บทที่ 24 ‘ค่าไถ่’

สีหน้าของลู่ซินอี๋ดูแย่ลงเล็กน้อย เพราะอย่างที่หลินซือจือพูด เธอและลวี่หมิงเซวียนถูกจับเป็นตัวประกันเสียแล้ว

ขอเพียงแค่หลินซือจือและฉินเหยาสองคนผลัดกันเกทับ แต่ละคนใช้เวลาคิดหนึ่งนาที ผ่านไปไม่กี่รอบก็สามารถผลาญเวลาที่เหลืออยู่ของเกมไปได้อย่างง่ายดาย

เรื่องนี้ไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับหลินซือจือและฉินเหยา แต่มันกลับทำให้ลู่ซินอี๋และลวี่หมิงเซวียนไม่สามารถลุกจากโต๊ะพนันได้ และแน่นอนว่าย่อมไม่สามารถไปหาช่องโหว่ของเครื่องแลกเปลี่ยนชิปได้เช่นกัน

“คุณต้องการอะไร?” ถึงตอนนี้ ลู่ซินอี๋ก็เริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว

หลินซือจือพูดอย่างไม่เร่งรีบ: “คุณเดาถูกแล้ว เครื่องแลกเปลี่ยนชิปมีช่องโหว่จริงๆ

“และช่องโหว่นี้ก็สามารถพิสูจน์ได้ง่ายมากๆ

“แต่ตอนนี้ ผมยังไม่อยากให้คุณลุกไปจากโต๊ะพนันตัวนี้”

ลู่ซินอี๋ขมวดคิ้ว: “คุณต้องการอะไร?”

หลินซือจือลูบคลำชิปในมือเล่น: “พวกคุณสองคน เทชิปทั้งหมดที่มีลงมาแล้วหมอบไพ่ซะ นี่คือค่าไถ่”

ลู่ซินอี๋แทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ: “คุณฝันไปเถอะ”

ตอนนี้เธอมีชิปอยู่ 37,000 จุด ลวี่หมิงเซวียนมีชิปอีกสี่หมื่นกว่าจุด

รวมกันแล้วเกือบ 80,000 ชิป ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย

“งั้นเหรอ? คุณลองคิดดูดีๆ สิ

“ที่เครื่องแลกเปลี่ยนชิป ถ้าโชคดี แค่สองนาที คุณก็สามารถหาชิปได้มากกว่าแปดหมื่นเสียอีก

“ต่อให้โชคไม่ดี สิบนาทีก็เพียงพอแล้ว”

พูดจบ หลินซือจือก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบชิปออกมาอีกกำมือหนึ่ง แล้วแบมือให้ลู่ซินอี๋ดู

สีหน้าของลู่ซินอี๋แข็งค้างไปในทันที เพราะในนั้นกลับมีชิปมูลค่า 5,000 หรือแม้กระทั่ง 10,000 จุดอยู่ด้วย และไม่ได้มีแค่เหรียญเดียว

ชิปกำนี้ เมื่อประเมินคร่าวๆ แล้ว มีมูลค่าอย่างน้อยห้าหมื่นขึ้นไป

ตอนนี้ลู่ซินอี๋รู้แล้วว่าความมั่นใจของหลินซือจือมาจากไหน ที่แท้จำนวนชิปของพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันมาตั้งแต่แรกแล้ว

เธอคิดมาตลอดว่าหลินซือจือแค่กำลังลักไก่ แกล้งทำเป็นว่าตัวเองมีชิปมากกว่าอย่างน้อยสองเท่า

ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า นั่นไม่ใช่การลักไก่เลย

มิน่าล่ะ ไม่ว่าหลินซือจือจะแพ้สักแค่ไหน เขาก็ไม่เคยสนใจเลย

“ไม่อยากลองไปดูหน่อยเหรอ? เกมที่แทบจะแจกเวลาวีซ่าให้ฟรีๆ แบบนี้ หลังจากนี้คงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้วล่ะ” หลินซือจือพูดด้วยรอยยิ้ม

ลู่ซินอี๋จ้องมองเข้าไปในดวงตาของหลินซือจือ: “แต่ฉันจะแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณจะไม่กลับคำ?”

หลินซือจือแบมือออก: “คุณไม่มีทางแน่ใจได้หรอก แต่ว่า คุณก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสสู้กลับเลย

“เกมตานี้ผมจะแกล้งแพ้ให้ฉินเหยา แล้วตาหน้าก็ให้เธอเป็นเจ้ามือ

“พวกเราทุกคนไม่ต้องดูไพ่ แล้วลงเดิมพันไปเลย

“รอบแรก คุณเกทับก่อน 1,000 จากนั้นลวี่หมิงเซวียนก็เทหมดหน้าตัก

“ผมกับฉินเหยาจะเลือกสู้

“รอบที่สอง คุณเทหมดหน้าตัก แล้วลวี่หมิงเซวียนก็หมอบ

“หลังจากนั้น ผมก็จะเกทับ แล้วฉินเหยาก็สู้

“ถึงตอนนี้คุณก็สามารถหมอบได้แล้ว เพราะมีคนเกทับแค่คนเดียว ระบบก็จะเปิดไพ่โดยอัตโนมัติ จากนั้นพวกคุณก็สามารถออกจากโต๊ะไปได้

“แน่นอน ในระหว่างกระบวนการนี้ ไม่ว่าจะเป็นพวกคุณหรือพวกเรา ก็อาจจะกลับคำได้ทุกเมื่อ

“ถ้าในรอบที่สองลวี่หมิงเซวียนไม่ยอมหมอบ นั่นก็หมายความว่าพวกคุณพลิกลิ้น ผมกับฉินเหยาก็จะเกทับไปเรื่อยๆ จนกว่าเวลาจะหมด

“ถ้าในรอบที่สอง ผมกับฉินเหยาเลือกที่จะเกทับทั้งคู่ นั่นก็หมายความว่าพวกเราพลิกลิ้น คุณก็สามารถเลือกที่จะไม่หมอบ แล้วเล่นกับพวกเราให้ถึงที่สุด

“หรือถ้าในรอบที่สาม คุณไม่ยอมหมอบ ผมกับฉินเหยาก็จะเกทับต่อไป จนกว่าเวลาจะหมด

“ไม่ว่าจะเป็นกรณีใดข้างต้น ขอเพียงแค่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งกลับคำ ก็แค่รอให้เวลาหมด แล้วให้ระบบคำนวณผลอัตโนมัติ ใครแพ้ใครชนะ ก็ขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ

“นี่คือแผนการของผม จะรับหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคุณ”

ลู่ซินอี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “ตกลง ฉันยอมรับ

“แต่ว่า สุดท้ายนี้ฉันขอถามคำถามแถมท้ายอีกสักข้อได้ไหม”

หลินซือจือพยักหน้า: “คุณถามมาสิ ผมจะพิจารณาดูอีกทีว่าจะตอบหรือเปล่า”

ลู่ซินอี๋จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา: “ในเกมที่แล้ว ไพ่ในมือของคุณคืออะไรกันแน่?”

หลินซือจือนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา: “ถ้าผมบอกไป คุณจะเชื่อเหรอ?”

ลู่ซินอี๋พยักหน้า: “ฉันเชื่อ”

“ก็ได้” หลินซือจือแบมือออก: “ฟลัชที่ใหญ่สุดคือ เค”

แววตาของลู่ซินอี๋สั่นไหว ไม่รู้ว่าเธอเชื่อหรือไม่ เพียงแต่พยักหน้ารับ: “ขอบคุณ”

…

ในเกมสุดท้าย ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามบทบาทที่หลินซือจือวางไว้จริงๆ

ทั้งสี่คนผลัดกันเกทับและหมอบไพ่ตามลำดับ

หลังจากที่ฉินเหยาหมอบไพ่ หลินซือจือก็กวาดชิปทั้งหมดในรอบสุดท้ายไป

ลู่ซินอี๋ไม่ได้พูดอะไรให้มากความอีก เธอเพียงแค่ใช้เวลาสิบกว่านาทีสุดท้ายที่เหลืออยู่ รีบเข้าไปในพื้นที่แลกเปลี่ยนชิป

ก่อนจะลุกจากโต๊ะพนัน เธอได้หันมามองหลินซือจือด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

“หลินซือจืองั้นเหรอ… ฉันจำคุณไว้แล้ว”

…

หลังจากที่ลู่ซินอี๋และลวี่หมิงเซวียนเสียชิปทั้งหมดและออกจากโต๊ะไปแล้ว สิบเกมก็ยังเหลือเกมสุดท้ายอีกหนึ่งเกม

ในเกมนี้เหลือเพียงหลินซือจือและฉินเหยาสองคน พวกเขาจำเป็นต้องปรับสมดุลชิปเป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนเกมที่เจ็ด หลินซือจือขาดทุนสุทธิ 42,000 จุด ฉินเหยาได้กำไรสุทธิ 23,000 จุด และในเกมที่เจ็ด หลินซือจือชนะกวาดชิปบนโต๊ะไปทั้งหมด 90,000 จุด ส่วนฉินเหยาเสียไป 45,000 จุด

ในเกมที่แปด หลังจากตกลงเรื่องค่าไถ่กับลู่ซินอี๋ได้แล้ว หลินซือจือก็จงใจแพ้ให้ฉินเหยา 40,000 จุด เพื่อรักษาระดับชิปของฉินเหยาเอาไว้

เกมที่เก้า หลินซือจือกวาดชิปบนโต๊ะไปทั้งหมด 124,000 จุด ในขณะที่ฉินเหยาเสียชิปไป 44,000 จุด

ในเกมสุดท้าย หลินซือจือจงใจแพ้ให้ฉินเหยาไป 60,000 จุด

เมื่อเป็นเช่นนี้ ในเกมพนันครั้งนี้ หลินซือจือจึงได้กำไรสุทธิ 72,000 จุด ส่วนฉินเหยาได้กำไรสุทธิ 34,000 จุด

เมื่อรวมกับชิปมูลค่าสูงๆ ที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ ฉินเหยาก็เริ่มจะนับไม่ถ้วนแล้ว

“ทนายหลิน ฉันยังคิดอยู่เลยว่า ในเกมสุดท้ายหลังจากที่ลวี่หมิงเซวียนหมอบไปแล้ว สถานการณ์กลายเป็นสองต่อหนึ่ง คุณจะพลิกลิ้นเสียอีก” ฉินเหยาพูดขึ้น

หลินซือจือเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย: “หืม? หรือว่าผมดูเหมือนคนที่ไม่รักษาสัญญาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ฉินเหยาส่ายหน้า: “ก็ไม่ได้หมายความแบบนั้นหรอกค่ะ

“ประเด็นก็คือ พวกเราคงจะไม่มีโอกาสได้สุ่มเจอกับชุมชนที่ 3 อีกแล้ว ต่อให้ไม่รักษาสัญญา ก็ไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไร

“หลังจากที่ลวี่หมิงเซวียนหมอบไปแล้ว พวกเราเป็นสองต่อหนึ่ง มีโอกาสชนะถึง 66 เปอร์เซ็นต์เลยนะคะ”

หลินซือจือส่ายหน้า: “นั่นก็หมายความว่ายังมีความเป็นไปได้อีก 33 เปอร์เซ็นต์ที่จะแพ้ไม่ใช่เหรอ?

“ผมไม่ใช่ผีพนันสักหน่อย ถ้าเป็นไปได้ ผมชอบที่จะชนะเงินร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอนมากกว่า”

ฉินเหยาครุ่นคิด: “ทนายหลิน ฉันยังมีอีกคำถามหนึ่งค่ะ

“ทำไมลู่ซินอี๋ถึงสามารถตัดสินใจทิ้งชิปทั้งหมดไปได้อย่างง่ายดายขนาดนั้นคะ?

“ในตอนนั้น เธอยังไม่รู้กฎที่ซ่อนอยู่ว่า ‘เครื่องแลกเปลี่ยนชิปไม่มีวันหมอบ’ อย่างแน่ชัดเลยนี่นา ถ้าเกิดศึกษาไม่เข้าใจ หรือไม่ได้ไพ่ดีๆ ขึ้นมา จะไม่เสียทั้งเงินเสียทั้งเวลาไปเปล่าๆ เหรอ?

“ถ้าเป็นฉัน ฉันคงจะเลือกปล่อยเบลอ แล้วเก็บชิปแปดหมื่นกว่าที่เหลือไว้ให้อุ่นใจดีกว่า”

หลินซือจือพูดอย่างเรียบเฉย: “เพราะเธอเป็นคนฉลาด ผมก็เลยเลือกใช้วิธีของคนฉลาดมารับมือกับเธอ และเธอก็ต้องยอมรับวิธีนี้อย่างแน่นอน

“ถ้าเธอคิดแบบคุณ ผมก็คงจะใช้วิธีอื่นตั้งแต่แรกแล้วล่ะ”

ฉินเหยาพยักหน้าเล็กน้อย: “อืม…

“เดี๋ยวก่อน ทนายหลิน นี่คุณกำลังจะบอกว่าฉันเป็นคนโง่เหรอคะ!”

เธอเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

การนับถอยหลังบนหน้าจอขนาดใหญ่สิ้นสุดลง

[เกมสิ้นสุดลง]