ตอนที่ 77 แยกบ้านอยู่เอง

เกวียนวัวมาถึงที่บ้านตระกูลลู่ ก็มีคนมายืนรอรับอยู่เต็มหน้าประตูบ้าน ล้วนแต่เป็นคุณป้าคุณน้าที่สนิทสนมกับเซี่ยจิ้งห่าว แม้แต่แม่เฒ่าของลู่ฉางหงก็ยังถือไม้เท้ามายืนรอด้วย คนที่ยืนอยู่หน้าสุดคือหลิวซานจินและลู่ฉางจู้ ทั้งสองคนมองดูเกวียนวัวที่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าร้อนใจ

ลุงไกว่หยุดเกวียนวัวให้สนิท บรรดาคนที่รออยู่ก็รีบกรูกันเข้าไปหา

“หลานรัก นี่หลานรักของย่าใช่ไหมเนี่ย โธ่เอ๊ย หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักจริงๆ ขาวจั๊วะเลย จิ้งห่าวตอนท้องกินของดีๆ มาเยอะ เด็กถึงได้เกิดมาสมบูรณ์แข็งแรงขนาดนี้” หล่อนพูดจาอ้อมแอ้ม แต่ก็แฝงนัยยะให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าหล่อนดูแลเซี่ยจิ้งห่าวตอนท้องเป็นอย่างดี

ลู่ฉางจู้ยิ้มแย้มมองหล่อนแล้วพูดว่า “เธอเหนื่อยหน่อยนะ”

เสิ่นเมิ่ง: “…”

พูดมาได้นะ ไม่รู้คนฟังคงนึกว่ายายแก่ที่อายุเกินวัยทองคนนี้เพิ่งจะคลอดลูกซะอีก!

คุณย่าชางยื่นมือไปจับมือเซี่ยจิ้งห่าว รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

“โอ้โห จูจวี๋อิง เธอนี่คิดรอบคอบจริงๆ เลยนะ เตรียมผ้านวมหนาๆ มาให้ด้วย จิ้งห่าวก็เลยไม่ต้องโดนลมหนาว”

“นั่นน่ะสิ เพิ่งคลอดลูกใหม่ๆ ต้องระวังอย่าให้โดนลมนะ เดี๋ยวจะเป็นไข้ทับระดูเอาได้ นี่ก็เอาผ้านวมของบ้านเสี่ยวเมิ่งมาห่มให้ด้วย ตาแก่ลู่ เดี๋ยวแกก็ช่วยเอาผ้านวมไปคืนเสี่ยวเมิ่งด้วยนะ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้จิ้งห่าวมีพี่สะใภ้ใหญ่ที่แสนดีคอยเป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้ล่ะ!”

คนบ้านลู่คนอื่นๆ ได้ยินก็ทำเป็นหูทวนลม เรื่องของครอบครัวลู่ ปล่อยให้คนนอกอย่างหล่อนมายุ่งได้ยังไง

ลู่เจียเซิ่งมองดูคนที่เข้ามาแสดงความยินดีกับพ่อแม่ของเขา แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เป็นเด็กผู้หญิงครับ ผมได้ลูกสาวลูกชายครบแล้วครับ”

หลิวซานจินและลู่ฉางจู้ที่เมื่อกี้ยังยิ้มรับคำยินดีจากชาวบ้าน พอได้ยินคำพูดของเขา รอยยิ้มก็ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ทั้งสองคนมองดูเด็กน้อยบนเกวียน แล้วก็หันไปมองเซี่ยจิ้งห่าวที่กำลังจะลงจากเกวียน สีหน้าของพวกเขาดูย่ำแย่มาก แต่เพราะมีคนอยู่เยอะแยะ พวกเขาจึงไม่กล้าพูดจาทำร้ายจิตใจหล่อน

จูจวี๋อิงกลอกตาบน ร่วมมือกับจินหลิงช่วยกันเอาผ้านวมห่อตัวเซี่ยจิ้งห่าว แล้วก็อุ้มหล่อนเข้าไปในห้อง

เสิ่นเมิ่งเอาลูกอมที่ซื้อมาล่วงหน้าออกมาให้ลู่เจียเซิ่งไปแจกจ่าย การกระทำนี้ทำเอาหลิวซานจินโกรธจนฟันแทบหัก

โจวเจียวเจียวและอู๋เซียงหลานเห็นลู่เจียเซิ่งมีรอยยิ้ม ก็รู้สึกโล่งอก ไม่ว่าจะคลอดลูกชายหรือลูกสาว ขอแค่คลอดออกมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว ดูจากท่าทางของลู่เจียเซิ่งแล้ว ก็คงจะไม่เอาเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นมาคิดเล็กคิดน้อยแล้วล่ะ

แต่น่าเสียดายที่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้น ลู่เจียเซิ่งแจกลูกอมให้ทุกคน แต่ไม่ได้แจกให้สองคนนี้

ลู่เจียเหอเห็นท่าไม่ดี ก็แอบหลบฉากไปอยู่ไกลๆ น้องสามคนนี้ปกติก็ดูเป็นคนใจดีอ่อนโยนหรอก แต่พอถึงเวลาที่ต้องใช้กำลังล่ะก็ โหดเหี้ยมไม่แพ้พี่ใหญ่เลย แถมยังชอบหาเรื่องชกต่อยคนอื่นอีก เขา还是รีบหนีไปก่อนดีกว่า

ลู่เจียเซิ่งส่งลูกอมให้คุณย่าชาง แล้วก็ปรายตามองลู่เจียเหอที่กำลังวิ่งหนีไปที่ประตูบ้าน เขาส่งสายตาดุดันไปให้ ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปจัดการกับหมอนั่นหรอก รอให้เขาดูแลเมียกับลูกให้เรียบร้อยก่อนเถอะ

เสิ่นเมิ่งจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จเรียบร้อย ก็รีบกลับบ้าน จูจวี๋อิงบอกว่าเสี่ยวข่ายนอนหลับอยู่ที่บ้าน หล่อนก็คอยดูแลให้จนกว่าเขาจะตื่น แล้วถึงออกมาข้างนอกแป๊บเดียว

ไม่ได้กลับบ้านมาหลายวัน หล่อนก็คิดถึงเด็กๆ เหมือนกัน คืนนี้จะต้องทำของอร่อยๆ ให้กินสักมื้อ พอคิดได้แบบนี้ หล่อนก็เดินไปที่ครัว เปิดตู้กับข้าวดู ก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ ผ่านมาหลายวันแล้ว ข้าวของในบ้านแทบจะไม่ได้พร่องไปเลย สงสัยจูจวี๋อิงคงจะไม่กล้าหยิบของในบ้านหล่อนไปใช้แน่ๆ

หล่อนปิดตู้กับข้าว แล้วเดินไปที่ห้องทางทิศตะวันออก ก็เห็นเด็กน้อยนอนห่มผ้านวมผืนหนา เหงื่อแตกพลั่กไปทั้งหัว

ความแตกต่างในการเลี้ยงดูเด็กของคนสองยุคสมัย สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนในตอนนี้ หล่อนรีบดึงผ้านวมผืนหนาออก หาผ้าห่มผืนบางบนเตียงมาห่มให้แทน แล้วก็เอาผ้าขนหนูของเสี่ยวข่ายมาเช็ดเหงื่อให้เขา

เด็กน้อยขยับปาก พลิกตัวแล้วก็นอนหลับต่อ ลืมตาขึ้นมานิดนึง แต่พอลืมตาขึ้นมาจริงๆ ก็เบ้ปากเตรียมจะร้องไห้

“แม่ จะเอาแม่ เสี่ยวข่ายฝันร้าย”

เสิ่นเมิ่งใจอ่อนยวบ ตบก้นน้อยๆ ของเขาเบาๆ

“ไม่ได้ฝันร้ายหรอกจ้ะ แม่กลับมาแล้ว เด็กดีของแม่”

พอได้ยินแบบนี้ ลู่หมิงข่ายก็นอนไม่หลับแล้ว เขากระเถิบก้นน้อยๆ ลุกขึ้นมา พอเห็นเสิ่นเมิ่ง ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วโผเข้ากอดหล่อนแน่น

“แม่ ฮือๆๆ… เสี่ยวข่ายคิดถึงแม่จังเลย~”

“ฝนตกหนักจังเลยนะ ดูสิลูก ทำเป็นน้อยใจไปได้ แม่ก็กลับมาแล้วนี่ไง เสี่ยวข่ายของแม่ได้เป็นพี่ชายแล้วนะ มีน้องสาวเพิ่มมาอีกคนนึงด้วย ดีใจไหมลูก?”

เสิ่นเมิ่งอุ้มเขาขึ้นมาโยนไปโยนมาเบาๆ แล้วก็หอมแก้มเขาไปหลายฟอด หล่อนก็ยอมแพ้แล้วเหมือนกัน เด็กคนนี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ ร้องไห้น้ำตาไหลพรากเป็นสายน้ำ ทำเอาหล่อนใจอ่อนยวบไปหมด

“ไม่ดีใจ แม่ห้ามไปไหนนะ หนูไม่อยากได้น้องสาวแล้ว หนูจะเอาแม่”

“เด็กโง่ น้องสาวเป็นลูกของอาสะใภ้สามของหนูนะลูก หนูยังจะนอนต่อไหม ถ้าไม่นอน แม่พาไปดูน้องสาวดีไหม เดี๋ยวตอนเย็นแม่ทำของอร่อยๆ ให้กินนะ ดีไหมจ๊ะ?”

“ไม่นอนแล้ว เสี่ยวข่ายไม่นอนแล้ว จะอยู่กับแม่”

เสิ่นเมิ่งหัวเราะร่วน ประคองใบหน้าเล็กๆ ของเขา หอมแก้มไปดัง “ฟอดๆ” อีกหลายที แล้วก็ไปตักน้ำอุ่นมาให้เขาเช็ดหน้าบ้วนปาก ให้ดื่มน้ำอุ่นไปนิดหน่อย ถึงพาเขาออกไปเดินเล่นข้างนอก

“แม่ เสี่ยวข่ายจะบอกอะไรให้แม่ฟังนะ แม่ห้ามไปบอกคนอื่นนะฮะ!”

“ได้จ้ะ ลูกว่ามาสิ!”

เสี่ยวข่ายยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเสิ่นเมิ่งว่า “คุณยายจูทำกับข้าวไม่อร่อยเลย ตอนพี่ๆ กินข้าว พี่ๆ เกือบจะร้องไห้แล้ว แต่พี่ๆ ก็บอกว่าอร่อย พี่ๆ โกหก”

เสิ่นเมิ่ง: “…”

มันก็คงไม่ถึงขนาดกินไม่ได้หรอกมั้ง!!!

เสิ่นเมิ่งไปเล่นอยู่ที่บ้านเซี่ยจิ้งห่าวพักหนึ่ง ก็ได้ยินจูจวี๋อิงเล่าให้ฟังว่า ที่ดินส่วนตัวของหล่อนได้รับการพรวนดินเรียบร้อยแล้ว ผักที่ปกติปลูกไว้กินที่บ้านก็แบ่งไปปลูกให้สองแปลง ส่วนที่เหลือก็รอให้หล่อนกลับมาตัดสินใจเองว่าจะปลูกอะไร

เสิ่นเมิ่งไม่คิดเลยว่าตอนที่หล่อนไปตัวอำเภอแค่สองวัน งานบ้านจะถูกจัดการไปจนหมด หล่อนกล่าวขอบคุณจูจวี๋อิงอยู่หลายครั้ง แล้วถึงได้พาเสี่ยวข่ายกลับบ้าน ตอนก่อนกลับ ลู่เจียเซิ่งก็มาบอกหล่อนว่าเขาอยากจะแยกบ้านอยู่เอง เสิ่นเมิ่งก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เซี่ยจิ้งห่าวเกือบเอาชีวิตไม่รอดในครั้งนี้ การแยกบ้านอยู่เองก็คงเป็นทางออกที่ดีที่สุด เขามีฝีมือติดตัวอยู่แล้ว ถ้าแยกบ้านไปอยู่เองจริงๆ ก็ดีเหมือนกัน

ตกกลางคืน หลังจากเซี่ยจิ้งห่าวให้นมลูกเสร็จ ก็กำลังจะกล่อมเสี่ยวกังเข้านอน ลู่เจียเซิ่งก็เอาเงินในกระเป๋าออกมาทั้งหมด แล้วก็เอาเงินในกระเป๋าเสื้อมาให้หล่อนด้วย

“หักค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่ารักษาพยาบาลตอนที่เธออยู่โรงพยาบาล ก็ยังเหลือเงินอีกสี่สิบเก้าหยวน นี่คือเงินค่าจ้างที่ฉันไปทำงานมาสองเดือน เธอเก็บไว้นะ ต่อไปนี้เงินของบ้านเรา เธอเป็นคนเก็บไว้ทั้งหมดเลย พอพักฟื้นอีกสักสองสามวัน ฉันก็จะไปบอกที่บ้านว่าพวกเราจะแยกบ้านไปอยู่เอง ไม่ว่าจะต้องอยู่บ้านดินดิบ หรือจะไปอยู่เพิงหมาแหงน ยังไงพวกเราก็ต้องแยกบ้านไปอยู่เอง เธอดูพี่สะใภ้ใหญ่สิ แยกบ้านออกมาแล้วชีวิตก็สุขสบายขึ้นเยอะ”

“จะทำได้เหรอ พ่อกับแม่จะยอมเหรอ?”

แยกบ้าน การไปใช้ชีวิตครอบครัวเดี่ยว ถึงจะยากลำบาก แต่พอนึกถึงการที่ไม่มีคนมาคอยกลั่นแกล้ง เธอจะพาลูกสองคนใช้ชีวิตยังไงก็ได้ เจียเซิ่งก็ยังมีฝีมือติดตัว ชีวิตของพวกเขาคงไม่ย่ำแย่ไปกว่านี้หรอก ขอแค่มีที่ซุกหัวนอน พวกเขาก็ต้องสร้างครอบครัวที่ดีได้แน่

“ไม่ได้ก็ต้องได้ ถ้าวันข้างหน้าฉันออกไปทำงานหาเงิน แล้วทิ้งพวกเธอสามแม่ลูกไว้กับคนพวกนั้น ฉันจะวางใจได้ยังไง พ่อกับแม่ตอนนี้ก็เลอะเลือนไปหมดแล้ว ในหัวไม่ได้คิดอะไรเลย เธอไปดูพี่สะใภ้ใหญ่สิ หล่อนพาเด็กสี่คนใช้ชีวิตอยู่กันอย่างมีความสุข”

พอพูดถึงเสิ่นเมิ่ง เซี่ยจิ้งห่าวก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที!