ตอนที่ 493 หลักฐานมัดตัวแน่นหนา

“เป็นไปได้อย่างไร” ชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยมที่เคยตั้งข้อสงสัยก่อนหน้านี้ยังคงส่ายหน้าอย่างแรง “มิสเตอร์ปาโอลีอาจจะไปลี้ภัยที่อเมริกาได้ แต่ไม่มีทางร่วมมือกับพวกฝรั่งเศสเด็ดขาด!”

“มิสเตอร์เชซาเร แล้วทำไมเขาถึงต้องฮุบเงินสนับสนุนองค์กรฟื้นฟูชาติของชาลเมอร์สด้วยล่ะ” บาร์โตลิโอถามเสียงเย็น

“ชัดเจนอยู่แล้วว่ามิสเตอร์ปาโอลีเตรียมตัวจะวางมือที่อเมริกา” จิโรลาโมรีบเติมเชื้อไฟทันที “เงิน 25,000 ปอนด์นั่นก็ถูกเขาเอาไปเป็นเงินบำนาญไง”

ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

“นี่คงจะเป็นคำอธิบายเพียงอย่างเดียวแล้ว”

“เขาอาจจะได้เงินก้อนหนึ่งจากคนฝรั่งเศสด้วย”

“เรื่องนี้ไม่น่าแปลกใจเลย ถ้าเขาไม่ยอมประนีประนอม ก็อาจจะถูกพวกฝรั่งเศสลอบสังหารไปแล้ว”

มีเพียงเชซาเรที่ยังคงไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็หาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้ ทำได้เพียงส่ายหน้าไม่หยุด

จิโรลาโมแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด กวาดตามองทุกคนแล้วพูดว่า

“สุภาพบุรุษทั้งหลาย อย่าเพิ่งพูดถึงเงินพวกนั้นเลย! ฉันนึกเรื่องที่สำคัญกว่าขึ้นมาได้ พวกเรากำลังจะก่อการจลาจลที่คาร์แจสในอีกไม่ช้า ถ้ามิสเตอร์ปาโอลีสมรู้ร่วมคิดกับพวกฝรั่งเศสแล้ว การจลาจลครั้งนี้ก็จะอันตรายมาก”

บาร์โตลิโอขมวดคิ้วพยักหน้าทันที

“อา ท่านพูดถูก แต่การจลาจลนี้เตรียมการมานานแล้ว ถ้าจะยกเลิกเพียงเพราะความสงสัยของพวกเรา สมาชิกคนอื่นๆ ในองค์กรคงจะไม่ยอมแน่”

องค์กรฟื้นฟูชาติคอร์สิกามีสมาชิกจำนวนมาก สมาชิกสภาและผู้นำคนสำคัญรวมกันก็มีเกือบ 40 คน ลำพังพวกเขาทั้ง 7 คนไม่มีอำนาจเปลี่ยนแปลงแผนการจลาจลได้

จิโรลาโมแสร้งทำเป็นครุ่นคิด มองไปที่ทุกคนแล้วกล่าว “ฉันพอจะมีแผนอยู่บ้าง แต่อาจจะต้องให้มิสเตอร์บาร์โตลิโอเป็นคนรับผิดชอบ”

“ท่านว่ามาเถอะ เพื่อองค์กรฟื้นฟูชาติ จะให้ฉันทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น”

“ฉันขอเป็นตัวแทนชาวคอร์สิกาแสดงความขอบคุณท่านอย่างจริงใจ” จิโรลาโมตบบ่าเขาเบาๆ แล้วพูดต่อ “เรื่องการติดต่อกับทางลอนดอนเป็นหน้าที่ของท่าน ท่านสามารถไปบอกมิสเตอร์ปาโอลีได้ว่า ที่คาร์แจสเกิดเรื่องผิดพลาดบางอย่าง และหลังจากที่ทุกคนปรึกษาหารือกันแล้ว ก็เห็นพ้องต้องกันว่าควรจะเลื่อนวันจลาจลให้เร็วขึ้นอีกสามวัน”

“ส่วนพวกเราคนอื่นๆ ตั้งแต่นี้ไป ห้ามออกไปจากที่นี่เด็ดขาด เพื่อรับประกันว่าจะไม่มีข่าวรั่วไหลออกไป”

“ถ้าถึงตอนนั้นพวกฝรั่งเศสมีการเตรียมพร้อมรับมือ ก็แสดงว่าเป็นมิสเตอร์ปาโอลีที่ขายพวกเรา”

บาร์โตลิโอคิ้วขมวดเข้าหากันทันที ถ้าปาโอลีไม่มีความผิด การกระทำของเขาก็เท่ากับทรยศต่อองค์กร แต่ถ้าปาโอลีสมคบคิดกับฝรั่งเศสจริง ก็จะสามารถช่วยชีวิตสมาชิกองค์กรฟื้นฟูชาติจำนวนมากที่เข้าร่วมการจลาจลได้

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว พยักหน้าตอบ

“ตกลง! ฉันเห็นด้วยกับแผนของท่าน และยินดีจะรับผลที่ตามมาทั้งหมด”

เขาเชื่อมั่นว่าปาโอลียักยอกเงินสนับสนุนของทุกคนไป ดังนั้นสิ่งที่เขาทำจะเป็นการสร้างผลงานให้กับองค์กรเท่านั้น

ครึ่งเดือนต่อมา…

ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง ผู้คนหลายร้อยคนที่ผูกผ้าสีแดงไว้ที่แขนต่างก็ซุกซ่อนวัตถุบางอย่างไว้ในเสื้อ แล้วพากันหลั่งไหลไปยังศาลาว่าการเมืองคาร์แจสอย่างเงียบเชียบ ตลอดทางยังมีคนเข้ามาร่วมสมทบอย่างต่อเนื่อง

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าศาลาว่าการ ผู้นำกลุ่มก็หยิบของที่มีลักษณะเป็นแท่งยาวๆ ออกมาจากห่อผ้าด้านหลังแล้วชูขึ้นสุดแขน ทว่ายังไม่ทันจะได้ตะโกนร้อง กองทหารจำนวนมากก็โผล่ออกมาจากรอบทิศทาง เนื่องจากระบบบริหารของคอร์ซิกายังไม่ราบรื่น จึงยังไม่ได้ทำการปฏิรูประบบตำรวจ ดังนั้นความสงบเรียบร้อยจึงยังคงเป็นหน้าที่ของกองทัพ ทหารเหล่านั้นตีวงล้อมกลุ่มคนที่ผูกผ้าสีแดงไว้จนมุม และจ่อปืนคาบศิลาเล็งไปที่พวกเขา

จากนั้น นายทหารคนหนึ่งก็ตะโกนเสียงดัง “วางอาวุธลงให้หมด! ฉันขอสั่งจับกุมพวกแกทุกคนในข้อหาก่อจลาจล”

สิ้นเสียงของเขา คนที่ผูกผ้าสีแดงหลายคนก็รีบประท้วงด้วยความตื่นตระหนก

“ผู้กอง พวกเราแค่มาเรียกร้องให้ศาลาว่าการขึ้นค่าแรงเท่านั้นเองนะ”

“ท่านปรักปรำพวกเราแล้ว พวกเราไม่ได้มาก่อการจลาจลจริงๆ นะ”

“ท่านดูสิ พวกเราก็แค่กรรมกรแบกหามที่น่าสงสาร…”

เขาพูดพลางหยิบแผ่นป้ายไม้ออกมาจากห่อผ้าแล้วชูขึ้น บนนั้นเขียนข้อความว่า ‘ขึ้นค่าแรงเดือนละ 3 ฟรังก์’

นายทหารผู้นั้นถึงกับงงงวย สั่งให้ลูกน้องเข้าไปตรวจค้น และก็พบว่าทุกคนถือเพียงป้ายไม้ ป้ายผ้า หรือสิ่งของทำนองนั้น ไม่ได้มีอาวุธใดๆ เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

เขาไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงคุมตัวหัวโจกสองสามคนไปสอบปากคำ ส่วนคนอื่นๆ ก็ต้องปล่อยตัวไปให้หมด

ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน

ในบ้านของจิโรลาโม สมาชิกสภาแห่งองค์กรฟื้นฟูชาติทั้ง 7 คนนั่งกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ด้วยใบหน้าอึมครึม

ผ่านไปเนิ่นนาน จิโรลาโมก็ทำลายความเงียบขึ้น “พวกเราต้องขอบคุณมิสเตอร์บาร์โตลิโอ เขาเป็นคนกอบกู้องค์กรฟื้นฟูชาติเอาไว้”

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ต่างก็พยักหน้าให้บาร์โตลิโอเพื่อแสดงความเคารพ ถ้าเขาไม่ได้ไปหยั่งเชิงปาโอลี สมาชิกองค์กรหลายร้อยคนที่เข้าร่วมการจลาจลจะต้องถูกจับกุมตัวไปอย่างแน่นอน

“ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น”

ฝ่ายหลังโบกมือด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ตอนนี้เรื่องราวมันกระจ่างชัดแล้ว ปาโอลีทรยศพวกเราทุกคน ฉันบอกเรื่องที่จะเลื่อนการจลาจลให้เร็วขึ้นสามวันกับเขาแค่คนเดียว ดังนั้นต้องเป็นเขาแน่ๆ ที่เอาข่าวไปปล่อยให้พวกฝรั่งเศสรู้!”

ทุกคนต่างพยักหน้ายอมรับข้อสรุปนี้ แต่แท้จริงแล้วพวกเขาตกหลุมพรางทางความคิดเสียแล้ว

แม้ว่าในวันนั้นคนที่ร่วมวางแผนจะไม่ได้ออกไปจากห้องนี้เลยแม้แต่คนเดียว แต่เรื่องที่จะเลื่อนการจลาจลให้เร็วขึ้นสามวันนั้น สามารถตกลงกันไว้ล่วงหน้าได้ โดยให้จิโรลาโมเป็นคนเสนอแผนนี้ขึ้นมาเอง กองทหารฝรั่งเศสที่คอร์ซิกาก็แค่รอให้ถึงกำหนดเวลา แล้วค่อยไปแสดงละครตบตาที่คาร์แจสก็พอ

คราวนี้ แม้แต่เชซาเรที่เคยเชื่อใจปาโอลีมากที่สุดก็ยังเงียบกริบ ก้มหน้ากำหมัดแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

บาร์โตลิโอพูดต่อ

“ฉันคิดว่า เราปล่อยให้ออสการ์ ปาโอลี เป็นผู้นำองค์กรฟื้นฟูชาติต่อไปไม่ได้แล้ว ควรจะไล่เขาออกจากองค์กรไปซะ!”

จิโรลาโมไม่คิดว่าบทพูดของตัวเองจะถูกคนอื่นแย่งไปอีกแล้ว จึงรีบใส่สีตีไข่เพิ่มเข้าไปทันที

“ฉันเห็นด้วย! ตลอดมามีแต่พวกเราที่เสี่ยงตายผลักดันขบวนการฟื้นฟูชาติ แต่ปาโอลีกลับเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในอังกฤษคอยออกคำสั่ง แถมตอนนี้เขายังมาหักหลังพวกเราอีก!”

เชซาเรก็ตะโกนตามมาติดๆ

“เขาไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้นำองค์กร! ไล่เขาไปซะ!”

บาร์โตลิโอพยักหน้า ถอนหายใจแล้วพูดว่า

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปติดต่อสมาชิกสภาคนอื่นๆ ในการชุมนุมขององค์กรครั้งหน้า เราจะลงมติไล่ปาโอลีออก!”

วันรุ่งขึ้น

สมาชิกสภาคอร์ซิกาทั้ง 7 คนกลับมารวมตัวกันที่บ้านของจิโรลาโมอีกครั้ง ในห้องมีผู้บริหารระดับสูงขององค์กรฟื้นฟูชาติเพิ่มมาอีก 6 คน และชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมสวมแว่นตากรอบทองอีกหนึ่งคน

บาร์โตลิโอค้อมศีรษะให้ชายวัยกลางคนสวมแว่นตา แล้วแนะนำเขาให้ทุกคนรู้จัก

“ท่านนี้คือมิสเตอร์ชาลเมอร์ส เขามีชื่อเสียงโด่งดังมากในสกอตแลนด์ ฉันคิดว่าทุกคนคงจะเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเขามาบ้างแล้ว”

คนกว่าสิบคนในห้องรีบทักทายชาลเมอร์สด้วยความเคารพทันที

นี่คือ ‘ผู้สนับสนุนรายใหญ่’ ที่เคยทุ่มเงินให้องค์กรถึง 25,000 ปอนด์ ทุกคนจึงแสดงความเอาอกเอาใจและกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

ชาลเมอร์สพยักหน้ารับการทักทาย ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ช่วงนี้ฉันมาลงทุนทำไร่องุ่นที่อาฌักซิโอ แต่กลับได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับมิสเตอร์ปาโอลี เรื่องนี้ทำให้ฉันรู้สึกเสียใจและโกรธเคืองเป็นอย่างมาก!”

เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้น น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยพลัง

“แต่งานใหญ่ในการฟื้นฟูประเทศชาติอันยิ่งใหญ่จะหยุดชะงักเพียงเพราะคนๆ เดียวไม่ได้! ที่นี่ ตรงหน้าฉันนี่เอง ก็มีนักรบกู้ชาติที่กล้าหาญอยู่มากมาย”

เขากวาดตามองทุกคน

“ดังนั้น ฉันจึงตัดสินใจว่าจะควักเงินอีก 20,000 ปอนด์ เพื่อสนับสนุนการเลือกตั้งสมาชิกสภาคอร์ซิกาของทุกคนในปีหน้า! คราวนี้เมื่อไม่มีไอ้สารเลวปาโอลีคอยขัดขวาง กองกำลังฟื้นฟูชาติต้องสามารถควบคุมสภาได้ในคราวเดียวอย่างแน่นอน!”