ตอนที่ 24 นี่แหละคือกลิ่นอายลูกผู้ชาย

เสิ่นเมิ่งตักอาหารเย็นที่โจวเจียวเจียวเอามาส่งแบ่งให้เด็กๆ กินเป็นส่วนใหญ่ ไข่ไก่สองฟองก็แบ่งให้เด็กคนละครึ่งฟอง ไม่ได้ลำเอียงให้ใครมากกว่าเพราะเห็นว่าโตกว่าหรือเล็กกว่า ส่วนตัวเธอเองกินแค่ซุปแป้งข้าวโพดปั้นก้อนไปครึ่งชามเท่านั้น

การกระทำของเธอทำให้ลู่หมิงข่ายกับลู่หมิงฟางรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก ลู่หมิงฟางถึงกับเอาไข่ไก่ส่วนของตัวเองไปวางไว้ตรงหน้าเสิ่นเมิ่ง

“แม่ แม่กินเถอะจ้ะ หนูไม่หิวเลย”

“ส่วนของหนูก็ให้แม่กินด้วย เสี่ยวข่ายก็ไม่หิว”

“เสี่ยวข่ายเป็นเด็กดีจริงๆ หมิงฟาง ลูกๆ กินกันเถอะ ตอนบ่ายแม่ดื่มน้ำซุปถั่วเขียวไปแล้ว ตอนนี้เลยไม่รู้สึกหิวเลย อาของลูกกำลังต้มน้ำร้อนให้ เดี๋ยวตอนเย็นก็เอากะละมังมาอาบน้ำให้สะอาดนะ วันหลังแม่จะหาช่างไม้ มาทำกะละมังใบใหญ่ๆ ไว้ให้หมิงฟางใช้เป็นส่วนตัวเลยดีไหม”

เป็นเด็กผู้หญิงต้องรู้จักรักษาความสะอาดตั้งแต่เด็กๆ เมื่อก่อนไม่เคยถูกฝึกให้เป็นนิสัยก็แล้วไปเถอะ แต่ในเมื่อเธอมาอยู่ที่นี่แล้ว เธอก็ต้องดูแลเด็กผู้หญิงคนนี้ให้ดีหน่อย ถ้าตอนเด็กๆ ดูแลไม่ดี พอโตเป็นสาวแล้วจะต้องมานั่งเสียใจทีหลัง

“แม่ ผมไม่อาบ แม่ไม่เข้าใจหรอก นี่แหละคือกลิ่นอายของลูกผู้ชาย ขืนอาบน้ำไปกลิ่นก็หายหมดสิ” ลู่หมิงเลี่ยงเห็นว่าเธออารมณ์ดี พูดจากับน้องๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก็เลยรวบรวมความกล้าพูดต่อรองให้ตัวเองบ้าง เขาไม่อยากอาบน้ำจริงๆ

“ไม่ได้ อากาศร้อนขนาดนี้ ไม่อาบน้ำจะนอนได้ยังไง ลูกลองดมกลิ่นตัวเองดีๆ สิ นั่นมันกลิ่นอายลูกผู้ชายที่ไหนกัน นั่นมันกลิ่นเหม็นเหงื่อชัดๆ”

“ฮี่ๆ พี่รองเหม็นตุๆ”

ลู่หมิงเลี่ยงถลึงตาใส่ลู่หมิงข่าย ท่าทางไม่ยอมรับอย่างเห็นได้ชัด เขาได้ยินพวกผู้ชายที่ไปทำงานในนาพูดกันว่า นี่แหละคือกลิ่นอายของลูกผู้ชาย เขาไม่เห็นจะรู้สึกว่ามันเหม็นตรงไหนเลย

เสิ่นเมิ่งเห็นท่าทางไม่ยอมแพ้ของเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ หันไปมองลู่หมิงหยางที่เอาแต่เงียบมาตลอด

“หมิงหยางเดี๋ยวอาบน้ำเองนะ ส่วนหมิงข่ายกับหมิงฟางเดี๋ยวแม่จะอาบให้ สำหรับไอ้หนูลูกผู้ชายที่มีกลิ่นอายลูกผู้ชายคนนี้ ลูกลองคิดดูเอาเองก็แล้วกันว่าจะอาบหรือไม่อาบ”

ลู่หมิงเลี่ยงกำลังจะอ้าปากบอกว่าตัวเองไม่อาบ จู่ๆ ก็โดนเหยียบเท้าเข้าอย่างจัง ลู่หมิงหยางหันมาถลึงตาใส่เขาอย่างดุเดือด เพิ่งจะได้ใช้ชีวิตสบายๆ แค่วันเดียว ก็ทำเป็นเหลิงไปได้ ไอ้ลิงทะโมนนี่ไม่รู้จักจำเอาเสียเลย

“หมิงเลี่ยงอาบครับ เมื่อกี้เขาพูดจาเหลวไหล”

พอโดนพี่ชายพูดดักคอแบบนั้น ลู่หมิงเลี่ยงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ลู่หมิงหยางคิดในใจว่า ไม่ว่าเสิ่นเมิ่งคิดจะทำอะไร ตอนนี้เขาจะตอบตกลงไปก่อน เขาจะต้องคอยจับตาดูว่านางผู้หญิงใจร้ายคิดจะทำอะไรกันแน่ ถ้านางคิดจะขายน้องๆ จริงๆ เขาจะได้หาทางป้องกันล่วงหน้าได้ทัน

ลู่เจียเซวียนต้มน้ำร้อนเสร็จก็เดินหนีไปเลย ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากบอกลากันสักคำ เสิ่นเมิ่งก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอผสมน้ำอุ่นให้ลู่หมิงหยางกับลู่หมิงเลี่ยง แถมยังเอาผ้าขนหนูผืนใหม่กับสบู่มาให้ เพื่อให้พวกเขาได้ขัดสีฉวีวรรณกันให้สะอาด

หลังจากที่เขาเดินจากไปได้สักพัก เด็กทั้งสองคนก็รีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ช่วยเสิ่นเมิ่งเปลี่ยนน้ำเสร็จ ก็วิ่งกลับไปหมกตัวอยู่ในห้องทางทิศตะวันตก จะให้มานั่งขัดขี้ไคลน่ะเหรอ ไม่มีทางหรอก แค่ยอมลงไปแตะๆ น้ำก็ถือว่าดีถมไปแล้ว

เสิ่นเมิ่งก็ไม่ได้สนใจ เด็กสองคนนั้นโตแล้ว ขืนเธอจะเข้าไปช่วยอาบน้ำให้ พวกเขาก็คงจะอายอยู่ดี

แต่สำหรับลู่หมิงฟางกับลู่หมิงข่ายนั้นต่างออกไป เด็กทั้งสองคนถูกเสิ่นเมิ่งขัดขี้ไคลจนร้องโอดโอย แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องสว่างไม่ชัดนัก แต่เสิ่นเมิ่งก็รู้ดีอยู่เต็มอกว่า ก้นกะละมังใบนี้คงเต็มไปด้วยขี้ไคลที่ลอยฟ่องเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวแน่ๆ

“พี่ ฟังเสียงสิ หมิงข่ายกับหมิงฟางต้องโดนตีหนักแน่ๆ ปกติต่อให้โดนตีก็ยังไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้เลย พี่ จะทำยังไงดีล่ะ” ลู่หมิงเลี่ยงใจคอไม่ดี เขาไม่ควรหลงเชื่อความใจดีเล็กๆ น้อยๆ ของนางผู้หญิงใจร้าย แล้วคิดไปเองว่านางจะยอมกลับตัวกลับใจเลย

ลู่หมิงหยางก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่า คนที่เพิ่งจะหัวเราะร่วนอยู่เมื่อกี้ พอหันหลังปุ๊บก็เริ่มทรมานน้องๆ ของเขาเสียแล้ว แต่เพียงครู่เดียว เขาก็รู้สึกว่านี่แหละคือเรื่องปกติ นี่สิถึงจะเป็นธาตุแท้ของนางผู้หญิงใจร้าย นางจะจู่ๆ ก็กลับตัวกลับใจได้ยังไงกัน!

สองพี่น้องรู้สึกหวาดกลัว รีบวิ่งไปที่ห้องครัว ผลักประตูเข้าไปเต็มแรง ก็เห็นลู่หมิงฟางสวมรองเท้าผ้าของผู้ใหญ่อยู่ที่เท้า สวมเสื้อแขนยาวลายดอกไม้ที่มีรอยปะชุน บนผมที่เปียกชุ่มมีผ้าขนหนูโปะอยู่ ส่วนลู่หมิงข่ายกำลังนั่งอยู่ในกะละมังอาบน้ำ สองมือเกาะขอบกะละมังไว้แน่น ดวงตาคู่เล็กเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ที่ขนตายังมีหยาดน้ำตาเกาะอยู่

“พี่ใหญ่ พี่รอง ฮือๆๆ แม่อาบน้ำถูตัวให้เจ็บมากเลย เสี่ยวข่ายตัวมีแต่ขี้ไคล สกปรกมากๆ เลย”

ลู่หมิงหยางและลู่หมิงเลี่ยงชะงักไปเล็กน้อย ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเท่าไหร่นัก เสิ่นเมิ่งปรายตามองพวกเขาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “รีบปิดประตูสิ ลมพัดมาเดี๋ยวจะหนาวเอา ประเดี๋ยวก็เป็นหวัดกันพอดี”

“แม่ แม่อาบน้ำให้เสี่ยวข่ายกับหมิงฟางอยู่เหรอครับ” ลู่หมิงหยางถามด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ

“ใช่สิ ให้พวกนายสองคนอาบน้ำดีๆ พวกนายก็ไม่ยอม หมิงฟางกับเสี่ยวข่ายยังเด็ก ฉันก็เลยอาบให้ พวกนายมาพอดีเลย เอาน้ำนี่ไปเททิ้งให้หน่อยสิ ในหม้อยังมีน้ำเหลืออยู่อีกหน่อย เอามาผสมแล้วล้างตัวให้อีกรอบก็สะอาดแล้วล่ะ”

เด็กน้อยสองคนร้อง “หา” ออกมาพร้อมกัน จากนั้นก็รีบกุลีกุจอช่วยกันยกกะละมังไปเทน้ำทิ้ง คืนนี้พระจันทร์สว่างมาก ลู่หมิงเลี่ยงมองเห็นน้ำสกปรกที่เทออกมาจากกะละมัง รวมถึงขี้ไคลที่ติดอยู่ก้นกะละมัง ก็แทบจะอ้วกเอาอาหารเย็นออกมา

“นี่ นี่คือขี้ไคลที่ถูออกมาจากตัวหมิงข่ายกับหมิงฟางเหรอเนี่ย โอ้โห แม่เจ้าโว้ย สกปรกเกินไปแล้ว พี่ พรุ่งนี้เย็นฉันก็ขอขัดขี้ไคลด้วยคนนะ”

“ไม่เอากลิ่นอายลูกผู้ชายแล้วหรือไง”

“ไม่เอาแล้วๆ มิน่าล่ะถึงได้รู้สึกคันยิกๆ ไปทั้งตัวทุกวัน ที่แท้ก็มีแต่ขี้ไคลนี่เอง น่าขยะแขยงจริงๆ”

หลังจากเสิ่นเมิ่งอาบน้ำให้เด็กทั้งสองคนเสร็จ เธอก็อุ้มพวกเขาเข้าไปในห้องของตัวเอง ค่อยๆ เช็ดตัวให้แห้งอย่างเบามือ แล้วหยิบขวดน้ำอบสำหรับเด็กออกมาจากตู้บนเตียงเตา ชโลมทาให้ทั่วตัวอีกครั้ง

“นี่แม่ซื้อมาตั้งนานแล้ว ไม่กล้าเอามาใช้สักที วันนี้พวกหนูอาบน้ำจนตัวหอมฉุยขาวจั๊วะ ทาน้ำอบเข้าไปอีก คืนนี้ต้องนอนหลับฝันดีแน่ๆ”

ลู่หมิงฟางรู้สึกเสียดาย เสิ่นเมิ่งจึงดึงตัวเธอเข้ามาใกล้

“ไม่ต้องไปเสียดายหรอก ขวดเบ้อเริ่มเชียวนะ เดี๋ยวแม่ทาให้ ลูกก็เช็ดผมเองนะ ต้องเช็ดให้แห้งถึงจะนอนได้ ขืนนอนทั้งผมเปียกๆ เดี๋ยวจะปวดหัวเอา เสื้อผ้าก็ปล่อยทิ้งไว้ให้อาสะใภ้สี่ซักก็แล้วกัน เราไม่ต้องไปสนใจหรอก”

ลู่หมิงฟางค่อยๆ เช็ดผมอย่างเบามือ ในใจรู้สึกหวั่นไหว มือที่กำลังลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเธอนั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน จนดวงตาของเธอเริ่มรื้นไปด้วยน้ำตา

“แม่ ตอนนี้แม่ดีจังเลย”

“เด็กโง่” เสิ่นเมิ่งไม่ได้พูดอะไรมาก เพิ่งจะผ่านไปแค่วันเดียวก็มองว่าคนอื่นเป็นคนดีเสียแล้ว เด็กผู้หญิงนี่นะ จิตใจช่างอ่อนไหวง่ายจริงๆ

หลังจากกล่อมเด็กๆ เสร็จ เธอก็เดินไปที่ห้องครัว ปิดประตูลงกลอน แล้วแอบเข้าไปในมิติเพื่อล้างเนื้อล้างตัวง่ายๆ แล้วถึงออกมา ตอนที่เสิ่นเมิ่งกำลังอาบน้ำอยู่ ลู่หมิงหยางกับลู่หมิงเลี่ยงก็เดินมาที่ห้องฝั่งตะวันออกเพื่อเรียกน้องๆ กลับไปนอน

ผลปรากฏว่าน้องชายและน้องสาวต่างก็ไม่ยอมกลับ แถมยังรังเกียจที่พวกเขาไม่ได้อาบน้ำให้สะอาดอีกต่างหาก เรื่องนี้ทำเอาลู่หมิงเลี่ยงที่มุ่งมั่นอยากจะเก็บรักษากลิ่นอายลูกผู้ชายไว้ ต้องพบกับความพ่ายแพ้อีกครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวเจียวเจียวและลู่เจียเซวียนเอาอาหารเช้ามาส่ง พร้อมกับรับเอาเสื้อผ้าสกปรกของเด็กๆ และเสิ่นเมิ่งกลับไปซักที่บ้านเก่าสกุลลู่ด้วย แต่คราวนี้ตอนที่เดินเข้ามาในลานบ้าน กลับจงใจเปิดประตูบ้านทิ้งไว้ ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเพื่อไปทำงาน ย่อมต้องเห็นเหตุการณ์นี้อย่างแน่นอน

คนที่เพิ่งจะนึกอยากนินทาเสิ่นเมิ่งสักสองสามประโยค พอเห็นเธอเดินโซเซออกมาจากห้องโถงด้วยท่าทางหมดเรี่ยวแรง ก็ต้องหุบปากฉับลงทันที ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าเสิ่นเมิ่งอาการดีขึ้นบ้างแล้ว ไม่นึกเลยว่ายังคงมีสภาพเหมือนคนใกล้ตายอยู่แบบนี้