ตอนที่ 114 เธอน่ะสำออยเกินไปแล้ว

หูเปียวหน้าซีดเผือด รีบเดินเข้าไปหาหลี่เชี่ยนเชี่ยนทันที เมียคนนี้เขาต้องพยายามตามตื๊ออยู่นานกว่าจะได้แต่งงานด้วย จะมาพูดเรื่องหย่ากันได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเขาก็มีลูกชายด้วยกันแล้ว

“เชี่ยนเชี่ยน เธอพูดอะไรอย่างนั้นล่ะ จะหย่ากันได้ยังไงกัน พวกเราเพิ่งจะมีลูกด้วยกันนะ อย่าโมโหเลยนะ ใจเย็นๆ ไว้ก่อน ตอนนี้เธอห้ามโมโหเด็ดขาดเลยนะ”

แต่หลี่เชี่ยนเชี่ยนไม่ยอมลดละง่ายๆ ตอนที่หล่อนกำลังเป็นตายเท่ากัน ก็มีแค่เสิ่นเมิ่งเท่านั้นที่อยู่เคียงข้าง คอยให้กำลังใจและช่วยเหลือหล่อน ส่วนคนที่หล่อนคิดว่าเป็นครอบครัว กลับเอาแต่คิดจะแย่งลูกหล่อนไปตั้งแต่วินาทีแรกที่หล่อนเพิ่งคลอดเสร็จ แบบนี้จะให้หล่อนไม่โกรธได้ยังไง

“หูเปียว นี่ก็เป็นเพราะแม่คุณบังคับฉันทั้งนั้นแหละ ทำไมฉันถึงคลอดก่อนกำหนดล่ะ ก็เป็นเพราะโดนแม่คุณยั่วโมโหน่ะสิ บังคับให้ฉันกินน้ำซุปบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้ กินขี้เถ้ายาผีบอกอะไรก็ไม่รู้ ฉันก็ยอมทนเพื่อคุณนะ แต่แม่คุณยังมาบังคับให้ฉันนอนอุดอู้อยู่แต่บนเตียง ไม่ยอมให้ขยับตัวไปไหนเลย วันๆ เอาแต่พร่ำพูดแต่เรื่องหลานชายๆ ฉันล่ะแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว”

“โธ่เอ๊ย เชี่ยนเชี่ยน เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง หลานชายฉันก็เป็นลูกชายเธอไม่ใช่หรือไง ที่ฉันทำไปก็เพื่อความหวังดีต่อเธอนะ ลองดูสิ ถ้าไม่ได้ฉันคอยต้มยาบำรุงให้เธอ เธอจะคลอดลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำแบบนี้ออกมาได้ยังไง การเป็นแม่สามีนี่มันลำบากจริงๆ ทำดีไม่ได้ดี”

หลินหรงที่เมื่อกี้ยังแอบรู้สึกผิดอยู่บ้าง พอพูดถึงเรื่องอาหารการกินและเรื่องการดูแล หล่อนก็เริ่มจะได้ใจขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่ดูจากสีหน้าของหลานชายตัวน้อยตอนเพิ่งคลอดออกมา ก็รู้แล้วว่าหล่อนดูแลดีแค่ไหน

หลี่เชี่ยนเชี่ยนกำผ้าปูที่นอนแน่นจนนิ้วซีดขาว หล่อนโกรธจนแผลผ่าตัดเริ่มปวดตุบๆ

“หวังดีเหรอ หึๆๆ ตอนที่ฉันเจ็บท้องคลอดกะทันหัน ฉันก็คิดว่าแม่หวังดีเหมือนกันนะ ฉันยังรู้สึกผิดเลยที่ไม่ยอมเชื่อฟังแม่ นอนพักอยู่บ้านดีๆ แต่หมอบอกว่า ที่ฉันคลอดก่อนกำหนด ก็เป็นเพราะกินของพวกนั้นแหละ มันไปกระตุ้นให้เด็กในท้องดิ้นรน จนสายสะดือพันคอ เด็กเกือบจะตายไปแล้วนะ”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนตะคอกใส่หลินหรงด้วยความโกรธแค้น เอาคำพูดของหมอมาอ้าง พอมองเห็นหลินหรงยังคงอุ้มลูกของหล่อนอยู่ ก็ยิ่งโกรธจนปวดท้องเข้าไปใหญ่

“อะไรนะ? แม่ ผมบอกแม่แล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาของพวกนั้นมาให้หล่อนกิน แม่ไม่อยากให้พวกเราอยู่อย่างมีความสุขใช่ไหม ถึงได้คอยหาเรื่องป่วนพวกเราแบบนี้?”

หลินหรงถูกลูกชายตวาดใส่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ก็รู้สึกเสียหน้า หล่อนเอามือปัดคอเด็กน้อยไปมา ก็เห็นรอยแดงเป็นปื้นอยู่จริงๆ

ถึงในใจจะรู้ว่าตัวเองผิด แต่การจะให้หล่อนยอมรับผิด มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้หรอกนะ แถมในใจหล่อนก็ยังเชื่อมั่นว่า ที่ลูกสะใภ้คลอดลูกชายออกมาได้ ก็เป็นเพราะสูตรยาผีบอกของหล่อนนี่แหละ

“เอาล่ะๆ แกจะมาตะคอกใส่ฉันทำไม เมียกับลูกแกก็ปลอดภัยดีไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่มีสูตรยาผีบอกของฉัน แกจะมีลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำแบบนี้ได้ยังไง ป้าข้างบ้านแกก็บอกฉันเองนะว่า กินสูตรยาผีบอกของหล่อน ต่อให้ท้องลูกสาว ก็เปลี่ยนเป็นลูกชายได้ เชี่ยนเชี่ยนเอ๊ย ไม่ใช่ว่าแม่จะว่าเธอหรอกนะ แต่เธอน่ะสำออยเกินไปแล้ว โชคดีนะที่คลอดลูกชายให้ครอบครัวหูของเราได้สืบสกุล วันข้างหน้าก็ตั้งใจเลี้ยงลูกปรนนิบัติเปียวเปียวอยู่ที่บ้านก็แล้วกัน”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนไม่อยากจะพูดอะไรต่อแล้ว หล่อนรู้สึกว่าคุยกับแม่สามีคนนี้ยังไงก็ไม่รู้เรื่อง หล่อนชี้ไปที่หูเปียว หูเปียวก็รู้ใจทันที เดินเข้าไปหาหลินหรง แล้วก็แย่งลูกมาอุ้มซะเอง ก่อนจะเอาไปวางไว้ในอ้อมกอดของหลี่เชี่ยนเชี่ยน

ถึงแม้หมอจะบอกว่าตอนนี้หล่อนยังไม่ควรอุ้มเด็ก แต่ถ้าต้องมาทนดูแม่สามีทำท่าแบบนั้น ขืนไม่ให้หล่อนอุ้มลูกไว้เอง พรุ่งนี้เช้าคงไม่ได้เจอหน้าลูกแล้วล่ะมั้ง

“อ้าว~ นี่แกทำอะไรเนี่ย ฉันยังอุ้มไม่หนำใจเลยนะ ไอ้ลูกบ้า รู้จักแต่เข้าข้างเมียตัวเอง”

หลินหรงปรายตามองคู่สามีภรรยา แล้วก็หันไปมองโจวเจียวเจียว พร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง คว้ามือหล่อนมาจับไว้

“แม่หนู วันนี้บุญคุณใหญ่หลวงนัก ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี บ้านหนูอยู่ที่ไหนล่ะ เดี๋ยวครอบครัวเราจะแวะไปขอบคุณถึงที่เลยนะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะๆ นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ ฉันก็เป็นแค่ชาวนาในหน่วยผลิตหมู่บ้านลู่คนหนึ่ง พอเห็นคุณหลี่ล้มลงบนพื้น จะทนดูดายได้ยังไงล่ะคะ งั้นถ้าครอบครัวคุยกันเสร็จแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ!”

หลินหรงจะยอมปล่อยให้หล่อนกลับไปได้ยังไง หล่อนจับมือโจวเจียวเจียวไว้แน่น ดึงดันจะให้หล่อนบอกที่อยู่และรายละเอียดครอบครัวมาให้ได้

พอดีหูจิ้นปู้ที่เพิ่งไปโทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์พยาบาลเสร็จ เดินกลับมาเห็นหลินหรงทำท่าเหมือนจะหาเรื่องคนอื่น ก็รีบก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาทันที

“ทำอะไรกันอยู่น่ะ รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลยนะ ทำตัวแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน!”

“ตาเฒ่าหู แม่หนูคนนี้ไม่ยอมบอกว่าบ้านอยู่ที่ไหน อุตส่าห์ช่วยครอบครัวเราไว้ตั้งมากมาย จะไม่ให้ไปขอบคุณได้ยังไงกันล่ะ!”

พอได้ยินว่าไม่ได้กำลังหาเรื่องคนอื่น หูจิ้นปู้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เอาล่ะ ถึงจะอยากขอบคุณเขา ก็ไม่ควรจะมาฉุดกระชากลากถูแบบนี้นะ ทำตัวแบบนี้มันน่าเกลียด สหายโจวครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ ภรรยาผมก็เป็นคนนิสัยแบบนี้แหละ แต่ที่หล่อนพูดก็มีเหตุผลนะ ลองดูสิว่าคุณมีปัญหาเดือดร้อนอะไร ถ้าบอกมาได้ ครอบครัวหูของเราก็ยินดีจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่เลยครับ”

โจวเจียวเจียวรู้สึกตกใจนิดหน่อย แต่ภายนอกก็ยังพยายามเก็บอาการ หล่อนพยายามรวบรวมสติ เตรียมจะอธิบายความต้องการของตัวเองอย่างอ้อมๆ แต่หลี่เชี่ยนเชี่ยนกลับร้อง “หึ” ออกมาเสียก่อน

“ถ้าจะพูดถึงเรื่องคนช่วยชีวิต คนที่ควรขอบคุณที่สุดก็คือคนที่ช่วยชีวิตฉันกับลูกเอาไว้จริงๆ นั่นก็คือสหายโจว ที่เป็นคนมาเจอฉันคนแรก ก็ต้องขอบคุณด้วย แต่สหายเสิ่นต่างหากล่ะ ที่อุตส่าห์ลำบากลำบนพาฉันมาส่งโรงพยาบาล แถมยังเอาโสมราคาแพงมาให้ฉันกินอีก ถ้าไม่ได้โสมนั่นช่วยยื้อชีวิตฉันไว้ ฉันก็คงไม่มีแรงเบ่งคลอดหรอก”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนหยิบโสมที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมา โชว์ให้ทุกคนดู

“เป็นไปได้ยังไง โสมตั้งแพง ราคาเป็นร้อยหยวนเลยนะ หล่อนจะยอมยกให้เธอฟรีๆ ได้ยังไง เธอคงไม่ได้โดนหลอกเอาหรอกนะ เมื่อกี้เจียวเจียวก็บอกอยู่ว่า พี่สะใภ้ของหล่อนน่ะไม่มีความรู้เรื่องพวกนี้หรอก สงสัยกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป ก็เลยไปขุดรากไม้แถวนั้นมาให้กินล่ะมั้ง!”

หลินหรงหน้าถอดสี ลูกสะใภ้คนนี้ชอบทำตัวขัดใจหล่อนอยู่เรื่อย หล่อนทำไปก็เพื่อใครกันล่ะ!

“โสมดีๆ มาวางอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ ฉันจะหลอกตาตัวเองได้ยังไงกัน”

“ใครจะไปรู้ล่ะ!”

โจวเจียวเจียวมองดูสองแม่ผัวลูกสะใภ้ตระกูลหูเถียงกัน ในใจก็กระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก หลี่เชี่ยนเชี่ยนคนนี้ จะพูดตอนไหนไม่พูด ทำไมต้องมาพูดเอาตอนนี้ด้วย

“แม่จ๊ะ แม่เลิกเถียงกับเชี่ยนเชี่ยนได้ไหม หล่อนเพิ่งจะคลอดลูกนะ ร่างกายต้องการการพักผ่อน ทำไมแม่ต้องมาเถียงเรื่องนี้กับหล่อนด้วย ไม่ว่าจะเป็นสหายโจว หรือสหายเสิ่น พวกเขาก็คือผู้มีพระคุณของเชี่ยนเชี่ยน เราก็ควรจะขอบคุณพวกเขาทั้งสองคนสิ!”

พอเขาพูดจบ ก็โดนหลี่เชี่ยนเชี่ยนหยิกเข้าให้หนึ่งที ไอ้ผู้ชายหน้าโง่นี่ มาทำตัวเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้หล่อนเนี่ยนะ ถึงจะต้องขอบคุณทั้งสองคน แต่มันก็ต้องมีระดับความสำคัญไม่เท่ากันสิ หล่อนจะปล่อยให้สหายเสิ่นคนดีต้องมารับเคราะห์โดนมองข้ามไม่ได้หรอกนะ

คุณหมอเฉิงอวี้เฟินกำลังเดินตรวจคนไข้พอดี พอได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

“เป็นยังไงบ้างคะสหายหลี่ แผลยังปวดอยู่ไหมคะ?”

หลี่เชี่ยนเชี่ยนเห็นหมอเฉิง ก็รู้สึกซาบซึ้งใจจากใจจริง หล่อนมองดูลูกน้อยในอ้อมกอด

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณหมอเฉิงมากนะคะ”

หูจิ้นปู้และหูเปียวก็คุ้นเคยกับหมอเฉิงดี เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยเวียนกันมามอบของขวัญให้ หวังจะให้หล่อนช่วยทำคลอดให้

ถึงแม้ตอนนั้นหล่อนจะปฏิเสธ แต่ด้วยความบังเอิญก็กลับกลายเป็นหล่อนที่เป็นคนทำคลอดให้ ใครจะไปคิดล่ะว่านี่ก็คือบุพเพสันนิวาส!

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกค่ะ คนที่ควรจะขอบคุณที่สุดก็คือสหายเสิ่นต่างหาก ถ้าไม่ได้หล่อนแข่งกับเวลาพยายามพาคุณมาส่งโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด อาการของคุณก็คงจะแย่กว่านี้แน่ๆ โดยเฉพาะโสมรากนั้นที่ช่วยยื้อชีวิตคุณไว้ อ้อ จริงสิ คุณคงยังไม่รู้ใช่ไหมคะ ว่าค่ารักษาพยาบาลของคุณ สหายเสิ่นก็เป็นคนจ่ายให้ด้วยนะคะ!”

พอได้ยินคำพูดนี้ คนบ้านหูทั้งสามคนก็ถึงกับอึ้งไปเลย ใช่สิ มัวแต่ดีใจที่ได้สมาชิกใหม่เข้าบ้าน จนลืมไปเลยว่ามาผ่าตัดที่โรงพยาบาลก็ต้องเสียเงิน!