ตอนที่ 274 แขวนอยู่บนเส้นด้าย

เปลวไฟโหมกระหน่ำ ฟางแห้งที่ราดด้วยน้ำมันเชื้อเพลิงนั้นลุกไหม้อย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ ซ้ำยังมีทหารบางส่วนที่อยู่ด้านนอกกำลังโยนฟางแห้งเข้ามาในลานบ้านอย่างต่อเนื่อง…

แม้กำแพงลานบ้านจะสร้างด้วยดินและหิน แต่บ้านเรือนภายในลานบ้านส่วนใหญ่กลับสร้างด้วยไม้ ดังนั้นเมื่อทหารของเจิ้งหยิวโยนฟางแห้งที่จุดไฟเข้ามา ก็ได้ลุกลามไปติดบ้านเรือนภายในอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตา ไม่ว่าจะมองไปทางซ้าย ขวา บน หรือล่าง ก็เต็มไปด้วยเปลวเพลิง…

เจิ้งหยิวยืนอยู่หน้าประตูลานบ้าน ข้างกายเขานอกจากจะมีทหารโล่ดาบจำนวนหนึ่งแล้ว ด้านหลังยังมีพลธนูอีกยี่สิบถึงสามสิบคน แต่ละคนง้างธนูเตรียมพร้อม เล็งไปที่ประตู รอคอยที่จะปล่อยลูกธนูออกไป

ลานบ้านในสถานีม้าด่วนมีทางเข้าออกเพียงประตูเดียว การที่เจิ้งหยิวยืนเฝ้าอยู่ที่นี่ ย่อมเป็นการตัดเส้นทางหนีรอดสุดท้ายของเฟยเฉียนอย่างมิต้องสงสัย…

เดิมทีเจิ้งหยิวไม่จำเป็นต้องมาด้วยตนเอง แต่เขาก็ยังคงมา

สำหรับเฟยเฉียนแล้ว เจิ้งหยิวไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรมากมายนัก เพียงแต่เฟยเฉียนบังเอิญไปพบกับทหารที่เจิ้งหยิวจัดเตรียมไว้เพื่อลอบโจมตีขบวนรถขนส่งที่มาจากลั่วหยาง ทำให้แผนการของเจิ้งหยิวพังทลาย และแผนการที่จะสกัดกั้นขบวนรถขนส่งในเขตเมืองกู่เฉิงก็ต้องยุติลง

กู่เฉิงอยู่ใกล้ลั่วหยางมากเกินไป ทำให้ดำเนินการหลายอย่างได้ไม่สะดวกนัก อย่างมากก็ทำได้เพียงใช้ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ หากจะส่งทหารไปจำนวนมากๆ ย่อมต้องทำให้กองทหารรักษาการณ์ในลั่วหยางระแวดระวังอย่างแน่นอน อีกทั้งเนื่องจากสูญเสียทหารไปบางส่วน โดยเฉพาะการสูญเสียนายกองที่เป็นผู้นำทัพ จึงทำได้เพียงแอบนำทหารที่เหลือรอดกลับเข้ามาในด่านอย่างลับๆ

เดิมทีเขายังกังวลว่ากัวผู่จะรู้เรื่องนายกองที่หายไป แต่นึกไม่ถึงว่ากัวผู่จะแอบนำทหารออกไปนอกด่านโดยพลการ!

นี่มันโอกาสทองชัดๆ!

เดิมทีเจิ้งหยิวตั้งใจจะเห็นแก่หน้าของไช่ยง มอบทางรอดให้เฟยเฉียน โดยปล่อยให้เขาเดินทางออกจากด่านหานกู่กวนไป แต่นึกไม่ถึงว่าเฟยเฉียนกลับไม่ยอมตกลง…

ในเมื่อไม่ยอมไป ก็ตายอยู่ที่นี่เสียเถิด

เมื่อเทียบกับโชคชะตาของราชวงศ์ฮั่นทั้งหมด ตระกูลเฟยแห่งเหอลั่วตัวเล็กๆ จะนับเป็นอะไรได้?

ตอนนี้ขอเพียงเฟยเฉียนตาย พรุ่งนี้ก็ติดต่อยืนยันอีกครั้ง จากนั้นก็เปิดประตูฝั่งตะวันตกของด่านหานกู่กวน แล้วปล่อยให้คนนอกด่านเข้ามา…

สุดท้ายก็ส่งนักรบกล้าตายสักคนไปรายงานว่า กัวผู่นำทหารออกไปโดยพลการ ทำให้ไม่มีทหารประจำการ จนเป็นเหตุให้ด่านหานกู่กวนแตก…

หรืออาจจะอ้างว่าเฟยเฉียนสมคบคิดกับโจรโพกผ้าเหลืองนอกด่าน ลอบวางเพลิงจนเกิดความวุ่นวายภายใน…

อืม ทำแบบนี้บางทีอาจจะทำให้สถานการณ์วุ่นวายมากขึ้น และซื้อเวลาได้มากขึ้น อย่างไรเสียขอเพียงเขาสามารถถ่วงเวลาต่งจั๋วอยู่ที่ด่านหานกู่กวนได้สักหนึ่งเดือน เมื่อกองทัพพันธมิตรกวนตงเดินทางมาถึงลั่วหยาง ก็จะเป็นวันที่ไอ้คนขี้ขลาดซีเหลียงผู้นั้นถูกตัดหัว

เมื่อมองทะลุผ่านเปลวเพลิงที่พวยพุ่ง เจิ้งหยิวก็ราวกับมองเห็นภาพของตนเองในอนาคตอันใกล้ ที่กำลังรับการปูนบำเหน็จรางวัลอยู่บนท้องพระโรงในพระราชวังเหนือแห่งลั่วหยาง มุมปากของเขาจึงอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เงาดำก็วูบผ่านหน้าประตูลานบ้าน ดูเหมือนจะมีคนฝ่าเปลวเพลิงพุ่งออกมา เจิ้งหยิวที่อยู่ด้านหลังพลธนูรีบยิงธนูใส่ทันที ได้ยินเพียงเสียง “ตึกๆๆ” ดังขึ้น เมื่อเงาดำนั้นตกลงบนพื้น ทุกคนถึงได้พบว่าแท้จริงแล้วมันเป็นเพียงม้านั่งยาวที่ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุม แล้วถูกโยนออกมาเท่านั้น…

จากนั้นไม่นาน เงาดำอีกร่างก็ถูกโยนออกมาจากประตู เรียกห่าธนูให้พุ่งเข้าใส่อีกระลอก…

นายกองเฉินที่อยู่ด้านหน้าเห็นดังนั้น จึงตะโกนสั่งว่า “พลธนูยิงสลับกัน! อย่าเพิ่งยิงพร้อมกัน!”

ในขณะนี้ เฟยเฉียนและคนอื่นๆ ต่างก็รวมตัวกันอยู่ที่ลานกว้างในลานบ้าน ภายในบ้านไม่สามารถอยู่ได้อีกต่อไป หวงเฉิงกำลังสั่งการให้ทหารสองสามนายโยนข้าวของที่เป็นไม้ เช่น เก้าอี้ และอื่นๆ ออกไปนอกประตูลานบ้าน ประการแรกคือเพื่อหลอกล่อให้พลธนูสิ้นเปลืองลูกธนู อีกประการหนึ่งคือเพื่อลดวัตถุไวไฟภายในลานบ้าน

หวงเฉิงสังเกตสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปกล่าวกับเฟยเฉียนว่า “คุณชายเฟย พลธนูด้านหน้ามีมากเกินไป บุกฝ่าไปไม่ได้แน่! จะทำอย่างไรดีขอรับ?!”

แต่ถ้าหากบุกฝ่าออกไปไม่ได้ ก็หมายความว่าต้องถูกย่างสดอยู่ที่นี่!

เฟยเฉียนราวกับสัมผัสได้ถึงเงื้อมมือของยมทูตที่กำลังเอื้อมมาหาตน!

ในยามคับขัน ความคิดของเฟยเฉียนสับสนวุ่นวายไปหมด จนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

แม้หลังคาบ้านจะปูด้วยกระเบื้องฮั่น แต่เชิงชายและคานบ้านล้วนทำจากไม้ ตอนนี้เชิงชายบางส่วนก็ถูกไฟลามติดแล้ว ประกอบกับเป็นไม้ที่แห้งสนิท เปลวไฟจึงลุกลามอย่างรวดเร็ว!

ด้วยความเร็วระดับนี้ อีกไม่ถึงเค่อ (15 นาที) ไฟก็จะลามไปถึงคานบ้าน!

หากคานบ้านถูกไฟไหม้จนขาด ต่อให้ไม่ถูกไฟครอกตาย ก็คงถูกฝังทั้งเป็น!

อุณหภูมิรอบด้านพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ!

อากาศก็เริ่มเบาบางลง!

ควันไฟเริ่มพวยพุ่งหนาแน่นขึ้น!

ขณะที่เฟยเฉียนและคนอื่นๆ กำลังสำลักควันจนไอโขลกๆ และทรมานอย่างหนัก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังมาจากลานด้านหลัง ที่แท้หวงซวี่และทหารองครักษ์ที่ถูกจัดเตรียมให้เฝ้าเวรยามอยู่ทางด้านหลัง พบความผิดปกติ จึงรีบรุดมา พวกเขาได้ลงมือสังหารทหารที่กำลังโยนฟางแห้งข้ามกำแพงลานบ้านด้านหลังเข้าไปจนหมดสิ้น และกำลังเตรียมที่จะบุกทะลวงไปด้านหน้า…

เสียงตะโกนของหวงซวี่ราวกับกระตุ้นให้เฟยเฉียนได้สติ และมองเห็นความหวังอันริบหรี่! ความคิดในหัวของเฟยเฉียนแล่นไปอย่างรวดเร็ว เขาคว้าตัวหวงเฉิงไว้แล้วตะโกนว่า “บุกประตูหน้าไม่ได้ พุ่งชนกำแพง!”

แม้คำพูดของเฟยเฉียนจะไม่มีต้นมีปลาย แต่หวงเฉิงก็เข้าใจความหมายในทันที เขาส่งเสียงผิวปากแหลมยาว จากนั้นก็ตะโกนสุดเสียงเป็นภาษาถิ่นจิงเซียงสองสามคำ

หวงซวี่ที่อยู่นอกกำแพงลานบ้าน ก็รีบตอบกลับด้วยภาษาถิ่นจิงเซียงเช่นกัน

เมื่อมีกำลังเสริม สมองของเฟยเฉียนก็ราวกับเริ่มทำงานอย่างเต็มที่ เขาชี้ไปที่โอ่งน้ำในลานบ้าน แล้วตะโกนลั่นว่า “ลงไปในโอ่งน้ำ! ทำตัวให้เปียกโชก!”

เจิ้งหยิวที่อยู่นอกประตูลานบ้าน โกรธจัดจนคว้าคอเสื้อนายสถานีไว้ ตวาดลั่นว่า “พวกมันไม่ได้อยู่ในลานบ้านกันหมดหรอกหรือ?! แล้วทำไมข้างนอกถึงยังมีคนอยู่อีก?!”

“ข้าน้อยก็ไม่ทราบขอรับ! ตอนที่ข้าน้อยออกมา พวกเขาก็ยังอยู่ในลานบ้านกันหมด!”

เจิ้งหยิวเหวี่ยงนายสถานีลงบนพื้นด้วยความโมโห แล้วตะโกนเสียงดังว่า “นายกองเฉิน ไปขวางพวกมันไว้!”

นายกองเฉินรับคำสั่ง ร้องเรียกเสียงดัง นำทหารบางส่วนวิ่งไปที่ลานด้านหลัง เพื่อไปขัดขวางหวงซวี่และพรรคพวก…

ในเวลานั้น เสียงล้อรถม้าดังครืนๆ มาจากลานด้านหลัง จากนั้นหวงซวี่ก็ตะโกนเสียงดังหลายคำ เมื่อหวงเฉิงได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “กระจายกำลังออกไป! ถอยห่างจากกำแพงด้านหลัง!”

สิ้นเสียงก็มีเสียงดังกึกก้อง จากนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง รอยต่อระหว่างบ้านพักด้านหลังและกำแพงลานบ้านถูกชนจนเกิดรอยร้าว กระเบื้องบนกำแพงร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย เผยให้เห็นช่องโหว่ขนาดพอดีตัวคน!

ขณะที่หวงซวี่สั่งให้คนเตรียมลากรถออกไปเพื่อชนอีกครั้ง นายกองเฉินก็นำคนมาถึง เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ตะโกนเสียงดังแล้วควงดาบพุ่งเข้าใส่ทันที

หวงซวี่รีบพาคนหลายคนเข้าไปสกัดกั้นไว้อย่างสุดกำลัง…

“แย่แล้ว!” หวงเฉิงวิ่งเหยาะๆ ถีบตัวขึ้นไป พยายามจะคว้าขอบรอยแตกของกำแพงลานบ้าน แต่โชคร้ายที่ขาดไปเพียงสองสามคืบ ทำให้เขาคว้าไม่ถึงและลื่นไถลลงมา!

เมื่อเฟยเฉียนเห็นดังนั้น ก็หันไปเห็นโอ่งน้ำที่น้ำใกล้จะหมด จึงรีบสั่งให้คนยกมา แล้วคว่ำโอ่งลงใต้รอยแตกของกำแพงลานบ้านด้านหลัง

หวงเฉิงถอยหลังไปหลายก้าว กระโดดขึ้นไป เหยียบลงบนก้นโอ่งน้ำ ในที่สุดก็สามารถเกาะขอบรอยแตกของกำแพงได้ และใช้แรงดึงตัวข้ามกำแพงไป!

ทันใดนั้น ไม่ว่าจะอยู่ในหรือนอกกำแพง รวมถึงเฟยเฉียน ทุกคนต่างก็ร้องตะโกนด้วยความดีใจอย่างพร้อมเพรียง!

นายกองเฉินเห็นดังนั้นก็คำรามลั่น ฟาดฟันดาบอย่างไม่คิดชีวิต ถึงกับยอมใช้กระบวนท่าแลกชีวิต!

หวงซวี่ตั้งตัวไม่ทัน จึงถูกไล่ฟันจนต้องหลบซ้ายขวาอย่างทุลักทุเล และจำต้องถอยหลังไปหลายก้าว…

เมื่อนายกองเฉินเห็นว่าสามารถผลักดันให้หวงซวี่ถอยไปได้เล็กน้อย ก็ใช้ดาบหลอกล่อ บิดตัว แล้วพาเงื้อดาบพุ่งเข้าใส่ทหารองครักษ์ตระกูลชุยที่อยู่ใต้รอยแตกของกำแพง หวังจะแย่งชิงรอยแตกนี้ เพื่อต้อนเฟยเฉียนและคนอื่นๆ กลับเข้าไปในลานบ้านอีกครั้ง!