ตอนที่ 93 เมื่อก่อนผมก็อยากเป็นพ่อที่แสนดีนะ
แปลโดย เนสยังเสิ่นเมิ่งรู้สึกปวดขมับตุบๆ หล่อนยกมือขึ้นกุมหน้าผากด้วยความสั่นเทา รู้สึกหน้ามืดตาลาย หายใจไม่ออก หันไปมองลู่เจิ้นผิงที่สีหน้าดำคล้ำไม่แพ้กัน ในใจก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมานิดหน่อย
โชคดีนะเนี่ย ที่มีคนมาร่วมรับรู้เรื่องนี้ด้วย จะได้ไม่ต้องมานั่งอกแตกตายอยู่คนเดียว
เมื่อคืนหล่อนก็เพิ่งจะขู่หมิงเลี่ยงไปตั้งเยอะแยะ ไอ้เด็กเวรนี่กลับไม่ยอมจำใส่ใจเลย หล่อนอุตส่าห์พยายามดึงพวกเขาไม่ให้เดินไปในทางที่ผิด เด็กพวกนี้ก็ดูเหมือนจะเชื่อฟังดีนะ แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาสร้างเรื่องเซอร์ไพรส์ให้หล่อนชุดใหญ่แบบนี้
ลู่เจิ้นผิงเองก็ปวดหัวไม่แพ้กัน เรื่องบ้าๆ แบบนี้ ตอนเด็กๆ เขายังไม่กล้าทำเลย ไอ้เด็กเวรสองคนนี้มันใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ!
เห็นสองผัวเมียหน้าซีดเผือด ลุงไกว่ก็รีบช่วยพูดเกลี้ยกล่อม
“โธ่เอ๊ย โชคดีที่ปู่ของพวกเขาไม่ถือสาหาความอะไร ก็แค่ด่าไปฉาดนึงแล้วก็ไล่กลับบ้านไป แต่ทางฝั่งเจียเซวียนนี่สิ คงจะไม่ยอมง่ายๆ ผมเมียเจียเซวียนถูกตัดซะแหว่งไปหมด ไม่แปลกหรอกที่เจียเซวียนจะโกรธ แถมตอนเช้าฉันยังได้ยินมาอีกนะว่าเมียเจียเซวียนท้องแล้ว ตอนนี้กำลังอาละวาดอยู่ที่บ้านเลย พวกเธอคิดดูสิว่าเรื่องมันวุ่นวายขนาดไหน!”
เสิ่นเมิ่งได้ยินลุงไกว่พูดแบบนั้น ก็รู้สึกใจหายวาบ
“ลุงไกว่จ๊ะ ที่บอกว่าทางฝั่งเจียเซวียนไม่ยอมง่ายๆ นี่หมายความว่ายังไงจ๊ะ แล้วหมิงหยางกับหมิงเลี่ยงล่ะ โดนตีหรือเปล่า แล้วรู้ได้ยังไงว่าเป็นฝีมือพวกเขา?”
ลู่เจิ้นผิงกระแอมไอเบาๆ แล้วพูดว่า “เธอก็คงไม่รู้หรอกมั้ง ว่าตอนที่กระทะแตกน่ะ เสียงมันดังแค่ไหน ไอ้เด็กสองคนนี้คงโดนจับได้คาหนังคาเขาแน่ๆ”
“เฮ้อ ก็ประมาณนั้นแหละ เจียเซวียนมันก็ลงไม้ลงมืออยู่หรอก แต่ตีไม่แรงเท่าไหร่ ฉางจู้แกปกป้องไว้น่ะ เลยไม่ปล่อยให้เจียเซวียนตีหนัก”
เสิ่นเมิ่งหันไปถลึงตาใส่ลู่เจิ้นผิง ราวกับว่าเขาเป็นคนลงมือตีเด็กๆ เสียเอง ก็ไม่แปลกหรอกที่เสิ่นเมิ่งจะรู้สึกหงุดหงิด ตั้งแต่ผู้ชายคนนี้กลับมาเมื่อวาน เรื่องวุ่นวายในบ้านก็ไม่เคยหยุดหย่อนเลย ช่างโชคร้ายจริงๆ
“พวกเขาโดนตีไปแล้ว พอกลับบ้านไปพวกเธออย่าไปตีพวกเขาอีกล่ะ พูดไปแล้ว เด็กสองคนนี้ก็ทำไปเพราะเป็นห่วงเธอนั่นแหละ เมื่อวานเธอโดนปู่ของพวกเขาตี แถมหมิงฟางยังโดนเมียเจียเซวียนดึงผมหลุดไปตั้งเยอะ พวกเขาจะโกรธแค้นก็เป็นเรื่องธรรมดานะ”
เสิ่นเมิ่งจะไปไม่รู้ได้ยังไงว่าเด็กสองคนนี้เป็นห่วงหล่อนกับหมิงฟางจริงๆ แต่ก็เพราะแบบนี้แหละหล่อนถึงได้ปวดใจ เรื่องของผู้ใหญ่ ก็ต้องให้ผู้ใหญ่เป็นคนแก้ปัญหา จะปล่อยให้เด็กออกหน้าได้ยังไง หล่อนไม่มีทางยอมให้เด็กสองคนนี้ต้องเดินตามรอยเดิมในชาติก่อนเด็ดขาด
“พวกเรารู้แล้วล่ะจ้ะลุงไกว่ ลุงไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ”
ลู่เจิ้นผิงพูดจบ ลุงไกว่ก็หันไปตั้งหน้าตั้งตาบังคับเกวียนวัวต่อไป ที่แกชิงบอกออกมาก่อน ก็เพราะกลัวว่าเดี๋ยวลู่เจียเซวียนจะมาหาเรื่องถึงบ้าน แล้วเด็กสองคนนั้นก็ต้องโดนพ่อแม่ตีอีก ถึงตอนนั้นพวกเขาคงจะเสียใจแย่
หมิงหยาง หมิงเลี่ยง และหมิงฟาง เด็กสามคนนี้ใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกันมาหลายปี คนเป็นพี่ชายสองคน จะทนเห็นน้องสาวถูกรังแกได้ยังไงล่ะ
สองคนที่นั่งอยู่บนเกวียนวัว พอมองเห็นบ้านของตัวเองใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ความโกรธในใจก็ยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ
“ผมว่าอย่าเพิ่งวู่วามไปเลย เด็กก็แบบนี้แหละ ดื้อรั้นบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ก็เมียกับน้องสาวของพวกเขาโดนรังแกนี่นา คุณว่าจริงไหม!”
“อืม ผมก็เพิ่งจะกลับมาจากกองทัพ ไม่ได้เจอกันตั้งสองสามปี จะไปเข้มงวดเกินไปก็คงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเด็กๆ ก็คงจะไม่สนิทใจด้วย วิธีการในกองทัพเอามาใช้กับเด็กๆ ไม่ได้หรอก เมื่อก่อนผมก็อยากจะเป็นพ่อที่แสนดีนะ”
ทั้งสองคนผลัดกันพูดไปมา บรรยากาศก็เงียบลงอย่างกะทันหัน ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มือของทั้งสองคนกำเข้าหากันแน่น
พอถึงบ้าน ลุงไกว่ก็รีบจูงวัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ในใจจะยังเป็นห่วงหมิงหยางกับหมิงเลี่ยง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าลู่เจิ้นผิงก็กลับมาแล้ว ยังไงเขาก็ต้องสั่งสอนเด็กๆ ให้ดีแน่นอน บ้านตัวเองก็ยังมีเรื่องวุ่นวายอีกตั้งเยอะ รีบกลับบ้านดีกว่า!
ลู่เจิ้นผิงยกมือขึ้นทำท่าจะเข้าไปประคองเสิ่นเมิ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ยื่นมือเข้าไป ก็เห็นคนที่เมื่อเช้ายังทำท่าหน้ามืดตาลายอยู่ ตอนนี้กลับเดินฉับๆ เข้าไปในห้องโถง ทำเอาเขานึกถึงตอนที่เมียของหม่าเสียงไล่ตีลูกชายเลย พี่สะใภ้คนนั้นก็รีบวิ่งหน้าตั้งแบบนี้แหละ
เขาเดินไปถึงหน้าประตูห้องโถง เหลือบไปเห็นไม้กวาดวางอยู่บนพื้น ชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้อง แล้วก็เตะไม้กวาดกระเด็นไปไกลๆ
ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่ยอมพูดอะไรกันอยู่นาน ลู่เจิ้นผิงมองดูเสิ่นเมิ่งที่นั่งหอบหายใจอยู่บนเก้าอี้ไม้ ก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความประหม่า
ผู้หญิงเวลาโกรธนี่มันน่ากลัวเหมือนเสือจริงๆ ด้วย
“ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียนเลย เธอเข้าไปนอนพักก่อนดีไหม หมอเพิ่งจะบอกให้เธอพักผ่อนเยอะๆ ไม่ใช่เหรอ เรื่องสั่งสอนเด็กๆ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเถอะ หลายปีมานี้เธอต้องเหนื่อยมาตลอด คราวนี้ให้ฉันเป็นคนจัดการเองนะ”
“คุณก็ถือซะว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของฉันเป็นแค่ลมตดก็แล้วกัน เมื่อก่อนมีหลายครั้งเลยนะที่ฉันไม่น่าไปลงไม้ลงมือกับพวกเขาเลย แต่วันนี้พวกเขาทำเกินไปจริงๆ ไม่ว่าพ่อของคุณหรือโจวเจียวเจียวจะทำตัวแย่แค่ไหน พวกเขาก็เป็นผู้ใหญ่ นี่มันเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กๆ ไม่ควรจะเข้ามายุ่ง หรือมาลงมือทำอะไรแบบนี้ คราวนี้ถ้าไม่สั่งสอนให้เข็ดหลาบ วันข้างหน้ามันจะได้ใจ ฉันจะบอกคุณให้นะ ต้องทำให้พวกเขามีวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบให้ได้ ฉัน… ฉันจะไปหาอาวุธคู่มือมาให้ คุณรอฉันแป๊บนึงนะ”
ลู่เจิ้นผิง: “…”
ก็ไม่ต้องโหดขนาดนั้นก็ได้มั้ง สั่งสอนก็ต้องสั่งสอนนั่นแหละ แต่ถ้าเลี่ยงการใช้กำลังได้ ก็ไม่ควรจะลงไม้ลงมือนะ!!!
เสิ่นเมิ่งโกรธจัด ตีตอนนี้สักมื้อ ก็ยังดีกว่าปล่อยให้ไปมีจุดจบที่ไม่ตายดีในวันข้างหน้า โจวเจียวเจียวเป็นนางเอกนะ ในโลกนี้ นางก็ยังมีรัศมีนางเอกคุ้มครองอยู่ ตัวหล่อนเองที่เป็นคนทะลุมิติมา อาจจะไม่กลัวสิ่งนี้ แต่เด็กๆ นี่สิ อาจจะรับมือไม่ไหวก็ได้
พอหล่อนเข้าห้องไป ก็แกล้งทำเป็นรื้อค้นข้าวของ แต่จริงๆ แล้วแอบหยิบกล่องรูปดาวห้าแฉกสีแดงออกมาจากมิติ ข้างในมีเข็มขัดแบบมีหัวเข็มขัดอยู่เส้นหนึ่ง
หล่อนเดินออกจากห้อง เอากล่องวางลงบนโต๊ะ แล้วพูดเสียงดุว่า “คุณไม่ต้องมาทำตัวเป็นพ่อที่แสนดีแล้วนะ อันนี้ฉันซื้อมาจากสหกรณ์ กะว่าจะให้คุณใช้ ตอนนี้คงได้เอามาใช้ประโยชน์แล้วล่ะ ไปเลย ทำให้พวกเขาเห็นถึงความน่าเกรงขามของการเป็นพ่อซะบ้าง”
ลู่เจิ้นผิงเลิกคิ้วขึ้น มองดูกล่องบนโต๊ะ ในใจก็รู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก เขาเปิดกล่องออกดู ก็เห็นเข็มขัดสีดำเส้นหนึ่ง บนหัวเข็มขัดสีเงินมีรูปดาวห้าแฉกพิมพ์อยู่ด้วย สวยงามมากเลยทีเดียว
“นี่ซื้อมาให้ผมโดยเฉพาะเลยเหรอ? ซื้อมาตอนไหนเนี่ย? ทำไมจู่ๆ ถึงอยากซื้อให้ผมล่ะ แพงไหม?”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องนี้ เรื่องที่ฉันบอกไป คุณจำได้หรือเปล่า?”
ลู่เจิ้นผิงไม่ได้ยินเลย ตอนนี้ในใจและสายตาของเขามีแต่เข็มขัดในมือ ซื้อเข็มขัดให้เลยนะเนี่ย ไม่ถูกแน่ๆ น่าจะห้าหกหยวนได้ สัมผัสก็ดีมาก ดูเหมือนจะเป็นหนังแท้ด้วย ไม่เลวเลยจริงๆ
“เสิ่นเมิ่ง คุณเป็นสหายที่ดี และเป็นภรรยาที่ดีมากเลยนะ”
“หืม???”
ลู่เจิ้นผิงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ความโกรธที่มีต่อลูกชายทั้งสองคนเมื่อครู่ มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ถึงลูกชายจะดื้อรั้นไปบ้าง แต่เมียก็ช่างรู้ใจ ความคิดฟุ้งซ่านก่อนหน้านี้ของเขามันก็แค่การคิดไปเองเท่านั้นแหละ
0 Comments