ตอนที่ 72 ฉันจะอยู่กับแม่

เสิ่นเมิ่งฟังแล้วก็ตกใจ เซี่ยจิ้งห่าวยังไม่ถึงกำหนดคลอดเลยนี่นา ทำไมถึงได้จะคลอดตอนนี้ล่ะ หล่อนวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ แล้วรีบวิ่งไปเปิดประตูบ้าน

หล่อนวิ่งออกไปข้างนอก โดยมีเด็กๆ วิ่งตามมาเป็นพรวน

“ลู่เจียเซิ่ง นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

“พะ… พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รีบไปดูหน่อยเถอะจ้ะ จิ้งห่าวนอนอยู่บนเตียงเตา เลือดไหลออกมาด้วย หล่อนเอาแต่เรียกหาพี่ ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วจ้ะ”

เสิ่นเมิ่ง: “…”

ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันนะน้องชาย ตามหลักแล้วฉันยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่นะจ๊ะ!!!

“ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งตื่นตระหนกนะ ยิ่งตื่นตระหนกก็จะยิ่งทำอะไรไม่ถูก เลือดออกแสดงว่าต้องไปคลอดที่บ้านไม่ได้แน่ๆ ฉันเคยพาจิ้งห่าวไปหาหมอที่โรงพยาบาลในอำเภอ ลู่เจียเซิ่ง นายรีบไปหาลุงไกว่ ให้ลุงแกเอาเกวียนวัวมา นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายนะ รีบไปเลย หมิงหยาง ไปที่เตียงเตาของแม่ หยิบผ้าห่มลงมาสองผืน เดี๋ยวพอลุงไกว่มาถึง ก็ให้ลุงแกช่วยปูให้ อ้อ หมิงเลี่ยง ไปตามป้าสี่เฟิ่งมา นางน่าจะอยู่บ้าน ให้มาช่วยดูน้องๆ ที่บ้านเราหน่อยนะ”

“ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ลู่เจียเซิ่งก็เต็มไปด้วยความสงสัย วิ่งหน้าตั้งไปบ้านลุงไกว่ เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าสองสะใภ้ที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันในอดีต ทำไมตอนนี้ถึงได้สนิทสนมกันขนาดนี้

หมิงหยางกับหมิงเลี่ยงและเด็กๆ ก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ หมิงฟางจูงมือลู่หมิงข่ายกลับเข้าห้องไป เวลานี้การอยู่บ้านเฉยๆ ไม่สร้างความวุ่นวายให้แม่ ก็ถือว่าเป็นการช่วยงานแม่ได้แล้ว

เสิ่นเมิ่งวิ่งไปข้างหน้าสองก้าว แล้วก็วิ่งกลับเข้าบ้านอีกรอบ หล่อนเปิดตู้ ใช้บานตู้บังสายตา แล้วหยิบโสมแผ่น ขนมช็อกโกแลตแท่ง และเครื่องดื่มชูกำลังขวดหนึ่งออกมาจากมิติ เทเครื่องดื่มชูกำลังใส่ขวดน้ำอัดลมเตรียมไว้

เด็กๆ เห็นแต่แม่ก้มๆ เงยๆ อยู่หน้าตู้ เสียงดังกุกกัก ไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่ สักพักเสิ่นเมิ่งก็หิ้วกระเป๋าใบหนึ่งวิ่งไปที่บ้านลู่

หลิวซานจินนั่งอยู่ที่ประตูห้องเซี่ยจิ้งห่าว ชี้หน้าด่าทอหล่อน

“แกมันตัวกาลกิณี จงใจทำตัวให้ลูกชายฉันดูใช่ไหม คลอดลูกมาแล้วหนึ่งคน จะมาปวดท้องโวยวายอะไรนักหนา ถ้าฉันรู้ว่าแกเป็นคนแบบนี้ ฉันคงไม่ยอมให้แกเข้าบ้านมาหรอก แกยังจะกล้าถือมีดขู่ฉันอีกนะ ตาเฒ่า แกเห็นไหมล่ะ ตอนที่แกไม่อยู่บ้าน ยายแก่อย่างฉันต้องทนรับกรรมขนาดไหน!”

เซี่ยจิ้งห่าวเอามือกุมท้อง ร้องครวญคราง “อือๆ” บางครั้งก็ร้องเสียงดัง บางครั้งก็พยายามกลั้นไว้ เสี่ยวกังตกใจจนหน้าถอดสี นั่งตัวสั่นอยู่ข้างเตียงเตา ไม่กล้าขยับตัว

“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด พวกคุณนั่นแหละที่รังแกฉันมากเกินไป ถ้ากล้าทำแบบนี้จริงๆ ก็ไม่ต้องกลัวว่าพี่ใหญ่กลับมาแล้วจะโกรธสิ?”

“แกหุบปากไปเลยนะ ครอบครัวลู่ของเรา ไม่มีที่ให้แกมาเสนอหน้าพูดจาสอดรู้สอดเห็นหรอกนะ”

หลิวซานจินยังคงไม่ยอมลดละ ราวกับว่าผู้หญิงที่กำลังเจ็บปวดทรมานอยู่ในห้อง ไม่ได้กำลังคลอดหลานของนางอย่างนั้นแหละ

ลู่ฉางจู้นั่งอยู่บนม้านั่งหน้าประตูห้องโถง สูบยาสูบ คิ้วขมวดมุ่น ปรายตามองหลิวซานจินที่เอาแต่ร้องไห้โวยวาย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญว่า “หยุดโวยวายได้แล้ว ตอนนี้รีบให้สะใภ้สามคลอดลูกก่อนเถอะ อย่าให้หลานต้องเป็นอันตราย”

ทุกคนได้ยินก็รู้เลยว่าคุณปู่เป็นห่วงลูกในท้องของเซี่ยจิ้งห่าว ถ้าเป็นลูกผู้ชายล่ะก็ คุณปู่คงจะออกโรงปกป้องเซี่ยจิ้งห่าวแน่ๆ

หลิวซานจินหยุดร้องไห้ทันที

โจวเจียวเจียวเอามือปิดหน้า ทำหน้าตาเวทนา มองลู่เจียเซวียน ส่วนเขาก็ลูบหลังหล่อนด้วยความสงสาร เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ เขาจะไม่มีวันลืม และจะไม่ยอมให้เจียวเจียวต้องมาทนรับเคราะห์ฟรีๆ แน่

เสิ่นเมิ่งหิ้วของมาถึง ก็แทบจะช็อกกับพฤติกรรมของครอบครัวลู่ เซี่ยจิ้งห่าวนอนเจ็บปวดร้องโอดโอยอยู่ในห้อง มีแค่เสี่ยวกังเด็กที่ยังพูดไม่ค่อยชัดอยู่เป็นเพื่อน ส่วนคนอื่นๆ กลับเอาแต่ยืนออกันอยู่หน้าประตู

“จิ้งห่าว ไม่ต้องกลัวนะ ฉันมาแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่มาแล้ว ไม่เป็นไรนะจ๊ะ!”

พอเซี่ยจิ้งห่าวได้ยินเสียงของเสิ่นเมิ่ง หัวใจที่กระวนกระวายก็สงบลงไปได้บ้าง หล่อนพยายามยื่นมือไปจับเสี่ยวกัง

“อย่ากลัวนะลูก ป้าสะใภ้ใหญ่มาแล้ว พอป้าเขามา แม่ก็จะปลอดภัยแน่นอน”

เด็กน้อยฟังคำพูดของแม่แบบงงๆ แต่ด้วยความผูกพันของแม่ลูก หลังจากที่ตกใจกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้เขาก็ร้องไห้ออกมา โผเข้ากอดเซี่ยจิ้งห่าว กลัวว่าจะไปทับโดนท้องแม่ ก็เลยเบี่ยงตัวไปนิดหนึ่ง เอามือน้อยๆ ลูบท้องของเซี่ยจิ้งห่าวเบาๆ เพื่อปลอบประโลมน้องที่กำลังดิ้นซนอยู่ในท้อง

หลิวซานจินพอเห็นเสิ่นเมิ่งมา ก็ลุกพรวดขึ้นจากพื้น โจวเจียวเจียวก็หันหน้าหนี ไม่ยอมมองหน้าหล่อน ส่วนลู่เจียเซวียนพอมองเห็นสภาพของเมียตัวเอง ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“พี่มาทำไม พี่สามล่ะ ไม่ใช่ว่าให้เขาไปตามหมอตำแยมาหรอกเหรอ?”

เสิ่นเมิ่งขี้เกียจจะสนใจเขา วิ่งตรงเข้าไปในห้องของเซี่ยจิ้งห่าว พอเข้าไปก็รีบหาหมอนมารองใต้ก้นของเซี่ยจิ้งห่าว แล้วก็ถอดกางเกงหล่อนออก

“พะ… พี่สะใภ้ใหญ่ พี่จะทำอะไรน่ะ พี่… พี่อย่า…” เซี่ยจิ้งห่าวไม่กล้าพูดต่อ กลัวว่าพวกผู้ชายบ้านลู่ที่อยู่ข้างนอกจะได้ยิน แล้วหล่อนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“โชคดีที่เลือดออกไม่เยอะ จิ้งห่าว ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ ตอนนี้พยายามเก็บแรงไว้ก่อน ฉันให้เจียเซิ่งไปตามลุงไกว่แล้ว เดี๋ยวพวกเขามาถึง เราก็ไปโรงพยาบาลในอำเภอกัน เธอต้องคลอดลูกได้อย่างปลอดภัยแน่นอน ไม่ต้องกลัวนะ”

เสี่ยวกังร้องไห้สะอึกสะอื้น มองเสิ่นเมิ่งอย่างน่าสงสาร เสิ่นเมิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง เอื้อมมือไปลูบหัวเด็กน้อย

“เสี่ยวกัง ไม่ต้องกลัวนะลูก เดี๋ยวพี่หมิงหยางมารับลูกไปเล่นที่บ้านป้าสะใภ้ใหญ่นะ ไปกินขนมหวานกับแคนตาลูปกับพี่ๆ นะจ๊ะ”

“ฉันจะอยู่กับแม่ ฉันจะอยู่กับแม่”

เด็กน้อยพูดไม่ค่อยชัด ฟันน้ำนมก็ยังขึ้นไม่ครบ เซี่ยจิ้งห่าวปวดท้องอย่างหนัก ในเวลาแบบนี้เสี่ยวกังจะยอมทิ้งแม่ไปเล่นได้ยังไง เขาไม่อยากอยู่ห่างจากแม่เลยแม้แต่นิดเดียว

“ฉันพูดกับเธอไม่ได้ยินหรือไง วางอำนาจบาทใหญ่ขึ้นทุกวันนะ เจียเซวียนพูดด้วยก็ไม่ตอบ ยังจะไปโรงพยาบาลในอำเภออีก จะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายล่ะ ไม่มีเงิน ใครเขาไปคลอดที่โรงพยาบาลกัน ทำเป็นสำออยไปได้ ไม่ใช่ว่าไม่เคยคลอดลูกสักหน่อย วันนี้ถ้าฉันไม่ยอมควักเงิน ฉันก็อยากจะดูสิว่าเธอจะกล้าไปไหม คลอดลูกแล้วยังคิดจะผลาญเงินอีก เจียเซิ่งเป็นลูกชายฉัน ฉันไม่ยอมให้ไป ฉันอยากรู้ว่าเขาจะกล้าขัดคำสั่งฉันไหม”

“ขี้เกียจจะมาต่อปากต่อคำด้วย ตัวเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน คลอดลูกมันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน ตัวเองก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ ทำไมจิ้งห่าวถึงต้องไปโรงพยาบาล พวกคุณก็น่าจะรู้ดี คนที่หลบหน้าไม่ยอมออกมาก็ยิ่งรู้ดีกว่าใคร รอไปเถอะ เจียเซิ่งทำงานหนักหาเงินอยู่ข้างนอก พอกลับมาถึงบ้าน เมียกำลังจะคลอดลูก แต่กลับไม่มีใครในครอบครัวมาสนใจใยดี ถ้าเขายังไม่เข้าข้างจิ้งห่าวอีก วันข้างหน้าก็ไม่ต้องมาเผาผีกันแล้ว ผู้ชายแบบนี้ จิ้งห่าวก็ไม่ต้องไปทนอยู่ด้วยหรอก”

เซี่ยจิ้งห่าวปวดท้องจนสมองเบลอไปหมด แต่ก็ยังพอได้ยินคำพูดของพี่สะใภ้ใหญ่ หล่อนรู้สึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่พูดถูก นี่คือลูกของหล่อนกับลู่เจียเซิ่ง ถ้าเขาไม่เข้าข้างหล่อน วันข้างหน้าหล่อนก็จะไม่รักไม่ห่วงเขาอีกต่อไปแล้ว

อู๋เซียงหลานนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มไม่กล้าขยับ หล่อนเองก็ไม่คิดว่าเซี่ยจิ้งห่าวจะเลือดออกกะทันหันแบบนี้ พอคิดถึงคราบเลือดบนพื้นเมื่อกี้ หล่อนก็ตัวสั่นเทาไปหมด คราวนี้ถึงจะไม่ใช่ความผิดของหล่อนทั้งหมด แต่ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยอย่างแน่นอน!

ลู่เจียเซิ่งมาถึงหน้าประตูบ้าน ก็พอดีได้ยินแม่ของตัวเองกับพี่สะใภ้ใหญ่กำลังเถียงกัน เขาผลักประตูเข้าไปทันที

“ไปโรงพยาบาล ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย พี่สะใภ้ใหญ่ ลุงไกว่เตรียมเกวียนวัวรออยู่ข้างนอกแล้ว เราไปกันเลยเถอะจ้ะ”