บทที่ 5 กฎพื้นฐานของชุมชน

[หนึ่ง ข้อควรปฏิบัติในการใช้ชีวิตพื้นฐาน]

[‘ชุมชน’ คือพื้นที่ใช้ชีวิตประจำวันของผู้เล่นทุกคน]

[‘เวลาวีซ่า’ คือสกุลเงินเดียวในชุมชน]

[ผู้เล่นสามารถใช้ ‘เวลาวีซ่า’ เพื่อซื้อสิ่งของจำเป็นสำหรับการดำรงชีวิตจากภายในชุมชนได้ รวมถึงวัตถุดิบทำอาหารพื้นฐาน เสื้อผ้า ยารักษาโรค และอื่นๆ]

[ในขณะที่ออกวีซ่า ชุมชนได้ทำการคำนวณแบบองค์รวมตามสถานการณ์ของผู้เล่นแต่ละคน และกำหนด ‘เวลาวีซ่า’ เริ่มต้นไว้แล้ว]

[สามารถตรวจสอบ ‘เวลาวีซ่า’ ที่แน่นอนได้ที่ ‘เครื่องทำวีซ่า’ ‘เครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ’ หรือ ‘คอมพิวเตอร์ส่วนตัว’ เครื่องใดก็ได้]

[ภายในชุมชน ห้ามมิให้ผู้เล่นทำการซื้อขาย ‘เวลาวีซ่า’ ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมโดยเด็ดขาด ไม่อนุญาตให้ใช้เวลาวีซ่าซื้อสิ่งของแล้วนำไปมอบให้ผู้อื่น ซึ่งถือเป็นการซื้อขายแอบแฝงเช่นกัน]

[การสำเร็จเกมการตัดสินใน ‘โถงระเบียง’ คือวิธีเดียวในการได้รับ ‘เวลาวีซ่า’ สำหรับรายละเอียดโปรดอ้างอิงจาก ‘สาม ข้อควรปฏิบัติในการตัดสินของโถงระเบียง’]

[สอง ข้อควรปฏิบัติในการทำกิจกรรมในชุมชน]

[ผู้เล่นในชุมชนทุกคนมีสถานะที่เท่าเทียมกัน]

[ห้ามมิให้กระทำการใดๆ ที่เป็นอันตรายนอกเหนือจากกฎเกณฑ์ต่อผู้เล่นคนอื่นโดยเด็ดขาด รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการฆาตกรรม การลักพาตัว การข่มขู่ การวางยาพิษ และอื่นๆ]

[ผู้เล่นในชุมชนทุกคนมีสิทธิ์ในการลงคะแนนเสียงเท่าเทียมกัน]

[ผู้เล่นในชุมชนคนใดก็ตามสามารถไปยัง ‘สำนักงานจัดการชุมชน’ เพื่อเสนอญัตติได้ เมื่อชุมชนตรวจสอบและอนุมัติแล้ว ผู้เล่นในชุมชนทั้งหมดสามารถลงคะแนนเสียงเพื่อตัดสินใจได้]

[เมื่อผู้เล่นในชุมชนเกินครึ่งลงคะแนนเสียงเห็นชอบ ญัตตินั้นจะได้รับการจัดตั้งให้เป็นกฎใหม่ของชุมชน]

[สาม ข้อควรปฏิบัติในการตัดสินของโถงระเบียง]

[‘โถงระเบียง’ คือองค์กรจัดการและตัดสินในโลกใบใหม่]

[‘โถงระเบียง’ อาจเปิดขึ้นในเวลาใดก็ได้ โดยใช้วิธี ‘บังคับ’ หรือ ‘สมัครใจ’ เพื่อเรียกตัวผู้เล่นให้ทำเกมการตัดสิน]

[หลังจากจบเกม สามารถรับ ‘เวลาวีซ่า’ ที่เกี่ยวข้องตามเนื้อหาของเกมได้]

[ในหมู่ผู้เล่นทั้งหมด มีกลุ่มอาชญากรสุดอันตรายซ่อนตัวอยู่ นั่นคือ: ‘จอมเลียนแบบพระเจ้า’ พวกเขาออกแบบเกมให้กับโถงระเบียง และทำการตัดสินผู้เล่น]

[เมื่อผู้เล่นเสียชีวิตในโถงระเบียง ผู้ออกแบบเกมที่เกี่ยวข้องจะได้รับเวลาวีซ่าที่เหลืออยู่ทั้งหมดของผู้เล่นคนนั้น]

[กฎของเกมใน ‘โถงระเบียง’ จะได้รับการอัปเดตแบบเรียลไทม์บนหน้าแรกของเว็บไซต์ในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของผู้เล่น]

[ข้างต้นคือกฎพื้นฐานของโลกใบใหม่ ยังมีกฎเกณฑ์ที่ซ่อนอยู่อีกมากมาย รอให้ผู้เล่นทุกท่านไปค้นพบและสร้างสรรค์ขึ้นมา]

[คืนนี้เป็นคืนคริสต์มาสอีฟ ขอให้ทุกท่านค่ำคืนที่แสนรื่นรมย์ในโลกใบใหม่]

ภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่หายไป ถูกแทนที่ด้วยข้อความเรียบง่ายว่า “ขอให้นอนหลับฝันดี” พร้อมกับพื้นหลังที่เป็นภาพเมืองอันแสนอบอุ่น

“พระผู้เป็นเจ้า ฉันได้มาถึงสวรรค์แล้วจริงๆ หรือนี่

“นี่คือที่พำนักอันเป็นนิรันดร์ของจิตวิญญาณ คือจุดหมายปลายทางสุดท้ายของคนดี…”

หญิงวัยกลางคนผู้แต่งกายเรียบง่ายทำสัญลักษณ์ไม้กางเขนที่หน้าอกอย่างไม่หยุดหย่อน ดวงตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา อารมณ์พลุ่งพล่าน

ส่วนคนอื่นๆ กลับมีปฏิกิริยาแตกต่างกันออกไป

บางคนมีสีหน้าดีใจ ในขณะที่บางคนกลับมีสีหน้าวิตกกังวล

ฟู่เฉินมองไปที่ทุกคน ดูเหมือนจะลังเลอยู่เล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็กระแอมในลำคอ แล้วพูดด้วยเสียงอันดัง:

“ทุกท่านครับ… ทุกคนช่วยเงียบหน่อยได้ไหมครับ ขอผมพูดอะไรสั้นๆ สักสองสามประโยค?

“บางทีพวกเราส่วนใหญ่อาจจะยังไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นมาอย่างไร พวกเรามาที่นี่ได้อย่างไร และโลกใบใหม่ที่ว่านี้คือที่ไหน ทุกอย่างยังคงเต็มไปด้วยข้อสงสัย

“แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ ในช่วงเวลาหนึ่งในอนาคต พวกเราทุกคนจะต้องใช้ชีวิตร่วมกันในชุมชนแห่งนี้

“ดังนั้น ผมขอเสนอว่า ทุกคนน่าจะลองแนะนำตัวกันสั้นๆ เพื่อทำความรู้จักกันให้มากขึ้น จากนั้นค่อยมาปรึกษาหารือเกี่ยวกับกฎของชุมชนที่พวกเราทราบกันแล้ว

“นี่อาจจะช่วยให้เราอยู่ร่วมกันได้ง่ายขึ้นในภายหลัง

“แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงข้อเสนอแนะ ไม่ได้มีการบังคับแต่อย่างใด

“ทุกคนคิดว่ายังไงครับ?”

ฟู่เฉินมองไปที่ทุกคน บรรยากาศที่เคยอึกทึกครึกโครมก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง มีหลายคนที่พยักหน้าเห็นด้วย

ไม่มีใครลุกขึ้นมาคัดค้านเลย

ฟู่เฉินดันแว่นตาไร้กรอบบนสันจมูก แล้วพูดขึ้น: “ตกลงครับ งั้นผมขอเริ่มก่อนเลยแล้วกัน

“ผมหมายเลข 1 ฟู่เฉินครับ”

ในขณะที่พูด เขาก็โชว์ลวดลายวีซ่าบนสร้อยข้อมือให้ทุกคนดู เพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาไม่ได้โกหกเรื่องชื่อ

“ปีนี้อายุ 25 ปี เพศอย่างที่ทุกคนเห็น เป็นผู้ชายครับ

“อาชีพเดิมคือเป็นสตรีมเมอร์ ทำคอนเทนต์เกี่ยวกับกิจกรรมกลางแจ้งเป็นหลัก

“ส่วนเรื่องที่ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร ผมจำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“ความทรงจำสุดท้ายที่มีก็คือ ผมกำลังทำชาเลนจ์ไลฟ์สตรีม 48 ชั่วโมงไม่หยุดพัก ดูเหมือนว่าผมจะง่วงมากจนเผลอหลับไป พอตื่นขึ้นมา ก็มาอยู่ในห้องสีขาวโพลนแล้ว

“รอตั้งสองชั่วโมงกว่าประตูจะยอมเปิด

“ผมเดินตามทางมาเรื่อยๆ จนมาถึงตึกนี้ แล้วก็ลงทะเบียนเข้าพักครับ”

ฟู่เฉินดูเหมือนจะพยายามใช้น้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายและตลกขบขันให้มากที่สุด โดยเฉพาะตอนที่พูดว่า “เพศอย่างที่ทุกคนเห็น เป็นผู้ชายครับ” เขาดูเหมือนจะคาดหวังให้ทุกคนมีปฏิกิริยาตอบรับกลับมาบ้าง

แต่น่าเสียดาย ที่ทุกคนยังคงอยู่ในสภาวะตึงเครียดและหวาดระแวง จึงไม่มีการตอบรับใดๆ กลับมา

“ถ้างั้นต่อไป พวกเราก็มาแนะนำตัวกันตามลำดับหมายเลขผู้เล่นเลยดีไหมครับ?”

ฟู่เฉินพูดพลางหันไปมองหญิงร่างท้วมเล็กน้อยที่มีใบหน้าแดงระเรื่อซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเฉียงๆ

หญิงร่างท้วมพยักหน้า รับช่วงต่อ: “สวัสดีค่ะ ฉันหมายเลข 2 ชื่อเจียงเหอ อาชีพเดิมคือบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ค่ะ…”

หลินซือจือตั้งใจฟังทุกคนพูดอย่างละเอียด ไม่นาน ทุกคนก็แนะนำตัวกันจนครบ

พวกเขามีทั้งคนที่คุยเก่งและคนที่เก็บตัว ข้อมูลที่เปิดเผยออกมาก็มีมากบ้างน้อยบ้าง แต่ข้อมูลพื้นฐาน อย่างเช่น อายุและอาชีพ ก็ได้รับการเปิดเผยอย่างครบถ้วน

หมายเลข 1 ฟู่เฉิน ชาย อายุ 25 ปี สตรีมเมอร์

หมายเลข 2 เจียงเหอ หญิง อายุ 31 ปี บรรณาธิการหนังสือพิมพ์

หมายเลข 3 หลี่เหรินซู หญิง อายุ 29 ปี ข้าราชการ

หมายเลข 4 เฉาไห่ชวน ชาย อายุ 39 ปี ตำรวจสืบสวนอาชญากรรม

หมายเลข 5 ไช่จื้อหยวน ชาย อายุ 28 ปี โปรแกรมเมอร์ออกแบบอัลกอริทึม

หมายเลข 6 หวังหย่งซิน ชาย อายุ 36 ปี เจ้าของบริษัทสตาร์ทอัพ

หมายเลข 7 ฉินเหยา หญิง อายุ 24 ปี นางแบบแฟชั่น

หมายเลข 8 ซูซิ่วเฉิน หญิง อายุ 52 ปี พนักงานเกษียณอายุ

หมายเลข 9 สวี่ถง หญิง อายุ 32 ปี หัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคล

หมายเลข 10 ติงเหวินเฉียง ชาย อายุ 53 ปี พนักงานส่งพัสดุ

หมายเลข 11 หยางอวี่ถิง หญิง อายุ 27 ปี ผู้บริหารระดับสูงของบริษัท

หมายเลข 12 หลินซือจือ ชาย อายุ 26 ปี ทนายความ

ส่วนกระบวนการในการเดินทางมาที่นี่ของพวกเขา ก็มีความคล้ายคลึงกัน

ล้วนเกิดอาการความจำเสื่อมชั่วคราว ตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวโพลน รอคอยเป็นเวลา 2 ชั่วโมงจนได้รับวีซ่า แล้วเดินทางมายังชุมชนเพื่อทำเรื่องเข้าพัก

ทว่าไม่มีใครเอ่ยถึงประสบการณ์ในการ “ออกแบบเกมตัดสินคนร้าย” เหมือนหลินซือจือเลยแม้แต่คนเดียว

หลินซือจือเป็นคนพูดคนสุดท้าย แน่นอนว่าเขาก็ต้องปกปิดเรื่องนี้เอาไว้เช่นกัน

ฟู่เฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง: “งั้น ทุกคนมีความคิดเห็นอย่างไรกับสถานการณ์ที่พวกเรากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้บ้างครับ?”