ตอนที่ 28 พลิกแปดทิศกวนพายุเมฆา ข้ามสองภพทะยานข้ามประตูมังกร

“กลายเป็นกระดูกไปแล้ว แต่ยังไม่ตายอีกรึ?”

เฉินสือใจหายวาบ พยายามง้างนิ้วของโครงกระดูกสูงโปร่งที่กำตะเกียงทองแดงอยู่ออก หิ้วตะเกียงทองแดงดวงนั้น แล้วว่ายขึ้นไปข้างบน

ตะเกียงทองแดงอยู่ในมือของโครงกระดูกสูงโปร่งดูไม่ใหญ่มาก แต่พอมาอยู่ในมือของเฉินสือ กลับสูงเกือบเท่าตัวเขา ใหญ่โตน่ากลัว แถมยังหนักมากอีกด้วย

เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นโครงกระดูกสูงโปร่งฟื้นคืนชีพขึ้นมาเต็มตัว ดูเหมือนจะโกรธจัด ขาทั้งสองข้างที่เป็นโครงกระดูกย่อตัวลงบนก้นแม่น้ำ กระโดดพุ่งทะยานขึ้นมา หมายจะไล่ตามเฉินสือ!

ได้ยินเพียงเสียงดังเป๊าะ กระดูกต้นขาข้างหนึ่งของโครงกระดูกสูงโปร่งกลับหักสะบั้น ทิศทางที่กระโดดจึงเบี่ยงเบนไป ล้มคะมำไปด้านข้าง

เฉินสือทั้งตกใจและรู้สึกขำ

บนโครงกระดูกสูงโปร่ง มีร่องรอยบาดแผลเต็มไปหมด มีทั้งแผลจากของมีคม แผลจากของแข็งกระแทก และรอยไหม้จากวิชาอาคม

มันไม่สามารถออกแรงได้ หากออกแรง กระดูกที่บาดเจ็บเหล่านั้นก็จะหักลงมา

ไม่เพียงแค่นั้น เฉินสือยังเห็นว่ากระดูกซี่โครงของมันก็หักไปหลายซี่ ไม่รู้ว่าหล่นหายไปไหน

ตอนนี้ยังมาขาหักไปอีกข้าง เวลาว่ายน้ำก็เลยดูเหมือนคางคกสามขา ท่าทางตลกพิลึก

แต่ถึงจะดูตลก ความเร็วในการว่ายน้ำของมันก็ยังเร็วกว่าเฉินสือมากอยู่ดี!

เฉินสือไม่กล้าชะล่าใจ ใช้แรงทั้งหมดที่มี ว่ายขึ้นไปบนผิวน้ำ ว่ายไปพลาง ในหัวก็มีความคิดต่างๆ นานาผุดขึ้นมา

“โครงกระดูกสูงโปร่งที่ยังไม่ตาย เป็นเพราะมันก็เหมือนกับข้า ที่มาจากโลกมนุษย์เข้ามาในยมโลก เลือดและเนื้อจึงละลายหายไป กลายเป็นโครงกระดูก

“ตะเกียงทองแดงดวงนี้ ก็คงไม่ใช่ของวิเศษของยายชาแน่ๆ แต่น่าจะเป็นของวิเศษของมัน!

“ยายชาอยากจะได้ตะเกียงทองแดงดวงนี้ ของชิ้นนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ แต่ทำไมยายชาถึงมั่นใจว่าตะเกียงทองแดงจะตกลงมาในแม่น้ำวั่งชวนล่ะ? เป็นไปได้ว่า ตอนนั้นมันคงได้รับบาดเจ็บสาหัส ตกลงมาในแม่น้ำวั่งชวนพร้อมกับตะเกียงทองแดง!

“ยายชาไม่แน่ใจว่ามันตายหรือยัง ก็เลยรอมาเก้าปี เก้าปีผ่านไป มันน่าจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวตายไปแล้ว ยายชาก็เลยให้ข้าลงมางมตะเกียง

“แต่ยายชาคงนึกไม่ถึงว่า พอมันเข้ามาในแม่น้ำวั่งชวน เลือดและเนื้อหายไปเหลือแต่โครงกระดูก บาดแผลฉกรรจ์พวกนั้นก็เลยหายไปด้วย เพียงแต่มันก็ออกจากแม่น้ำไม่ได้เหมือนกัน ก็เลยต้องหลับจำศีลอยู่ใต้ก้นแม่น้ำ”

เขาเพิ่งจะคิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็เห็นเรือไม้แล่นขวักไขว่ไปมาบนผิวน้ำ มาจากทุกสารทิศ

บนเรือไม้มีร่างสูงโปร่งที่น่าเกรงขามยืนอยู่ ซึ่งก็คือเงาร่างสูงโปร่งพวกนั้นนั่นเอง!

เฉินสือตกใจสุดขีด ถ้าขืนขึ้นไปตอนนี้ คงถูกเงาร่างสูงโปร่งพวกนี้จับกินแน่ๆ!

เขากำลังจะเปลี่ยนทิศทาง ก็เห็นโครงกระดูกสูงโปร่งข้างล่างไล่ตามมาติดๆ

เฉินสือใช้สองมือหิ้วตะเกียงทองแดง สองขาตีน้ำอย่างแรง พยายามจะหลบหลีกโครงกระดูกสูงโปร่ง แต่โครงกระดูกสูงโปร่งก็ยังคงขยับเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ!

บนผิวน้ำ ถนนหินสีเขียวทอดยาวมาจากโลกมนุษย์ ตรงลงมายังแม่น้ำวั่งชวน ปลายสุดของถนนหิน ร่างเล็กๆ ของยายชาดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นบูชา

เรือไม้ที่แล่นเข้ามาในสายตาของนาง ทำให้นางใจหายวาบ

“แย่แล้ว คู่อริเก่าพวกนี้มาเร็วเกินไป!”

นางรู้ดีว่าหากปล่อยให้ยมทูตพวกนี้ยึดช่องทางไปได้ เฉินสือก็คงไม่มีทางกลับมาได้แน่ เผลอๆ ยังไม่ทันโผล่หน้ามาก็คงถูกยมทูตพวกนี้จับกินเสียก่อน นางจึงตัดสินใจเด็ดขาด ก้าวเดินไปบนถนนหินสีเขียว

“สวรรค์ให้กำเนิดข้า สวรรค์เลี้ยงดูข้า พระอาทิตย์พระจันทร์สาดส่องข้า ดาวเหนือคอยช่วยเหลือข้า ภูเขาและสายน้ำนำทางข้า เทพเจ้าทั้งหลายคอยคุ้มครองข้า หยินหยางเชื่อมต่อข้า เทพแห่งลมส่งข้า เทพแห่งอาหารคอยเลี้ยงดูข้า เมฆสีม่วงปกคลุมข้า ยาศักดิ์สิทธิ์รักษาข้า!”

หญิงชราเสื้อผ้าปลิวไสว รอบกายมีเสียงดังกึกก้อง

“ไปมาไร้ขีดจำกัด ลงทะเลทะลุประตูสวรรค์ ลงแม่น้ำทะลุประตูนรก! เทพแห่งโชคชะตายกย่องข้า ปรารถนาสิ่งใดล้วนได้สมใจ ชี้นิ้วไปทางใดล้วนไม่อาจคาดเดา!”

รอบกายของนางมีแสงศักดิ์สิทธิ์เปล่งประกาย เกิดเป็นนิมิตดาวเหนือล้อมรอบ พระอาทิตย์พระจันทร์ส่องแสง หยินหยางเชื่อมต่อกัน เมฆสีม่วงกลายเป็นร่มกางกั้น แสงศักดิ์สิทธิ์ด้านหลังก่อตัวเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ ยันต์ต่างๆ ถักทอประสานกัน กลายเป็นรูปแบบของเตาหลอมแปดทิศอยู่รอบตัวนาง

ที่เรียกว่า ยันต์แปดทิศคุ้มกาย แท้จริงแล้วก็คือฉบับย่อของเคล็ดวิชาแปดทิศคุ้มกายของนางนั่นเอง!

ยายชาพุ่งเข้าปะทะกับเรือไม้พวกนั้น

“เจ้าสิบ ตามเสียงกลองของยายกลับมา!”

เสียงสายฟ้าฟาดดังกึกก้อง ทันใดนั้นแสงสายฟ้าอันรุนแรงก็สาดส่องลงมาจากผิวน้ำ ส่องสว่างไปทั่วก้นแม่น้ำวั่งชวน

เฉินสือพยายามหลบหลีกการไล่ล่าของโครงกระดูกสูงโปร่งอยู่ในกระแสน้ำเชี่ยวกราก รีบเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าบนผิวน้ำราวกับมีเทพธิดาที่มีแสงสีทองล้อมรอบ รูปร่างสูงใหญ่ตระหง่าน ยกมือขยับเท้า พลิกฟ้าคว่ำสมุทร ต่อสู้กับเงาร่างสูงโปร่งบนเรือไม้พวกนั้น!

เสียงกลองดังกึกก้อง สลับกับเสียงสากๆ จังหวะกลองรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ!

เสียงกลองดังมาจากโลกมนุษย์ เป็นการนำทางให้เฉินสือ เร่งเร้าให้เขารีบกลับไปโลกมนุษย์โดยเร็ว

“วูบ—”

ยันต์แปดทิศขนาดยักษ์สั่นไหว เส้นยาวหนึ่งเส้นสั้นสองเส้น กวาดผ่านแม่น้ำวั่งชวน พัดพาน้ำในแม่น้ำให้หมุนวน ทำเอาเฉินสือและโครงกระดูกสูงโปร่งทรงตัวไม่อยู่

ยันต์แปดทิศนั่นพุ่งขึ้นจากน้ำ กลายเป็นภูเขาลูกใหญ่ กดทับลงบนเงาร่างสูงโปร่งบนเรือไม้ตนหนึ่ง

บนผิวน้ำมีเสียงของยายชาดังมา “เข้ามาเลย! เมื่อเก้าปีก่อนข้าบุกเข้ามายมโลกคนเดียว แย่งชิงวิญญาณของเด็กคนนั้นไป ตอนนั้นข้าก็ไม่เคยกลัวพวกแก วันนี้ข้าก็ยิ่งไม่กลัว!”

“ฟู่—”

จู่ๆ ก็มียันต์เจิ้นในแปดทิศพุ่งลงน้ำ พอโผล่พ้นน้ำก็กลายเป็นสายฟ้า สายฟ้าขนาดใหญ่ผ่าลงมาบนผิวน้ำ แสงสายฟ้าสว่างวาบ ลูกไฟสายฟ้าแตกกระจายไปทั่วผิวน้ำ!

แล้วก็มียันต์หลีกลายเป็นเปลวไฟ ยันต์ซวิ่นกลายเป็นพายุหมุนสีดำ ยันต์คุนกลายเป็นดินสีเหลืองหนาหนัก ยันต์เฉียนกลายเป็นท้องฟ้าสีคราม ต่อสู้กันบนผิวน้ำวั่งชวนจนฟ้ามืดดินถล่ม!

น้ำในแม่น้ำวั่งชวนถูกคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ซัดสาด ทำเอาเฉินสือและโครงกระดูกสูงโปร่งทรงตัวไม่อยู่

บนตัวของพวกเขาไม่มีเลือดและเนื้อ อาศัยแค่กระดูกว่ายน้ำอยู่ในแม่น้ำก็ลำบากพออยู่แล้ว พอเจอกระแสน้ำพัดกระหน่ำ ก็ยิ่งทรงตัวไม่อยู่เข้าไปใหญ่

โชคดีที่เฉินสือเป็นโครงกระดูก ไม่ต้องหายใจ ไม่อย่างนั้นคงจมน้ำตายไปนานแล้ว

“ยายชาเก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”

เฉินสือตกตะลึงเป็นอย่างมาก ยายชาดูเหมือนหญิงชราบ้านนอกธรรมดาๆ คนหนึ่ง หากินด้วยการเรียกวิญญาณ นึกไม่ถึงเลยว่าฝีมือจะร้ายกาจขนาดนี้!

สร้างถนนหินสีเขียว เชื่อมต่อโลกมนุษย์กับยมโลก แถมยังเหยียบถนนหินข้ามมาต่อสู้ในแม่น้ำวั่งชวนในยมโลก เพื่อช่วยชีวิตเขา!

นี่มันใช่สิ่งที่หญิงชราบ้านนอกธรรมดาๆ จะทำได้งั้นเหรอ?

“ปู่เคยบอกว่าตอนที่ข้าได้รับบาดเจ็บ ยายก็วิ่งเต้นไปทั่ว พยายามหาทางเรียกวิญญาณข้ากลับมา”

เฉินสือจู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ หากยายชาทุ่มเทสุดกำลังเพื่อเรียกวิญญาณให้ตัวเอง ภาพเหตุการณ์มันจะยิ่งใหญ่ขนาดไหนกันนะ?

เพียงแต่เขาจำอะไรไม่ได้เลย

ความทรงจำทุกอย่างก่อนช่วงสองปีที่ผ่านมา กลายเป็นภาพลวงตา ว่างเปล่าไปหมด

เฉินสือพยายามว่ายน้ำไปที่ถนนหินสีเขียว แต่ก็ถูกกระแสน้ำพัดจนพลิกคว่ำครั้งแล้วครั้งเล่า

กระแสน้ำที่นี่ไหลเชี่ยวมาก ยิ่งใกล้ผิวน้ำก็ยิ่งไหลเชี่ยว เงาร่างสูงโปร่งบนเรือไม้พวกนั้นก็ฝีมือไม่ธรรมดา แถมยังมีจำนวนมาก และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!

เรือไม้จำนวนมากแล่นเข้ามาจากที่ไกลๆ บนเรือแต่ละลำก็มีเงาร่างสูงโปร่งยืนอยู่ เข้ามาร่วมวงต่อสู้ รุมโจมตียายชา!

แม้เคล็ดวิชาแปดทิศคุ้มกายจะร้ายกาจ แต่ยายชาก็เริ่มรับมือไม่ไหวแล้ว

เฉินสือมองจากข้างล่างขึ้นไป ก็เห็นว่าบนถนนหินสีเขียวมีหินสีเขียวลอยขึ้นมา แตกกระจาย ทำให้ถนนที่เชื่อมต่อสองโลกสั้นลงเรื่อยๆ!

เงาร่างสูงโปร่งที่แห่กันเข้ามามีจำนวนมากเกินไป เกรงว่ายายชาคงจะทนได้อีกไม่นาน!

เสียงกลองก็รัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าในใจของยายชากำลังร้อนรนอย่างหนัก

เฉินสือเริ่มกระวนกระวายใจ โครงกระดูกสูงโปร่งที่กลิ้งไปมาในกระแสน้ำ ก็ขยับเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ อีกไม่นานก็คงจะจับตัวเขาได้

ทันใดนั้น เฉินสือก็เห็นกระดูกปลาความยาวสิบกว่าจ้างในกระแสน้ำ นั่นก็คือปลากุ่น เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนแผน ไม่ต้านทานกระแสน้ำอีกต่อไป แต่ปล่อยตัวไหลไปตามกระแสน้ำ มุ่งหน้าไปหาปลากุ่น

ปลากุ่นตัวนั้นกำลังว่ายทวนน้ำ แม้มันจะกลายเป็นโครงกระดูกไปแล้ว แต่ก้างปลาและครีบปลาก็ยังคงรูปร่างเหมือนปลา ความเร็วในการว่ายน้ำของมันจึงเร็วกว่าเฉินสือและโครงกระดูกสูงโปร่งมาก

ปลากุ่นว่ายสวนมา เฉินสือรีบใช้มือข้างหนึ่งกอดตะเกียงทองแดง อีกข้างก็คว้าครีบปลาเอาไว้ เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงมหาศาล แรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปลากุ่นพากระดูกของเขาแหวกว่ายไปในน้ำ ความเร็วน่าทึ่งมาก!

เฉินสือทั้งตกใจและดีใจ จู่ๆ ปลากุ่นก็ว่ายช้าลง เขาหันไปมอง ก็เห็นโครงกระดูกสูงโปร่งคว้าหางปลาเอาไว้ สองมือสลับกันปีนป่ายขึ้นมา

“ตามรังควานไม่เลิกจริงๆ!”

เฉินสือกัดฟัน เอาแขนทั้งสองข้างร้อยเข้าไปในหูหิ้วรูปเขาแกะ เอาตะเกียงทองแดงเขาแกะสะพายไว้ข้างหลัง สองมือสลับกันปีนป่ายไปข้างหน้าเช่นกัน

ความเร็วของโครงกระดูกสูงโปร่งเร็วกว่ามาก แถมตัวปลากุ่นก็ยาวแค่สิบกว่าจ้าง ไม่นานโครงกระดูกสูงโปร่งก็จะจับตัวเขาได้

เฉินสือก้มหน้าก้มตาปีนป่ายไปข้างหน้า แต่เพราะกระดูกบนหลังปลามันใหญ่และลื่นมาก เขาต้องกอดกระดูกปลาเอาไว้ เกือบจะลื่นตกลงไปหลายครั้ง ต้องพยายามอย่างหนักถึงจะปีนไปถึงกระดูกสันหลังได้ ใช้ทั้งมือและเท้า เหยียบไปตามกระดูกซี่โครง พยายามปีนไปให้ถึงเหงือกปลา

ข้างหลังโครงกระดูกสูงโปร่งไล่ตามมา โครงกระดูกมือขนาดใหญ่กว่าคนปกติสี่เท่ากางออก เอื้อมมาคว้าขาหลังของเขา

เฉินสือรีบหดขาหลบการคว้าจับนั้น ในที่สุดก็มาถึงเหงือกปลา แล้วรีบมุดเข้าไปข้างใน

โครงกระดูกสูงโปร่งก็มาถึงเหงือกปลาเช่นกัน แต่ตัวมันใหญ่เกินไป มุดเข้าไปไม่ได้ ทำได้เพียงยื่นแขนยาวๆ เข้าไปควานหาข้างใน

เฉินสือหลบอยู่ข้างในปากปลา พยายามหลบหลีกโครงกระดูกมือขนาดใหญ่

กระดูกปลายแหลมของโครงกระดูกมือขนาดใหญ่นั้นคมกริบ หากโดนตัวเขาเข้า กระดูกของเขาก็คงจะขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย!

ทันใดนั้น สายตาของเฉินสือก็เหลือบไปเห็นตะขอตกปลาที่ติดอยู่ที่กระดูกคอของปลากุ่น ตะขอตกปลานี้และโซ่เหล็กก็คืออันที่เขาใช้ผูกตอนลงมาในแม่น้ำวั่งชวนนั่นเอง

เฉินสือรีบถอดตะขอตกปลาออก เอาโซ่เหล็กพันไว้กับกระดูกแขนขวาที่ค่อนข้างผอมบางของตัวเอง แล้วฟาดใส่โครงกระดูกมือขนาดใหญ่

บนโครงกระดูกมือขนาดใหญ่มีบาดแผลลึกอยู่หลายรอย หากสามารถฟันให้กระดูกหักได้ เขาก็จะปลอดภัยขึ้นมาก

นึกไม่ถึงว่าหมัดที่พันด้วยโซ่เหล็กของเขา พอไปกระแทกกับกระดูกแขนของโครงกระดูกมือขนาดใหญ่ กลับถูกแรงสะท้อนกลับจนกระดูกแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เจ็บปวดทรมานมาก

โครงกระดูกมือขนาดใหญ่สัมผัสได้ถึงการโจมตี จึงเปลี่ยนทิศทาง หันมาคว้าจับเฉินสือแทน

ในเวลาเดียวกัน ปลากุ่นก็ว่ายเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น แสงสีฟ้าสลัวๆ ก็ไม่รู้มาจากไหน สาดส่องลงมาท่วมร่างของเฉินสือ โครงกระดูกสูงโปร่ง และปลากุ่นจนมิด!

ในขณะเดียวกัน ถนนหินสีเขียวของยายชาก็พังทลายลง ยายชาที่ยืนอยู่ตรงปลายสุดของถนน ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง ร่างของนางถูกพลังที่มองไม่เห็นดึงกลับไปยังโลกมนุษย์

“วูบ!”

บนแท่นบูชาริมฝั่งแม่น้ำเต๋อเจียง มิติเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างของยายชาปรากฏขึ้นบนแท่นบูชาอย่างกะทันหัน ลมหายใจหอบถี่

คลื่นพลังงานที่เกิดจากการสั่นสะเทือนของมิติ ซัดกระหน่ำราชาผีทั้งห้าตนจนเซถลา ถอยครูดไปด้านหลัง แท่นบูชาก็ถูกแรงกดทับจนส่งเสียงดังครืน พังทลายลงมา!

ทว่ายายชากลับเอาแต่จ้องมองไปข้างหน้า บนผิวน้ำเบื้องหน้า กลุ่มควันสีดำแตกกระจาย ถนนหินสีเขียวพังทลายลง หายวับไปจนหมดสิ้น

นางตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

ในที่สุดนางก็ช่วยชีวิตเด็กคนนั้นเอาไว้ไม่ได้

เหมือนกับเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ผิวน้ำก็แตกกระจาย ปลากุ่นขนาดใหญ่ตัวหนึ่งที่มีแสงสีฟ้าดำแผ่ซ่านออกมา กระโดดพ้นผิวน้ำ อ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคม พ่นเงาดำก้อนหนึ่งออกมาดังปุ๊ด

เงาดำก้อนนั้นกางแขนกางขาออกกลางอากาศ เป็นร่างเล็กๆ ของเฉินสือนั่นเอง บนหลังยังมีตะเกียงทองแดงเขาแกะขนาดพอๆ กับตัวเขาสะพายอยู่ ตะเกียงทองแดงนั่นยังสว่างอยู่ แผ่แสงสีฟ้าสลัวๆ ออกมา

เฉินสือกางแขนกางขากลางอากาศ เตรียมจะร่อนลงจอดบนฝั่ง ในมือของเขายังกำโซ่เหล็กเส้นหนึ่งไว้แน่น ปลายอีกด้านของโซ่เหล็กคือตะขอตกปลาขนาดใหญ่

ดูเหมือนว่าตะขอตกปลาน่าจะไปเกี่ยวติดคอหอยของปลากุ่น ทำให้ปลากุ่นกลืนไม่ลง จึงต้องบ้วนเขาทิ้งออกมา

และที่เหงือกของปลากุ่น กลับมีสัตว์ประหลาดหัวม้าตัวคนเกาะติดอยู่ ตัวผอมสูง สูงกว่าผู้ใหญ่ทั่วไปสามถึงห้าเท่า ทว่าร่างกายกลับเต็มไปด้วยเลือด มีบาดแผลฉกรรจ์ทั่วตัว แถมยังขาขาดไปข้างหนึ่งด้วย

สัตว์ประหลาดหัวม้าตัวนี้ก็คือโครงกระดูกสูงโปร่งที่ไล่ล่าเฉินสือนั่นเอง มันคือยมทูตจากยมโลก เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงต้องซ่อนตัวอยู่ในแม่น้ำวั่งชวนเพื่อรักษาชีวิต ตอนนี้ถูกเฉินสือขโมยตะเกียงทองแดงเขาแกะไป มันก็เลยไม่สนบาดแผลสาหัส ติดสอยห้อยตามปลากุ่นขึ้นมายังโลกมนุษย์ด้วย

มันก็เหมือนกับเฉินสือและปลากุ่น ในวินาทีที่เดินทางข้ามมิติมา ก็ได้เนื้อและเลือดกลับคืนมา

เนื้อและเลือดกลับคืนมา บาดแผลก็กลับมาด้วย

บาดแผลของมัน สาหัสกว่าเมื่อเก้าปีก่อนมากนัก!

สัตว์ประหลาดหัวม้าไม่ยอมปล่อยให้ตะเกียงทองแดงเขาแกะถูกขโมยไปเด็ดขาด มันกระโดดด้วยขาข้างเดียว พุ่งทะยานจากด้านหลังหมายจะเข้าโจมตีเฉินสือ

ยายชายืนนิ่งอึ้งไป ไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

ได้ยินเพียงเสียงดังตู้ม เฉินสือย่อเข่าลงเล็กน้อย ร่อนลงจอดบนพื้นอย่างสวยงาม

และด้านหลังของเขา ปลากุ่นก็กระโดดพ้นน้ำขึ้นมาอีกครั้ง อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด งับเอาสัตว์ประหลาดหัวม้าที่กำลังพุ่งตัวอยู่กลางอากาศเข้าปากไปคำโต แล้วพุ่งตัวกลับลงน้ำเสียงดังตู้ม สาดน้ำกระจายสูงหลายจ้าง