักว่าไส้ใหญ่คืออะไร จึงอธิบายให้ชัดเจนยิ่งขึ้น: “ก็คือไส้ใหญ่ของหมูไงล่ะ”

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

ฝานฉางอวี้เคยเห็นคนที่ไม่ชอบกินเครื่องในหมูมาก็เยอะ แต่สีหน้าท่าทางตอนที่คนผู้นี้กินเข้าไปเมื่อครู่ ก็ไม่ได้ดูเหมือนจะรู้สึกว่าของสิ่งนี้ไม่อร่อยเลยนี่นา แล้วทำไมตอนนี้หน้าถึงได้ซีดเผือดขนาดนั้น นางคิดหาเหตุผลไม่ออกจริงๆ จึงถามด้วยความสงสัย: “เจ้าเป็นอะไรไป?”

“ไม่เป็นไร”

คำตอบนี้ตอบอย่างยากลำบากเล็กน้อย

เซี่ยเจิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างแนบเนียนอยู่หลายครั้ง กว่าจะระงับความรู้สึกพะอืดพะอมนั้นลงได้

ฝานฉางอวี้ยังห่วงบะหมี่ไส้หมูของตัวเองอยู่ ขืนไม่รีบกลับไปกินเส้นคงจะอืดหมด จึงกล่าวว่า: “งั้นข้ากลับก่อนนะ กินเสร็จแล้วก็วางชามไว้บนตู้ข้างๆ นั่นแหละ เดี๋ยวค่ำๆ ท่านป้าจะขึ้นมาเก็บเอง”

เสียงประตูปิดเบาๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของนางที่เดินลงบันไดไป

เซี่ยเจิงมองบะหมี่ในชามตัวเอง ขมวดคิ้วแน่น ลังเลว่าจะกินต่อดีหรือไม่

เขาไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมหรอกนะ สมัยก่อนตอนที่ต้องเดินทัพอย่างยากลำบาก เปลือกไม้รากหญ้าก็เคยแทะมาแล้ว มีแค่ลำไส้สัตว์นี่แหละที่ยังไม่เคยกิน

ไส้ใหญ่หมู? นั่นมันที่เก็บขี้หมูไม่ใช่หรือไง?

แค่คิดก็กลืนไม่ลงแล้ว

แต่พอนึกถึงแผลเต็มตัวของตัวเอง แล้วบะหมี่ชามนี้ก็เป็นอาหารที่ดูจะมีน้ำมีนวลที่สุดที่ถูกยกมาให้เขาสองวันมานี้

เซี่ยเจิงชั่งใจอยู่นาน ในที่สุดก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นบะหมี่ส่งเข้าปากอย่างแข็งทื่ออีกครั้ง

ฟ้าจะประทานภารกิจอันยิ่งใหญ่แก่บุคคล ย่อมต้องทดสอบจิตใจให้เหนื่อยล้า ทดสอบร่างกายให้ทนทาน…

ก็อร่อยดีเหมือนกัน

คืนนั้น เซี่ยเจิงที่ไม่ค่อยจะฝันเท่าไหร่นัก กลับฝันเห็นหญิงสาวที่ช่วยชีวิตเขาไว้อย่างน่าประหลาด ในฝันหญิงสาวคนนั้นกำลังต้อนหมูอย่างเบิกบานใจ เดินๆ ไปจู่ๆ ก็ชักมีดเล่มใหญ่ออกมา ผ่าท้องหมู ดึงเอาไส้หมูยาวเฟื้อยออกมามองหน้าเขาแล้วพูดว่า: “นี่คือไส้ใหญ่ เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้ากิน”

เสียงร้องของหมูในฝันและนอกฝันดังซ้อนทับกัน ทำให้เซี่ยเจิงสะดุ้งตื่นขึ้นมา เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง

เสียงหมูร้องจากบ้านข้างๆ ยังคงดังก้อง เซี่ยเจิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง

แต่ชั้นล่างเริ่มมีเสียงกุกกักแล้ว สงสัยว่าสองสามีภรรยาชราคงจะตื่นกันแล้ว เพื่อไปช่วยหญิงสาวคนนั้นชำแหละหมู

พอนึกถึงความฝันที่เพิ่งฝันไปเมื่อครู่ สีหน้าของเซี่ยเจิงก็ดูแย่มาก

ต้อนหมู ชำแหละหมู ไส้ใหญ่หมู… ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะหนีไม่พ้นเรื่องหมูๆ

เขานวดคลึงหางคิ้ว หลับตาลงอีกครั้ง พยายามปิดกั้นเสียงหมูร้องแหลมปรี๊ดที่ดังมาจากข้างนอก

ทนอีกไม่กี่วันก็แล้วกัน ไห่ตงชิงเอาส่งจดหมายกลับไปแล้ว ลูกน้องเก่าของเขาคงจะตามหาจนเจอในไม่ช้านี้ อีกไม่นานก็คงได้ออกจากที่นี่แล้ว

เขาจะทิ้งเงินก้อนใหญ่ไว้ให้หญิงสาวคนนั้นและสองสามีภรรยาชราเป็นค่าตอบแทน

ในสวนหลังบ้านของตระกูลฝาน ฝานฉางอวี้มัดหมูติดกับม้านั่งสำหรับชำแหละหมูด้วยเชือกเส้นหนาแล้ว นางได้เรี่ยวแรงมหาศาลมาจากพ่อ หมูที่ปกติต้องใช้ผู้ชายตัวโตๆ หลายคนถึงจะกดอยู่ นางเพียงคนเดียวก็กดมันไว้ได้อยู่หมัด

ม้านั่งชำแหละหมูของบ้านนางไม่ใช่ไม้ แต่เป็นม้านั่งหินที่พ่อของนางสั่งทำมาเป็นพิเศษ

พอมัดหมูติดกับม้านั่งนี้แล้ว ไม่ว่ามันจะดิ้นรนแค่ไหนก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ช่วยประหยัดแรงในการกดหางหมูไปได้เยอะ

มีดแทงคอหมูที่ยาวและแหลมคมแทงทะลุเข้าไปใต้คอหมูจนมิดด้าม เสียงหมูร้องแหลมๆ ดับวูบไปทันที เลือดหมูไหลทะลักออกมาตามรอยมีด รองใส่กะละมังไม้ใต้ม้านั่งหินจนเต็มกะละมัง

การชำแหละหมูมักจะถือเคล็ดว่าต้องลงดาบเดียวให้ตายสนิทถึงจะเป็นสิริมงคล เลือดหมูก็ต้องปล่อยออกมาให้เยอะที่สุดเท่าที่จะเยอะได้

ท่านป้าจ้าวที่มาช่วยเห็นกะละมังเลือดหมูก็ยิ้มร่า: “เลือดหมูกะละมังนี้คงพอกินไปได้หลายวันเลย”

ฝานฉางอวี้ไม่ตอบ ดึงมีดแทงคอหมูออกมา สีหน้าเคร่งขรึมอย่างหาดูได้ยาก บนใบหน้าและแขนเสื้อมีหยดเลือดกระเด็นติดอยู่เล็กน้อย

ทุกครั้งที่นางลงมีดชำแหละหมู นางจะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทำให้ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ อาจจะเป็นกลิ่นอายความดุร้ายเฉพาะตัวของคนที่ทำอาชีพฆ่าสัตว์กระมัง

รีดเลือดหมูจนหมด ฝานฉางอวี้แก้เชือก ลากหมูไปที่ริมกระทะน้ำร้อนใบใหญ่ ตักน้ำที่ต้มจนเดือดพล่านราดลวกขนหมูรอบหนึ่ง แล้วจึงเริ่มใช้มีดขูดขน

ฉางหนิงชะเง้อคอมองดูอยู่ที่หน้าประตู ท่านป้าจ้าวร้องบอก: “หนิงหนียงไปเล่นข้างนอกเถอะ เด็กเล็กอย่ามาดูอะไรแบบนี้เลย เดี๋ยวกลางคืนจะฝันร้ายเอา”

ฉางหนิงบ่นพึมพำเสียงเบา “ข้าไม่กลัวหรอก” แต่ก็ยอมเดินอ้อยอิ่งออกไปข้างนอก

ฝานฉางอวี้ขูดขนหมูเสร็จก็ล้างน้ำทำความสะอาดอีกรอบ แทบจะไม่ต้องให้ช่างไม้จ้าวและท่านป้าจ้าวช่วยเลย นางก็ดึงหมูขึ้นไปแขวนกับตะขอเหล็กที่เสากลางลานบ้านเอง แล้วใช้มีดผ่าซีกสับหมูออกเป็นสองซีก

ซีกหนึ่งยังคงแขวนไว้กับตะขอเหล็ก ส่วนอีกซีกหนึ่งนางแบกไปวางบนแผ่นประตูที่พาดไว้กับม้านั่งเพื่อชำแหละแบ่งเนื้อ

สองสามีภรรยาตระกูลจ้าวมองดูจนตาค้าง พึมพำว่า: “เด็กคนนี้ถอดแบบพ่อมาจริงๆ…”

ฝานฉางอวี้ชำแหละเนื้อหมูเสร็จ ก็รีบเอาขึ้นรถเข็นลากไปขายที่ตลาดเนื้อสัตว์ ส่วนเนื้อยี่สิบกิโลกรัมที่พ่อครัวหลี่จากเหลาอาหารอี้เซียงสั่งจองไว้เมื่อวาน ก็รบกวนให้ช่างไม้จ้าวช่วยเอาไปส่งให้

นางลองคิดดูแล้วก็ตัดสินใจแถมเครื่องในพะโล้ให้พ่อครัวหลี่ไปด้วยสักหน่อย ไม่ได้หวังว่าวันหน้าเขาจะมาเป็นลูกค้าซื้อเนื้อพะโล้นางหรอก เขาก็เป็นถึงพ่อครัวใหญ่ของเหลาอาหาร นางไม่ได้มีความคิดจะเอามะพร้าวห้าวไปขายสวนอยู่แล้ว แค่อยากขอบคุณที่เขามาอุดหนุนก็เท่านั้น

เมื่อมาถึงตลาดเนื้อสัตว์ ฝานฉางอวี้ถือว่ามาเช้า มีร้านเปิดอยู่แค่ประปราย พ่อค้าขายเนื้อกำลังนำเนื้อหมูที่จะขายวันนี้ออกมาจัดวางไว้หน้าร้าน

คนรู้จักบางคนเห็นนางก็อดประหลาดใจไม่ได้: “อ้าว ฉางอวี้ก็จะมาเปิดร้านขายเนื้อหมูของบ้านเจ้าแล้วหรือ?”

ฝานฉางอวี้ตอบรับอย่างฉะฉาน

นางเปิดประตูร้านที่ปิดสนิทมากว่าหนึ่งเดือน ด้านในถูกเก็บกวาดไว้สะอาดสะอ้าน ข้าวของทุกอย่างยังคงจัดวางไว้ในตำแหน่งเดิมที่พ่อของนางเคยชิน เพียงแต่มีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่บ้าง

พอนึกถึงพ่อ ฝานฉางอวี้ก็รู้สึกจุกในอก รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเศร้าโศก จึงรีบสลัดอารมณ์ทิ้ง ตักน้ำมาเช็ดถูทำความสะอาดร้านทั้งข้างนอกข้างในอีกครั้ง แล้วจึงเริ่มนำเนื้อหมูที่ชำแหละเมื่อเช้ามาจัดวางบนเขียง เครื่องในที่พะโล้ไว้เมื่อคืนก็นำมาวางไว้ด้วย

จนกระทั่งถึงช่วงเวลาเฉิน (07.00-08.59 น.) ตลาดถึงจะเริ่มมีคนมาเดินจับจ่ายซื้อกับข้าวประปราย

ร้านเนื้อของฝานฉางอวี้ตั้งอยู่ในทำเลดี ประกอบกับร้านอื่นๆ ล้วนมีแต่ผู้ชายร่างกำยำหรือคุณป้าตายืนขายอยู่ มีเพียงนางที่เป็นหญิงสาวยืนขายอยู่คนเดียว ป้าๆ ที่มาซื้อกับข้าวดูเหมือนจะรู้สึกว่านางน่าจะต่อรองราคาได้ง่ายกว่า เดินผ่านไปผ่านมาก็มักจะถามราคาสักหน่อย

ฝานฉางอวี้ก็ยิ้มแย้มบอกราคาไป แล้วบอกว่าวันนี้ร้านเพิ่งเปิดใหม่ ซื้อเนื้อหมูหนึ่งกิโลกรัมแถมเครื่องในพะโล้ให้หนึ่งตำลึง เพื่อความเป็นสิริมงคล

พวกคุณป้าพอได้ยินว่าซื้อเนื้อสดแล้วมีของแถมเป็นเนื้อพะโล้ ก็อดสนใจไม่ได้ ส่วนใหญ่ก็เลยตกลงซื้อเนื้อหมูกับฝานฉางอวี้สักชิ้น

เพิ่งจะเปิดตลาด ก็ขายได้หลายรายติดๆ กันแล้ว ร้านขายเนื้อหมูในละแวกนั้นมีแต่ร้านของฝานฉางอวี้ที่ขายดี

คนขายเนื้อกัวร้านตรงข้ามเห็นแล้วก็ตาร้อนผ่าว ตะโกนข้ามมาว่า: “แม่หนูฝานเอ้อร์ ทำการค้ามันต้องมีกฎเกณฑ์สิ ร้านขายเนื้อในตลาดนี้เขาขายราคาเดียวกันหมด เจ้าขายเนื้อแล้วมีของแถมแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

ฝานฉางอวี้รู้ดีว่าคนผู้นี้เมื่อก่อนก็ไม่ถูกกับพ่อของนางอยู่แล้ว นางก็ไม่ได้กลัวอีกฝ่ายหรอกนะ ตอบกลับอย่างฉะฉานว่า: “ท่านลุงกัวพูดแบบนี้ปรักปรำข้าเกินไปแล้ว เนื้อร้านข้าก็ขายราคาเดียวกับทุกคนไม่ใช่หรือ? ผิดกฎตรงไหนกัน? ที่แถมของก็เพราะร้านบ้านข้าเพิ่งเปิดใหม่วันนี้ ถือเป็นการฉลองเอาฤกษ์เอาชัย กฎข้อไหนห้ามไว้ล่ะ? หรือท่านลุงกัวเห็นว่าข้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ เป็นเด็กกำพร้า เลยคิดจะรังแกกันง่ายๆ?”

อีกฝ่ายเถียงฝานฉางอวี้ไม่ออก หน้าเหลืองๆ ถึงกับแดงก่ำด้วยความโกรธ: “ฝีปากกล้าดีนี่ ข้าเถียงเจ้าไม่ชนะหรอก!”

คนขายเนื้อข้างๆ ที่สนิทกับครอบครัวฝานช่วยพูดแก้ต่างให้: “เอาล่ะๆ เฒ่ากัว วันนี้นังหนูฉางอวี้ขายหมูแค่ตัวเดียว เจ้าจะไปคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กมันทำไม?”

จะให้โดนหาว่ารังแกเด็กมันก็ฟังดูไม่ดี คนขายเนื้อกัวจึงตะคอกว่า: “ได้ วันนี้เจ้าจะแถมก็แถมไป แต่พรุ่งนี้ไม่อนุญาตแล้วนะ!”

เดิมทีฝานฉางอวี้ก็ตั้งใจจะแจกของแถมแค่วันเดียวอยู่แล้ว พรุ่งนี้เนื้อพะโล้นี้นางตั้งใจจะเอามาทำขาย นางจึงตอบไปว่า: “แน่นอนจ้ะ”

คนขายเนื้อกัวถึงได้ยอมเลิกรา

ขืนรอให้คนเดินมาถาม เนื้อก็คงขายออกช้า ถึงแม้คนขายเนื้อกัวร้านตรงข้ามจะหน้าบูดเบี้ยวแทบจะเบี้ยวไปถึงไหนต่อไหนแล้ว คนที่ตั้งใจจะไปถามราคาร้านเขา พอเห็นท่าทางดุร้ายเหมือนยักษ์เหมือนมาร ก็ไม่กล้าเข้าไปถาม

ของแถมแจกแค่วันเดียว ฝานฉางอวี้คิดว่าต้องพยายามสร้างชื่อให้เป็นที่รู้จักมากที่สุด

รอจนคนเดินไปเดินมาในตลาดเริ่มเยอะขึ้น นางก็ตัดสินใจตะโกนเรียกลูกค้าทันที: “ขายเนื้อจ้า ซื้อเนื้อหมูหนึ่งกิโลกรัมแถมเครื่องในพะโล้หนึ่งตำลึงจ้า!”

เสียงเรียกลูกค้านี้ได้ผลชะงัด มีคนเข้ามามุงดูทันที ถามราคาเนื้อหมูกันใหญ่

ฝานฉางอวี้ทั้งต่อรองราคากับลูกค้า ทั้งสับเนื้อหั่นเนื้ออย่างคล่องแคล่ว แกล้งทำหน้าเจ็บปวดรวดร้าวตอนยอมลดราคาให้สักสองสามอีแปะ ตลาดเช้ายังไม่ทันผ่านไปครึ่งทาง เนื้อหมูในร้านของนางก็แทบจะถูกแย่งซื้อไปจนหมดเกลี้ยง ผลลัพธ์ดีเกินกว่าที่ฝานฉางอวี้คาดไว้เสียอีก

หน้าของคนขายเนื้อกัวร้านตรงข้าม บูดเบี้ยวเหม็นหึ่งประหนึ่งแผ่นกระดานในส้วมบ้านเขาไปแล้ว

ฝานฉางอวี้ทำเป็นมองไม่เห็น นางจัดร้านของตัวเองให้เรียบร้อย เก็บมีดใส่ย่ามสะพายหลัง ปิดประตูร้าน แล้วกำถุงเงินที่ตุงเป่งเตรียมไปตลาดว้าซื่อเพื่อซื้อหมูอีกสักสองตัว

ตอนที่เดินผ่านร้านของคนขายเนื้อกัว อีกฝ่ายก็พูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า: “พรุ่งนี้ถ้ายังขืนแถมบ้าแถมบออะไรอีก อย่าหาว่าข้ารังแกเด็กกำพร้าก็แล้วกัน!”

ฝานฉางอวี้พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเย็นชา ไม่สนใจไยดี

พรุ่งนี้นางไม่แถมแล้ว นางจะขาย!

ระหว่างทางฝานฉางอวี้คำนวณเงินในใจคร่าวๆ หมูตัวนี้หนักเก้าสิบกิโลกรัม หักหัวกับเครื่องในออกไปแล้ว น่าจะมีเนื้อประมาณเจ็ดสิบกิโลกรัม ขายราคาเนื้อสดทั้งหมด วันนี้กำไรเบื้องต้นก็น่าจะได้สักสองก้วน (สองพันอีแปะ) กว่าๆ แล้ว

หัวหมูกับเครื่องในพรุ่งนี้เอาไปทำพะโล้ขาย ก็จะได้รายได้เพิ่มมาอีกก้อน!

หักต้นทุนค่าซื้อหมูออกไป หมูตัวนี้ได้กำไรสุทธิก้วนกว่าๆ เลยทีเดียว!

สัมผัสถึงน้ำหนักที่หนักอึ้งของถุงเงินในอก ฝีเท้าของฝานฉางอวี้ก็เบาหวิวขึ้นมาทันตา ความขุ่นเคืองที่คนขายเนื้อกัวหาเรื่องถูกโยนทิ้งไปจนหมดสิ้น

แต่ตอนที่นางเพิ่งจะเดินออกจากตลาดเนื้อสัตว์ ยังไม่ทันเข้าตลาดว้าซื่อ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเองอย่างร้อนรนจากด้านหลัง: “ฉางอวี้! ฉางอวี้!”

ฝานฉางอวี้หันกลับไปมอง ปรากฏว่าเป็นช่างไม้จ้าว เขาวิ่งกระหืดกระหอบมา หน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด

ฝานฉางอวี้รีบถาม “เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ ท่านลุงจ้าว?”

ช่างไม้จ้าวหอบจนพูดแทบไม่เป็นคำ: “เจ้ารีบกลับไปดูที่บ้านเร็วเข้า ลุงใหญ่ของเจ้าพาคนจากบ่อนมาพังประตูบ้านเจ้าแล้ว รื้อค้นข้าวของกระจุยกระจายหาโฉนดที่ดิน ข้ากับท่านป้าของเจ้าแก่ป่านนี้แล้ว จะไปห้ามพวกมันอยู่ได้อย่างไร!”