บทที่ 54 ทะเลาะวิวาท

ซูซิ่วเฉินก้มหน้าไม่พูดจา

หวังหย่งซินอธิบายต่อ: “เอาล่ะ ต่อให้เราไม่คิดถึงกลยุทธ์รอดชีวิตหมู่ ไม่คิดจะใช้ประโยชน์จากห้องขังหมายเลข 3 ก็ยังสามารถหลีกเลี่ยงการเปิดใช้งานการโหวตตัดสินพระราชาได้ ด้วยการทำการตัดสินให้ยุติธรรมมากขึ้น

“ตอนนี้เรารู้แล้วว่า มีเพียงคะแนนความยุติธรรมที่ลดลงจนเหลือ 0 เท่านั้น ถึงจะทำให้เกิดการตัดสินพระราชา

“แต่ลุงติงไม่ได้มีความยุติธรรมในกระบวนการนี้เลย หากมีการปรับเปลี่ยนลำดับก่อนหลัง ให้เราสี่คนที่เป็นนักโทษได้รับการลงโทษที่เหมาะสมกับความผิดของแต่ละคน เมื่อผ่านไป 10 เกม ไม่ว่าใครจะตายหรือใครจะรอด ถ้าคะแนนความยุติธรรมไม่ลดลงจนเหลือ 0 เขาก็จะไม่มีอันตรายใดๆ

“ถอยออกมาอีกก้าวหนึ่ง ต่อให้ทั้งหมดนี้ไม่เป็นความจริง และการตัดสินพระราชาเริ่มต้นขึ้น ลุงติงก็ยังมีทางรอด

“ตามกฎของการตัดสินพระราชา การโหวตประหารชีวิตต้องเกินครึ่งหนึ่งของจำนวนนักโทษทั้งหมดถึงจะเกิดผล

“ถ้าลุงติงเข้าห้องขังแล้วแชร์การตัดสิน เขาก็จะถือว่าเป็นนักโทษด้วย และสามารถโหวตคัดค้านให้ตัวเองได้ 1 เสียง

“แล้วก็ตราบใดที่ลุงติงทำให้เกิดความรู้สึกซาบซึ้งใจในหมู่นักโทษคนอื่นๆ แทนที่จะทำลายความสัมพันธ์จนพังทลาย นักโทษเหล่านี้ก็คงไม่โหวตประหารชีวิตกันทุกคนหรอก

“ในสองกรณีนี้ ลุงติงก็ยังคงไม่ตายอยู่ดี”

หลินซือจือเสริม: “ความจริงแล้ว ยังมีความเป็นไปได้อีกทางหนึ่งนะ เพียงแต่ว่ามันค่อนข้างยากที่จะทำให้เกิดขึ้น

“ถ้ากลุ่มผู้ชมฝั่งพระราชา มีผู้ชมที่ฉลาดมากๆ อยู่สักสองสามคน ต่อให้ลุงติงจะทำเรื่องบ้าบอแค่ไหน เขาก็จะไม่ตาย”

ทุกคนอึ้งไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อนเลย

หลินซือจืออธิบาย: “ตามกฎของคะแนนความยุติธรรม ผู้ชมสามารถโหวตแบบฝืนใจให้คะแนนความยุติธรรมได้ แต่จะถูกหักเวลาวีซ่าไปหนึ่งหมื่นนาที

“ถ้าผู้ชมที่เดิมพันฝั่งพระราชาโหวตคะแนนความยุติธรรมแบบฝืนใจ ตามกฎของเกมแล้ว ในแต่ละครั้งก็จะสามารถดึงส่วนต่างกลับมาได้ 20 คะแนน

“โหวตแค่ไม่กี่ครั้ง ก็พอที่จะดึงคะแนนความยุติธรรมกลับมาอยู่ในระดับที่ปลอดภัยได้แล้ว

“แน่นอน เงื่อนไขนี้มันยากเกินไป ผมคิดว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยล่ะ

“เพราะผู้ชมฝั่งพระราชาก็ไม่มีทางเดาได้เลยว่า บทลงโทษเมื่อคะแนนความยุติธรรมลดลงจนเหลือศูนย์จะเป็นยังไง ถ้าเกิดว่ามันเป็นแค่การบังคับให้พระราชาเข้าห้องขัง หรือเปลี่ยนตัวพระราชาล่ะ? นั่นก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขามากนัก

“ในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน การฝืนใจโหวตแบบฝืนความรู้สึกแล้วต้องโดนหักเวลาวีซ่าครั้งละหนึ่งหมื่นนาที ต้นทุนมันสูงเกินไป

“อีกอย่าง ผู้ชมฝั่งพระราชาถ้าอยากจะชนะ ก็ต้องคอยยุยงพระราชา ซึ่งก็ทำให้เสียเวลาวีซ่าไปตั้งเยอะแล้ว ถ้าต้องมาฝืนใจโหวตแบบฝืนความรู้สึกอีก การลงทุนก็คงไม่คุ้มกับผลตอบแทนเลย

“ต่อให้มีผู้ชมสักคนยอมทำแบบนั้น ก็ไม่แน่ว่าจะได้รับการสนับสนุนจากผู้ชมฝั่งพระราชาคนอื่นๆ หรอกนะ”

ไช่จื้อหยวนที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้น: “พูดมาถึงตรงนี้ ทนายหลินครับ ผมก็มีคำถามเหมือนกัน

“คุณเองก็คงสังเกตเห็นปัญหาเรื่องการโหวตความยุติธรรมมาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมครับ?

“แล้วคุณเดาได้ไหมว่ามันจะทริกเกอร์กลไกตัดสินพระราชา”

หลินซือจือส่ายหน้า: “ผมเดาว่าการโหวตความยุติธรรมอาจจะไปทริกเกอร์กลไกบางอย่างในเกมได้ แต่ผมก็เดาไม่ออกหรอกว่ามันจะเป็นกลไกอะไร

“นี่มันก็เหมือนกับหลักการสร้างบทละครนั่นแหละครับ ถ้าในองก์แรกมีปืนปรากฏขึ้นมา ในองก์ต่อๆ ไปมันก็ต้องลั่นไก ผมคิดว่าในเมื่อคนออกแบบเกมนี้ใส่การโหวตความยุติธรรมเข้ามา มันก็ต้องมีประโยชน์อะไรสักอย่างในเกมนี้แน่นอน

“ในกฎบอกไว้ชัดเจนแล้วว่า การโหวตความยุติธรรมจะไม่เกิดประโยชน์ใดๆ กับผู้ชม ดังนั้นมันก็ต้องเกี่ยวข้องกับผู้เล่นทั้งห้าคนในสนามแน่นอนครับ”

ซูซิ่วเฉินก้มหน้าอย่างหมดแรง ดูเหมือนว่าจะเริ่มยอมรับความจริงแล้ว น้ำเสียงที่ใช้ก็เปลี่ยนจากการตั้งคำถามเป็นการอ้อนวอนแทน

“ทนายหลิน คุณเป็นผู้ชมหมายเลข 5 ตามที่คุณตำรวจเฉาบอก คุณแกล้งโหวตผิดไปสองครั้ง”

หลินซือจือพยักหน้า: “ใช่ครับ”

“ทำไมล่ะ?”

หลินซือจืออธิบายอย่างใจเย็น: “ครั้งแรกเพื่อทดสอบความแม่นยำของกลไกจับเท็จนี้ครับ ซึ่งจะเอาไปใช้กำหนดกลยุทธ์ในเกมหลังจากนั้น

“ครั้งที่สองก็เพื่อแก้ไขผลลัพธ์ที่ผิดพลาดก่อนหน้านี้ เพื่อไม่ให้ความพยายามในครั้งแรกทำให้คะแนนความยุติธรรมคลาดเคลื่อนไป”

ตัวของซูซิ่วเฉินสั่นเทาเล็กน้อย: “แต่ว่า ถ้าคุณรู้ตัวมาตั้งนานแล้วว่าอาจจะมีกลไกแบบนี้อยู่ และเดาได้ว่าการโหวตที่ฝืนความรู้สึกอาจจะช่วยชะลอกลไกนี้ไม่ให้ทำงาน

“แล้วทำไมคุณไม่แกล้งโหวตฝืนความรู้สึกให้มากกว่านี้ล่ะ เพื่อชะลอการตัดสินออกไป?”

หลินซือจือคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร: “ใช่ครับ”

ซูซิ่วเฉินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หวังหย่งซินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาเหมือนมาถึงจุดเดือดแล้ว และตบโต๊ะอย่างแรง: “พอได้แล้ว!”

เกมก่อนหน้านี้ทำให้คอของเขาบาดเจ็บและเสียงแหบพร่าไปแล้ว ตอนนี้พอเขาขึ้นเสียงด้วยความโกรธ มันก็ยิ่งฟังดูแหบแห้งมากขึ้นไปอีก

“ป้าจะพูดอะไรอีก? จะมานั่งเป็นผู้พิพากษาตัดสินเราสามคนเหมือนตอนตัดสินฆาตกรเหรอ?

“เดี๋ยวผมจะตอบแทนทนายหลินให้เอง:

“ถึงเขาจะแกล้งโหวตฝืนความรู้สึกเพิ่มอีกกี่ครั้ง มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย!

“ต่อให้การโหวตครั้งที่แปดจะช่วยชะลอการตัดสินพระราชาไปได้ชั่วคราว แล้วครั้งที่เก้าล่ะ? ครั้งที่สิบล่ะ?

“สมมติว่าลุงติงฆ่าพวกเราทุกคนตอนนั้น แล้วการตัดสินเริ่มขึ้น เขาก็ต้องตายอยู่ดี! เพราะนักโทษที่ตายไปแล้วจะถูกโหวตให้ถูกประหารโดยอัตโนมัติ!

“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ทนายหลินเดาได้ว่าถ้าคะแนนความยุติธรรมเหลือศูนย์แล้วอาจจะเกิดเรื่องขึ้น แต่ก่อนที่กลไก ‘ตัดสินพระราชา’ จะถูกกระตุ้นขึ้นมาจริงๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

“อาจจะบังคับให้ลุงติงเข้าห้องขัง หรือเปลี่ยนตัวพระราชาก็ได้?

“ในเมื่อทุกอย่างยังไม่แน่นอน ทนายหลินที่เป็นผู้ชมทำขนาดนี้ยังไม่พออีกเหรอ?

“แถมป้ายังคิดว่าทนายหลินควรจะแกล้งโหวตเห็นด้วยเพื่อขัดขวางไม่ให้กลไกการตัดสินทำงานอีก แล้วแบบนั้นมันแฟร์กับผมแล้วก็ไช่จื้อหยวนไหมล่ะ?

ฉันไม่สนว่าป้าจะคิดยังไง แต่ฉันรู้ดีว่า ทนายหลินคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉันกับไช่จื้อหยวนไว้

“ถ้าทนายหลินทำอย่างที่ป้าบอก ป่านนี้ฉันกับไช่จื้อหยวนก็ตายไปแล้ว! โดนลุงติงฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว!”

ซูซิ่วเฉินส่ายหน้า: “ลุงติงเป็นคนดี เขาไม่ฆ่าคนหรอก!”

หวังหย่งซินโกรธจัด: “เขาไม่ฆ่าคน แล้วจางเผิงมันตายได้ยังไง?

“ถ้าเขาดีจริงเหมือนที่ป้าคิด ทำไมเขาถึงไม่เข้าห้องขังหมายเลข 3 เอง แล้วก็ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าห้องขังหมายเลข 3 ด้วย?

“ผู้ชมบอกว่า ถ้าฆ่าพวกเราให้หมด จะให้รางวัลเวลาวีซ่าห้าแสนนาที!

“ป้าไม่ได้เห็นสีหน้าเขาตอนนั้น แต่ฉันเห็น! เขาเอาจริงเอาจังกับการคิดเรื่องนี้มาก!

“หรือป้าจะคิดว่าทนายหลินยังทำไม่พอ แล้วจะต้องทำขนาดไหนถึงจะพอใจ?

“ทนายหลินพูดแค่สามครั้ง ก็ชี้ให้เห็นความลับหลักของเกมนี้แล้ว ลุงติงไม่ฟัง แล้วจะให้ทำยังไง?

“จะให้ทนายหลินเสียเวลาวีซ่าตั้งหลายหมื่นนาทีเพื่อเขียนเรียงความหรือไง?

“คำพูดที่ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมให้ลุงติงเข้าห้องขัง ถ้าคิดค่าพูด 1 คำเท่ากับ 1,000 นาที ฉันว่ามันก็น่าจะถึงแสนนาทีแล้วนะ แล้วลุงติงตอบฉันว่ายังไง?

“เขาถามฉันกลับว่า: ด้วยเหตุผลอะไร?

“ฉันพูดกับเขาทั้งที่บาดเจ็บสาหัส เขายังไม่ยอมฟัง แล้วป้าคิดว่าทนายหลินแค่เขียนเรียงความในฐานะ ‘ผู้ชมหมายเลข 5’ เขาจะยอมฟังงั้นเหรอ?

“เพราะงั้น พวกเราแค่อยากมีชีวิตรอด มันผิดตรงไหน?

“การโหวตตัดสินพระราชามีแค่ครั้งเดียว พลาดแล้วก็คือพลาดเลย! เขาทำให้พวกเราผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วพวกเรามีเหตุผลอะไรที่จะต้องเชื่อใจเขาอย่างไร้เงื่อนไขต่อไปล่ะ!”

ท่าทางของหวังหย่งซินทำให้ทุกคนตกใจ จนไม่มีใครกล้าพูดอะไร

หวังหย่งซินยังคงรู้สึกโกรธอยู่: “ฉันไม่ได้บอกว่าตัวเองดีเลิศอะไรหรอกนะ บางทีถ้าให้ฉันเป็นพระราชา ฉันอาจจะตายไวกว่าเขาก็ได้

“ฉันอาจจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุดในชุมชนนี้ด้วยซ้ำ แต่ถ้าคนอื่นทำแบบเดียวกันกับฉัน ฉันก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

“ถ้าฉันเป็นลุงติง ฉันจะยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

“ในเมื่อเลือกทางเดินแห่งความเห็นแก่ตัว อยากจะโกยเวลาวีซ่าให้ได้เยอะๆ แล้ว จะรับผลกรรมไม่ได้เหรอ?

“ในโลกนี้มันมีธุรกิจไหนบ้างที่อยากได้กำไรแต่ไม่ยอมเสี่ยง?

“แล้วเรื่องความยุติธรรมล่ะ? แน่นอนว่ามันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย แต่มันแล้วยังไงล่ะ?

“พวกป้ายังจะไร้เดียงสากันไปถึงไหน ถึงได้มาเรียกร้องหาความยุติธรรมในโลกแบบนี้?

“ยุติธรรม ยุติธรรม ในโลกนี้มันจะมีความยุติธรรมอะไรมากมายขนาดนั้น?

“ฉันเคยบอกแล้ว โลกใบใหม่ไม่ใช่ยูโทเปีย ในโลกนี้มีกฎแค่ข้อเดียว คือต้องทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอดให้ได้!

“ทุกครั้งที่เล่นเกม ฉันจะตั้งใจวิเคราะห์กลยุทธ์ที่ดีที่สุดในเกมให้พวกคุณฟัง พยายามบอกพวกคุณเสมอว่าจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง

“แล้วพวกคุณทำอะไรกันบ้าง? ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ดี มัวแต่มานั่งเถียงกันในเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“นี่มันเกมที่ต้องเดิมพันด้วยชีวิตนะ ไม่ใช่มาถ่ายรายการเรียลลิตี้โชว์ เข้าใจไหมพวกพี่ๆ ป้าๆ?

“หรือว่าต่อไปนี้ พอมีใครตาย เราก็ต้องมาเล่นปาหี่โง่ๆ แบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า?

“ฉันทนมามากพอแล้ว ต่อไปนี้ ฉันจะไม่มานั่งคุยเรื่องไร้สาระพวกนี้กับพวกคุณอีก จะคิดยังไง จะมองฉันยังไงก็เชิญ!

“ถ้าพวกคุณคิดว่าการที่ฉันดิ้นรนเอาชีวิตรอดในเกมมันคือความผิดบาปที่อภัยให้ไม่ได้ และต้องชดใช้ด้วยชีวิตล่ะก็ เชิญเลย ฉันยินดีต้อนรับให้พวกคุณงัดทุกวิถีทางมาฆ่าฉันเลย!”

พูดจบหวังหย่งซินก็ไอออกมาอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้

จากนั้นเขาก็เดินขึ้นบันไดกลับห้องไป ไม่สนที่จะร่วมวงสนทนาต่อ

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

ฟู่เฉินมองไปที่ซูซิ่วเฉิน พร้อมกับปลอบใจ: “ป้าซู ใจเย็นๆ ก่อนเถอะครับ

“เรื่องของลุงติง ผมเชื่อว่าทุกคนก็เสียใจเหมือนกัน

“แต่หวังหย่งซินกับไช่จื้อหยวนก็เพิ่งจะรอดตายมาหวุดหวิด การถูกตัดสินเหมือนเป็นฆาตกรแบบนี้ สำหรับคนปกติมันรับไม่ได้หรอกครับ

“ป้าไม่ควรไปพูดแบบนั้นกับพวกเขาเลยจริงๆ

“ผมคิดว่า เราไม่ควรเอามาตรฐานศีลธรรมแบบเดิมๆ มาตัดสินคนที่ผ่านเกมแห่งความเป็นความตายมาหรอกครับ อย่างที่เขาว่ากัน อย่าทดสอบสัญชาตญาณมนุษย์ เพราะสัญชาตญาณมนุษย์มันทนต่อการทดสอบไม่ได้หรอก

“ยิ่งในเวลาแบบนี้ เรายิ่งต้องมีสติ มีเหตุผล เชื่อใจกันและรวมพลังกัน

“ถ้าเรามาแตกคอกันเอง แล้วเราจะไปสู้กับพวกคนร้ายที่ชอบเลียนแบบที่น่ากลัวพวกนั้นได้ยังไง?”

คำพูดของฟู่เฉินทำให้บรรยากาศที่เงียบสงัดในห้องโถงดูดีขึ้นมาบ้าง

ซูซิ่วเฉินถือสร้อยข้อมือวีซ่าของติงเหวินเฉียงไว้ในมือ พยักหน้าด้วยความเศร้า: “ป้าเข้าใจแล้ว

“เสี่ยวฟู่ เธอเป็นเด็กดีจริงๆ ขอบใจนะ”

จนถึงตอนนี้ การพูดคุยรายละเอียดเกี่ยวกับ ‘การตัดสินของพระราชา’ ก็ยังมีไม่มากนัก ไม่ได้ลึกซึ้งเหมือนตอนที่คุยกันก่อนหน้านี้เลย

อาจจะเป็นเพราะการตายของติงเหวินเฉียง ทำให้หลายๆ คนรู้สึกต่อต้านที่จะพูดถึงเรื่องนี้ ต่อให้ฝืนเริ่มคุย ก็คงจะคุยกันต่อไปได้ยาก

ฟู่เฉินถอนหายใจ: “วันนี้พอแค่นี้เถอะครับ ทุกคนคงเหนื่อยกันมากแล้ว ไปพักผ่อนกันเถอะ”