บทที่ 1 การทดสอบหนึ่งครั้ง

[สวัสดี หลินซือจือ]

[ขอแสดงความยินดีที่คุณได้รับคำเชิญ และกำลังจะกลายเป็นผู้เล่นของโลกใบใหม่]

[ก่อนที่คุณจะเข้าสู่โลกใบใหม่อย่างเป็นทางการ ที่นี่มีการทดสอบง่ายๆ เพื่อกำหนดสถานะพิเศษของคุณในโลกใบใหม่]

[ในอีกห้องหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากคุณไปไม่ไกลนัก มีคนบาปผู้หนึ่งกำลังอยู่ในอาการหมดสติ]

[เอกสารทางซ้ายมือของคุณ คือแฟ้มอาชญากรรมของคนบาปผู้นี้ รวมถึงผลการตัดสินโทษที่เกี่ยวข้อง]

[หากคุณคิดว่าผลการตัดสินนี้ยุติธรรมดีแล้ว หรือรู้สึกว่าช่างมันเถอะ ก็โปรดอย่าทำอะไรเลย และรอคอยอย่างเงียบๆ ในห้องนี้เป็นเวลา 2 ชั่วโมง]

[หลังจากผ่านไป 2 ชั่วโมง โลกใบใหม่จะออกวีซ่าผู้เล่นให้กับคุณและคนบาปผู้นี้โดยอัตโนมัติ]

[หากคุณคิดว่าผลการตัดสินนี้ยังไม่ยุติธรรมพอ เช่นนั้น โปรดมองไปทางขวามือ ที่นั่นมีเอกสารการออกแบบเกมอยู่ฉบับหนึ่ง]

[โปรดออกแบบเกมขึ้นมาหนึ่งเกม เพื่อทำการตัดสินคนบาปผู้นี้ให้เหมาะสมยิ่งขึ้น]

[คุณมีเวลา 2 ชั่วโมงเช่นเดียวกันในการออกแบบเกมและทำการตัดสิน]

[โถงระเบียง จะทำการตรวจสอบเอกสารการออกแบบของคุณ หากผ่านการตรวจสอบ คนบาปผู้นี้จะถูกบังคับให้เข้าร่วมเกมและรับการตัดสินจากคุณ]

[บัดนี้ การนับถอยหลัง 2 ชั่วโมงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โปรดทำการตัดสินใจ]

1:59:59

1:59:58

เมื่อมองดูตัวเลขจับเวลาถอยหลังที่ขยับเปลี่ยนไปมาบนหน้าจอขนาดใหญ่ หลินซือจือที่เพิ่งฟื้นคืนสติก็รู้สึกปวดตุบๆ ที่ขมับ

เขาใช้นิ้วหัวแม่มือนวดคลึงระหว่างคิ้วเบาๆ พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ

ที่นี่คือห้องเรียบๆ สีขาวโพลน มีเพียงโต๊ะยาวหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว หน้าจอขนาดใหญ่หนึ่งจอ และประตูสีแดงอีกหนึ่งบาน

การตกแต่งที่ดูเรียบง่ายจนเกินไป กลับทำให้รู้สึกไม่สมจริงเอาเสียเลย

“ที่นี่คือที่ไหน…”

หลินซือจือพยายามจัดระเบียบความคิดที่สับสนวุ่นวาย นึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนจะมาถึงที่นี่

ดูเหมือนจะเป็นอุบัติเหตุทางรถยนต์หรือเปล่า?

หลินซือจือเป็นทนายความจำเลยในคดีอาญา ในความทรงจำสุดท้ายของเขา เขาจำได้เพียงว่ากำลังขับรถไปพบลูกความในยามดึกดื่น จู่ๆ ก็ถูกแสงสีขาวเจิดจ้าจากรถที่วิ่งสวนมาสาดส่องเข้าใส่ หลังจากนั้นความทรงจำก็ขาดห้วงไปอย่างสิ้นเชิง

“ผมตายไปแล้วงั้นเหรอ?”

หลินซือจือก้มหน้าลงสำรวจสภาพร่างกายของตนเอง ก็พบว่าเขายังคงสวมชุดสูททำงานที่ใส่เป็นประจำ ร่างกายก็แข็งแรงสมบูรณ์ดี และไม่มีบาดแผลใดๆ เลย

สิ่งเดียวที่น่ากังวลก็คือ บนข้อมือซ้ายของเขามีสร้อยข้อมือสีดำกว้างประมาณสองนิ้วเพิ่มขึ้นมา มันทำจากวัสดุที่ไม่ทราบชนิด ไร้รอยต่อและเรียบเนียน สวมรัดข้อมือไว้พอดีจนไม่สามารถถอดออกได้

หลินซือจือลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปมาในห้องสองสามก้าว เขาลองพยายามเปิดประตูสีแดงบานนั้น แต่ก็พบว่ามันถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา

หลินซือจือทำได้เพียงกลับมานั่งที่โต๊ะยาวตัวเดิม บนนั้นมีเอกสารที่เกี่ยวข้องวางอยู่จริงๆ:

ทางซ้ายมือคือแฟ้มอาชญากรรมและผลการตัดสิน ส่วนทางขวามือคือแบบฟอร์มการออกแบบเกม ซึ่งมีช่องว่างสำหรับกรอกชื่อเกม จำนวนผู้เข้าร่วม กฎกติกาโดยละเอียด และอื่นๆ

หลินซือจือหยิบเอกสารการออกแบบเกมทางขวามือขึ้นมาดูก่อนเป็นอันดับแรก

มันมีรูปแบบเฉพาะตัว

อย่างเช่น ชื่อเกม จำนวนผู้เข้าร่วม การแนะนำกฎสำหรับผู้เล่น กฎที่แท้จริงของเกม และอื่นๆ ล้วนต้องกรอกลงในช่องที่กำหนดให้ถูกต้องตามเงื่อนไข

ซึ่งในบางช่องก็มีคำอธิบายเพิ่มเติม เช่น:

[การแนะนำกฎสำหรับผู้เล่น: สามารถปกปิดกฎของเกมบางส่วนได้อย่างแนบเนียน แต่ห้ามใส่ข้อมูลที่ผิดพลาดอย่างชัดเจนลงไปในกฎเพื่อหลอกลวงผู้เล่น]

[กฎที่แท้จริงของเกม: โปรดเขียนกฎทั้งหมดของเกมให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อหลีกเลี่ยงช่องโหว่ทางตรรกะ]

ช่องบนสุดของเอกสารออกแบบนั้นค่อนข้างพิเศษ เพราะมันมีข้อมูลที่ถูกกรอกไว้ล่วงหน้าแล้ว

[รายการอุปกรณ์ที่สามารถใช้ได้ (เลือกใช้ตามความต้องการ):]

[1. ปืน: 4 กระบอก พร้อมกระสุนหลากหลายชนิดไม่จำกัดจำนวน]

[2. อาวุธระยะประชิด: 6 เล่ม]

[3. อุปกรณ์แสดงผล: 3 เครื่อง]

[4. เครื่องจับเวลา: 5 เครื่อง]

[5. แท่นวางอุปกรณ์: 1 แท่น]

[6. เก้าอี้: 3 ตัว]

[7. อุปกรณ์พันธนาการ: 2 เครื่อง]

[8. อุปกรณ์การพนันครบชุดแบบใดก็ได้ในคาสิโน: 2 ชุด]

[9. กลไกพิเศษที่สามารถออกแบบได้อย่างอิสระ: 1 เครื่อง]

[10. อุปกรณ์ประกอบฉากอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาเกม: ไม่จำกัด]

[หมายเหตุ 1: หากไม่มีข้อกำหนดพิเศษ ผู้ออกแบบสามารถกำหนดรุ่นและรูปลักษณ์ของอุปกรณ์ที่ใช้ได้เอง]

[หมายเหตุ 2: ไม่อนุญาตให้นำอุปกรณ์ใดๆ ออกจากพื้นที่เล่นเกม มิฉะนั้นมันจะหายไปในอากาศ]

“ปืน แล้วยังมีกลไกพิเศษที่ออกแบบได้อย่างอิสระอีกงั้นเหรอ?

“นี่ไม่ได้หมายความว่า ผมกุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายไว้ในมืออย่างสมบูรณ์เลยหรือไง?”

หลินซือจือนึกถึงจุดนี้ขึ้นมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

หากจะให้สุดโต่งหน่อย หลินซือจือก็สามารถตั้งค่าเกมแบบนี้ได้เลย:

คนร้ายที่อยู่ในอาการหมดสติจะถูกพันธนาการไว้ ในขณะเดียวกัน ข้อมือของเขาก็ถูกเชื่อมต่อกับกลไกด้วยเส้นด้ายบางๆ หนึ่งเส้น

ทันทีที่คนร้ายตื่นขึ้นและข้อมือขยับ เส้นด้ายก็จะดึงกลไก ลั่นไกปืน และยิงเขาจนตาย

แน่นอนว่าในเอกสารออกแบบย่อมมีข้อจำกัดบางอย่าง เช่น ไม่สามารถแทรกข้อมูลที่ผิดพลาดอย่างชัดเจนในการแนะนำกฎเพื่อหลอกลวงผู้เล่น และยิ่งไม่สามารถออกแบบเกมที่ไม่มีโอกาสผ่านด่านได้เลย

ทว่า หลินซือจือก็สามารถออกแบบกฎการผ่านด่านที่เข้มงวดสุดขีดให้กับเกมนี้ได้เช่นกัน:

หากคนร้ายตื่นขึ้นมาแล้ว ข้อมือไม่มีการขยับเขยื้อนเกินกว่า 3 เซนติเมตร และอดทนอยู่ได้เป็นเวลา 10 ชั่วโมง กลไกก็จะปลดล็อคโดยอัตโนมัติ และเกมจะจบลง

กฎของเกมนี้ สอดคล้องกับรูปแบบของเอกสารการออกแบบเกมทุกประการ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันคือกับดักที่แทบจะเรียกได้ว่าต้องตายสถานเดียว

“หากดูจากรูปแบบของเอกสารออกแบบ ผมสามารถสร้างเกมแบบนี้ขึ้นมาได้จริงๆ

“แต่มันก็ไม่แน่ว่าจะผ่านการตรวจสอบ

“ยิ่งไปกว่านั้น ตามข้อเรียกร้องบนหน้าจอใหญ่ ผมควรทำการตัดสินคนร้ายผู้นี้อย่าง ‘ยุติธรรม’ และ ‘เหมาะสมยิ่งขึ้น’ ไม่ใช่ใช้เกมที่โหดร้ายทารุณมาทรมานเขาจนตาย

“ทว่า จะกำหนดขอบเขตคำว่า ‘ยุติธรรม’ และคำว่า ‘เหมาะสมยิ่งขึ้น’ ได้อย่างไรล่ะ?

“คนร้ายที่ถูกกฎหมายของสังคมยุคใหม่ตัดสินไปแล้ว ยังมีช่องว่างให้ใช้ ‘ศาลเตี้ย’ มาลงโทษได้อีกงั้นหรือ?”

หลินซือจือจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

ครู่ต่อมา เขาก็หยิบแฟ้มเอกสารและผลการตัดสินทางซ้ายมือขึ้นมา

[เว่ยซินเจี้ยน ชาย อายุ 37 ปี]

[เนื่องจากธุรกิจล้มเหลว จึงขับรถซิ่งบนถนนในใจกลางเมืองที่จำกัดความเร็ว 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ชนสามีภรรยาคู่หนึ่งริมถนนจนเสียชีวิตคาที่]

[ผลการตัดสิน: ถูกตัดสินจำคุก 3 ปีในข้อหาก่อให้เกิดอุบัติเหตุจราจร รับโทษจำคุกครบกำหนดและได้รับการปล่อยตัวแล้ว]

หลินซือจืออ่านข้อความสั้นๆ นี้ซ้ำไปซ้ำมาอย่างละเอียดหลายรอบ

จากนั้นเขาก็หยิบปากกาขึ้นมาอย่างเงียบๆ แล้วเริ่มเขียนลงบนเอกสารการออกแบบเกม

“สวบ สวบ สวบ…”

หนึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป หลินซือจือก็วางปากกาลง แล้วอ่านกวาดสายตากฎของเกมที่เขียนเอาไว้ตั้งแต่ต้นจนจบหนึ่งรอบ

ท้ายที่สุดเขาก็เลือกใช้อุปกรณ์เพียงบางส่วนเท่านั้น

[1. ปืนพกลูกโม่สีเงินที่ไม่สามารถระบุตำแหน่งของกระสุนจริงผ่านการหมุนรังเพลิงได้ 1 กระบอก กระสุนจริง 1 นัด]

[2. โทรทัศน์จอตู้ 1 เครื่อง]

[3. นาฬิกาจับเวลาอิเล็กทรอนิกส์แบบแอลอีดี 1 เครื่อง]

[4. โต๊ะไม้ทรงสี่เหลี่ยม 1 ตัว]

[5. เก้าอี้เหล็กที่มีตัวล็อคอัตโนมัติบริเวณแขน ขา เอว และคอ ซึ่งเชื่อมติดกับพื้นและสามารถใช้กระแสไฟฟ้าแรงสูงในการลงโทษได้ 2 ตัว]

[6. กลไกพิเศษที่ออกแบบได้อย่างอิสระ 1 เครื่อง]

[7. อุปกรณ์ประกอบฉากตกแต่ง: หลอดไฟแบบไส้เก่าๆ 1 ดวง ชั้นวางของเก่า 2 หลัง ลังไม้ผุพังตรงมุมห้อง 1 ใบ…]

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด หลินซือจือก็เขียนคำว่า ‘ออกแบบเสร็จสิ้น’ ลงที่มุมขวาล่างของหน้าสุดท้าย

ข้อมูลบนหน้าจอขนาดใหญ่เกิดการเปลี่ยนแปลง

[โถงระเบียงกำลังทำการตรวจสอบเอกสารการออกแบบที่คุณส่งมา…]

[การตรวจสอบเสร็จสิ้น ผ่านการอนุมัติแล้ว]

[โถงระเบียงกำลังดำเนินการจัดเตรียมสถานที่เล่นเกมตามเนื้อหาในเอกสารการออกแบบ]

[จัดเตรียมเสร็จสิ้น โปรดย้ายไปยังสถานที่เล่นเกม และดำเนินการเกมให้สำเร็จภายในเวลาที่เหลืออยู่]

ข้อมูลเหล่านี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว โดยใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

สิ่งนี้ยิ่งทำให้หลินซือจือแน่ใจมากขึ้น ว่านี่ไม่น่าจะใช่ความเป็นจริง บางทีเขาอาจจะตายไปแล้ว หรือไม่ก็หลุดเข้ามาในมิติเหนือธรรมชาติบางอย่าง

เพราะในความเป็นจริง ต่อให้มีทีมงานคอยเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะตรวจสอบกฎเกณฑ์ที่ซับซ้อนเช่นนี้ และจัดสถานที่เล่นเกมตามข้อกำหนดของกฎได้อย่างเคร่งครัดภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

“ติ๊ด”

เสียงสัญญาณดังขึ้น ประตูสีแดงบานนั้นภายในห้องก็เปิดออก

หลินซือจือเดินออกจากห้อง เดินไปตามระเบียงทางเดินสีขาวโพลนจนสุดทาง เบื้องหน้าของเขาคือประตูนิรภัยบานหนักอึ้งที่เต็มไปด้วยสนิม

หลังประตูบานนั้นคือโกดังเก่าที่ส่งกลิ่นเหม็นอับ

ทุกสิ่งทุกอย่างภายในนั้นถูกจัดเตรียมไว้ตามการออกแบบในเกมของหลินซือจือเป็นที่เรียบร้อย รวมถึงคนร้ายที่หมดสติซึ่งถูกกลไกยึดติดไว้กับเก้าอี้เหล็กผู้นั้นด้วย

หลินซือจือนั่งลงบนเก้าอี้เหล็กอีกตัว หยิบเศษผ้าที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาคาบไว้ในปาก แล้วมัดปมไว้ที่หลังศีรษะ

จากนั้นเขาก็นั่งลงในท่าทางมาตรฐาน แล้วหลับตาลง

เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กลไกบริเวณแขน ขา เอว และคอของหลินซือจือเด้งออกมา ล็อคตัวเขาไว้กับเก้าอี้เหล็ก

[เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว]