บทที่ 8 การศึกษากฎเกณฑ์

ติงเหวินเฉียงก็หันไปมองหวังหย่งซินเช่นกัน

หวังหย่งซินรู้สึกรำคาญใจ: “ผมว่าพวกคุณพอเถอะ ทำไมต้องมาจับผิดผมอยู่เรื่อยเลย?

“เวลาวีซ่าที่เหลืออยู่นี่ผมเป็นคนกำหนดหรือไง มันจะมากหรือน้อย เกี่ยวอะไรกับผมด้วย?

“พวกคุณก็ดึงดันจะดูเวลาของผมให้ได้ ถ้าเวลาของผมมีเยอะพวกคุณจะทำยังไง? จะปล้นคนรวยมาแจกคนจนงั้นสิ?

“มาๆ พวกคุณมาดูเลย ผมก็เหมือนกับพวกคุณนั่นแหละ เดือนเดียว”

หวังหย่งซินเบี่ยงตัวหลบ เพื่อให้คนที่อยู่ข้างๆ มองเห็นหน้าจอเครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติได้อย่างชัดเจน บนหน้าจอก็แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า: [39 วัน 12 ชั่วโมง 49 นาที]

ฟู่เฉินรีบโค้งคำนับเล็กน้อย: “ขอโทษด้วยครับพี่หวัง”

“ชิ” หวังหย่งซินชำระเงินต่อด้วยความหงุดหงิด

การถูกบังคับให้ต้องพิสูจน์ตัวเอง เห็นได้ชัดว่าทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น เพราะเขาตระหนักดีว่าหากไม่ทำเช่นนี้ เกรงว่าอีกไม่นานตนเองจะกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคน

แต่นี่ก็ทำให้ฟู่เฉินและคนอื่นๆ แน่ใจได้ว่า เวลาวีซ่าพื้นฐานไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับมูลค่าทรัพย์สินที่แต่ละคนมีในโลกความเป็นจริงมากนัก มิฉะนั้นเวลาของหวังหย่งซินคงจะมีมากกว่า 39 วันเป็นแน่

หลินซือจือถือข้าวราดกลับมาที่โต๊ะอาหาร คนอื่นๆ ก็ทยอยสั่งอาหารกันเสร็จแล้ว และเริ่มลงมือทาน

ในห้องโถงมีคนกลุ่มพิเศษอยู่สามกลุ่มกำลังพูดคุยกันด้วยเสียงกระซิบ

ได้แก่ ซูซิ่วเฉินกับติงเหวินเฉียงซึ่งเป็นผู้ที่มีอายุมาก เจียงเหอบรรณาธิการหนังสือพิมพ์กับหลี่เหรินซูข้าราชการ และฟู่เฉินกับหวังหย่งซิน

สำหรับซูซิ่วเฉินกับติงเหวินเฉียงไม่ต้องพูดถึง พวกเขามีความเห็นตรงกันตั้งแต่ตอนที่รุมประณามหวังหย่งซินเมื่อครู่นี้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีจุดร่วมกันทั้งในเรื่องอายุและชนชั้น

ฟู่เฉินที่เข้าไปใกล้ชิดกับหวังหย่งซิน น่าจะเป็นเพราะตระหนักถึงแนวโน้มความแตกแยกในกลุ่ม จึงอยากจะปลอบประโลมหวังหย่งซินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ส่วนคู่ของเจียงเหอกับหลี่เหรินซูนั้นน่าสนใจทีเดียว หลินซือจือสังเกตเห็นว่า เจียงเหอจะเป็นฝ่ายกระตือรือร้นในการหาหัวข้อสนทนาอยู่เสมอ ส่วนหลี่เหรินซูกลับรักษารอยยิ้มอย่างมีมารยาท และไม่ค่อยโต้ตอบมากนัก

นอกจากพวกเขาสามกลุ่มที่กระซิบกระซาบกันแล้ว คนอื่นๆ ก็ต่างคนต่างกิน และรักษาสถานะนิ่งเงียบเอาไว้

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า คนส่วนใหญ่ยังคงไม่ไว้วางใจซึ่งกันและกันอย่างเพียงพอ

หลังจากกินอิ่มแล้ว ทุกคนก็นำภาชนะไปวางไว้ในพื้นที่เก็บกู้ที่กำหนด

“เอ๊ะ ที่นี่มีห้องครัวด้วยเหรอ?” ฉินเหยาเอ่ยด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เธอสังเกตเห็นว่า หลังประตูบานเล็กๆ ที่ดูไม่สะดุดตาข้างห้องโถง มีห้องครัวที่ค่อนข้างกว้างขวางอยู่

อ่างล้างผัก เตาแก๊ส เครื่องดูดควัน และอุปกรณ์อื่นๆ มีครบครัน

“โอ๊ะ? จริงด้วยแฮะ?” สวี่ถงหัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคลและไช่จื้อหยวนโปรแกรมเมอร์ต่างก็ประหลาดใจ

ตรงกันข้ามกับซูซิ่วเฉินและติงเหวินเฉียง ที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ

“พวกเขาสองคนไม่ได้เลือกซื้อวัตถุดิบทำอาหาร แต่สั่งอาหารสำเร็จรูปที่ราคาถูกที่สุดอย่างข้าวผัดไข่

“นี่แสดงว่าพวกเขาเห็นห้องครัวมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่เลือกที่จะไม่ใช้มัน”

หลินซือจือเข้าใจเหตุผลในทันที

สำหรับคนอย่างซูซิ่วเฉินและติงเหวินเฉียง ย่อมมีความอ่อนไหวต่อราคามากกว่าคนอื่นๆ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะไม่สังเกตเห็นว่าที่นี่มีห้องครัว

แต่พวกเขาก็ยังคงเลือกข้าวผัดไข่ซึ่งเป็นทางเลือกที่ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

นี่อาจจะเป็นเพราะพวกเขายังไม่ไว้วางใจคนอื่นๆ และ “การใช้ห้องครัวร่วมกัน” อาจจะนำมาซึ่ง “ปัญหาการจัดสรร” ที่ไม่จำเป็น

ในวันแรก พวกเขาจึงอยากจะหลีกเลี่ยงข้อพิพาทเหล่านี้ให้มากที่สุด

แต่เมื่อพิจารณาจากส่วนต่างราคาของวัตถุดิบและอาหารสำเร็จรูปบนเครื่องจำหน่ายสินค้า การที่ทุกคนจะต้องหันมาใช้ห้องครัวก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในท้ายที่สุด

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปตามอัธยาศัย

บางคนไปอ่านหนังสือที่โซนอ่านหนังสือ บางคนกลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง

หลังจากนั้น ทุกคนก็กลับมาล้อมรอบโต๊ะยาวกันอีกครั้ง เพื่อดำเนินการพูดคุยตามวาระก่อนหน้านี้ให้จบ

และแน่นอน ฟู่เฉินก็เป็นคนเริ่มเปิดประเด็นอีกเช่นเคย

“ก่อนหน้านี้พวกเราได้สรุปหัวข้อที่เร่งด่วนที่สุดสามข้อไปแล้ว

“จากสถานการณ์ในตอนนี้ การปรึกษาหารือของพวกเราควรมุ่งเน้นไปที่กฎการตัดสินของโถงระเบียง เพราะพวกเราแต่ละคนล้วนมีโอกาสที่จะต้องเข้าไปเล่นเกม ไม่ว่าจะด้วยความสมัครใจหรือถูกบังคับก็ตาม

“ไม่ว่าจะเป็นเพื่อหาเวลาวีซ่าหรือเพื่อเอาชีวิตรอด การทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องให้เร็วที่สุดก็ถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุดครับ”

ทุกคนพากันพยักหน้าเห็นด้วย

ฟู่เฉินมองไปที่หลี่เหรินซูข้าราชการ เฉาไห่ชวนตำรวจสืบสวน และหลินซือจือ

“พี่หลี่ ผู้กองเฉา แล้วก็ทนายหลินครับ

“ผมคิดว่าความเชี่ยวชาญในวิชาชีพของทั้งสามท่าน น่าจะช่วยเสนอแนะความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง ดังนั้นในระหว่างการปรึกษาหารือหลังจากนี้ หวังว่าทั้งสามท่านจะช่วยเสนอความคิดเห็นให้มากขึ้น ได้ไหมครับ?”

เฉาไห่ชวนหัวเราะ: “ไม่มีปัญหา”

ฟู่เฉินพูดต่อ: “ก่อนหน้านี้ในแนะนำกฎบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็บอกไว้แล้วว่า กฎของเกมในโถงระเบียงทั้งหมด จะถูกอัปเดตลงในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของพวกเรา

“คอมพิวเตอร์ส่วนตัวก็อยู่ในห้องทำงานภายในห้องพักของพวกเราแต่ละคน เมื่อกี้ผมกลับไปดูมาแล้ว บนนั้นมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องอยู่จริงๆ

“แต่สิ่งของภายในห้องพักส่วนตัวไม่อนุญาตให้นำออกมา ผมก็เลยคัดลอกกฎของเกมบางส่วนออกมา เพื่อนำมาปรึกษาหารือกับทุกคนครับ”

ทว่าเขายังพูดไม่ทันจบ ภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว

[ตรวจพบว่าผู้เล่นกำลังปรึกษาหารือข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ต้องการให้แสดงข้อมูลหรือไม่?]

ฟู่เฉินชะงักไปเล็กน้อย: “โอ๊ะ? ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?

“แสดงข้อมูล”

สิ้นเสียงของเขา บนหน้าจอขนาดใหญ่ก็ปรากฏหน้าเว็บที่แปลกประหลาดขึ้นมา

ทางด้านซ้ายของหน้าเว็บ คือรายการที่คล้ายกับเว็บไซต์สารานุกรม ซึ่งมีชื่อเกมมากมายปรากฏอยู่

ส่วนพื้นที่หลักทางด้านขวาของหน้าเว็บ คือข้อความยาวเหยียด ซึ่งก็คือกฎโดยละเอียดของแต่ละเกม

ฟู่เฉินปิดสมุดลง: “สามารถค้นหาจากหน้าจอขนาดใหญ่ได้โดยตรงเลยหรือนี่… งั้นผมก็จดมาเสียเปล่าสิเนี่ย

“ตอนนี้ข้อมูลที่ทุกคนเห็น ตรงกับข้อมูลที่ผมค้นเจอในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวเลยครับ

“เกมทั้งหมด หรือที่เรียกว่าการตัดสิน ที่เคยจัดขึ้นในโถงระเบียง ล้วนสามารถดูรายละเอียดและกฎเกณฑ์ได้จากเว็บไซต์นี้

“ในขณะเดียวกัน พวกเราก็สามารถจ่ายเงินเพื่อปลดล็อคข้อมูลเพิ่มเติมของเกมนี้ได้ด้วย ยกตัวอย่างเช่น ผลลัพธ์สุดท้ายของเกมนี้คืออะไร

“ถ้าทุกคนไม่เชื่อ เดี๋ยวกลับไปตรวจสอบในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของตัวเองก็ได้ครับ”

ทุกคนหันไปมองชื่อเกมเหล่านี้ที่ด้านซ้ายของหน้าเว็บก่อน

‘หมากรุกเข็มหนาม’

‘หมากรุกอาวุธหัก’

‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’

…

พอกวาดสายตาดูคร่าวๆ ก็มีรายชื่ออยู่ประมาณยี่สิบกว่ารายการ

หลินซือจือมองเห็นเกม ‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’ ที่ตนเองเป็นคนออกแบบ มันอยู่ในตำแหน่งประมาณกึ่งกลางของรายชื่อทั้งหมด ดูไม่ค่อยสะดุดตาเท่าไหร่นัก

แต่คำพูดต่อมาของฟู่เฉินกลับทำให้สีหน้าของเขาแข็งค้าง

“ในบรรดาเกมเหล่านี้ กฎเกณฑ์ของทุกเกมล้วนคุ้มค่าที่เราจะนำมาศึกษา

“แต่ผมคิดว่าเกมที่ควรได้รับความสำคัญเป็นอันดับแรก ก็คือ ‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’

“เพราะนี่คือเกมเดียวในบรรดาเกมทั้งหมดตอนนี้ ที่ได้คะแนนประเมินระดับเอส”

ในขณะที่ฟู่เฉินกำลังพูด หน้าเว็บภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นเนื้อหาของ ‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’ โดยอัตโนมัติ

กฎของเกมที่เกี่ยวข้องถูกนำเสนอออกมาอย่างชัดเจน

แต่หลินซือจือสังเกตเห็นว่า ข้อมูลในนี้มีเพียงกฎพื้นฐานเท่านั้น ไม่มีแฟ้มอาชญากรรมของเว่ยซินเจี้ยน และไม่มีกระบวนการ รวมถึงผลลัพธ์ของเกมเลย

หากต้องการดูข้อมูลที่เหลือ ก็จะต้อง ‘จ่ายเงินเพื่อปลดล็อค’

ราคาคือเวลาวีซ่า 24 ชั่วโมง

ราคานี้ถือว่าไม่ได้แพงจนเกินเอื้อม แต่ก็ทำให้รู้สึกเสียดายเวลาได้เหมือนกัน

ภายในห้องโถงเงียบสงัดลง ทุกคนต่างกำลังตั้งใจอ่านกฎของ ‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’

หลินซือจือทำได้เพียงแสร้งทำเป็นว่าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกพลางอ่านไปครุ่นคิดไป

เมื่อส่วนใหญ่อ่านกฎจบหมดแล้ว ฟู่เฉินก็พูดขึ้น: “ทุกคนคิดว่าเกมเดียวที่ได้รับคะแนนระดับเอสเกมนี้ เป็นยังไงบ้างครับ?”

โปรแกรมเมอร์ไช่จื้อหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขากำลังสับสน

“ผมขอแสดงความคิดเห็นก่อนได้ไหมครับ?”

ฟู่เฉินพยักหน้า: “แน่นอนครับ”

ไช่จื้อหยวนเรียบเรียงความคิดเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น: “ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมเกมนี้ถึงได้ระดับเอส

“ดูเหมือนว่านี่จะเป็นคะแนนประเมินสูงสุดแล้วใช่ไหมครับ?

“แต่ในมุมมองของผม หากคำนวณความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตของเกมนี้จากมุมมองของเหตุผล ตรรกะ และความน่าจะเป็นล่ะก็ มันสูงจนน่าเหลือเชื่อเลยล่ะครับ

“ต่อให้ให้ผมเป็นคนเล่นเกมนี้ ผลลัพธ์สุดท้ายก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่ผมจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย”