ตอนที่ 82 นักสู้เพื่อเสรีภาพ

เดอนีโครีบเดินเข้ามาหา แล้วตะโกนใส่ผู้คุมงานที่กำลังทำตัวไม่ถูก: “มัวยืนบื้ออยู่ทำไม ทำไมยังไม่รีบขอโทษอีก? ท่านผู้นี้คือเจ้าของสำนักพิมพ์ของพวกเรา”

“ขอรับ ขอรับ” ผู้คุมงานถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความตื่นตระหนก โค้งคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขะ… ขออภัยเป็นอย่างยิ่งขอรับ”

โจเซฟส่งสัญญาณไปทางพวกคนงาน: “เจ้าควรจะขอโทษพวกเขาต่างหาก”

“อ่า ใช่ขอรับ” ผู้คุมงานหันไป ก้มหัวให้กับผู้คนที่สวมเสื้อผ้าซอมซ่อเหล่านั้น “ขอโทษด้วย…”

เดอนีโคขมวดคิ้ว พยักพเยิดหน้า: “รีบไปเถอะ”

ผู้คุมงานรีบถอยกรูดหนีออกจากโกดังไป ระหว่างทางดันไปเหยียบเข้ากับม้วนเชือกที่ใช้มัดหนังสือ จนเกือบจะล้มหน้าคะมำลงกับพื้น

พวกคนงานต่างพากันส่งสายตาขอบคุณมาให้โจเซฟ บางคนที่ใจกล้าหน่อยถึงกับโค้งตัวให้เขาแล้วเอ่ยว่า: “ขอบคุณนายท่าน ท่านช่างเป็นคนดีและมีเมตตาจริงๆ ขอรับ”

โจเซฟสังเกตเห็นผิวที่แห้งแตกของพวกคนงาน จึงสั่งเดอนีโคว่า: “คุณเดอนีโค รบกวนท่านช่วยไปซื้อลาโนลิน (Lanolin) กลับมาแจกให้ทุกคนใช้ฟรีๆ ด้วยนะ อย่าปล่อยให้พวกเขาต้องเป็นแผลหิมะกัด (Chilblain) เด็ดขาด

“แล้วก็ ต่อไปในเดือนที่หนาวที่สุดของทุกปี ให้จ่ายเงินเดือนเพิ่มให้ทุกคนอีกหนึ่งสัปดาห์ เพื่อเป็นเงินช่วยเหลือสำหรับหน้าหนาวด้วย”

เดอนีโครีบพยักหน้าตอบ: “ขอรับ กระผมจำไว้แล้วขอรับ”

พวกคนงานแทบไม่เชื่อหูตัวเอง พวกเขารู้สึกเพียงว่าเจ้านายขุนนางหนุ่มผู้นี้คือร่างอวตารของนางฟ้าชัดๆ ไม่เพียงแต่จะช่วยห้ามไม่ให้ผู้คุมงานตีคนมั่วซั่วเท่านั้น แต่ยังใจกว้างกับพวกเขาขนาดนี้อีก

คนงานผู้ซื่อสัตย์เหล่านี้ไม่ค่อยจะพูดจาอะไร พวกเขาเพียงแค่เริ่มกลับไปทำงานเงียบๆ แต่ความเร็วของมือนั้นกลับเร็วกว่าก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด และตอนที่มัดและจัดเรียงหนังสือ ก็ยิ่งดูพิถีพิถันมากขึ้นด้วย

โจเซฟเดินไปตามช่องว่างระหว่างกองหนังสือ เขาหยิบแผ่นพับเล่มหนึ่งขึ้นมาดู ก็พบว่ากระดาษนั้นเป็นสีเหลืองหม่นและหยาบกระด้าง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นกระดาษเกรดต่ำที่สุด การพิมพ์ก็ดูเรียบง่าย มีเพียงแค่การใช้เส้นใยพืชเย็บเข้าด้วยกันอย่างลวกๆ ตรงสันหนังสือ เพื่อไม่ให้มันหลุดออกจากกันเท่านั้น

แต่แผ่นพับเล่มนี้กลับมีความหนาถึง 16 หน้า แถมยังมีภาพประกอบอีกถึง 5 ภาพ

เขามองไปยังกองหนังสือที่กองเป็นภูเขาเลากา แล้วหันไปถาม: “คุณเดอนีโค ครั้งนี้พิมพ์ออกมาทั้งหมดกี่ฉบับหรือ?”

เดอนีโครีบก้าวเข้ามาใกล้: “ฝ่าบาท พิมพ์ออกมาอย่างละ 30,000 ฉบับพ่ะย่ะค่ะ น่าจะเพียงพอสำหรับวางขายในปารีสและเมืองใกล้เคียงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟพยักหน้า: “ต้นทุนของเล่มนี้อยู่ที่เท่าไหร่หรือ?”

“เนื่องจากมีจำนวนหน้าค่อนข้างเยอะ เลยต้องใช้ทุนถึง 1 ซู 5 เดอนีเยพ่ะย่ะค่ะ” เดอนีโคอธิบายเพิ่มเติม “เทคโนโลยีการพิมพ์ด้วยแผ่นหินที่พระองค์ทรงคิดค้นขึ้นมาช่างน่าอัศจรรย์มากจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ หากไม่มีมัน ต้นทุนคงจะพุ่งทะลุ 3 ซูไปอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

ในความเป็นจริงแล้ว หากใช้การพิมพ์ด้วยแผ่นทองแดงแบบเก่า ก็จะไม่มีแผ่นพับเล่มไหนกล้าใส่ภาพประกอบถึง 5 ภาพอย่างแน่นอน เพราะแค่ค่าแกะสลักแผ่นทองแดง ก็ทำให้ต้นทุนของแผ่นพับสูงขึ้นเป็นหลายเท่าตัวแล้ว

อาจกล่าวได้ว่า แผ่นพับที่ “ปารีส คอมเมอร์เชียล นิวส์” ปล่อยออกมาในครั้งนี้ ถือเป็นมาตรฐานความหรูหราระดับท็อปในวงการแผ่นพับเลยทีเดียว

โจเซฟตอบกลับโดยไม่ลังเล: “ถ้าอย่างนั้นก็ขายในราคาต้นทุนไปเลย”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” เดอนีโคชินชากับความใจป้ำของเจ้านายเสียแล้ว หากไม่ใช่เพราะมีร้านค้าต่างๆ แย่งกันมาลงโฆษณาล่ะก็ ราคาหนังสือพิมพ์ในตอนแรกคงจะทำให้พวกเขาขาดทุนย่อยยับไปแล้ว

โจเซฟเปิดแผ่นพับในมือออกดู หน้าแรกๆ เป็นนิยายแนวแอคชั่นแฟนตาซี และมีบทความเรื่อง 《แท้จริงแล้วผู้พิพากษาในศาลสูงสุดยักยอกเงินไปเท่าไหร่กันแน่?》 แทรกอยู่ตรงกลาง

และหลังจากนั้นก็มีบทความทำนองนี้แทรกอยู่ในระหว่างนิยายอีกทั้งหมด 4 บทความ

โจเซฟอ่านดูคร่าวๆ ก็พบว่าระดับการเขียนของบทความเหล่านั้นยังไม่ค่อยน่าประทับใจนัก เนื้อหาดูยืดเยื้อ ไม่ค่อยกระตุ้นความโกรธแค้นของผู้อ่าน และยากที่จะทำให้เกิดความรู้สึกร่วมได้

เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย: “เนื้อหาในบทความมันต้องปลุกปั่นอารมณ์ให้ได้มากกว่านี้นะ”

เดอนีโคพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน: “พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันจะพยายามอย่างเต็มที่พ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟเองก็รู้ดีว่าเรื่องนี้จะไปโทษเขาก็ไม่ได้ “ปารีส คอมเมอร์เชียล นิวส์” แต่ก่อนเป็นแค่หนังสือพิมพ์เล็กๆ ที่มียอดขายเพียงไม่กี่ร้อยฉบับ ความสามารถของบรรณาธิการก็มีอยู่แค่นี้แหละ

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่แผ่นพับในมือแล้วเอ่ยว่า: “เราอาจจะปรับปรุงที่หัวข้อข่าวก่อนก็ได้

“อย่างเช่นบทความที่ชื่อว่า 《แท้จริงแล้วผู้พิพากษาในศาลสูงสุดยักยอกเงินไปเท่าไหร่กันแน่?》 นี้ ก็เปลี่ยนเป็น 《น่าโมโห! พวกเขาบอกว่าถ้าไม่มีเงินก็ไสหัวไป แกมันไม่คู่ควรที่จะชนะคดี》

“ส่วนบทความด้านหลังที่ชื่อ 《ความจริงเบื้องหลังการพิจารณาคดีมรดกของคุณลีออง โดยผู้พิพากษาเวซินิเยร์》 ก็ให้เปลี่ยนเป็น 《ช็อก! เรื่องราวระหว่างแม่ม่ายหนึ่งคน ผู้ชายสองคน และผู้พิพากษาเวซินิเยร์ที่ต้องนำมาแฉ》

“《ผลกระทบของร่างกฎหมายภาษีที่ไม่สามารถจดทะเบียนต่อการคลังของประเทศ》 ก็ให้เปลี่ยนเป็น 《น่ากลัวมาก! พวกเขากำลังปล้นเงินของฝรั่งเศสไป แต่พวกเรากลับไม่รู้ตัวเลย》…”

ดวงตาของเดอนีโคเบิกโพลงกลมโตในทันที

หัวข้อข่าวเหล่านี้ หากจะว่ากันตามตรงแล้ว มันก็ดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงกับเนื้อหาอยู่บ้างนิดหน่อย แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างนั้นเสียทีเดียว

แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ หัวข้อข่าวเหล่านี้มันช่างยั่วยวนใจเสียเหลือเกิน ใครที่ได้เห็นหัวข้อข่าวแบบนี้ จะต้องอดใจไม่ไหวจนต้องเปิดไปอ่านเนื้อหาด้านในอย่างแน่นอน!

เขาแอบถอนหายใจในใจ: หากมกุฎราชกุมารทรงผันตัวไปเป็นนักข่าวล่ะก็ เพียงแค่ความสามารถในการตั้งชื่อหัวข้อข่าวของพระองค์ ก็คงจะทำให้สำนักพิมพ์ใหญ่ๆ แย่งชิงตัวกันจนหัวหมุนแล้ว

ในขณะที่โจเซฟกำลังพูดอยู่นั้น ผู้จัดการสำนักพิมพ์คนหนึ่งก็ส่งสัญญาณมาให้เดอนีโคจากระยะไกล คนหลังจึงรีบหันไปกราบทูลโจเซฟว่า: “ฝ่าบาท แขกที่พระองค์ทรงรอคอยเดินทางมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟพยักหน้า และเดินไปยังห้องทำงานของสำนักพิมพ์พร้อมกับเดอนีโค

ชายวัยกลางคนที่มีผมเผ้ายุ่งเหยิง และมีร่องแก้มลึก ได้มารออยู่ที่นี่แล้ว

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้นทักทายเดอนีโค: “ยินดีที่ได้พบท่านครับ คุณเดอนีโค ขอบคุณมากนะครับที่ยอมตีพิมพ์บทความของผม ไม่ทราบว่าท่านเรียกผมมาพบมีธุระอะไรหรือครับ?”

เดอนีโคทำตามคำสั่งของโจเซฟในทันที เขาหันไปพูดกับโจเซฟว่า: “คุณซาเวียร์ (Xavier) ครับ ท่านนี้ก็คือคุณมารัต (Marat) ครับ”

เขาชี้ไปที่โจเซฟที่สวมหมวกสามเหลี่ยมอยู่: “คุณมารัตครับ ท่านนี้คือเจ้าของสำนักพิมพ์ของเรา คุณซาเวียร์ครับ

“อ้อ การที่บทความของคุณได้ตีพิมพ์ ก็เป็นเพราะคำสั่งของเขานั่นแหละครับ”

มารัตทำความเคารพโจเซฟทันที: “ขอบคุณมากครับ คุณซาเวียร์ คุณยังหนุ่มยังแน่นแต่กลับมีความสามารถถึงเพียงนี้ สามารถบริหารจัดการปารีส คอมเมอร์เชียล นิวส์ ได้อย่างยอดเยี่ยมเลยทีเดียวครับ”

โจเซฟยิ้มตอบรับ แล้วผายมือไปที่เก้าอี้ข้างๆ: “คุณมารัต เชิญนั่งครับ”

ใช่แล้ว จุดประสงค์หลักที่เขามาที่สำนักพิมพ์ในวันนี้ ก็เพื่อที่จะมาพบกับมารัต ผู้นำกลุ่มฌากอแบ็ง (Jacobin) อันโด่งดังในประวัติศาสตร์ ผู้เป็นดั่งเทพแห่งความตายที่เพียงแค่จรดปากกาเซ็นชื่อ ก็สามารถทำให้คนนับสามพันคนต้องหัวหลุดจากบ่าได้

บทความวิเคราะห์ร่างกฎหมายภาษีที่มารัตเขียนนั้น ถูกปฏิเสธจากสำนักพิมพ์ต่างๆ มานับไม่ถ้วน จนสุดท้ายก็มาจบลงที่ “ปารีส คอมเมอร์เชียล นิวส์” แห่งนี้

ตอนนั้นเดอนีโคกำลังต้องการบทความประเภทนี้พอดี เขาจึงตีพิมพ์มันลงไปโดยไม่ลังเล

และเมื่อโจเซฟเห็นชื่อของมารัตบนหนังสือพิมพ์ของตนเอง เขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที จึงสั่งให้เดอนีโคนัดเขามาพบ

โจเซฟรู้ดีว่า แม้ว่ามารัตจะดูเป็นเพียงนักข่าวที่มีฝีปากกล้าเท่านั้น แต่ในความเป็นจริง เขาคือผู้ที่มีอิทธิพลอย่างมหาศาล มีเครือข่ายที่กว้างขวาง และมีอิทธิพลอย่างมากในหมู่ประชาชนระดับล่าง หากเขาสามารถควบคุมและใช้ประโยชน์จากมารัตได้ บางทีชายผู้นี้อาจจะเป็นตัวแปรสำคัญในเกมการเมืองระหว่างเขากับศาลสูงสุดก็เป็นได้

แต่เมื่อพิจารณาถึงทัศนคติของเทพแห่งความตายอย่างมารัตที่มีต่อราชวงศ์แล้ว เขาจึงจำเป็นต้องปกปิดตัวตนที่แท้จริง และเข้าพบมารัตในฐานะอื่น

เมื่อมารัตนั่งลงแล้ว เดอนีโคก็ขอตัวกลับไปทำงานที่โกดังทันที

โจเซฟหันไปมองมารัต แล้วยิ้มพลางกล่าวว่า: “ข้าชื่นชมในตัวท่านมาตลอดเลยนะครับ คุณมารัต ท่านคือนักสู้เพื่อเสรีภาพอย่างแท้จริง”

เห็นได้ชัดว่ามารัตชอบใจกับฉายานี้มาก เขาจึงโค้งตัวตอบรับทันที: “การที่ผมได้มีโอกาสต่อสู้เพื่อความยุติธรรมและสิทธิประโยชน์ของประชาชนชาวฝรั่งเศส ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”

(จบตอน)