ตอนที่ 318 ฝรั่งเศสคือกุญแจสำคัญของสงคราม

“จะให้ข้าไปช่วยงั้นหรือ?!” นายพลเคลเลอร์มันน์ ผู้บัญชาการทหารฝรั่งเศสชี้ไปยังทิศตะวันตกที่มีเสียงปืนดังแว่วมา พลางตะโกนใส่นายทหารที่มาร้องขอความช่วยเหลือ “ที่นั่นมีศัตรูกว่า 7 พันคนเชียวนะ และนั่นก็คือจำนวนทหารปรัสเซียทั้งหมดในลีกนิตซ์แล้ว!”

“แต่ว่า ท่านนายพล…” ทหารส่งสารที่ใบหน้าเปื้อนฝุ่นมองไปทางนั้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะรีบอธิบาย “นายพลวิร์มเซอร์ถูกปืนใหญ่โจมตีอย่างหนักขอรับ ทางตอนใต้ของป้อมปราการจู่ๆ ก็มีทหารปรัสเซียโผล่มากว่า 2 หมื่นนายขอรับ”

“ขออภัยด้วย ทางข้าก็ถูกลอบโจมตีเหมือนกัน รบกวนท่านกลับไปรายงานนายพลวิร์มเซอร์ด้วย ว่าข้าไม่สามารถช่วยอะไรได้จริงๆ”

ทหารส่งสารรีบกล่าว: “ขอให้ท่านส่งทหารม้าไปช่วยสนับสนุนสักหน่อยก็ยังดี…”

นายพลเคลเลอร์มันน์ตอบอย่างเด็ดขาด: “หากไม่มีทหารม้าคอยคุ้มกันปีกของข้าล่ะก็ ก่อนที่จะถอยกลับไปถึงเครกนิตซ์ ทหารของข้าก็คงถูกทหารม้าปรัสเซียสับเป็นชิ้นๆ จนหมดสิ้นแน่

“เอการ์ด ส่งคนไปส่งท่านร้อยเอกคนนี้กลับไป

“กาลุส สั่งให้กรมเฟลิกซ์ไปตั้งแนวรับที่สองตรงชายป่าฝั่งนั้น อีกครึ่งชั่วโมงให้คนของดอร์ทถอยลงมา!”

“รับทราบขอรับ ท่านนายพล!”

บนเนินลาดชันทางตอนใต้ของป้อมปราการลีกนิตซ์ที่อยู่ห่างออกไป 8 กิโลเมตร ปืนใหญ่เกือบ 60 กระบอกบนฐานปืนใหญ่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้ากำลังพ่นเปลวเพลิงใส่ทหารออสเตรียที่หลงกลเข้ามาใกล้

นายพลวิร์มเซอร์ไม่คาดคิดเลยว่า การลอบโจมตีของเขาจะถูกพวกปรัสเซียลอบโจมตีกลับแบบนี้

ภายใต้การระดมยิงอย่างหนักหน่วงของปืนใหญ่ กองหน้าของเขาก็แตกพ่ายไปในทันที

ในขณะที่เขากำลังลังเลว่าจะกระจายกำลังทหารในพื้นที่ เพื่อเผชิญหน้ากับกองทัพปรัสเซียที่อยู่ด้านหน้าดีหรือไม่ กองทัพปรัสเซียจำนวนมหาศาลก็โผล่มาจากพื้นที่ลุ่มต่ำทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ จัดเป็นกระบวนทัพแบบเส้นตรงพุ่งเข้าใส่เขา

ทหารออสเตรียที่ไม่ทันตั้งตัวต่างก็ตกอยู่ในความตื่นตระหนกทันที โชคดีที่ทหารปรัสเซียเพื่อเพิ่มความแนบเนียนในการพรางตัว จึงได้จัดวางกำลังทหารไว้ด้านในพื้นที่ลุ่มต่ำ ทำให้วิร์มเซอร์มีความได้เปรียบทางด้านภูมิประเทศอยู่บ้าง

นายพลวิร์มเซอร์ในฐานะทหารผ่านศึกที่เคยผ่านทั้งสงครามเจ็ดปีและสงครามสืบราชบัลลังก์บาวาเรียมาแล้ว ก็ฉวยโอกาสเพียงหนึ่งเดียวนี้ สั่งให้กรมทหารชุ่มยิงชั้นยอดของตนบุกทะลวงลงมาจากที่สูง เพื่อเข้าปะทะกับแนวทหารราบของปรัสเซียทันที

ในขณะเดียวกัน เขาก็สั่งให้ทหารม้าของนายพลเนาเอนดอร์ฟอ้อมไปทางทิศเหนือ ทำทีเป็นว่าจะบุกโจมตีฐานปืนใหญ่ของกองทัพปรัสเซียอย่างไม่คิดชีวิต

นายพลเดรสเซน ผู้บัญชาการกองทัพปรัสเซียฝั่งลีกนิตซ์ ก็ได้รับรายงานจากทหารลาดตระเวนอย่างรวดเร็ว กองร้อยทหารม้าออสเตรียถึง 10 กองร้อย หรือก็คือทหารม้า 1,500 นาย กำลังเคลื่อนที่ไปยังด้านหลังของเนินลาดชันที่เป็นฐานปืนใหญ่ของปรัสเซีย พื้นที่บริเวณนั้นมีลักษณะภูมิประเทศที่ค่อนข้างสูง เกือบจะอยู่ในระดับเดียวกับฐานปืนใหญ่ หากทหารม้าบุกโจมตีลงมาจากที่นั่น ปืนใหญ่ของกองทัพปรัสเซียก็จะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

เขาขมวดคิ้วชั่งน้ำหนักทันที คำสั่งที่เจ้าชายไฮน์ริชให้ไว้คือให้สู้ตายปกป้องลีกนิตซ์ ไม่ใช่ให้กำจัดกองทัพออสเตรียให้สิ้นซาก

เขารู้ดีว่า สิ่งที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้เป็นเพียงกองหน้าของออสเตรียเท่านั้น ด้านหลังอาจจะมีกองทัพใหญ่ออสเตรียอีกกว่าแสนนายตามมา

หากต้องสูญเสียปืนใหญ่ไป ลำพังทหารแค่ 3 หมื่นนายของเขา ก็คงไม่มีทางรักษาลีกนิตซ์ไว้ได้แน่

ครู่หนึ่ง นายพลเดรสเซนก็สั่งทหารส่งสาร: “สั่งให้ทหารม้าของโยนาสถอยกลับมา สกัดกั้นทหารม้าของศัตรูอย่างสุดกำลัง”

“รับทราบขอรับ ท่านนายพล”

เมื่อคำสั่งของทั้งสองฝ่ายถูกส่งออกไป บนเนินเขาที่สูงต่ำสลับกันไปมาในลีกนิตซ์ เส้นด้ายสีเขียวบางๆ ก็พุ่งฝ่าพุ่มไม้ ทะยานไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออย่างรวดเร็ว ห่างออกจากกองกำลังหลักของออสเตรียไปเรื่อยๆ ราวกับฝูงนักฆ่าที่ยอมพลีชีพพุ่งเข้าใส่ใจกลางของศัตรู

ในขณะที่เส้นด้ายสีฟ้าอ่อนอีกเส้นหนึ่ง ก็อ้อมมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทหารออสเตรีย หลบเลี่ยงกองกำลังหลักของออสเตรีย แล้วรีบควบม้ากลับไปยังที่สูงข้างป้อมปราการลีกนิตซ์อย่างสุดชีวิต

หากในเวลานี้นายพลวิร์มเซอร์สามารถมองลงมาจากท้องฟ้าได้ เขาคงจะต้องตกใจจนเหงื่อแตกพลั่กเป็นแน่

ทหารม้าปรัสเซียกลุ่มเมื่อครู่นี้ หากจู่ๆ ก็โผล่มาขวางทางหนีของเขา กองกำลังหลักของเขาก็จะถูกตัดขาดเป็นสองท่อนทันที และแทบจะหมดสิทธิ์กลับไปยังโบฮีเมียได้อย่างแน่นอน

อีกด้านหนึ่ง กรมทหารชุ่มยิงชั้นยอดของออสเตรีย ก็เริ่มอาศัยพงหญ้าที่รกชัฏเป็นที่กำบัง กระจายกำลังออกไป บุกเข้าใส่แนวทหารราบของปรัสเซียที่อยู่ด้านล่างพื้นที่ลุ่มต่ำ

พวกเขามีประสบการณ์โชกโชนมาก แม้จะเป็นกระบวนทัพแบบกระจายกำลัง แต่ก็สามารถอาศัยจังหวะกลองของพลกลอง ในการลุกขึ้นยืนจากจุดต่างๆ แล้วระดมยิงพร้อมกันได้ ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการสังหารศัตรูได้อย่างมหาศาล

ในหมู่พวกเขามีหลายคนที่มาจากชนเผ่าพรานป่าในเขตภูเขาของออสเตรีย ทักษะการยิงปืนจึงแม่นยำมาก พวกเขาอาศัยความได้เปรียบทางด้านภูมิประเทศที่สูงกว่า ทำให้สามารถยิงได้ไกลกว่า ก่อนที่ทหารราบปรัสเซียจะทันได้ยิงสวนกลับมา พวกเขาก็ “เจาะ” ช่องโหว่บนแนวทหารราบของศัตรูได้หลายจุดแล้ว

ทว่า ในยุคปืนคาบศิลา การใช้จำนวนคนที่น้อยกว่าบุกเข้าปะทะกับแนวทหารราบ ก็ถือเป็นการกระทำที่ขาดความยั้งคิดอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่นาน แนวทหารราบของปรัสเซียก็เคลื่อนเข้ามาอยู่ในระยะยิง หลังจากการระดมยิงหลายต่อหลายครั้ง ห่ากระสุนปืนที่ตกลงมาราวกับพายุฝนก็ปกคลุมพื้นที่หลบซ่อนของทหารชุ่มยิงออสเตรียจนหมดสิ้น

กลางพงหญ้ารกชัฏบนเนินลาดชัน มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมาอย่างต่อเนื่อง จากนั้นร่างไร้วิญญาณทีละร่างก็กลิ้งตกลงไปที่พื้นที่ลุ่มต่ำ ทิ้งรอยเลือดจางๆ ไว้บนพื้นหญ้าสีเขียวขจี

ทหารชุ่มยิงออสเตรียที่มีจำนวนไม่ถึงสองกรม ต้องสู้พลางถอยพลาง บีบให้แนวทหารราบปรัสเซียต้องหยุดเดินเพื่อจัดแถวและยิงเป็นระยะๆ บนเนินลาดชันที่มีความยาวไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรนี้ พวกเขาสามารถตรึงกำลังทหารปรัสเซียเกือบหมื่นนายไว้ได้นานกว่าหนึ่งชั่วโมง

เมื่อรวมกับช่องโหว่ที่ทหารม้าของเนาเอนดอร์ฟดึงความสนใจไปได้ ในที่สุดนายพลวิร์มเซอร์ก็นำกองกำลังหลักถอยออกจากระยะยิงของปืนใหญ่ปรัสเซียได้สำเร็จ จากนั้นก็เริ่มถอยทัพอย่างเป็นระเบียบ โดยให้แต่ละหน่วยสลับกันคอยคุ้มกัน

ช่วงใกล้ค่ำ ในที่สุดนายพลวิร์มเซอร์ก็มาพบกับกองทัพฝรั่งเศสของนายพลเคลเลอร์มันน์ ในจุดที่ห่างจากเครกนิตซ์ หรือก็คือชายแดนออสเตรียไปสิบกว่ากิโลเมตร

เมื่อเข้ามาในค่ายทหารที่พวกฝรั่งเศสสร้างไว้แล้ว วิร์มเซอร์ถึงจะรู้สึกเบาใจลงได้บ้าง รีบสั่งให้เสนาธิการรวบรวมตัวเลขผู้บาดเจ็บและเสียชีวิต

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รายงานสถานการณ์การรบแบบคร่าวๆ ก็ถูกส่งมาถึงมือเขา รายงานระบุว่า มีทหารออสเตรียราว 1 หมื่น 6 พันนาย และทหารฝรั่งเศสอีก 9 พันนาย ที่สามารถถอยทัพกลับมาได้อย่างปลอดภัย ส่วนกองทัพบาวาเรียที่อยู่ทางฝั่งตะวันตก เนื่องจากไม่ได้เกิดการปะทะ จึงสามารถเดินทางกลับมาพร้อมกับทหารออสเตรีย 5 พันนายได้อย่างปลอดภัยเช่นกัน

เมื่อกองกำลังหลักยังอยู่รอดปลอดภัย วิร์มเซอร์ก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่า ในศึกครั้งนี้ กรมทหารชุ่มยิงที่เก่งกาจที่สุดของเขาสองกรมแทบจะถูกทำลายจนราบคาบ ทหารม้าก็สูญเสียไปเกือบ 4 กองร้อย แม้กระทั่งนายพลเนาเอนดอร์ฟก็ยังได้รับบาดเจ็บด้วย

ดังนั้น แม้จำนวนทหารออสเตรียที่สูญเสียไปจะไม่มากนัก แต่กลับส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพในการรบอย่างรุนแรง

ช่วงเที่ยงวันต่อมา เมื่อจอมพลลาซี ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของออสเตรียนำกองกำลังหลักเดินทางมาถึงชายแดนลีกนิตซ์ ก็เผชิญหน้ากับกองทัพของวิร์มเซอร์ที่เพิ่งถอยทัพกลับมาพอดี

เมื่อเขารับทราบถึงความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับของกองทัพออสเตรียเมื่อวานนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที

ตามแผนเดิมของเขา พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ ก็น่าจะสามารถบุกยึดลีกนิตซ์ได้ด้วยการลอบโจมตี จากนั้นก็จะมุ่งหน้าไปสู่เบรสเลา เมืองหลวงของไซลีเซีย

ทว่า จากสถานการณ์การรบที่วิร์มเซอร์ต้องเผชิญ ก็เห็นได้ชัดว่าพวกปรัสเซียได้เตรียมตัวรับมือไว้ล่วงหน้าแล้ว

สิ่งที่เขากำลังจะต้องเผชิญ คงจะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและแตกหักอย่างแน่นอน…

…

เมื่อข่าวความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่ลีกนิตซ์ถูกส่งกลับไปถึงเวียนนา ทั่วทั้งเมืองก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที

ชาวออสเตรียนับไม่ถ้วนถูกกระตุ้นความทรงจำอันเจ็บปวดจากความพ่ายแพ้ในสงครามไซลีเซียทั้งสามครั้งในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา ความพ่ายแพ้ในครั้งนั้นทำให้ออสเตรียต้องสูญเสียดินแดนไซลีเซียอันมั่งคั่งไปทั้งหมด และต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องแย่งชิงตำแหน่งผู้นำในภูมิภาคเยอรมนีกับปรัสเซียนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ผนวกกับผลกระทบในด้านลบจากการปฏิรูปของจักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ก่อนหน้านี้ บรรดาขุนนางและประชาชนในเวียนนาจึงพากันหลั่งไหลออกมาตามท้องถนน และเกิดการประท้วงครั้งใหญ่ขึ้น

ผู้คนนับสี่ห้าพันคนเดินขบวนมุ่งหน้าไปยังพระราชวังเชินบรุนน์อย่างเอิกเกริก พร้อมกับตะโกนร้องคำขวัญไปตลอดทาง:

“ต้องเอาผิดจอมพลลาซี ผู้บัญชาการแนวหน้าให้ได้!”

“ส่งทหารไปเพิ่มที่ไซลีเซีย เราจะยอมพ่ายแพ้เป็นครั้งที่สองไม่ได้เด็ดขาด!”

“ปลดลาซีที่ไร้ความสามารถออกไป ให้จอมพลเลาดอนมาเป็นผู้บัญชาการแทน!”

“ใช่แล้ว มีเพียงจอมพลเลาดอนเท่านั้นที่จะสามารถเอาชนะพวกปรัสเซียได้…”

ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางกลุ่มผู้ประท้วงก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ราชวงศ์ดังแทรกขึ้นมามากมาย พวกเขากล่าวโทษว่าความพ่ายแพ้ในครั้งนี้เป็นผลมาจากการปฏิรูปของจักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ซึ่งทำให้ขวัญกำลังใจของทหารตกต่ำลง และยังวิจารณ์ที่องค์จักรพรรดิทรงด่วนตัดสินพระทัยทำสงครามกับปรัสเซีย ทั้งที่ยังเตรียมการไม่พร้อม

พระราชวังเชินบรุนน์

แมัจะถูกทหารรักษาพระองค์สกัดไว้ด้านนอกจัตุรัสพระราชวัง แต่จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ก็ยังทรงได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังแว่วมาจากนอกหน้าต่างอยู่ดี

หลังจากทรงไออย่างหนักไปพักหนึ่ง จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ก็ทรงหันไปทอดพระเนตรเลโอโปลด์ที่ 2 และเคาฟ์นิตส์ รัฐมนตรีแห่งรัฐ ที่กำลังยืนสำรวมอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย: “ไม่ต้องสลายการชุมนุมหรอก พวกท่านไม่ได้ยินหรือ ว่าทุกคนกำลังบอกให้ส่งกำลังทหารไปเพิ่มที่ไซลีเซียน่ะ? นี่อาจจะเป็นโอกาสที่จะทำให้ชาวออสเตรียกลับมาเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันก็ได้นะ”

เคาฟ์นิตส์หยั่งเชิงถาม: “ฝ่าบาท พระองค์จะทรงมีรับสั่งตักเตือนจอมพลลาซีสักหน่อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

การตักเตือนที่เขาพูดถึง ในความเป็นจริงก็คือการตำหนินั่นเอง

จอมพลลาซีในฐานะชาวไอริชที่เกิดในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก มีจุดยืนทางการเมืองที่เอนเอียงไปทางรัสเซียเป็นอย่างมาก เคาฟ์นิตส์ที่ฝักใฝ่ฝรั่งเศสจึงมักจะมีความขัดแย้งกับเขาอยู่บ่อยครั้ง

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงโบกพระหัตถ์: “ช่วยร่างหนังสือชมเชยจอมพลลาซีให้ข้าที เขาอาศัยประสบการณ์อันโชกโชน ช่วยให้กองทัพของเรารอดพ้นจากความสูญเสียที่ใหญ่หลวงกว่านี้มาได้ นอกจากนี้ ให้ตำหนินายพลวิร์มเซอร์อย่างรุนแรง โทษฐานที่สั่งการผิดพลาด จนทำให้พ่ายแพ้ยับเยินที่ลีกนิตซ์”

แม้พระองค์จะทรงประชวรหนัก แต่พระเศียรก็ยังคงแจ่มใส ทรงรู้ดีว่าในเวลานี้ต้องสนับสนุนผู้บัญชาการทหารสูงสุดอย่างเต็มที่ มิฉะนั้นหากกองทัพขาดความเชื่อมั่น สงครามครั้งนี้ก็คงไม่ต้องสู้กันแล้ว

เลโอโปลด์ที่ 2 ทูลเสริมว่า: “ฝ่าบาท ดูเหมือนว่าพวกปรัสเซียจะมีการเตรียมตัวป้องกันล่วงหน้าแล้ว บางทีพวกเราอาจจะต้องไปเอาใจพวกฮังการีสักหน่อย ที่นั่นน่าจะเกณฑ์ทหารได้สักห้าหกหมื่นนายนะพ่ะย่ะค่ะ”

ฮังการีมีความเป็นอิสระค่อนข้างสูงภายใต้การปกครองของออสเตรีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มขุนนางฮังการี ที่มักจะรวมหัวกันต่อต้านเวียนนาอยู่เสมอ

ในครั้งนี้ ด้วยผลกระทบจากการปฏิรูปของจักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทำให้สิทธิของขุนนางฮังการีได้รับผลกระทบอย่างหนัก หรือพูดให้ถูกก็คือ จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงตั้งใจจะลดทอนอำนาจของพวกเขานั่นแหละ ดังนั้น ชาวฮังการีจึงมีท่าทีต่อต้านสงครามในไซลีเซียอย่างชัดเจน และแทบจะไม่ส่งทหารเข้าร่วมสงครามเลย

ทว่า หากต้องการจะดึงเอาความแข็งแกร่งที่แท้จริงของออสเตรียออกมาใช้อย่างเต็มที่ ก็ขาดฮังการีไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงโบกพระหัตถ์อย่างอ่อนแรงอีกครั้ง: “นอกจากจะยกเลิกการปฏิรูปแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่จะทำให้พวกเขาพอใจได้หรอก ส่งบารอนทูกุตไปปารีส ให้พระขนิษฐาของเราส่งทหารมาเพิ่มอีก สามารถใช้ผลประโยชน์ในอิตาลีไปแลกเปลี่ยนได้เลย…”

พระองค์ตรัสยังไม่ทันจบ กลุ่มผู้ประท้วงที่จัตุรัสด้านนอกก็ราวกับน้ำเย็นที่ถูกสาดลงไปในน้ำมันเดือด ระเบิดเสียงโห่ร้องดังกึกก้องขึ้นมาทันที

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงขมวดพระขนงมองเคาฟ์นิตส์: “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ฝ่ายหลังค้อมตัวเล็กน้อย แล้วรีบก้าวออกจากห้องบรรทมขององค์จักรพรรดิ สิบกว่านาทีต่อมา เขาก็เดินกลับมาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ก้มหน้าทูลว่า: “ฝ่าบาท ข่าวที่เพิ่งส่งมาจากเซาท์เนเธอร์แลนด์พ่ะย่ะค่ะ บลึคเชอร์นำทัพบุกเข้าลักเซมเบิร์กแล้ว กองกำลังของนายพลเรโอมีทหารไม่พอ จึงพ่ายแพ้ยับเยินเมื่อสามวันก่อน ตอนนี้พื้นที่ทางตะวันตกของลักเซมเบิร์กตกอยู่ในการควบคุมของพวกปรัสเซียแล้วพ่ะย่ะค่ะ…”

เมื่อจักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงได้ยินดังนั้น ก็ทรงไออย่างรุนแรงขึ้นมาทันที จากนั้นพระวรกายก็เอียงวูบ แล้วล้มพับลงไปบนพระแท่น

เลโอโปลด์ที่ 2 ตกพระทัยมาก รีบตะโกนเรียกหมอหลวงที่รออยู่หน้าประตู: “คุณหมอริชเตอร์ ฝ่าบาททรงหมดสติไปแล้ว!”

หลังจากที่เหล่าหมอหลวงทำการเจาะเลือดองค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ถึงสามครั้งติดต่อกัน และให้เสวยพระโอสถที่มีส่วนผสมของฝิ่น จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ที่มีพระพักตร์ซีดเผือด ก็ค่อยๆ ทรงฟื้นคืนสติขึ้นมาในช่วงพลบค่ำ

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงอ่อนเพลียจนไม่สามารถประทับนั่งได้แล้ว หลังจากรวบรวมพละกำลังอยู่นานครึ่งนาที พระองค์ก็ตรัสกับเลโอโปลด์ที่ 2 ด้วยพระสุรเสียงที่สั่นเครือว่า: “สั่งให้จอมพลเลาดอนนำทหารสองหมื่นนาย รีบเดินทางไปสนับสนุนที่ลักเซมเบิร์กโดยด่วน”

ฝ่ายหลังสะดุ้งตกใจทันที รีบทูลว่า: “ฝ่าบาท หากเราแบ่งกำลังทหารในตอนนี้ ทางฝั่งไซลีเซียก็อาจจะต้องตกอยู่ในภาวะขาดแคลนกำลังพลนะพ่ะย่ะค่ะ…”

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ตรัสอย่างยากลำบากว่า: “จอมพลลาซีจะมีวิธีจัดการเอง… เซาท์เนเธอร์แลนด์ต้องรักษาไว้ให้ได้”

ออสเตรียดูแลจัดการเซาท์เนเธอร์แลนด์มาหลายสิบปีแล้ว การรักษาที่นั่นไว้ย่อมมีโอกาสชนะมากกว่าการบุกไซลีเซียเสียอีก และจักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ก็ทรงทราบดีว่า หากต้องสูญเสียเซาท์เนเธอร์แลนด์ไปอย่างสมบูรณ์ ก็จะส่งผลกระทบต่อขวัญกำลังใจทางฝั่งไซลีเซียอย่างรุนแรง

พระองค์ทรงหยุดพักไปครู่หนึ่ง จึงตรัสต่อว่า: “แล้วก็ ไปขอความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส ให้พวกเขาส่งคนมาช่วยจอมพลเลาดอนด้วย…”

องค์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรผู้ซึ่งทรงทุ่มเทพระวรกายมาตลอดพระชนม์ชีพ พยายามสร้างความแข็งแกร่งให้กับออสเตรีย ทรงเตรียมการที่จะทวงคืนไซลีเซียด้วยความมุ่งมั่น ทว่ากลับไม่ทรงคาดคิดเลยว่าพวกปรัสเซียจะกล้าเสี่ยงทิ้งกำลังทหารหลักไว้ที่เซาท์เนเธอร์แลนด์ ซึ่งเป็นการโจมตีออสเตรียอย่างหนักหน่วง

เมื่อเลโอโปลด์ที่ 2 ทรงเห็นว่าพระเชษฐาอ่อนเพลียจนแทบจะหมดสติไปอีกครั้ง ก็รีบเอามือทาบอกรับคำสั่งแล้วเดินจากไป

พระองค์เสด็จออกจากห้องบรรทมขององค์จักรพรรดิ พระกรรณก็แว่วเสียงตะโกนของผู้ประท้วงอีกครั้ง จึงทรงขมวดพระขนงและส่งสัญญาณให้หัวหน้าทหารรักษาพระองค์: “ไปสลายการชุมนุมของพวกนั้นซะ! องค์จักรพรรดิต้องการความสงบ”

“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”

บารอนทูกุต รัฐมนตรีต่างประเทศของออสเตรีย นำจดหมายที่จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงลงพระนาม เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนมุ่งหน้าไปยังปารีสเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับได้พบกับมกุฎราชกุมารฝรั่งเศสที่ลอแรนเสียก่อน ซึ่งในเวลานี้มกุฎราชกุมารกำลังทรงตรวจพลกองทัพฝรั่งเศสที่เตรียมจะออกเดินทางไปยังออสเตรียอยู่

แน่นอนว่า โจเซฟจงใจมารอพบทูตออสเตรียที่นี่โดยเฉพาะ

บลึคเชอร์ใกล้จะยึดลักเซมเบิร์กได้ทั้งหมดแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น ออสเตรียก็จะไม่มีที่ยืนในกลุ่มประเทศแผ่นดินต่ำอีกต่อไป และในเวลานี้ จักรพรรดิของพวกเขาก็มีเพียงทางเลือกเดียวคือการมาขอความช่วยเหลือจากฝรั่งเศส

ในค่ายทหารของกองทัพปฏิบัติการฝรั่งเศส โจเซฟทอดพระเนตรมองบารอนทูกุตที่มีสีหน้าร้อนรน: “ท่านกำลังจะบอกว่า องค์จักรพรรดิทรงต้องการจะเรียกกองทัพจากฝั่งไซลีเซียให้ไปช่วยที่ลักเซมเบิร์กงั้นหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” รัฐมนตรีต่างประเทศออสเตรียหยิบจดหมายของจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์ออกมา แม้จดหมายฉบับนี้จะจ่าหน้าถึงพระราชินีมารี แต่การนำมามอบให้มกุฎราชกุมารฝรั่งเศสก็ไม่ใช่ปัญหาเลย “องค์จักรพรรดิทรงหวังให้ฝรั่งเศสส่งกำลังทหารไปช่วยที่ลักเซมเบิร์กเพิ่มเติม และให้การสนับสนุนด้านเสบียงในบริเวณใกล้เคียงพ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟรับจดหมายมา ก่อนจะขมวดคิ้วและส่ายหน้า: “การเรียกกำลังทหารจากไซลีเซียในตอนนี้ เกรงว่ายังไม่ทันจะไปถึงเซาท์เนเธอร์แลนด์ ลักเซมเบิร์กก็คงจะตกเป็นของปรัสเซียไปแล้ว แถมยังจะทำให้ทั้งฝั่งเซาท์เนเธอร์แลนด์และไซลีเซียต้องตกอยู่ในภาวะเสียเปรียบทั้งคู่อีกด้วย”

ทูกุตถอนหายใจ แม้เขาจะรู้ดีว่าสถานการณ์ส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นเช่นนั้น นายพลเรโอที่ลักเซมเบิร์กเหลือทหารไม่ถึง 2 พันนายแล้ว ไม่มีทางที่จะยืนหยัดต้านทานไปได้นานกว่าครึ่งเดือนอย่างแน่นอน

บนพระพักตร์ของโจเซฟเต็มไปด้วยความห่วงใยและความจริงใจ: “ตอนนี้หากต้องการจะรักษาลักเซมเบิร์กไว้ เกรงว่าคงจะมีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น”

ทูกุตรีบเงยหน้าขึ้นทันที: “พระองค์หมายถึง?”

“กองทัพ 2 หมื่นนายที่ประเทศเราเตรียมจะส่งไปที่ไซลีเซีย ตอนนี้บังเอิญอยู่ที่แวร์เดิงพอดี” โจเซฟกล่าว “หากออกเดินทางตอนนี้เลย สามสี่วันก็น่าจะไปถึงลักเซมเบิร์ก เพื่อสกัดกั้นการโจมตีของบลึคเชอร์ได้

“และทางออสเตรียก็ไม่จำเป็นต้องเรียกกำลังทหารมาจากไซลีเซีย แบบนี้ก็จะสามารถเปลี่ยนจากความเสียเปรียบทั้งในเซาท์เนเธอร์แลนด์และไซลีเซีย ให้กลายเป็นความได้เปรียบทั้งคู่ได้!”