บทที่ 93 ใกล้ความตาย

ไมเคิลรู้สึกหนาวสั่นเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ และอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง

อย่างไรก็ตาม มันก็เหมือนกับเมื่อก่อน มันเงียบสงัด

เสียงเดียวที่ได้ยินมาจากตัวเขาและซากศพคืนชีพคู่หูของเขาเท่านั้น

“ยังมีบางอย่างที่ไม่สมเหตุสมผล” ไมเคิลพึมพำ

“เมื่อดูจากหอพักที่ฉันจากมา มันชัดเจนเลยว่าซากปรักหักพังนี้เคยมีผู้อยู่อาศัยจำนวนมากในอดีต แล้วพวกเขาจะทิ้งหอคอยอันล้ำค่านี้ไว้โดยไม่แตะต้องได้ยังไง? เว้นแต่ว่า…”

เสียงของเขาค่อยๆ แผ่วลง และความรู้สึกใจหายก็เกาะกุมเขาไว้

“เว้นแต่ว่าพวกเขาไม่เคยจากไปไหนเลย”

หัวใจของไมเคิลเต้นแรงอย่างหนักหน่วงอยู่ในอก

นี่ฉันแค่หลอกตัวเองให้กลัวหรือเปล่า? ไมเคิลพยายามปัดความคิดนั้นทิ้งไป แต่จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งทำลายความเงียบขึ้นมา

ในตอนแรกมันเบามากจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่มันก็ค่อยๆ ดังขึ้น

“อาหาร… ข้าได้กลิ่นอาหาร”

น้ำเสียงนั้นชวนให้ขนลุก ไม่สามารถระบุเพศหรืออายุได้ และมันบิดเบี้ยวราวกับมีคนหลายคนกำลังพูดพร้อมกัน

แต่ละคำนั้นไม่สอดคล้องกัน สร้างเสียงสะท้อนที่ขาดๆ หายๆ และน่าขนลุก

ความรู้สึกไม่สบายใจจากเสียงนั้นทำให้ไมเคิลเสียวสันหลังวาบ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบสนอง ความเจ็บปวดอันแหลมคมและแสนสาหัสก็แล่นปราดเข้าสู่หัวของเขา

“อ๊ากกก!”

เขากรีดร้อง เอามือกุมหัวขณะที่ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่

ซากศพคืนชีพของเขาหยุดนิ่งทันที ท่าทางตื่นตัวของพวกมันเผยให้เห็นถึงความพร้อมที่จะปกป้องเขา

แต่ไมเคิลก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้

พวกมันไม่ได้ยินอะไรเลย

เสียงนั้นยังคงดำเนินต่อไป คำพูดของมันกรีดกรายเข้าไปในสติสัมปชัญญะของเขา

“ม-มาสิ… ม-มาสิ”

ในทุกๆ ครั้งที่มันซ้ำ ความเจ็บปวดในหัวของไมเคิลก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

มันรู้สึกเหมือนมีมีดหยักๆ กำลังหั่นผ่านความคิดของเขา

ภาพที่เขาเห็นพร่ามัว และเข่าของเขาก็ทรุดลงขณะที่เขาพยายามต่อสู้เพื่อประคองสติไว้

ถ้าฉันสลบไป จะต้องเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นแน่ๆ เลวร้ายมากๆ

สัญชาตญาณของเขากรีดร้องว่าการยอมจำนนไม่ใช่ทางเลือก

ราวกับจะยืนยันความกลัวของเขา หน้าต่างระบบที่คุ้นเคยก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้าเขา แสงสีฟ้าตามปกติของมันถูกแทนที่ด้วยสีแดงเลือดอันเป็นลางร้าย

แม้จะเจ็บปวด แต่ไมเคิลก็พยายามอ่านข้อความจนได้

[ผู้ถูกเลือกกำลังตกอยู่ในอันตราย! ผู้ถูกเลือกกำลังตกอยู่ในอันตราย!]

[ตรวจพบอันตรายที่สามารถทำให้เกิดการตายที่แท้จริงได้! ตรวจพบอันตรายที่สามารถทำให้เกิดการตายที่แท้จริงได้!]

[ความแข็งแกร่งทางจิตใจของผู้ถูกเลือกไม่เพียงพอที่จะต้านทานอิทธิพลได้!]

[ขอแนะนำให้ฆ่าตัวตายด้วยมือของท่านเอง! ขอแนะนำให้ฆ่าตัวตายด้วยมือของท่านเอง!]

เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาปลุกพลัง ที่หน้าต่างของระบบแสดงอะไรที่นอกเหนือไปจากปกติ

เป็นคำเตือนที่ไม่อาจเข้าใจผิดได้ถึงความตายที่แท้จริง

ความตาย

คำๆ นี้ดังก้องอยู่ในหัวของเขา เย็นชาและเด็ดขาด

ผ่านการเชื่อมต่อกับซากศพคืนชีพของเขา ไมเคิลสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของพวกมัน

ความสับสนของพวกมันนั้นชัดเจนมาก

พวกมันมารวมตัวกันรอบๆ ตัวเขาเพื่อปกป้อง

แต่ไม่ นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันควรจะทำ

การปกป้องเขามันไม่เพียงพอ

เขาต้องหนี

เขาต้องออกไปจากที่นี่

ไมเคิลกัดฟันแน่น รวบรวมเรี่ยวแรงทุกหยาดหยดที่เขาเหลืออยู่

ด้วยจิตใจที่กำลังแกว่งอยู่บนขอบเหวแห่งความว่างเปล่า ไมเคิลบังคับให้ริมฝีปากของเขาขยับ

และด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาก็สามารถเปล่งคำๆ หนึ่งออกมาได้

“ฆ่า…”

เขาอยากจะพูดมากกว่านั้นฆ่าฉันที เพื่อปลดปล่อยตัวเองจากความทรมานอันแสนสาหัสแต่คำสุดท้ายก็ปฏิเสธที่จะออกมาเมื่อเรี่ยวแรงของเขาล้มเหลว

ภาพที่เขาเห็นมืดลง และความเจ็บปวดก็คุกคามที่จะดึงเขาจมดิ่งลงไปโดยสมบูรณ์

แต่โชคชะตาดูเหมือนจะเข้ามาแทรกแซง

วินาทีที่เสียงของเขาขาดหายไป สายตาอันพร่ามัวของไมเคิลก็จับความเคลื่อนไหวจากด้านบนได้หนวดสีดำสนิทเลื้อยลงมาอย่างรวดเร็วจากชั้นสาม การปรากฏตัวอันดำมืดของมันแผ่รังสีของความมุ่งร้าย

มันเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วเหนือธรรมชาติ และเป้าหมายของมันก็ชัดเจน

เขา

แต่มันเลือกช่วงเวลาผิดไปหน่อย

“ฆ่า…”

เสียงของไมเคิลแผ่วลงขณะที่หนวดพุ่งเข้ามาใกล้

สำหรับซากศพคืนชีพของเขา คำๆ นี้คือเด็ดขาด เป็นคำสั่งที่สลักลึกเข้าไปในแก่นแท้ของพวกมัน

และเมื่อไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม มันก็มีเป้าหมายที่สมเหตุสมผลเพียงเป้าหมายเดียวเท่านั้น

หนวดนั่น

มันจะต้องเป็นสิ่งที่เจ้านายของพวกมันหมายถึงแน่ๆ

“ฆ่า…”

คำสั่งนั้นดังก้องอยู่ในวิญญาณของพวกมัน สะท้อนด้วยแรงสั่นสะเทือนอันสั่นคลอนจากโลกอื่น

มันนำพาบางสิ่งที่ไม่ใช่ของพวกมันมาด้วย

ความเจ็บปวด

ไม่ใช่ความเจ็บปวดของพวกมัน แต่เป็นของเจ้านายของพวกมัน

ความบ้าคลั่งเกาะกุมพวกมัน ไม่ใช่ของพวกมัน แต่เป็นของเขา

และที่น่ารบกวนใจที่สุดก็คือ เงาแห่งความตายอันกดดันได้เติมเต็มพวกมันซึ่งเป็นสิ่งที่แปลกปลอมอย่างสิ้นเชิง

มันเป็นความรู้สึกที่พวกมันไม่มีตัวไหนสามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ แต่มันก็เอาชนะสติปัญญาและเหตุผลที่กำลังเติบโตของพวกมันได้

พวกมันคลุ้มคลั่ง

ทันใดนั้น เสียงหอนดังลั่นก็ดังแหวกอากาศ เป็นเสียงที่ลึกล้ำและสั่นสะเทือนวิญญาณจนดูเหมือนจะดังก้องไปทั่วแก่นแท้ของบุคคล

หอคอยทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พื้นดินแตกออกใต้เท้าของพวกมัน

เถาวัลย์ที่หนาและบิดเบี้ยวปะทุขึ้นจากชั้นสอง ฟาดฟันราวกับงูพุ่งเข้าหาหนวดสีดำนั้น

พลังทั้งสองปะทะกันด้วยแรงมหาศาล พัวพันกันในการต่อสู้อันดุเดือดและไม่ยอมจำนน

หนวดนั้นทรงพลัง แต่มันก็มีแค่เส้นเดียว

ลัคกี้ ในทางกลับกัน มีอยู่มากมาย

เถาวัลย์หนาทึบพันเกลียวรอบหนวด ดึงด้วยแรงอันมหาศาล

เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังก้องมาจากชั้นสอง

เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างดิบเถื่อน บิดเบี้ยวอยู่ในอากาศราวกับสัตว์ที่กำลังจะตาย

“ฆ่า… ข้าจะฆ่าแก!”

เสียงนั้นไม่สิ เสียงพวกนั้นฟังดูวิกลจริตเหมือนเคย น้ำเสียงของพวกมันแตกพร่าและไม่ประสานกัน

ชัดเจนว่าหนวดนั่นสัมผัสได้ถึงแรงทั้งหมดของเถาวัลย์ ร่างของมันบิดเร่าด้วยความทรมาน

และความเจ็บปวดนี้เองที่กระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน

[ผู้ถูกเลือกไม่อยู่ภายใต้อิทธิพลอีกต่อไป!]

[ผู้ถูกเลือกปลอดภัยชั่วคราว!]

[ผู้ถูกเลือกไม่อยู่ภายใต้อิทธิพลอีกต่อไป!]

[ผู้ถูกเลือกปลอดภัยชั่วคราว!]

จิตใจของไมเคิลปลอดโปร่งขึ้น

ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่กัดกินจิตใจของเขาจางหายไป เหลือเพียงอาการปวดหัวตุบๆ

ความคิดของเขาไม่มัวหมองอีกต่อไป แต่เขารู้ว่าการบรรเทาทุกข์นี้เป็นเพียงชั่วคราว

เขาไม่จำเป็นต้องให้หน้าต่างระบบมาบอกหรอก

อันตรายยังไม่จบ

ไมเคิลเหลือบมองอย่างรวดเร็ว…

“บัดซบ!”

เขาได้เห็นบางสิ่งที่ทำให้เขาเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก

โดยไม่ลังเล เขาสั่งการออร์คชาแมนที่อยู่ข้างๆ อย่างเกรี้ยวกราด

“หยุดลูกไฟยักษ์บ้าๆ บนหัวแกซะ! เราต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!”

เมื่อออกคำสั่งเสร็จ เขาก็กระโจนขึ้นไปบนหลังของออร์คชาแมนอย่างรวดเร็ว ซึ่งมันได้เริ่มยกเลิกการสร้างลูกไฟที่ตั้งใจจะเหวี่ยงใส่หนวดนั่นแล้ว

มันสับสน แต่มันก็เชื่อฟังคำสั่งของเจ้านาย

พละกำลังพุ่งพล่านผ่านขาของมันขณะที่มันพุ่งตัวไปยังบันไดที่นำไปสู่ชั้นหนึ่ง และหายวับไปในพริบตา

วินาทีต่อมา พวกเขาก็ออกมาอยู่นอกหอคอย

หัวใจของไมเคิลเต้นรัวขณะที่เขาตะโกน

“หยุดทำไมเล่า?!”

เขาหันขวับ ออกคำสั่งกับซากศพคืนชีพตัวอื่นๆทั้งหมด ยกเว้นลัคกี้และพรินซ์

“ทิ้งของที่ถืออยู่ทั้งหมดแล้วตามฉันมา!”

ไมเคิลชี้ไปทางป่าทึบนอกซากปรักหักพัง เร่งให้ออร์คชาแมนมุ่งหน้าไป

ทั้งสองพร้อมกับซากศพคืนชีพตัวอื่นๆ พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว วิ่งหนีเข้าสู่ความปลอดภัยของผืนป่า

วินาทีที่พวกเขาหนี เถาวัลย์หนาทึบก็ปะทุขึ้นจากพื้นดิน ล้อมรอบหอคอยสีดำอย่างบ้าคลั่ง

ไมเคิลไม่กล้าหันกลับไปมอง

แต่เขาไม่สามารถลืมสิ่งที่เห็นเมื่อใช้ทักษะตรวจสอบหนวดนั่นหลังจากได้สติกลับคืนมาได้เลย

[ผู้แปดเปื้อน ??? ??? ???]

[ระดับ: เหนือธรรมชาติ ★★★ ]

[??? ?? ??? ??]