บทที่ 22 กวาดล้างพื้นที่ (4)

สองชั่วโมงต่อมา

หลังจากค้นหาทั่วทั้งอาคารร้างอย่างละเอียด ไมเคิลก็สามารถสังหารสไลม์ได้อีก 13 ตัวและเลเวลอัป

น่าเสียดายที่แม้จะมีจำนวนเท่านี้ แต่ค่าประสบการณ์ที่เขาได้รับก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นได้มากกว่าหนึ่งเลเวล

เมื่อเลเวลของเขาเพิ่มขึ้น มันก็เริ่มเทียบเท่ากับเลเวลของพวกสไลม์ในตึก

ค่าประสบการณ์โบนัสพิเศษที่เขาได้รับจากการเอาชนะมอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงกว่าแทบจะไม่มีผลเลย เนื่องจากสไลม์ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาพบนั้นมีเพียงเลเวล 7 เท่านั้น

สไลม์ส่วนใหญ่ที่ไมเคิลต่อสู้ด้วยมีเลเวลตั้งแต่ 4 ถึง 5

ถึงกระนั้น ไมเคิลก็ไม่ได้ย่อท้อ

อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงในระหว่างที่กำลังเลเวลอัป

เป็นที่รู้กันดีว่าเมื่อเลเวลของคนๆ หนึ่งเพิ่มขึ้น การจะก้าวหน้าต่อไปก็ยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ

มีเหตุผลหลักสองประการสำหรับเรื่องนี้

หนึ่ง คือปัจจัยด้านความเสี่ยง

การต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าย่อมนำมาซึ่งความเสี่ยงที่มากกว่า

ผู้ตื่นรู้ส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงการเอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างบุ่มบ่าม และมักจะเลือกการเติบโตอย่างค่อยเป็นค่อยไปและมั่นคงมากกว่า

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขามีเวลาและไม่มีคอขวดที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ไม่ช้าก็เร็ว ประสบการณ์ที่สะสมไว้ก็จะนำไปสู่การเลเวลอัปได้เอง

สอง คือระดับความท้าทายที่เพิ่มขึ้น

เมื่อผู้ตื่นรู้แข็งแกร่งขึ้น มอนสเตอร์ก็เช่นกัน ข้อได้เปรียบที่ได้รับจากแต้มคุณลักษณะจะลดน้อยลงเมื่อเวลาผ่านไป

ตัวอย่างเช่น มอนสเตอร์ระดับทั่วไปที่มีสามดาวจะสามารถไปถึงเลเวล 21 ได้เป็นระดับสูงสุดเท่านั้น

มอนสเตอร์ตัวใดก็ตามที่สามารถไปถึงระดับที่สูงกว่าเลเวล 21 ได้ จะถือเป็นสายพันธุ์มอนสเตอร์ระดับหายาก และความยากก็จะยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อเลเวลของพวกมันเพิ่มสูงขึ้น

แม้ว่าแต้มคุณลักษณะจะทำให้ผู้ตื่นรู้สามารถต่อกรกับมอนสเตอร์ระดับหายากได้ แต่มันก็จะไม่เพียงพอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูในระดับที่สูงกว่านั้น

แน่นอนว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับไมเคิลมากนักในตอนนี้

เขาพอใจมากแล้วที่สามารถไปถึงเลเวล 5 ได้ พวกสไลม์ยังให้ผลึกวิญญาณแก่เขามา 4 ก้อน และแกนกลางของสไลม์อีกเป็นกอบเป็นกำ

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาได้รับมามากที่สุด

หลังจากสังหารสไลม์ตัวสุดท้าย ไมเคิลก็ค้นพบทางออกจากตึกที่เขาติดอยู่เสียที!

ทางออกนั้นเปิดกว้าง เผยให้เห็นอาคารร้างอีกหลายแห่งในระยะไกล

โครงสร้างบางส่วนของอาคารเหล่านี้ได้พังทลายกลายเป็นฝุ่นผงไปแล้วบางส่วน ในขณะที่อาคารอื่นๆ ก็ถูกปกคลุมไปด้วยหญ้าที่ขึ้นหนาทึบ

รากไม้แทงทะลุออกมาจากกำแพง คล้ายกับอาคารที่ไมเคิลกำลังอยู่ในตอนนี้

เห็นได้ชัดว่าอาคารเหล่านี้ถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานานมากแล้ว

แม้จะรู้สึกถูกดึงดูดให้ออกไป แต่ไมเคิลก็ไม่ได้ก้าวเท้าออกไปยังทางออกเลยแม้แต่ก้าวเดียว

ไม่สิ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้มันด้วยซ้ำ

ด้านนอกทางออกมีบันได และที่ฐานของบันไดก็มีรูปปั้นตั้งอยู่ ซึ่งกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมอย่างแนบเนียน

หากไม่ใช่เพราะความระมัดระวังและความอยากรู้อยากเห็นที่กระตุ้นให้เขาลองใช้ทักษะ {ตรวจสอบ} กับรูปปั้นนั้น ไมเคิลก็อาจจะมองข้ามความผิดปกติของมันไปแล้ว

ไม่สิเป็นไปได้มากว่า เขาคงจะตายไปแล้วต่างหาก

[การ์กอยล์ เลเวล 21]

[ระดับ: หายาก ★★★ ]

การ์กอยล์แก่ๆ ตัวหนึ่ง ซึ่งอ่อนแอลงหลังจากถูกทิ้งร้างมานานหลายปี

การ์กอยล์ สิ่งมีชีวิตที่ครั้งหนึ่งเคยถูกคิดว่ามีอยู่แค่ในนิยายบนโลกก่อนของเขา บัดนี้กลับมายืนอยู่ห่างจากเขาไปเพียง 20 เมตรเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ตัวนี้ไม่มีปีก แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ไมเคิลกังวลน้อยที่สุด

‘ฉันจบเห่แน่’ เขาคิดอย่างขมขื่น

ประสบการณ์ของเขาในดินแดนแห่งต้นกำเนิดดูเหมือนจะถูกสาปมากพอที่จะติดอันดับหนึ่งในร้อยจุดเริ่มต้นที่โชคร้ายที่สุดสำหรับผู้ตื่นรู้หน้าใหม่ในปีนี้เลยทีเดียว

ตอนแรก เขาเกือบตายเพราะสไลม์ และตอนนี้ กลับกลายเป็นว่าพวกสไลม์นั้นเป็นเพียงแค่ออเดิร์ฟสำหรับอาหารจานหลักเท่านั้น

เมื่อติดอยู่ในสถานที่ที่เขาสันนิษฐานว่าเป็นหอพักร้าง ทางเลือกของไมเคิลจึงมีอยู่อย่างจำกัด

เขาพิจารณาที่จะทำให้รูบนหลังคากว้างขึ้นและปีนออกไป

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาน่าจะสามารถกระโดดได้สูงพอที่จะไปถึงหลังคา

แต่แผนนี้ก็มีความเสี่ยง

อย่างแรกเลยคือ เสียงอาจจะดึงดูดความสนใจได้ บางทีการ์กอยล์ข้างนอกอาจจะสังเกตเห็นเขาแล้ว แต่ก็ยั้งมือไม่โจมตีเพราะเขาอยู่ในตึกที่มันเฝ้าอยู่แล้วก็เป็นได้

ถึงแม้เขาจะหนีรอดไปได้โดยไม่ถูกพบเห็น แล้วเขาจะเอาอะไรมารับประกันล่ะว่าไม่มีมอนสเตอร์ตัวอื่นที่อาจจะแข็งแกร่งกว่านี้เสียอีกซุ่มซ่อนอยู่ใกล้ๆ?

มอนสเตอร์ระดับ 1 เลเวล 11 อย่างการ์กอยล์นั้นแข็งแกร่งเกินกว่าเขาไปมากแล้ว

การเพิ่มภัยคุกคามเข้ามาในสมการนี้ ไม่ใช่การเดิมพันที่เขาอยากจะเสี่ยงเลย

“ฉันอยากได้สไลม์ของฉันคืน!”

ไมเคิลอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความคับข้องใจ แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้ โดยคำนึงถึงการ์กอยล์ที่อยู่ด้านนอกตึก

แม้เขาจะสงสัยว่าการ์กอยล์อาจจะไม่ตามเขาเข้ามาเพราะเขาอยู่ในตึกนี้มาเป็นชั่วโมงแล้ว และบางครั้งก็ทำเสียงดังแต่มันก็ไม่ใช่ความเสี่ยงที่คุ้มค่าเลย

แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย แต่ไมเคิลก็ไม่ได้สิ้นหวังไปเสียทั้งหมด อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ และตราบใดที่มันยังเป็นความจริง เขาก็สามารถคิดหาทางออกได้เสมอ

ในขณะที่ความคิดต่างๆ แล่นผ่านเข้ามาในหัว ไมเคิลก็เดินกลับไปยังจุดแรกที่เขาปรากฏตัว

ด้วยเหตุผลบางอย่าง สถานที่นี้มักจะทำให้เขารู้สึกถึงความสบายใจและปลอดภัยอยู่ลึกๆ

“ได้เวลากลับบ้านแล้ว”

หลังจากวิ่งวุ่นมาหลายชั่วโมง แม้ว่าตอนนี้เขาจะแข็งแกร่งขึ้นมาก แต่ไมเคิลก็รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีภัยคุกคามใดๆ ซุ่มซ่อนอยู่ใกล้ๆ ที่จะมาลอบโจมตีร่างกายที่ไร้ทางสู้ของเขาได้

หลังจากนั้นเขาจึงนั่งลงตรงมุมห้อง และหยิบเครื่องดื่มชูกำลังจากร้านค้าของสมาคมผู้มีพลังพิเศษออกมา

“แหวะ รสชาติแย่ชะมัด แต่อย่างน้อยแกก็จะไม่หิวตายนะเพื่อน” เขาพึมพำ พลางตบตัวเองเบาๆ ขณะกลืนของเหลวรสขมลงไป

“ได้เวลากลับไปหาทางออกให้กับปัญหาที่ไม่พึงประสงค์ของฉันแล้ว”

เมื่อพร้อมแล้ว ไมเคิลก็ตัดการเชื่อมต่อจิตสำนึกของเขาจากดินแดนแห่งต้นกำเนิด

เมื่อกลับมาที่ออโรร่า ดวงตาของเขาก็ค่อยๆ ลืมขึ้น

…..

‘บัดซบ’