บทที่ 119 ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ ปะทะ คนธรรมดา

สวรรค์ในนรกดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับฉากรอบตัวเขา

หมู่บ้านจัดสรรที่เคยสงบสุขซึ่งเขารู้จักมานานหลายปี บัดนี้กลับโชกชุ่มไปด้วยเลือด

ความรู้สึกพึงพอใจเพียงชั่วครู่ที่ไมเคิลรู้สึก หายวับไปทันทีที่สายตาของเขากวาดมองไปทั่วการสังหารหมู่

เขาหันสายตาไปที่อพาร์ตเมนต์ของเขาหรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ หน้าต่างที่เขากระโดดลงมา

ป้ามีอายืนอยู่ตรงนั้น แอบมองผ่านหน้าต่าง

ร่างกายของเธอสั่นเทา แต่เธอก็บังคับตัวเองให้ดูไม่ใช่ดูการสังหารหมู่ แต่ดูเขา

ไมเคิลขมวดคิ้ว

เขาเกลียดสิ่งที่ป้ามีอากำลังทำกับตัวเอง นี่มันไม่ต่างอะไรกับการทรมานจิตใจ

ทว่า มีบางสิ่งที่เขาไม่สามารถควบคุมได้อิสรภาพของเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น

น่าแปลกที่ในขณะที่การสังหารหมู่นองเลือดตรงหน้าเขาเป็นเรื่องน่าสยดสยอง แต่มันกลับกระตุ้นให้เขารู้สึกไม่สบายใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

บางทีอาจเป็นเพราะเขาใช้เวลาไม่กี่วันที่ผ่านมาคลุกคลีอยู่กับซากศพ ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด และเฉียดตายมาแล้ว

ความสยดสยองแบบนี้แทบจะไม่ทำให้เขาสะทกสะท้านอีกต่อไป

แต่สิ่งที่เขารู้สึกก็คือ ความโกรธ

มันไม่ใช่ความโกรธที่ชอบธรรมหรือความอยากเป็นฮีโร่กอบกู้โลกนี่เป็นเรื่องส่วนตัว

มันเกี่ยวกับครอบครัวของเขา

ไมเคิลได้รับสืบทอดความรู้สึกและความทรงจำของร่างนี้มา

แม้เขาจะยังจำชีวิตในอดีตบนโลกได้ แต่ความทรงจำเหล่านั้นก็รู้สึกห่างไกล เหมือนเศษซากของความฝัน

โลกใบนี้ แม้จะอันตรายกว่า แต่ก็ได้มอบสิ่งที่ชีวิตเก่าของเขาไม่เคยให้ นั่นคือร่างกายที่แข็งแรงและพลังพิเศษ

เขามีกองทัพซากศพคืนชีพที่น่าทึ่งและพรสวรรค์ที่เป็นเอกลักษณ์

แม้ว่าสักวันหนึ่งสิ่งเหล่านี้จะถูกพรากไป แต่แค่ร่างกายที่แข็งแรงก็เพียงพอที่จะทำให้ไมเคิลโอบรับชีวิตใหม่นี้อย่างเต็มที่

และตอนนี้ กลุ่มคนบ้าที่เรียกว่าผู้มีพลังเหนือธรรมชาติสายมารต้องการจะทำลายสิ่งนั้น

ความโกรธของไมเคิลปะทุขึ้น ร้อนแรงและดุดัน

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาไม่ได้รับการปลุกพลัง?

แผนการนี้ชัดเจนว่าถูกดำเนินมานานกว่าที่ไมเคิลจะจินตนาการได้ ขอบเขตของมันกลืนกินเมืองทั้งเมืองอย่างวูดสโตน

หากไม่มีพลังของเขา ครอบครัวของเขาและตัวเขาเองคงพินาศไปแล้ว

ในระดับหนึ่ง ไมเคิลสามารถเข้าใจความคิดของผู้มีพลังเหนือธรรมชาติสายมารได้

การเติบโตมักจะเปลี่ยนมุมมองเสมอ

คนรวยไม่อาจเข้าใจการดิ้นรนของคนจนได้อย่างแท้จริง เช่นเดียวกับที่คนจนไม่สามารถเข้าใจชีวิตของคนรวยได้

คนธรรมดาไม่สามารถเข้าใจความคิดของพระเจ้าได้

แต่ความเข้าใจไม่ได้หมายความถึงการให้อภัย

หากใครปรารถนาจะมีชีวิตเยี่ยงราชาหรืออย่างน้อยก็มีประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างจากข้อจำกัดของชีวิตธรรมดาการต่อสู้ก็ควรจะเป็นกับผู้ที่มีอำนาจ ไม่ใช่คนเหล่านั้นที่ไม่มีอะไรเลย

ในความคิดของไมเคิล การทำตรงกันข้ามนั้นทั้งผิดพลาดและบิดเบี้ยว

ในฐานะมนุษย์ เขาเข้าใจว่าเขาสามารถคิดอะไรได้

หากวันหนึ่ง ในฐานะผู้ตื่นรู้ระดับ 4 เขาถูกบังคับให้ยืนต่อคิวรอพร้อมกับมนุษย์ธรรมดาและได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน เขารู้ดีว่าเขาคงเสียสติแน่ๆ

แม้เขาจะไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นในชีวิตจริง เมื่อพิจารณาจากอิทธิพลทางสังคมที่มีน้อยมากของผู้มีพลังเหนือธรรมชาติแม้ว่าพวกเขาจะมีพลังมหาศาล ใครจะรู้ว่าเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อนหรือไม่?

บางที ในช่วง 18 ปีที่เขาอาศัยอยู่ในดินแดนนี้ ใครบางคนที่มีพลังดุจเทพเจ้าอาจถูกบังคับให้ทำตัวเหมือนมนุษย์ธรรมดา ยืนเข้าคิวเหมือนคนอื่นๆ ข้างๆ เขา

ไมเคิลเข้าใจว่าความขมขื่นมาจากไหน แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นข้ออ้างสำหรับพฤติกรรมแย่ๆ

“ขอบคุณมากนะสำหรับการช่วยเหลือ”

ไมเคิลที่ยังคงจมอยู่ในความคิดขณะจ้องมองท้องฟ้าสีแดงหม่นพร้อมกับขมวดคิ้ว ถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริงด้วยเสียงหนึ่ง

เขาหันหน้าไปและเห็นชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ

แม้ใบหน้าของชายชราจะดูคุ้นเคยอย่างคลุมเครือ แต่ไมเคิลก็ไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว

“ไม่เป็นไรครับ นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ” ไมเคิลตอบอย่างสุภาพ

ชายชราอ้าปากจะพูดต่อ แต่เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นกะทันหันก็แหวกอากาศขัดจังหวะเขา

หลังจากเสียงกรีดร้อง มือสองข้างก็คว้าเสื้อของไมเคิลไว้

“แกฆ่าพ่อฉัน! แกฆ่าพ่อฉัน!”

ชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับไมเคิลยืนอยู่ตรงหน้าเขา ผมของเขาย้อมสามสีและมีรอยสักเต็มใบหน้า

แม้ไมเคิลจะไม่ใช่คนตัดสินใครจากภายนอก แต่มันก็ชัดเจนว่าคนแบบไหนที่กำลังกำเสื้อเขาอยู่ตอนนี้

น่าเสียดายที่ไม่เพียงแต่ไมเคิลจะไม่รู้จักคนคนนี้ เขายังไม่เข้าใจถึงความก้าวร้าวที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ด้วย

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ความอดทนของเขากำลังจะหมดลง

เขาเพิ่งจะฆ่าสัตว์ประหลาดไปกว่า 200 ตัว ความกระหายเลือดของเขายังคงคุกรุ่นอยู่ และความตื่นเต้นจากการต่อสู้ก็กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด

มันเป็นปาฏิหาริย์ที่เขาไม่ตบหน้าหมอนี่ไปตรงๆ

“เอามือออกไป”

น้ำเสียงของไมเคิลเรียบนิ่ง แต่มันก็แฝงความเย็นชาที่ส่งความรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลังของทุกคนที่ได้ยิน

แม้แต่คนธรรมดาที่รอดชีวิตซึ่งกำลังโศกเศร้ากับการสูญเสียคนที่รักหรือบาดเจ็บก็เงียบลงและจ้องมองมาที่เขา

แม้จะมีคำเตือน แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อย

เหงื่อหยดลงมาจากหน้าผากขณะที่เขาจ้องมองไมเคิลด้วยความท้าทาย

“โอ้? แล้วแกจะทำอะไร? แกคิดว่าแค่เพราะแกมีพลังวิเศษ แกจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?”

ชายหนุ่มสบถ ความอิจฉาและความโกรธฉายชัดในดวงตาของเขา

สายตาของไมเคิลเย็นชาลง

เขากำลังชั่งใจว่าจะจัดการเรื่องนี้เบาๆ หรือจะใช้กำลังสักหน่อย แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไร หมัดหนึ่งก็พุ่งมาจากไหนไม่รู้ กระแทกเข้าที่หน้าชายหนุ่มอย่างจัง

แรงกระแทกส่งร่างชายหนุ่มปลิวไปไกลห้าเมตร ทิ้งให้ฝูงชนยืนตะลึง

คนที่ชกหน้าเขาคือคนที่ไมเคิลจำได้: เพื่อนบ้านจากอพาร์ตเมนต์ของเขานั่นเอง

ชายคนนี้เป็นหนึ่งในผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งต่อสู้เคียงข้างเขาในช่วงที่เกิดความโกลาหล เขาเป็นอัศวินระดับกลางขั้นสูงสุด

“เด็กสมัยนี้ ไม่รู้จักขีดจำกัดของตัวเองเลยหรือไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะแสดงความขอบคุณ” ชายคนนั้นพึมพำ หันไปหาไมเคิลที่มองเขาด้วยความสงสัย

“ขอโทษแทนพฤติกรรมหลานชายของฉันด้วยนะ” ชายคนนั้นถอนหายใจและกล่าว

“เขาแค่กำลังเสียใจที่น้องชายของฉันตาย บางคนถูกทำให้ตาบอดด้วยการเลี้ยงดู และเชื่อว่าทุกคนเท่าเทียมกัน พวกเขาแค่ไม่ยอมรับความจริงของโลกใบนี้”