บทที่ 79 กลยุทธ์ที่ดีที่สุดของลู่ซินอี๋

หยางอวี่ถิงเองก็ไม่อยากจะเจอกับลู่ซินอี๋เหมือนกัน เพราะใครๆ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ดูภายนอกน่ารักใสๆ แต่จริงๆ แล้วเจ้าเล่ห์สุดๆ ไม่รู้ว่าตัวเองจะโดนหลอกเมื่อไหร่

“แบ่งกันจ่ายไหมคะ?” หยางอวี่ถิงเสนอ

ลู่ซินอี๋ยิ้มบางๆ แล้วกด ‘ฉันจ่าย’: “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชอบผู้หญิงสวยๆ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”

หยางอวี่ถิงก็เลยต้องกด ‘คุณจ่าย’

“ดูท่าทางแล้ว พวกคุณในชุมชนที่ 17 คงจะตกลงกันมาก่อนแล้วสินะ? ว่าถ้าเจอฉัน ห้ามพูดอะไรเลยดีที่สุด?”

ลู่ซินอี๋มองหยางอวี่ถิงอย่างสนใจ

หยางอวี่ถิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า: “ก็ไม่ได้ตกลงอะไรกันหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าคุณเก่งเกินไป พูดผิดไปเดี๋ยวจะโดนหลอกเอา ก็เลยต้องระวังตัวไว้ก่อน”

ลู่ซินอี๋แบมืออย่างจนใจ: “โอเคๆ ดูเหมือนว่าความน่าเชื่อถือของฉันคงกู้กลับมาไม่ได้แล้วสินะ

“แต่ในเมื่อคุณยอมรับว่าฉันฉลาด งั้นถ้าฉันจะบอกวิธีที่เวิร์คที่สุดในเกมนี้ให้ฟัง คุณจะยอมฟังไหมคะ?”

หยางอวี่ถิงชะงักไป: “วิธีที่เวิร์คที่สุดเหรอคะ?

“คุณจะใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ใช่ว่าแอบมีแผนอะไรซ่อนอยู่หรอกนะ”

ลู่ซินอี๋ยิ้ม: “แน่นอนว่าต้องมีแผนสิคะ แต่โชคดีที่ในเกมนี้ ผลประโยชน์ของเรามันตรงกันพอดี

“ดังนั้นคุณลองฟังที่ฉันวิเคราะห์ดูก่อนก็ได้ค่ะ ถ้าเห็นว่าเข้าท่าก็ทำตาม ถ้าคิดว่ามีแผนอะไรซ่อนอยู่ก็ไม่ต้องเชื่อ ดีไหมคะ?”

หยางอวี่ถิงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอย่างชัดเจน

ลู่ซินอี๋ก็ไม่ได้สนใจ เธอยังคงวิเคราะห์ต่อไปด้วยตัวเอง

“มาถึงตอนนี้ ฉันก็พอจะเข้าใจกลไกของเกมนี้แล้วล่ะ

“‘เกมจับคู่ดูตัว’ ก็อย่างที่ชื่อบอก มันไม่ใช่การแข่งกันระหว่างชุมชน แต่เป็นการแข่งกันระหว่างผู้เล่นชายและหญิง

“วิธีที่จะกอบโกยเวลาวีซ่าให้ได้มากที่สุดก็ง่ายนิดเดียว นั่นก็คือ… รีดไถผู้ชายทุกคนที่มาพบปะกับคุณให้ได้มากที่สุด”

หยางอวี่ถิงถอนหายใจ: “ฉันว่าแล้วเชียว คุณต้องไม่ได้คิดอะไรดีๆ อยู่แล้ว”

ลู่ซินอี๋พูดอย่างตรงไปตรงมา: “จะคิดยังไงก็แล้วแต่คุณเลยค่ะ ถ้าคุณจะเอาเรื่องศีลธรรมไร้สาระพวกนั้นมาด่าฉัน ก็เชิญตามสบาย

“ฉันแค่เสนอวิธีที่เวิร์คที่สุดโดยอิงจากกฎของเกมเท่านั้นเอง

“อย่างแรกเลย เกมนี้มันไม่แฟร์สำหรับผู้เล่นชายและหญิงตั้งแต่แรกแล้ว ผู้ชายได้เวลาวีซ่าเพิ่ม แต่ผู้หญิงกลับโดนหักเวลาวีซ่าแบบสุ่ม

“ถึงเราจะรู้ว่าจริงๆ แล้วมันหักไปนิดเดียว แต่มันก็ยังหักอยู่ดี

“ถ้าเราเล่นตามกฎเป๊ะๆ ผู้ชายก็จะได้ผลประโยชน์มากกว่าเราถึงสามหมื่นนาทีเสมอ

“ถ้าอยากจะให้แฟร์จริงๆ ก็ควรจะเอาเวลาวีซ่าสามหมื่นนาทีนั้นมาแบ่งครึ่ง เราควรจะได้คนละหมื่นห้าถึงจะถูก”

หยางอวี่ถิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าเบาๆ: “ถ้าคุณบอกตั้งแต่แรกว่าให้แบ่งกันคนละสามหมื่น ฉันก็พอจะเข้าใจได้นะ”

ลู่ซินอี๋โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องตาหยางอวี่ถิง: “คำถามของฉันก็คือ ในเมื่อเกมนี้มันไม่แฟร์ตั้งแต่แรก แล้วทำไมฉันต้องไปพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่มันแฟร์ขึ้นมาหน่อยเดียวด้วยล่ะ?

“คุณคิดว่ากระบวนการนี้มันแฟร์เหรอ?

“พูดอีกอย่างก็คือ นี่มันเกมของโถงระเบียง ซื้อแล้วไม่รับคืน เป็นตายเท่ากัน มันก็เป็นเกมที่ไม่แฟร์อยู่แล้ว ถ้าฉันจะใช้ความสามารถของตัวเองสร้างความไม่แฟร์ให้มันมากกว่าเดิม แล้วมันจะเป็นอะไรไปล่ะ?”

หยางอวี่ถิงเงียบไป

ลู่ซินอี๋พูดต่อ: “ส่วนว่าจะต้องทำยังไงน่ะเหรอ? ง่ายนิดเดียว

“คุณก็แค่บอกกับผู้ชายจากชุมชนอื่นทุกคนที่คุณเจอ ว่า ‘ขอแบ่งเวลาวีซ่าสามหมื่นนาที’

“ให้พวกเขาเอาคูปอง 1 หมื่นหรือ 1.5 หมื่นนาทีมามัดจำไว้ แล้วคุณก็สัญญาว่าในการพบปะครั้งสุดท้ายจะกดไลก์ให้พวกเขา

“ส่วนจะหลอกเอาคูปองพวกนี้มาได้ยังไง ก็ต้องงัดฝีมือออกมาใช้กันหน่อยล่ะ

“ใครหลอกง่ายก็หลอก ใครหลอกยากก็อาจจะกดไลก์ให้เป็นของแถมซะหน่อย ยังไงไลก์พวกนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อยู่แล้ว สุดท้ายก็ต้องแจกออกไปอยู่ดี

“ฉันเชื่อนะ ว่าคนสวยๆ ออร่าจับแบบคุณ ถ้าตั้งใจจะทำจริงๆ มันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากนั่นแหละ

“สรุปก็คือ พอได้คูปองมาแล้ว ก็ปฏิเสธคำเชิญพบปะจากคนพวกนั้นไปซะ แล้วก็ไปหาเหยื่อรายต่อไป

“จนกว่าจะถึงการพบปะครั้งสุดท้าย ค่อยเลือกคนที่คุณถูกใจที่สุดแล้วแลกไลก์กันก็พอ

“แน่นอน ถ้าคุณโลภมากกว่านี้ จะหลอกเอาไลก์มาเพิ่มด้วยก็ได้นะ

“สมมติว่าในเกม 8 ชั่วโมงนี้ คุณเจอผู้ชายสักสิบกว่าคน แล้วมีคนหลงกลยอมตกลงกับคุณสักห้าหกคน นี่ก็เป็นเวลาวีซ่าถึงหกหมื่นนาทีเลยนะ

“บวกกับสามหมื่นในตอนจบ คุณก็จะได้ไปถึงเก้าหมื่นนาที มันเยอะมากเลยนะคุณว่าไหม?

“ลองคิดดูสิ ในเกมตัดสินบางเกม ต่อให้คุณเอาชีวิตเข้าแลก ก็ยังไม่ได้เยอะขนาดนี้เลย”

หยางอวี่ถิงตกใจ: “แต่… ทำแบบนี้มันไม่โดนแบนจากสังคมเหรอคะ?”

ลู่ซินอี๋มองเธอด้วยความระอา ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความโง่เขลาของเธอ

“จะโดนแบนได้ไงล่ะ?

“อย่างแรกเลย คนที่คุณหลอกก็คือคนจากชุมชนอื่น จบเกมนี้แล้วต่างคนต่างไป ใครจะมาตามล่าคุณล่ะ?

“อย่างที่สอง ในเกมนี้ข้อมูลมันไม่ทั่วถึงกัน ต่อให้คุณไปสัญญาซ้อนกับผู้ชายหลายๆ คน พวกเขาก็ไม่มีทางรู้หรอก

“อย่างสุดท้าย ต่อให้มีใครสักคนขึ้นไปบนเวทีประกวดความสามารถแล้วออกมาแฉคุณ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก

“เพราะสิ่งที่คุณสัญญาไว้คือ ‘แลกไลก์กันในการพบปะครั้งสุดท้าย’ ซึ่งเรื่องนี้มันพิสูจน์ไม่ได้จนกว่าจะถึงการพบปะครั้งสุดท้าย เขาจะรู้ได้ไงล่ะว่าคุณเบี้ยวสัญญา หรือแค่กำลังรอให้ถึงการพบปะครั้งสุดท้ายอยู่?

“ถึงเขาจะขึ้นเวทีมาแฉคุณจริงๆ ไม่นานเขาก็จะโดนโหวต ‘น่าเบื่อ’ จนโดนไล่ลงเวทีไปเองแหละ เพราะคงไม่มีใครอยากดูผู้ชายมายืนร้องไห้ฟูมฟายบนจอหรอกจริงไหม?

“มันน่าขยะแขยงจะตาย

“ส่วนคนในชุมชนเดียวกับคุณน่ะเหรอ? ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขาซะหน่อย! คุณได้เวลาวีซ่ามาเยอะแยะก็เป็นความสามารถของคุณ ถ้าชุมชนของคุณมีข้อตกลงเรื่องการแบ่งปันผลประโยชน์ พวกเขาก็พลอยได้ผลประโยชน์ไปด้วย

“คนเรามันมีความลำเอียงอยู่แล้ว พวกเขาจะมาตีตัวออกห่างคุณแค่เพราะคุณไปหลอกผู้ชายชุมชนอื่นเหรอ?

“ดังนั้น ถ้าว่ากันตามกลไกของเกมแล้ว นี่แหละคือวิธีที่ดีที่สุดในการกอบโกยเวลาวีซ่า”

หยางอวี่ถิงตกอยู่ในห้วงความคิด

ไม่นานเธอก็เงยหน้าขึ้น แล้วถามอย่างสงสัย: “ในเมื่อแผนนี้มันเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ ทำไมคุณไม่ทำเองล่ะคะ? ทำไมต้องมาชวนฉันด้วย?”

ลู่ซินอี๋ยิ้มอย่างมีเลศนัย: “นี่คุณแกล้งโง่หรือเปล่าคะเนี่ย? ก็เพราะยิ่งมีคนทำเยอะ ทุกคนก็ยิ่งได้ผลประโยชน์เยอะขึ้นและเร็วขึ้นไงคะ

“คุณอาจจะคิดว่า ยิ่งคนหลอกน้อยก็ยิ่งจับไม่ได้ง่าย แต่ผิดค่ะ ยิ่งคนหลอกเยอะต่างหาก ถึงจะยิ่งเอาผิดไม่ได้

“ถ้ามีคนใช้วิธีนี้กันเยอะๆ ผู้ชายพวกนั้นก็ไม่มีทางเลือกหรอกค่ะ ไม่ให้คูปองฉัน ก็ต้องให้คูปองคุณ

“ไม่งั้นพวกเขาก็อย่าหวังจะได้รางวัลสามหมื่นตอนจบเกมเลย

“พอเราเจอผู้เล่นหญิงคนอื่นในห้องพบปะ เราก็เอาความคิดนี้ไปบอกต่อ ทำให้ ‘ผู้ชายต้องให้คูปอง’ กลายเป็นเรื่องที่ทุกคนยอมรับ แล้วผู้เล่นหญิงทุกคนก็จะได้ประโยชน์กันถ้วนหน้า

“แถมนะ สมมติว่าเกมนี้มันมีบทลงโทษสำหรับเรื่องนี้จริงๆ การเป็นคนหลอกลวงคนเดียวมันก็เสี่ยง แต่ถ้าเป็นกันหลายคน ความเสี่ยงก็เฉลี่ยกันไปไงคะ”