ตอนที่ 29 แกต้องเป็นระดับ S แน่ๆ

หมาเขี้ยวไฟไม่ได้ระวังตัวกับลูกเบสบอลที่พุ่งมาอย่างกะทันหัน กว่ามันจะรู้สึกตัวลูกเบสบอลก็เข้ามาใกล้ตัวแล้ว

โชคดีที่ความเร็วในระดับหนึ่งยังไม่เร็วมาก หมาเขี้ยวไฟแค่ยกขาหน้าซ้ายและขาหลังซ้ายขึ้น ลูกเบสบอลก็กลิ้งผ่านใต้ท้องมันไปอย่างราบรื่น เครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติทั้งสองเครื่องยิงลูกออกมาพร้อมกัน ปากกระบอกปืนส่ายไปมาเพื่อเปลี่ยนทิศทางการยิงเป็นระยะๆ

หลังจากหลบหลีกไปได้ประมาณหนึ่งนาที หมาเขี้ยวไฟก็เริ่มจับทางลูกเบสบอลได้ สีหน้าของมันก็ดูผ่อนคลายขึ้น เริ่มมีความขี้เล่นซุกซน รอจนลูกเบสบอลเข้ามาใกล้ตัวมากๆ แล้วค่อยขยับตัวหลบทีละนิด

เฉียวซางมองดูแล้วก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก การหลบหลีกแบบนี้ต้องอาศัยความเร็วในการตอบสนองและเทคนิคการหลบหลีกในระดับหนึ่งเลยทีเดียว แต่จุดประสงค์ที่เฉียวซางพาหมาเขี้ยวไฟมาที่นี่ในวันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะมาฝึกเทคนิคการหลบหลีก พอเห็นว่าหมาเขี้ยวไฟสามารถรับมือกับระดับหนึ่งได้อย่างสบายๆ เธอก็ลุกขึ้นไปปรับเครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติทั้งสองเครื่องให้เป็นระดับสอง

ความเร็วของลูกเบสบอลในระดับหนึ่งอยู่ที่ประมาณ 3 เมตรต่อวินาที ส่วนระดับสองอยู่ที่ 5 เมตรต่อวินาที ระยะห่างภายในห้องมีเพียงแค่สิบกว่าเมตร เท่ากับว่าหมาเขี้ยวไฟจะต้องหลบลูกเบสบอลสองลูกที่ยิงมาจากทิศทางที่ต่างกันในทุกๆ 3 วินาที

ในความเร็วระดับสอง หมาเขี้ยวไฟเริ่มจะหลบไม่ค่อยพ้น พอเพิ่งหลบลูกแรกพ้น ลูกที่สองก็พุ่งเข้าใส่หน้าทันที ด้วยความเร็วในการยิงที่ถี่ขนาดนี้ ทำให้หมาเขี้ยวไฟโดนลูกเบสบอลกระแทกเข้าหลายครั้ง

ลูกเบสบอลมีทั้งแบบแข็งและแบบนิ่ม ลูกเบสบอลสำหรับฝึกซ้อมในร่มแบบนี้เป็นลูกนิ่ม ทำจากยาง ข้างในกลวง โดนกระแทกเข้าก็ไม่รู้สึกเจ็บอะไร ในเวลาประมาณหนึ่งนาที หมาเขี้ยวไฟโดนลูกเบสบอลกระแทกเข้าทั้งหมด 5 ครั้ง

ตอนนั้นเอง เฉียวซางก็กดปุ่มสีแดงที่อยู่ด้านข้าง เครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติก็หยุดทำงาน “โฮ่ง?” หมาเขี้ยวไฟเอียงคอมองผู้ฝึกอสูรของมันอย่างไม่เข้าใจ

หยุดทำไมล่ะ? มันยังเล่นไม่หนำใจเลยนะ เฉียวซางเดินไปหาหมาเขี้ยวไฟ นั่งยองๆ แล้วปลดห่วงถ่วงน้ำหนักที่ขาหน้าขวาของมันออก พลางยิ้ม “วันนี้เราไม่ได้มาเล่นนะ ฉันมาเพื่อดูว่าผลการฝึกของแกในช่วงหลายวันที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้าง และความเร็วสูงสุดของแกอยู่ที่เท่าไหร่”

“โฮ่ง!” พอหมาเขี้ยวไฟได้ยินดังนั้น มันก็ใช้กำลังจากขาหลังดันตัวขึ้นยืน แล้วใช้ขาหน้าขวาที่เพิ่งจะปลดห่วงถ่วงน้ำหนักออกตบหน้าอกตัวเองเบาๆ มันจะโชว์ฝีมือให้ผู้ฝึกอสูรของมันดูเป็นขวัญตาเอง!

พอเห็นท่าทางฮึกเหิมของหมาเขี้ยวไฟ เฉียวซางก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวมัน แล้วให้กำลังใจ “พยายามเข้านะ” หมาเขี้ยวไฟรู้สึกเลือดลมสูบฉีด มันวิ่งไปที่กระเป๋าเป้ของเฉียวซาง รื้อเอาแว่นตากันแดดทั้งเจ็ดอันออกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบแว่นตากันแดดทรงสามเหลี่ยมสีเขียวขี้ม้าขึ้นมาสวม

“โฮ่ง!” หมาเขี้ยวไฟเดินกลับมาประจำที่เดิม แล้วพยักหน้าให้เฉียวซางอย่างขึงขัง เฉียวซางเห็นดังนั้นก็รู้ได้ทันทีว่า หมาเขี้ยวไฟกำลังจะเอาจริงแล้ว

“พยายามเข้านะ” เฉียวซางให้กำลังใจอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปที่หน้าเครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติแล้วเปิดใช้งานโหมดระดับสอง หมาเขี้ยวไฟที่ถอดห่วงถ่วงน้ำหนักออกแล้วราวกับปลาได้น้ำ ความเร็วของมันแตกต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ ลูกเบสบอลที่ถูกยิงออกมาในความเร็วระดับสองแทบจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อมันเลย มันสามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย

สองนาทีต่อมา เฉียวซางก็ปรับเครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติให้เป็นโหมดระดับสาม ความเร็วของลูกเบสบอลในโหมดระดับสามเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า คือ 10 เมตรต่อวินาที ในความเร็วระดับ 10 เมตรต่อวินาที หมาเขี้ยวไฟสามารถหลบหลีกได้หมดทุกลูกโดยไม่โดนกระแทกเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ถึงแม้เฉียวซางจะพอรู้อยู่แล้วว่าหมาเขี้ยวไฟมีพัฒนาการขึ้นมาก แต่พอได้มาเห็นกับตาตัวเองก็อดรู้สึกปลาบปลื้มใจไม่ได้อยู่ดี สองนาทีต่อมา เฉียวซางก็ปรับเครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับ

ระดับสี่ ความเร็วเพิ่มขึ้นจาก 10 เมตรต่อวินาที เป็น 20 เมตรต่อวินาที หมาเขี้ยวไฟเผลอแป๊บเดียว ก็โดนลูกเบสบอลลูกแรกที่ยิงออกมาในโหมดระดับสี่กระแทกเข้าอย่างจัง ตามด้วยลูกที่สองและลูกที่สามก็กระแทกเข้าที่ตัวมันอย่างจังเช่นกัน

ดูเหมือนว่าความเร็วในการตอบสนองสูงสุดของระบบประสาทหมาเขี้ยวไฟน่าจะอยู่ที่ประมาณสิบกว่าเมตรต่อวินาที เฉียวซางประเมินสถานการณ์แล้วเตรียมจะปิดเครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติ

“โฮ่ง!” หมาเขี้ยวไฟร้องห้าม อย่าเพิ่งปิด! มันยังไหวอยู่! เฉียวซางชะงักไป คาดไม่ถึงเลยว่าในขณะที่โดนลูกเบสบอลกระหน่ำยิงใส่อย่างต่อเนื่อง หมาเขี้ยวไฟจะยังสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอได้

ในเมื่อหมาเขี้ยวไฟเลือกที่จะสู้ต่อ เฉียวซางก็ไม่คิดจะขัดใจมันหรอก ด้วยนิสัยของหมาเขี้ยวไฟ ถ้าตอนนี้ไม่ยอมให้มันลองสู้อีกสักตั้ง มีหวังคืนนี้มันกินข้าวไม่ลงแถมยังมางอนเธออีกแหงๆ

หมาเขี้ยวไฟกลับมาตั้งสมาธิจดจ่อกับลูกเบสบอลอีกครั้ง เมื่อกี้แค่ความเร็วของลูกเบสบอลมันเพิ่มขึ้นกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทันต่างหากล่ะ! อุตส่าห์ฝึกมาตั้งหลายวัน จะมาถูกไอ้ลูกกลมๆ พวกนี้เอาชนะง่ายๆ ได้ยังไง!

เฉียวซางประหลาดใจมากที่พบว่า หมาเขี้ยวไฟที่ตอนแรกโดนลูกเบสบอลกระแทกเข้าเต็มๆ ทุกดอก เริ่มจะจับจังหวะได้ดีขึ้นเรื่อยๆ จากที่โดนกระแทกทุกดอก ก็เริ่มกลายเป็นหลบพ้น 3 ลูกโดน 1 ลูก และท้ายที่สุดก็กลายเป็นว่าหลบพ้น 10 ลูกถึงจะโดนกระแทกสักลูก

พัฒนาการก้าวกระโดดมาก! เฉียวซางอดไม่ได้ที่จะทึ่ง หมาเขี้ยวไฟของเธอตัวนี้ไม่เพียงแค่ขยันฝึกซ้อมเท่านั้น แต่ศักยภาพก็ยังไม่ธรรมดาอีกด้วย 30 นาทีผ่านไป หมาเขี้ยวไฟก็พัฒนามาถึงจุดที่หลบพ้นเฉลี่ย 45 ลูกถึงจะโดนกระแทกสักลูก

ในเมื่อหมาเขี้ยวไฟไม่บ่นว่าเหนื่อย เฉียวซางก็ไม่คิดจะปิดเครื่องยิงลูกเบสบอลอัตโนมัติ ตามความตั้งใจเดิมของเธอคือ วันนี้แค่อยากจะมาทดสอบความเร็วเฉยๆ ไม่อยากให้ร่างกายมันเหนื่อยล้ามากเกินไป

เพราะถ้าขืนฝึกหนักเหมือนทุกวัน พรุ่งนี้ร่างกายก็ต้องปวดเมื่อยแน่ๆ สภาพร่างกายก็จะไม่พร้อมเต็มร้อย พรุ่งนี้ก็คือวันที่ 10 มิถุนายน วันสอบโควตาของโรงเรียนมัธยมเซิ่งสุ่ย เฉียวซางตั้งใจจะให้หมาเขี้ยวไฟได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ในวันนี้ การทดสอบก็กะจะเอาแค่พอรู้ขีดจำกัดก็พอ

แต่ตอนนี้หมาเขี้ยวไฟไม่ได้กำลังทดสอบความเร็วแล้ว มันกำลังฝึกซ้อมอยู่ชัดๆ ถ้าขืนปล่อยให้ฝึกต่อไปแบบนี้ พรุ่งนี้สภาพร่างกายของมันก็คงไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์แหงๆ เฉียวซางลังเลว่าจะสั่งให้หยุดเลยดีไหม

ตอนนั้นเอง จู่ๆ ทางซ้ายมือของหมาเขี้ยวไฟก็ปรากฏหมาเขี้ยวไฟอีกตัวที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะโผล่ขึ้นมากลางอากาศ! เฉียวซางยืนอึ้งอยู่กับที่ ขยี้ตาตัวเองแรงๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไป ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติแบบนี้นอกจากจะเป็นทักษะแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ!

เธอรีบเชื่อมจิตสำนึกเข้าไปในคัมภีร์อสูรทันที 【ชื่อ: หมาเขี้ยวไฟ】 【ธาตุ: ไฟ】 【ระดับ: ขั้นต้น (133/1000) +】 【ทักษะ: กัด (ขั้นเริ่มต้น 74/100) + , พุ่งชน (ขั้นเชี่ยวชาญ 198/500) + , เขี้ยวอัคคี (ขั้นเชี่ยวชาญ 188/500) + , ประกายไฟ (ขั้นเชี่ยวชาญ 232/500) + , แยกร่างเงา (ขั้นเริ่มต้น 2/100) +】 【คะแนน: 55】

การฝึกฝนในช่วงหลายวันที่ผ่านมา นอกเหนือจากทักษะกัดแล้ว ค่าความสามารถด้านอื่นๆ ก็เพิ่มขึ้นมาไม่มากก็น้อย เฉียวซางเข้ามาเช็กดูก่อนนอนทุกคืน

ข้อมูลตรงหน้าตอนนี้กลับมีทักษะที่ไม่เคยมีเมื่อคืนโผล่ขึ้นมา นั่นก็คือทักษะ แยกร่างเงา เฉียวซางอดรู้สึกทึ่งไม่ได้ ทักษะแยกร่างเงาจัดว่าเป็นทักษะระดับกลางเช่นเดียวกับเขี้ยวอัคคี

เพิ่งจะผ่านไปแค่ประมาณ 10 วันนับตั้งแต่ที่หมาเขี้ยวไฟเรียนรู้ทักษะประกายไฟได้ นี่มันก็เรียนรู้ทักษะใหม่เพิ่มได้อีกแล้วเหรอเนี่ย แถมยังเป็นทักษะระดับกลางด้วย! ตามปกติแล้ว การจะเรียนรู้ทักษะใหม่ได้ต้องใช้เวลานานพอสมควร จำเป็นต้องมีผู้ชี้แนะและได้รับการฝึกฝนอย่างถูกต้อง

ผู้ฝึกอสูรหน้าใหม่หลายคนที่ไม่รู้ว่าจะฝึกฝนสัตว์อสูรให้เรียนรู้ท่าไม้ตายที่ต้องการได้อย่างไร ก็มักจะพาสัตว์อสูรไปเข้าสถาบันฝึกสอนทักษะโดยเฉพาะ สถาบันฝึกสอนแบบนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในสังคมปัจจุบัน บางสถาบันขอแค่สอนได้แค่ทักษะเดียวก็หากินได้ตลอดชาติแล้ว แน่นอนว่าต้องเป็นทักษะตั้งแต่ระดับกลางขึ้นไปล่ะนะ

เฉียวซางกดปุ่มหยุดเครื่อง จ้องมองหมาเขี้ยวไฟด้วยแววตาเป็นประกาย “โฮ่ง?” หมาเขี้ยวไฟเห็นลูกเบสบอลหยุดยิง ก็หันไปมองผู้ฝึกอสูรของมันด้วยความไม่เข้าใจ หยุดทำไมล่ะ?

เฉียวซางเอ่ยปากชม “หมาเขี้ยวไฟ ถ้าเอาพรสวรรค์ของแกมาจัดอันดับล่ะก็ แกต้องเป็นระดับ S แน่ๆ” “โฮ่ง~” หมาเขี้ยวไฟร้องเสียงอ่อน รู้สึกเขินอายขึ้นมานิดๆ จู่ๆ ก็มาชมกันแบบนี้ มันก็ตั้งตัวไม่ทันสิ

วินาทีต่อมา หมาเขี้ยวไฟก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ มันหันขวับไปมองทางซ้ายมือ “โฮ่ง!!!” หมาเขี้ยวไฟส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันวิ่งหนีมาหาเฉียวซางด้วยความเร็วที่เร็วกว่าตอนหลบลูกเบสบอลเสียอีก แล้วกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของเธอทันที