บทที่ 86 การต่อสู้!

ผ่านมุมมองของพรินซ์ ไมเคิลไม่จำเป็นต้องเปิดใช้งาน {ตรวจสอบ} เลยเพื่อที่จะรับรู้ถึงอันตรายที่อยู่ตรงหน้า

การ์กอยล์ร่างยักษ์สองตัวนั้นดูเหมือนพี่น้องที่ตัวใหญ่กว่าและแข็งแกร่งกว่าของตัวที่พรินซ์เพิ่งลอบโจมตีไป

สามารถสรุปได้อย่างปลอดภัยเลยว่าพวกมันแข็งแกร่งกว่าตัวที่เพิ่งปัดป้องการโจมตีของพรินซ์ไปได้อย่างแน่นอน

สัญชาตญาณของไมเคิลเริ่มทำงานทันที เขายื่นมือออกไป เปิดใช้งาน {อัญเชิญซากศพ} เพื่อเรียกซากศพคืนชีพที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาออกมา ลัคกี้

บริเวณใกล้ทางออกของหอพักร้างนั้นกว้างขวาง ดังนั้นจึงไม่มีความเสี่ยงที่ลัคกี้จะถูกเบียดเสียดเมื่อถูกอัญเชิญออกมา

ร่างใหญ่โตสูงตระหง่านปรากฏขึ้น และเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ในทันที

แม้ลัคกี้จะไม่รู้ว่ามันต้องเจอกับอะไร แต่มันก็สัมผัสได้ถึงความเร่งด่วนของเจ้านายผ่านจุดเชื่อมโยงและเตรียมพร้อมที่จะลงมือ

“ลัคกี้! ไปช่วยพรินซ์!” ไมเคิลสั่งการอย่างเฉียบขาด

ลัคกี้ไม่ลังเลเลย

ด้วยความเร็วที่พุ่งทะยาน มันพุ่งตรงไปยังทางออก

ตัวทางเข้านั้นแคบเกินไปสำหรับโครงร่างอันใหญ่โตของมัน ดังนั้นมันจึงฉีกทำลายทางผ่าน ทำลายโครงสร้างตึกให้พังพินาศขณะที่มวลร่างกายของมันเบียดเสียดออกไปข้างนอก

ไมเคิลยังคงรักษา {แบ่งปันประสาทสัมผัส} ไว้กับพรินซ์ เพื่อสังเกตสถานการณ์ผ่านดวงตาของมัน

การ์กอยล์สองตัวนั้นบินขึ้นสู่ท้องฟ้าไปแล้ว ลอยตัวอยู่เหนือพื้นดินประมาณเจ็ดเมตร

ปีกที่กระพือของพวกมันสร้างลมกระโชกแรงที่หมุนวนอย่างรุนแรง

ไมเคิลไม่ได้สนใจที่จะตั้งคำถามว่าสิ่งมีชีวิตที่ทำจากหินจะบินได้อย่างไรนี่คือโลกแห่งเวทมนตร์ที่อะไรก็เกิดขึ้นได้

ในทางกลับกัน พรินซ์ไม่ได้กังวลอะไรเลย มันไม่ได้เป็นเพราะความเฉยเมย

แต่สติปัญญาอันจำกัดของมันไม่อนุญาตให้มีความคิดเช่นนั้นต่างหาก

สิ่งเดียวที่พรินซ์รู้ก็คือเจ้านายของมันสั่งให้ฆ่าการ์กอยล์ตัวเล็ก และตอนนี้ไอ้ตัวใหญ่สองตัวนี้ก็กำลังเข้ามาแทรกแซง

นั่นทำให้พวกมันกลายเป็นศัตรู

ด้วยเสียงหอนดังลั่น พรินซ์เปิดใช้งาน {ควบคุมพืช}

เถาวัลย์ที่หนาและทรงพลังพุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้นดิน เติบโตอย่างรวดเร็วและพุ่งตรงไปยังการ์กอยล์ที่บินอยู่บนท้องฟ้าทั้งสองตัว

ส่วนการ์กอยล์ตัวแรกที่เจ้านายสั่งให้ฆ่าน่ะเหรอ? พรินซ์ได้เปลี่ยนความสนใจไปชั่วขณะ

ไม่ใช่ว่ามันลืม แต่มันมีสติปัญญาที่จำกัดจึงทำให้มุ่งความสนใจไปที่งานได้ทีละอย่างเท่านั้น

สำหรับพรินซ์ ศัตรูตัวใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าสองตัวนี้คือภัยคุกคามในทันที เป้าหมายของมันนั้นชัดเจน

จัดการพวกมันก่อน แล้วค่อยไปจัดการกับเป้าหมายแรกทีหลัง

เพียงเพราะพรินซ์ไม่รู้วิธีรับมือกับสถานการณ์และลงมือทำตามสติปัญญาอันจำกัดของมัน ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครสามารถทำแทนมันได้

วินาทีที่ไมเคิลส่งลัคกี้ออกไป เขาก็เข้ามาควบคุมการกระทำของพรินซ์ในทันที

แม้เขาจะไม่รู้ว่าการ์กอยล์ทั้งสองตัวทรงพลังแค่ไหน แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากพวกมันก็เป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้

แม้จะมองจากจุดที่เขายืนอยู่ ไมเคิลก็สัมผัสได้ว่าพวกมันอยู่เหนือกว่าพรินซ์ไปหลายขุม

ดูเหมือนว่าบางสิ่งภายในการ์กอยล์กำลังตื่นขึ้น แม้ในมุมมองขาวดำของพรินซ์ สีสันรอบๆ ตัวพวกมันก็มืดลงอย่างเป็นลางร้าย

ด้วยความที่ไม่อยากสูญเสียซากศพคืนชีพของเขาไปหลังจากที่ลงทุนไปมากมาย ไมเคิลจึงลงมืออย่างรวดเร็ว

ในขณะที่พรินซ์อัญเชิญเถาวัลย์ขึ้นมาจากพื้นดิน บริเวณนั้นก็ปะทุขึ้นด้วยเถาวัลย์ที่หนากว่า ใหญ่กว่า และเติบโตเร็วกว่า

พวกมันพุ่งขึ้นสู่อากาศ มุ่งเป้าที่จะพัวพันเป้าหมายของพวกมัน

ลัคกี้มาถึงแล้ว

การเคลื่อนไหวของพรินซ์หยุดชะงักกลางคันเมื่อไมเคิลเข้าควบคุมอย่างเต็มที่

เถาวัลย์หยุดชะงักกลางอากาศครู่หนึ่งก่อนจะปรับวิถีของมัน

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แต่ไมเคิลก็รู้สึกว่าสมองของเขากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อตามให้ทัน

แม้ดวงตาของเขาจะไม่สามารถติดตามการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของมอนสเตอร์และซากศพคืนชีพของเขาได้ แต่สติปัญญาที่เพิ่มขึ้นก็ทำให้จิตใจของเขาสามารถคำนวณและปรับตัวได้แบบเรียลไทม์

เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาปลุกพลัง ไมเคิลรู้สึกเหมือนเขาได้ต่อสู้ในฐานะจอมเวทมรณะอย่างแท้จริง โดยใช้ประโยชน์จากความเร็วและพลังการประมวลผลที่มาพร้อมกับค่าสถานะสติปัญญาที่ได้รับการพัฒนา

เขาออกคำสั่งอย่างรวดเร็วสองคำสั่ง คำสั่งแรกให้ลัคกี้จัดการกับการ์กอยล์ที่บินอยู่บนท้องฟ้าสองตัว และอีกคำสั่งให้พรินซ์ปิดฉากการ์กอยล์เลเวล 20 ที่บาดเจ็บก่อนที่มันจะฟื้นตัวและทำให้การต่อสู้ยุ่งยากขึ้น

ซากศพคืนชีพเริ่มลงมือทันที

เถาวัลย์ของพรินซ์ ซึ่งในตอนแรกพุ่งเป้าไปที่อากาศ ได้เปลี่ยนทิศทางไปยังการ์กอยล์ที่อยู่บนพื้น

ร่างกายของสิ่งมีชีวิตนั้นเต็มไปด้วยรอยร้าว แต่ไมเคิลก็สังเกตเห็นผ่านสายตาของพรินซ์ว่าพวกมันกำลังค่อยๆ สมานตัว

“มันกำลังฟื้นฟูตัวเองงั้นเหรอ? นี่มันมอนสเตอร์ประเภทไหนกัน? นั่นมันหินจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?”

ในขณะที่พรินซ์พุ่งเข้าหาเป้าหมายที่กำหนด ไมเคิลก็เปลี่ยนความสนใจไปที่ลัคกี้

ด้วยความเชี่ยวชาญในทักษะ {แบ่งปันประสาทสัมผัส} ในปัจจุบัน เขาจึงสามารถเชื่อมต่อการมองเห็นของเขากับซากศพคืนชีพได้เพียงครั้งละสองตัวเท่านั้น แต่ในสถานการณ์นี้ มันก็เพียงพอแล้ว

ความเชี่ยวชาญในความสามารถของลัคกี้เหนือกว่าของพรินซ์มาก

เถาวัลย์ของมันไม่เพียงแต่เร็วกว่า แต่ยังหนากว่า ยาวกว่า และทนทานกว่าด้วย

พวกมันเคลื่อนไหวราวกับป่าที่มีชีวิต ไล่ล่าการ์กอยล์ที่บินอยู่บนอากาศทั้งสองตัวขณะที่พวกมันพุ่งผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ

แม้ลัคกี้จะมีพลังมหาศาล แต่การ์กอยล์ที่บินอยู่ก็หลบหลีกมวลเถาวัลย์ที่บิดเบี้ยวได้อย่างชำนาญ บินหลบหลีกไปมาในอากาศราวกับนักล่าที่กำลังหยอกล้อเหยื่อ

ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งบัดนี้เต็มไปด้วยใยแมงมุมอันซับซ้อนจากเถาวัลย์ของลัคกี้ บิดไปมาภายใต้การควบคุมของมัน

ไมเคิลรู้สึกทึ่ง

นี่คือพลังที่แท้จริงของสิ่งมีชีวิตที่สามารถต่อกรกับอสูรระดับ 2 ได้

ภาพที่เห็นนั้นน่าทึ่งมาก และเป็นครั้งแรกที่ไมเคิลเข้าใจถึงพลังของซากศพคืนชีพของเขาอย่างถ่องแท้

หากสิ่งมีชีวิตอย่างลัคกี้ปรากฏตัวขึ้นบนโลก มันคงไม่เกินจริงเลยที่จะเรียกมันว่าพระเจ้า

เป็นเวลาพักหนึ่ง ที่การ์กอยล์ไม่ทำอะไรเลยนอกจากบินวนอยู่ในอากาศ โดยรักษาระยะห่างจากรัศมีการโจมตีของลัคกี้อย่างชำนาญ

อย่างไรก็ตาม ผ่านดวงตาของลัคกี้ ไมเคิลก็สังเกตเห็นสีสันรอบๆ สิ่งมีชีวิตนั้นมืดลงไปอีก

เขาไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่มันไม่รู้สึกเหมือนเป็นข่าวดีเลย

โชคดีที่พรินซ์สามารถจัดการกับการ์กอยล์เลเวล 20 ลงได้

ไมเคิลรีบสั่งให้มันเข้าไปใกล้ลัคกี้และช่วยเหลือในทุกวิถีทางที่เป็นไปได้

ไม่มีเวลามาตรวจสอบหน้าต่างแจ้งเตือนที่โผล่ขึ้นมา หรือดื่มด่ำกับความพึงพอใจในการเอาชนะอุปสรรคสำคัญ

ในจังหวะที่ไมเคิลเริ่มเชื่อว่าการ์กอยล์ที่บินอยู่จะไม่ลงมือในทันที พวกมันก็ขยับ

ในพริบตา วงเวทหลายวงที่มีขนาดแตกต่างกันก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ารอบๆ การ์กอยล์ทั้งสองตัว

ภาพที่เห็นทำให้ไมเคิลเสียวสันหลังวาบ

เขาไม่รู้ว่าวงเวทพวกนั้นมีไว้ทำอะไร แต่เขาไม่จำเป็นต้องใช้ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของลัคกี้เพื่อจะเข้าใจว่าพวกมันไม่ใช่ข่าวดี

แม้จะอยู่ภายในหอพัก แต่มานาอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากวงเวทก็สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน

“นี่คือเหตุผลที่พวกมันไม่ตอบโต้ตั้งแต่แรกงั้นเหรอ?”

ไมเคิลกำหมัดแน่น ความไม่แน่นอนเกาะกุมจิตใจเขา

สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ที่ดูเหมือนทำจากหิน ไม่ได้ไร้สมอง พวกมันสามารถคิด วางแผนกลยุทธ์ และตอนนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าพวกมันสามารถใช้เวทมนตร์ได้ด้วย

เขาไม่มีเบาะแสเลยว่าหลักการใดที่ควบคุมการดำรงอยู่ของพวกมัน แต่มันเหนือกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก

ด้วยการลงมืออย่างรวดเร็ว ไมเคิลใช้จุดเชื่อมโยงกับหมาป่าพฤกษาข้างกายเขา สั่งให้มันสร้างโดมเถาวัลย์หนาทึบขึ้นมารอบตัวพวกเขาเพื่อป้องกัน

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ส่งคำสั่งทางจิตไปยังซากศพคืนชีพตัวอื่นๆ ในอาคารให้เตรียมพร้อมรับมือ

แม้ว่าวงเวทจะมุ่งเป้าไปที่ลัคกี้และพรินซ์อย่างชัดเจน แต่มันก็ไม่ได้รับประกันว่าพวกเขาจะไม่ถูกลูกหลง

วินาทีที่ไมเคิลออกคำสั่ง จุดประสงค์ของวงเวทก็ชัดเจนขึ้น

หอกหินปรากฏขึ้นภายในวงเวท และพุ่งตรงไปยังลัคกี้และพรินซ์ด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

โชคดีที่ไมเคิลได้สั่งให้ลัคกี้คุ้มครองพวกมันไว้แล้ว และโดมเถาวัลย์หนาทึบก็ล้อมรอบซากศพคืนชีพทั้งสองตัวไว้

อย่างไรก็ตาม หอกกลับพุ่งเข้ามาในปริมาณมหาศาล โจมตีโดมจากทุกทิศทาง ค่อยๆ ทำลายมันไปทีละน้อย

แต่มันต้องใช้มากกว่านี้ในการที่จะโค่นลัคกี้ลงได้

เมื่อบางส่วนของโดมอ่อนแอหรือแตกออก ลัคกี้ก็รีบแทนที่ด้วยเถาวัลย์ที่มากขึ้นในทันที เพื่อรักษากำแพงป้องกันเอาไว้

เป็นเวลาพักหนึ่ง ที่การแลกเปลี่ยนนี้เกิดขึ้นซ้ำๆหอกหินทะลวงเข้ามา และเถาวัลย์ใหม่ก็งอกขึ้นมาแทนที่

ภายในโดม ไมเคิลถูกห้อมล้อมไปด้วยความมืดมิด ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกได้

อย่างไรก็ตาม แรงสั่นสะเทือนและแรงสั่นไหวเป็นสิ่งที่ชัดเจนมาก

เป็นไปตามที่เขาสงสัย ฝ่ายของเขาก็ถูกลูกหลงเข้าจนได้

แรงสั่นสะเทือนไม่ได้มาจากแค่การโจมตีที่ดำเนินอยู่ แต่มาจากอาคารร้างที่กำลังพังทลายลงมารอบตัวพวกเขาด้วย

อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ที่พวกเขายังปลอดภัย

ทั้งลัคกี้และพรินซ์ดูเหมือนจะไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงในทันที

จากนั้น แรงสั่นสะเทือนก็หยุดลง

ก่อนจะออกคำสั่งใดๆ เพิ่มเติม ไมเคิลเปิดใช้งานทักษะอีกอย่างหนึ่งของเขา

“{เกราะกระดูก}”

ในทันที โครงสร้างกระดูกเริ่มก่อตัวขึ้นรอบร่างกายของเขา ห่อหุ้มเขาไว้ในเปลือกป้องกัน

ชุดเกราะไม่ได้ครอบคลุมทั้งหมด ปกป้องแค่บริเวณสำคัญ เช่น ศีรษะ หน้าอก แขน และขา แต่แผ่นกระดูกที่แข็งแรงก็ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

เมื่อพอใจกับการป้องกันแล้ว ไมเคิลก็หันความสนใจกลับไปที่ลัคกี้

“เคลียร์โดมและเอาเศษซากออกไป” เขาสั่ง

หมาป่าพฤกษาตอบสนองในทันที เถาวัลย์ดึงตัวออกเพื่อเผยให้เห็นผลพวงจากการโจมตี

ฝุ่นและเศษหินขยับและร่วงหล่นขณะที่โดมเปิดออก เศษซากที่อยู่ด้านบนถูกดันออกไป

ไมเคิลเชื่อมต่อการมองเห็นของเขากับลัคกี้อีกครั้ง เตรียมพร้อมที่จะประเมินสถานการณ์และออกคำสั่งชุดต่อไป

________________________________________

[ชื่อ: ไมเคิล นอร์แมน]

[อาชีพ: จอมเวทมรณะผู้เชี่ยวชาญ]

[เลเวล: 15]

[ค่าประสบการณ์: 0/17,718]

[พละกำลัง: 30.42]

[ความคล่องตัว: 41.16]

[ความทนทาน: 31.72]

[สติปัญญา: 110.1]

[แต้มคุณลักษณะ: 30]

[ทักษะ: อัญเชิญซากศพ, คืนชีพซากศพ, ตรวจสอบ, ยิงพื้นฐาน, แบ่งปันประสาทสัมผัส, วิชาหอก, กระสุนกรด, หอกกระดูก, คำสาปหน่วงเหนี่ยว, เกราะกระดูก, ระเบิดซากศพ]

[พรสวรรค์: วิวัฒนาการไร้ที่สิ้นสุด]

[ทักษะอาชีพ: ช่องทำสัญญา {20/40}]

[ของขวัญพิเศษ: ตราประทับแห่งต้นกำเนิด]