ตอนที่ 69 หรือว่าออมมือ?

แว่นตากันแดดตรงหน้านี้ดีไซน์ล้ำสมัย สีสันจัดจ้าน แถมยังดูน่ารักสดใสอีกต่างหาก

มันเป็นแว่นตาที่ดึงดูดสายตาคนมองได้ดีจริงๆ นั่นแหละ

แต่ถ้าให้หมาเขี้ยวไฟมาใส่มันก็คงดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่นัก

เพราะมันคือแว่นตากันแดดรูปหัวใจสีชมพูแปร๊ด

เฉียวซางเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะปฏิเสธอย่างรักษาน้ำใจ “คงไม่ดีกว่าค่ะ พี่ก็เห็นแล้วว่าแว่นตากันแดดที่หมาเขี้ยวไฟใส่ในการแข่งขันเมื่อกี้พังยับเยินขนาดไหน ถ้าขืนไปทำแว่นตาของพี่พังตอนแข่งรอบชิงอีก มันคงดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

“โฮ่ง”

หมาเขี้ยวไฟพยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ พร้อมกับยื่นกรงเล็บที่มีเศษซากแว่นตากันแดดสีแดงที่พังยับเยินออกมาให้ดูเป็นหลักฐาน

ซ่งหยวนยิ้มตอบ “กรอบแว่นตาของเรารุ่นนี้ทำมาจากเล็บของกิ้งก่าหนีเจียนเลยนะ การแข่งขันรายการอื่นพี่อาจจะไม่กล้ารับประกัน แต่ถ้าเป็นระดับร้อยหน้าใหม่แบบนี้ รับรองว่าทนทานไม่มีปัญหาแน่นอนจ้ะ”

“พี่เข้าใจนะว่าหนูกังวลอะไร แต่หนูต้องเชื่อในสายตาแม่ค้าอย่างพี่สิ ความขัดแย้งแบบน่ารักๆ อย่างสาวหวานขับบิ๊กไบค์ หรือหนุ่มเนิร์ดไปเที่ยวผับอะไรแบบเนี้ย มันดึงดูดความสนใจคนได้ดีที่สุดเลยนะ”

ฟังดูมีเหตุผลนะเนี่ย

สมกับเป็นแม่ค้าจริงๆ เฉียวซางเกือบจะเคลิ้มตามแล้ว

แต่พอเห็นหมาเขี้ยวไฟแสดงท่าทีต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด เฉียวซางก็คิดว่าควรจะเคารพการตัดสินใจของมันดีกว่า

“แว่นแบบนี้กับหมาเขี้ยวไฟดูจะไม่ค่อย…”

“ถ้าตอนแข่งรอบชิงหมาเขี้ยวไฟยอมใส่มันล่ะก็ ต่อให้สุดท้ายแล้วเราจะตกลงเรื่องสัญญากันไม่ได้ พี่ก็จะจ่ายค่าจ้างพิเศษให้หนูก้อนนึงเลย ห้าหลักอัปแน่นอน” ซ่งหยวนกางนิ้วมือทั้งห้าออก

“…ดูจะไม่ค่อยมีใครเหมือนเท่าไหร่ เหมาะสมที่สุดเลยค่ะ” เฉียวซางรีบกลับคำทันควัน

“โฮ่ง?”

……

ณ ห้องพักนักกีฬา

เวยเหวินย่านั่งอยู่บนโซฟา โดยมีสัตว์อสูรที่มีลักษณะคล้ายเป็ดสีฟ้าตัวหนึ่งกำลังวิดพื้นมือเดียวอยู่บนพื้น

“พ่อ พ่อพูดจริงเหรอ?”

“แน่นอนสิ ของรางวัลนั่นอารองแกเป็นคนเอาไปวางเองกับมือ จะมาหลอกแกได้ยังไง?” ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาเดียวกันตอบ

เขาหวีผมทรงเสยเรียบแปล้ไปด้านหลัง สวมชุดสูทสีดำ รองเท้าหนังขัดมันวับ นั่งไขว่ห้างพิงโซฟา ดูเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ

“แต่อาสะใภ้รองเอาหินวิวัฒนาการธาตุน้ำระดับ A มาสลับกับหินระดับ D ตอนที่ศูนย์ตรวจสอบประเมินคุณภาพของแบบนี้ จะไม่โดนจับได้จริงๆ เหรอ?” เวยเหวินย่าถามด้วยความกังวล

“อาสะใภ้รองแกเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินคุณภาพของมานานแล้ว ไม่มีใครสงสัยเขาหรอกน่า อีกอย่างเรื่องนี้แกก็เป็นคนจัดการเองทั้งหมด ไม่มีใครเข้ามายุ่งเกี่ยวสักหน่อย” ชายคนนั้นตอบอย่างใจเย็น

“งั้นพ่อช่วยไปคุยกับทางผู้จัดงานให้สลับของรางวัลอันดับหนึ่งกับอันดับสองหน่อยไม่ได้เหรอคะ? ขืนต้องมาแกล้งแพ้ให้เด็กเพิ่งจบ ม.3 ต่อหน้าคนตั้งเยอะตั้งแยะแบบนี้ มันเสียหน้านะคะ”

เวยเหวินย่าออดอ้อน

“แกต้องเข้าใจนะว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องอันดับหรือหน้าตา แต่เป็นเรื่องการพัฒนาความสามารถของเป็ดหัวจอมพลังในอนาคตต่างหาก ขอแค่ได้หินวิวัฒนาการธาตุน้ำก้อนนี้มา พ่อก็จะหาทางไปหาน้ำอมฤตบริสุทธิ์สูงๆ มาให้แกเอง”

“รอให้เป็ดหัวจอมพลังวิวัฒนาการเป็นสัตว์อสูรระดับสูงได้เมื่อไหร่ แกถึงจะมีโอกาสได้เป็นตัวแทนทีมมหาวิทยาลัยหย่งต้านะ”

“อีกอย่าง เด็กที่จะมาแข่งกับแกในรอบต่อไป ก็เพิ่งจะเอาชนะโหวเซี่ยงอวี่คนนั้นมาได้ แกแพ้ก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรหรอกน่า” ชายคนนั้นพยายามอธิบายอย่างใจเย็น

“หนูเข้าใจแล้วค่ะ” เวยเหวินย่ายอมรับ

บทสนทนาระหว่างพ่อลูกไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อเป็ดหัวจอมพลัง มันยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิดพื้นมือเดียวต่อไป

……

“สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทุกท่าน! ในที่สุดเราก็มาถึงการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของรายการร้อยหน้าใหม่แล้วครับ! ขอเชิญพบกับผู้เข้าแข่งขันเวยเหวินย่า และผู้เข้าแข่งขันเฉียวซาง ที่ฝ่าฟันอุปสรรคมาจนถึงรอบนี้กันได้เลยครับ!” พิธีกรประกาศด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเร้าใจ

เฉียวซางเดินอุ้มหมาเขี้ยวไฟออกมายังลานประลอง ท่ามกลางเสียงเพลงประกอบที่ทางผู้จัดงานเปิดคลอเคลีย

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างก็ส่งเสียงเชียร์กันอย่างกึกก้อง

“เฉียวซาง! เฉียวซาง!”

“หมาเขี้ยวไฟ! หมาเขี้ยวไฟ!”

“เฉียวซาง! เฉียวซาง!”

“หมาเขี้ยวไฟ! หมา… เอ๊ะ?”

ผู้ชมที่กำลังตะโกนเชียร์หมาเขี้ยวไฟชะงักไปนิดนึง

แว่นตากันแดดที่หมาเขี้ยวไฟใส่มันดูแปลกๆ ไปนะ?

พอเงยหน้ามองดูจอภาพยักษ์ ก็เห็นหมาเขี้ยวไฟทำหน้าขรึมสุดๆ แต่ดันใส่แว่นตากันแดดรูปหัวใจสีชมพูแปร๊ดซะงั้น ซึ่งมันช่างขัดกับภาพลักษณ์ของมันแบบสุดโต่งเลยทีเดียว

ก็แหม…

ผลกระทบทางสายตามันช่างรุนแรงเหลือเกิน

สมกับเป็นสัตว์อสูรระดับเริ่มต้นที่เอาชนะตุ๊กตาควบคุมสมดุลมาได้จริงๆ

ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือนเลย!

“หมาเขี้ยวไฟ! หมาเขี้ยวไฟ!”

บนลานประลอง

หมาเขี้ยวไฟพยายามเก๊กหน้านิ่งสุดชีวิต

ผู้ฝึกอสูรของมันพูดถูกจริงๆ ด้วย

ใส่แว่นตากันแดดอันนี้แล้วมันดูหล่อกระชากใจจริงๆ

เมื่อก่อนไม่เห็นมีใครเรียกชื่อมันแบบนี้เลย

ดูเหมือนว่ารสนิยมความสวยงามของมนุษย์จะไม่ค่อยเหมือนกับมันเท่าไหร่นะ

เมื่อเสียงเพลงประกอบเงียบลง เวยเหวินย่าก็ทำท่าประสานอินเรียกแมวสายฟ้าจอมซนออกมายังลานประลอง

เฉียวซางแปลกใจนิดหน่อย

เวยเหวินย่าเป็นหนึ่งในรายชื่อผู้เข้าแข่งขันที่เธอจดไว้ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มการแข่งขัน

เธอย่อมรู้ดีว่าเวยเหวินย่ามีสัตว์อสูรธาตุน้ำอย่างเป็ดหัวจอมพลังอยู่ด้วย

ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมส่งสัตว์อสูรที่ข่มธาตุของเธอได้ออกมาสู้

สงสัยคงคิดว่าไม่จำเป็นล่ะมั้ง…

เพราะถ้าไม่นับเรื่องพลังป้องกัน แมวสายฟ้าจอมซนก็เหนือกว่าหมาเขี้ยวไฟในทุกๆ ด้านอยู่แล้ว

สิ้นเสียงนกหวีดของกรรมการ แมวสายฟ้าจอมซนก็แสยะยิ้มร้องขู่ พร้อมกับชูหางม้วนๆ ของมันให้ตั้งตรง

ทันใดนั้น สายฟ้าอันเจิดจ้าก็ฟาดเปรี้ยงลงมาจากฟ้า ตรงไปยังตำแหน่งที่หมาเขี้ยวไฟยืนอยู่

หมาเขี้ยวไฟขยับตัวหลบอย่างรวดเร็ว แยกร่างออกเป็น 8 ตัว แล้วพุ่งเข้าล้อมแมวสายฟ้าจอมซนจากทุกทิศทุกทาง

หมาเขี้ยวไฟสองตัวที่วิ่งอยู่ข้างหน้าถูกสายฟ้าฟาดใส่จนร่างสลายหายไปในพริบตา

ส่วนอีก 6 ตัวที่เหลือก็ยังคงพุ่งเข้าใส่แมวสายฟ้าจอมซนอย่างไม่ลดละ

เมื่อเข้าใกล้แมวสายฟ้าจอมซน หมาเขี้ยวไฟทั้ง 6 ตัวก็แยกเขี้ยวที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิง เตรียมจะกระโจนเข้าขย้ำ

“รีบหลบเร็ว!” เวยเหวินย่ารีบร้องสั่ง

ขืนโดนกัดเข้าไปมีหวังเกมจบทันทีแน่

เธอตั้งใจจะแกล้งแพ้ก็จริง แต่ก็ต้องแพ้แบบเนียนๆ ให้อยู่ในแผนที่เธอวางไว้ ไม่ใช่โดนอัดจนแพ้หมดรูปจริงๆ แบบนี้

ความเร็วคือจุดเด่นของแมวสายฟ้าจอมซนมาโดยตลอด

แต่คราวนี้หมาเขี้ยวไฟบุกเข้ามาเป็นวงล้อม

เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้ฝึกอสูร แมวสายฟ้าจอมซนก็มองซ้ายมองขวา ไม่รู้จะหลบไปทางไหนดี ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจกระโดดขึ้นฟ้า หวังจะกระโดดข้ามวงล้อมออกไป

พลังกระโดดของแมวสายฟ้าจอมซนนั้นยอดเยี่ยมมาก การกระโดดครั้งนี้เกือบจะทำให้มันหลุดพ้นจากวงล้อมไปได้จริงๆ

แต่น่าเสียดายที่หมาเขี้ยวไฟตัวหนึ่งกระโดดเหยียบหลังหมาเขี้ยวไฟอีกตัวหนึ่งส่งตัวขึ้นไปงับเข้าที่หางของแมวสายฟ้าจอมซน แล้วลากมันตกลงมาที่พื้นได้อย่างหวุดหวิด

จากนั้นหมาเขี้ยวไฟตัวอื่นๆ ก็พุ่งเข้ารุมกัดแมวสายฟ้าจอมซนอย่างเมามัน

“เมี๊ยว!!!”

แมวสายฟ้าจอมซนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

เมื่อหมาเขี้ยวไฟที่รุมกัดผละตัวออก แมวสายฟ้าจอมซนก็หลับตาปี๋สลบเหมือดไปซะแล้ว

กรรมการยืนอึ้งไปเลย

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศจะจบลงรวดเร็วขนาดนี้

เขาได้สติ เดินเข้าไปตรวจสอบอาการของแมวสายฟ้าจอมซนใกล้ๆ ถึงได้มั่นใจว่าการแข่งขันจบลงแล้วจริงๆ

“ผู้ชนะคือ ผู้เข้าแข่งขันเฉียวซาง”

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างก็ทำหน้าผิดหวัง

“นี่น่ะเหรอรอบชิงชนะเลิศ?”

“ความมันส์ยังสู้รอบรองชนะเลิศไม่ได้เลย”

“แม้แต่การแสดงโชว์คั่นเวลาของนักแสดงสัตว์อสูรยังสนุกกว่าอีก”

“สุดท้ายแมวสายฟ้าจอมซนจะหลบทำไมวะเนี่ย? พลังโจมตีมันก็สูงกว่าหมาเขี้ยวไฟ ทำไมไม่ใช้ท่าฟ้าผ่าฟาดให้วงล้อมแตกไปเลยล่ะ?”

เฉียวซางเองก็สงสัยเรื่องนี้เหมือนกัน

เวยเหวินย่าซึ่งเป็นผู้เข้าแข่งขันที่เอาชนะคู่แข่งมาได้แบบขาดลอยพอๆ กับโหวเซี่ยงอวี่ ไม่น่าจะมีฝีมือแค่นี้นี่นา

ตอนที่เวยเหวินย่าส่งแมวสายฟ้าจอมซนออกมาสู้ในรอบก่อนๆ ก็เห็นใช้แค่ท่าฟ้าผ่าหรือไม่ก็สายฟ้าฟาดแค่ครั้งเดียวก็เอาชนะคู่แข่งได้แล้ว ไม่เห็นจะต้องมีแผนการอะไรซับซ้อนเลย

ดังนั้นเฉียวซางก็เลยประเมินฝีมือของเธอไม่ออก

หลังจากที่ผ่านการแข่งขันกับโหวเซี่ยงอวี่มาแล้ว เธอก็จัดระดับความเก่งกาจของเวยเหวินย่าไว้ในระดับเดียวกับโหวเซี่ยงอวี่มาตลอด

แต่นี่มัน…

หรือว่าออมมือ?

……

ทางเดินไปยังห้องพยาบาลของลานประลองสัตว์อสูร

“ลูกเอ๊ย พ่อก็บอกให้แกล้งแพ้ไง แต่แพ้เร็วขนาดนี้มันไม่เนียนไปหน่อยเหรอ” ชายในชุดสูทพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เวยเหวินย่า: “…”

(จบตอน)