ตอนที่ 290 เชิญท่านเข้าสู่ถ้ำ/กับดัก

บางครั้งความมืดก็เป็นเครื่องป้องกัน

ภายใต้แสงอาทิตย์ หลายสิ่งหลายอย่างเปิดเผยให้เห็นอย่างชัดเจน ต่อให้สามารถหลบซ่อนจากสายตาคนผู้หนึ่งได้ แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นสายตาของผู้คนมากมายได้

แต่ภายใต้แสงสลัว รายละเอียดบางอย่างก็ไม่ได้ถูกสังเกตเห็นได้ง่ายนัก…

ในเวลานี้ดวงอาทิตย์ตกดินไปสักพักแล้ว แม้จะยังพอมองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวได้ แต่ก็มืดสลัวจนไม่ชัดเจน ทหารของเจิ้งหยิวที่กำลังร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับพุ่งเข้าไปในประตูเมือง แทบจะไม่มีใครสนใจเลยว่าสิ่งที่เหยียบย่ำอยู่ใต้เท้า ซึ่งมีลักษณะนุ่มนิ่มและส่งเสียงกรอบแกรบเล็กน้อยนั้น คืออะไรกันแน่…

หลังจากเข้าเมืองทางประตูเมืองทิศตะวันตกมาแล้วก็จะเป็นถนนหลักทิศตะวันออก-ตะวันตก แม้จะเรียกว่าถนนหลัก แต่เนื่องจากข้อจำกัดทางภูมิประเทศ จึงไม่ได้กว้างขวางเหมือนถนนหลักในเมืองลั่วหยาง ความกว้างประมาณรถม้าสี่คันวิ่งสวนกันได้ หรืออย่างมากก็ให้ทหารม้าสิบนายขี่เคียงกันไปได้เท่านั้น

สองข้างถนนเป็นบ้านเรือนราษฎรและร้านค้าบางส่วน โครงสร้างก็คล้ายๆ กับสถานีม้าด่วน คือสร้างด้วยไม้ผสมหินและดิน เนื่องจากข้อจำกัดด้านพื้นที่ของด่านหานกู่กวน จึงสร้างกันอย่างแออัด บ้านแต่ละหลังแทบจะไม่มีช่องว่างให้เดินผ่านได้เลย

นี่จึงเป็นพื้นที่ให้เฟยเฉียนและจางเลี้ยวใช้ประโยชน์ได้…

ก่อนหน้านี้ด่านหานกู่กวนทำหน้าที่เป็นสถานีเปลี่ยนผ่านเสบียงและสิ่งของสำคัญจากลั่วหยางไปฉางอัน และด้วยความที่มีกัวผู่ประจำการอยู่ จึงมีการกักตุนเสบียงอาหารและสิ่งของไว้ไม่น้อย

ก่อนหน้านี้ตอนที่เฟยเฉียนหนีตาย เขาลังเลอยู่นอกคลังหลวง ไม่ตัดใจเผาจนหมด เพียงแค่จุดไฟเผากองฟางแห้งที่กองอยู่นอกคลังเท่านั้น

นึกไม่ถึงว่าความเมตตาชั่ววูบนี้ จะได้นำมาใช้ประโยชน์ในวันนี้

ความเมตตาเล็กๆ น้อยๆ ของเฟยเฉียน ได้หลงเหลือทรัพยากรที่จำเป็นเอาไว้ ส่วนจางเลี้ยวก็ใช้การเข่นฆ่า รวบรวมกำลังคนที่ต้องการมาได้…

ม้าศึกกว่าร้อยตัวของจางเลี้ยว ไม่ว่าพวกมันจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม ต่างก็ต้องมารับหน้าที่เป็นม้าลากรถจำเป็น ขนฟางแห้งทั้งหมดในคลังหลวงออกมา ให้ทหารสนับสนุนนำมาปูลาดบนถนนเป็นระยะทางกว่าร้อยเมตรนับจากประตูเมือง

ทหารด่านหานกู่กวนที่ถูกคุมขังอยู่ที่ลานฝึกซ้อมก่อนหน้านี้ จางเลี้ยวก็จำต้องนำมาใช้ประโยชน์เช่นกัน

เพื่อไม่ให้ทหารเหล่านี้มีความคิดที่ไม่สมควร จางเลี้ยวจึงทำการประหารชีวิตหนึ่งในสิบที่ลานฝึกซ้อม และให้พวกเขาลงมือประหารกันเอง…

คนที่จับสลากได้ถูกมัดเรียงแถว ส่วนพวกที่เรียกว่าผู้รอดชีวิต ทุกคนต้องเข้ามาแทงอดีตเพื่อนร่วมรบหนึ่งที!

หลังจากที่จางเลี้ยวฟันทหารที่ไม่ยอมเข้ามาแทงเพื่อนร่วมรบด้วยสีหน้าเรียบเฉยไปนับสิบคน หัวที่กลิ้งเกลื่อนพื้นก็ทำลายสภาพจิตใจของพวกที่เรียกว่าผู้รอดชีวิตจนพังทลายลงในที่สุด…

ในช่วงเวลาพักรบและเวลาที่เฟยเฉียนนำทหารต้านทานอยู่บนกำแพงเมือง จางเลี้ยวอาศัยทหารร้อยกว่านายที่ได้มาเพิ่มและทหารสนับสนุนที่เหลืออยู่ไม่ถึงสามร้อยนาย ไม่เพียงแต่นำฟางแห้งมาปูบนถนนระยะทางร้อยเมตรนี้เท่านั้น แต่ยังได้ใช้แผ่นไม้ปิดตายประตูและหน้าต่างของบ้านเรือนสองข้างทาง หรือไม่ก็ใช้กระสอบทรายอุดจนแน่นหนา สร้างป้อมหน้าประตูเมืองจำลองขึ้นมาด้วยน้ำมือมนุษย์!

ส่วนชาวบ้านที่อยู่ในบ้านเรือนเหล่านี้ จางเลี้ยวได้ไล่พวกเขาเข้าไปในจวนของนายด่านเจิ้งในเมืองชั้นในแล้ว พวกที่ไม่ยอมไปก็ถูกฟันตายคาที่…

ในสถานการณ์เช่นนี้ จางเลี้ยวรู้ดีว่า ความเมตตาเพียงเล็กน้อย คือความโหดร้ายต่อตนเองและทหารฝ่ายเดียวกันทั้งหมด

แม้จวนของนายด่านเจิ้งจะถูกเฟยเฉียนเผาไปบางส่วน แต่โครงสร้างพื้นฐานยังดีอยู่ กำแพงสูงลานกว้าง ต้อนคนเข้าไปแล้วล็อกประตู ให้ทหารสี่ห้านายเฝ้าไว้ก็เพียงพอแล้ว

“จุดไฟ!”

จางเลี้ยวออกคำสั่ง

ทหารด้านข้างรีบใช้คบเพลิงจุดรถม้าสองคันที่บรรทุกฟางแห้งจนเต็ม ฟางที่แห้งสนิทลุกโชนขึ้นแทบจะในพริบตา…

แม้จะรู้สึกไม่ค่อยทำใจนัก แต่ทหารก็ยังคงสวมที่ปิดตาให้ม้า แล้วฟันมีดลงที่ก้นม้า!

ม้าทั้งสองคันมองไม่เห็นสิ่งใด ซ้ำยังรู้สึกเจ็บปวด และสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่มาจากด้านหลัง จึงส่งเสียงร้องยาว ควบสี่ขา ลากรถฟางที่ลุกโชนดั่งลูกไฟขนาดยักษ์สองลูก พุ่งเข้าใส่กองทัพของเจิ้งหยิวที่กำลังทะลักเข้าประตูเมืองมา!

ทหารของเจิ้งหยิวที่กำลังวิ่งมาตามถนนสายหลักทิศตะวันออก-ตะวันตก จู่ๆ ก็เห็นรถม้าที่ลุกไหม้สองคันควบตะบึงเข้ามา ทหารที่อยู่หน้าสุดแทบจะหัวใจหยุดเต้นด้วยความหวาดกลัว รีบหาทางหลบไปสองข้างทาง แต่กลับพบว่าประตูและหน้าต่างของบ้านเรือนสองข้างทางถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้!

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะคิดหาวิธีแก้ปัญหา รถม้าที่ลุกไหม้สองคันก็พุ่งเข้ามาถึงในพริบตา ม้าที่ถูกปิดตามองไม่เห็นคนข้างหน้า ก้มหน้าก้มตาพุ่งชน ชนเข้ากับฝูงชนกลางถนนเสียงดังสนั่น ชนทหารกระเด็นไปหลายคน ม้าเองก็สูญเสียการควบคุมล้มลงกับพื้น พร้อมกับลากรถที่เต็มไปด้วยฟางที่กำลังลุกไหม้ให้คว่ำลงด้วย ฟางแห้งที่ติดไฟแตกกระจายราวกับดอกไม้เพลิงที่ผลิบานอย่างกะทันหัน ปลิวว่อนไปทั่ว ตกลงที่ใดก็เกิดไฟลุกไหม้ที่นั่น…