บทที่ 20 กวาดล้างพื้นที่ (2)

ขณะที่ความคิดต่างๆ แล่นผ่านเข้ามาในหัวไมเคิล เขาก็ยกปืนขึ้น เล็งไปที่สไลม์กรดที่อยู่ไกลออกไป

ไมเคิลเปิดใช้งานทักษะอย่างเงียบๆ

“{ยิงพื้นฐาน}”

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงการรับรู้ตามสัญชาตญาณการจับปืนของเขาผิดพลาด การเล็งของเขาคลาดเคลื่อน ท่าทางของเขาต้องปรับเปลี่ยน

ทีละขั้นตอน ไมเคิลปรับแก้ทีละจุดอย่างระมัดระวัง โดยมีอิทธิพลของทักษะคอยนำทาง ขณะเดียวกันก็จดจ่ออยู่กับสไลม์ที่ยังไม่รู้ตัวในระยะไกล

แม้จะมีความช่วยเหลือจากทักษะ แต่ไมเคิลก็ยังต้องใช้เวลาประมาณ 20 วินาทีในการปรับเปลี่ยนเหล่านี้

เขายังคง ‘สัมผัส’ ได้ว่ายังมีช่องว่างให้พัฒนาได้อีกซึ่งเป็นผลมาจาก {ความเชี่ยวชาญ} ในทักษะ {ยิงพื้นฐาน} ที่ยังต่ำอยู่

หากมีระดับ {ความเชี่ยวชาญ} ที่สูงขึ้น การเล็งและการยิงจะรู้สึกเหมือนเป็นสัญชาตญาณ; เขาจะเร็วขึ้น แม่นยำขึ้น โดยไม่ต้องคิดเลย

ผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์ของทักษะนี้ทำให้ไมเคิลถึงกับพูดไม่ออก เป็นครั้งแรกที่การจับปืนให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติ

‘แม้ทักษะจะบอกใบ้ว่าฉันยังพัฒนาได้อีก แต่นี่ก็เหนือกว่าตอนที่ฉันงมโข่งเมื่อกี้ไปไกลลิบแล้วล่ะ

สิ่งที่ฉันต้องทำก็แค่เพิ่มระดับความชำนาญและ {ความเชี่ยวชาญ} ของทักษะให้สูงขึ้นก็พอ!’

‘มิน่าล่ะ สหพันธ์ถึงต้องการตัวผู้ตื่นรู้นัก พวกเรามันเหมือนพวกใช้สูตรโกงจริงๆเพิ่มพลังได้รวดเร็ว เรียนรู้ทักษะที่คนปกติอาจต้องใช้เวลาเรียนเป็นปีๆ ได้ในพริบตา

ในฐานะจอมเวทมรณะ ถ้าฉันเป็นนักธนู ป่านนี้ฉันไม่กลายเป็นนักแม่นปืนไปแล้วเหรอ?

แบบนี้คนธรรมดาจะเอาอะไรไปสู้ได้ล่ะ?’

‘จริงอยู่ที่ทั้งคู่ต่างก็แข็งแกร่ง แต่ครูพูดผิดจริงๆ ที่บอกว่าผู้ตื่นรู้และผู้บำเพ็ญเพียรมีความเท่าเทียมกัน

แต่ก็ไม่แปลกหรอก ในเมื่อโลกนี้แทบจะไม่เข้าใจอาชีพทั้งสองนี้เลยตั้งแต่แรก’

‘นี่เป็นการจงใจปิดบังข้อมูลโดยสหพันธ์ หรือว่ามีเบื้องหลังอะไรที่ใหญ่กว่านี้กันแน่นะ?’

แม้จะมีความคิดวุ่นวายอยู่ในหัว แต่จุดโฟกัสของไมเคิลก็ไม่เคยคลาดไปจากสไลม์กรดเลย

ทันทีที่เขาล็อกเป้ามอนสเตอร์ได้ด้วยการเล็งที่มั่นคง เขาก็เหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล

ปัง!

เสียงแผ่วเบาดังก้องไปทั่วโถงทางเดินยาว

เสียงปืนไม่ดังมากนัก ต้องขอบคุณปลอกเก็บเสียง

ฟิ้ว!

ไม่เหมือนกับการเผชิญหน้ากับสไลม์กรดครั้งแรกที่เขายิงพลาดทุกนัด คราวนี้กระสุนนัดแรกของไมเคิลเข้าเป้าอย่างแม่นยำ

มันไม่ได้ฆ่าสไลม์ แต่รูกระสุนที่อยู่ใกล้กับแกนกลางของมันแสดงให้เห็นว่ามันเป็นการยิงที่เฉียดฉิวมาก

‘{ยิงพื้นฐาน} นี่มันทรงพลังจริงๆ!’ ไมเคิลกล่าวชมในใจขณะเริ่มถอยร่น

แม้จะเข้าเป้า แต่กระสุนก็ยังไม่โดนแกนกลาง และตอนนี้สไลม์ก็รู้ตัวแล้วว่าเขามีตัวตนอยู่

‘ไม่มีทั้งตาและหู แต่ก็ยังรับรู้ได้… สมเป็นตัวประหลาดแห่งธรรมชาติจริงๆ’ ไมเคิลคิด เผยให้เห็นถึงความไม่ชอบใจที่เขามีต่อสไลม์

‘แต่มันก็ช้าอยู่ดี’

แม้ว่ามอนสเตอร์จะไม่มีแต้มคุณลักษณะ แต่ไมเคิลก็คาดหวังว่าสไลม์กรดเลเวล 7 น่าจะแข็งแกร่งกว่านี้

อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากความรุนแรงและระยะของการพ่นกรดแล้ว ความเร็วของมันแทบจะไม่ต่างจากตัวที่แล้วเลย

‘ถ้ามันช้าขนาดนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว’

นี่ไม่ได้หมายความว่าไมเคิลจะประมาทหรอกนะ

แม้จะมีความมั่นใจเพิ่มขึ้น แต่ไมเคิลก็ยังรู้น้อยมากเกี่ยวกับสไลม์และความสามารถที่แฝงอยู่ของพวกมัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นความเชื่องช้าของสไลม์ ไมเคิลก็คิดว่าเขาอาจจะจัดการมันได้ด้วยหอกสกัดที่เขาซื้อมาจากร้านค้าของสมาคมผู้มีพลังพิเศษ

แต่ไมเคิลก็ตัดสินใจที่จะไม่ทำแบบนั้น

สำหรับตอนนี้ สไลม์ยังเข้าไม่ถึงตัวเขา ในขณะที่เขาสามารถสาดกระสุนใส่มันจากระยะปลอดภัยได้

ด้วยกลยุทธ์นี้ เขาจะสามารถเลเวลอัปต่อไปได้เรื่อยๆ จนกว่ากระสุนจะหมด หรือปืนของเขาจะหมดประสิทธิภาพ

เมื่อถึงตอนนั้น เขาค่อยพิจารณาเรื่องการต่อสู้ระยะประชิด

หลังจากวิ่งวนไปมา ตามเส้นทางเดิมที่เขากลับไปยังห้องที่เขาปรากฏตัวครั้งแรกหลีกเลี่ยงพื้นที่ที่ยังไม่ได้สำรวจเพื่อป้องกันการวิ่งไปเจอมอนสเตอร์ตัวอื่นในที่สุดไมเคิลก็สามารถจัดการกับสไลม์กรดได้สำเร็จ

[คุณสังหาร สไลม์กรด ระดับทั่วไป ★★ เลเวล 7]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 103 แต้ม]

[คุณสังหารมอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงกว่าคุณห้าเลเวล ได้รับตัวคูณค่าประสบการณ์ 6 เท่า]

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 618 แต้ม]

[เลเวลอัป!]

[คุณเลเวลอัปเป็นเลเวล 3!]

[เลเวลอัป!]

[คุณเลเวลอัปเป็นเลเวล 4!]

________________________________________

[คุณเลเวลอัปเป็นมนุษย์เลเวล 4!]

[คุณได้รับค่าสถานะพละกำลัง, ความคล่องตัว, และความทนทาน 0.4 แต้ม คุณได้รับค่าสถานะสติปัญญา 1.0 แต้ม]

[คุณได้รับแต้มคุณลักษณะ 4 แต้ม!]

[คุณเลเวลอัปเป็นจอมเวทมรณะฝึกหัดเลเวล 4!]

[คุณได้รับค่าสถานะพละกำลังและความทนทาน 0.2 แต้ม, ความคล่องตัว 0.6 แต้ม, และสติปัญญา 1.0 แต้ม]

[คุณได้รับแต้มคุณลักษณะ 8 แต้ม!]