ตอนที่ 73 รอฉันกลับมา
แปลโดย เนสยังสี่เฟิ่งที่ตามมาด้วย พอเห็นสถานการณ์ ก็คิดว่าถ้าเซี่ยจิ้งห่าวจะคลอดลูก แล้วเสิ่นเมิ่งจะไปด้วย เสี่ยวกังก็ไม่ควรจะไปด้วย เด็กเล็กๆ ไปโรงพยาบาลในตัวอำเภอ กินไม่ได้นอนไม่หลับ แถมยังต้องมาคอยดูแลอีก มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่
“พี่สะใภ้เมิ่ง รีบเก็บเสื้อผ้าให้จิ้งห่าวเร็วเข้า เอาพวกกระติกน้ำร้อน แก้วน้ำ กะละมังล้างหน้า ไปให้หมดเลยนะ อ้อ แล้วก็ของใช้ของเด็กอ่อนด้วยนะ”
เซี่ยจิ้งห่าวชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าบนเตียงเตา “อยู่ในตู้ ฉันกลัวว่าจะปวดท้องคลอดกะทันหัน ก็เลยเตรียมของใช้เด็กอ่อนไว้ล่วงหน้าแล้ว ฉันไม่เป็นไรหรอก หยิบของไปแค่นิดหน่อยก็พอแล้วล่ะ”
เสิ่นเมิ่งกับสี่เฟิ่งช่วยกันเก็บของ แล้วก็เอาใส่กระเป๋าหรือถุงให้เรียบร้อย
สี่เฟิ่งจัดแจงของเสร็จแล้วก็ยื่นให้เสิ่นเมิ่ง จากนั้นก็เอื้อมมือไปอุ้มเสี่ยวกัง
“เสี่ยวกัง ไม่ต้องกลัวนะลูก ไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ๆ ที่บ้านป้าสะใภ้ใหญ่นะ ไปเล่นด้วยกัน แม่ของหนูกำลังจะไปคลอดน้องชายหรือน้องสาวให้หนู อีกสองสามวันก็กลับมาแล้ว หนูทำตัวดีๆ รอแม่อยู่ที่บ้านนะ”
“เสี่ยวกัง ฟังที่น้าสี่เฟิ่งบอกนะ อยู่บ้านรอแม่นะลูก เดี๋ยวแม่กับพ่อก็กลับมาแล้วนะ เข้าใจไหม!”
เสี่ยวกังไม่ยอมห่างจากแม่ ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ไม่เคยห่างจากเซี่ยจิ้งห่าวเลย ตอนที่หลิวซานจินอ้างเรื่องเซี่ยจิ้งห่าวท้องลูกคนที่สอง จะเอาเสี่ยวกังไปนอนด้วย เสี่ยวกังก็ไม่ยอม ร้องไห้จ้าจนถึงเที่ยงคืน โวยวายจนหลิวซานจินปวดหัวแทบระเบิด สุดท้ายก็ต้องยอมส่งเด็กกลับไปให้เซี่ยจิ้งห่าว
“ไม่เอา ไม่เอา ฉันไม่ไปบ้านป้าสะใภ้ใหญ่ ฉันจะเอาแม่ ฉันจะเอาแม่ แม่จ๋า ฮือๆๆ…”
เสิ่นเมิ่งเห็นท่าทางหวาดกลัวของเขา ก็เลยอุ้มเขามาไว้ในอ้อมกอด
“ให้เขาไปด้วยเถอะ อยู่บ้านเขาก็คงกลัวเหมือนกัน คงไม่มีใครปลอบเขาได้หรอก”
ลู่เจียเซิ่งพยักหน้า เขาดึงผ้าห่มที่คลุมตัวเซี่ยจิ้งห่าวออก แล้วก็โค้งตัวอุ้มหล่อนขึ้นมา ด้วยความกังวลใจ มือของเขาก็สั่นเทาไปด้วย
“เมียจ๋า อย่ากลัวนะจ๊ะ ฉันอยู่นี่แล้ว ฉันจะอุ้มเธอไปที่เกวียนวัว พอไปถึงโรงพยาบาลคลอดลูกเสร็จก็ปลอดภัยแล้วล่ะ ถ้าเด็กคนนี้ดื้อนัก รอให้โตกว่านี้หน่อย ฉันจะตีมันให้เข็ดเลย”
เขาอุ้มเซี่ยจิ้งห่าวเดินออกไป เสิ่นเมิ่งอุ้มเสี่ยวกัง สี่เฟิ่งก็หิ้วของใช้จำเป็นเดินตามออกไปนอกบ้าน
หลิวซานจินรีบเข้ามาขวางทางพวกเขาทันที
“ไปไม่ได้นะ ก็แค่คลอดลูก จะไปโรงพยาบาลในอำเภอทำไม พวกแกลองไปดูสิว่ามีใครในหน่วยผลิตทำแบบนางบ้าง หล่อนน่ะจงใจชัดๆ เจียเซิ่ง แกอย่าไปเชื่อหล่อนนะ หล่อนจงใจแน่ๆ!”
“แม่ แม่เลิกโวยวายได้แล้วนะ ถ้าวันนี้จิ้งห่าวกับลูกเป็นอะไรไป ความเป็นแม่ลูกระหว่างเราสองคนก็จบกันแค่นี้แหละ”
“อะไรนะ? แกพูดว่าอะไรนะ? แกเป็นลูกฉันนะ”
หลิวซานจินเอามือกุมหน้าอก จ้องมองลู่เจียเซิ่งอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา โจวเจียวเจียวกับลู่เจียเซวียนก็รีบเข้ามาประคองนางทันที
“พี่สาม พี่พูดเกินไปแล้วนะ พี่พูดกับแม่แบบนี้ ทำให้แม่เสียใจมากเลยนะ ผู้หญิงคลอดลูกมันก็เป็นเรื่องธรรมดานี่นา รอพี่สะใภ้สามคลอดลูกเสร็จอย่างปลอดภัย พี่จะเสียใจที่ทำแบบนี้กับแม่นะ”
“เจียวเจียวพูดถูก พี่สาม พี่ทำแบบนี้มันน่าผิดหวังมากเลยนะ พี่ไม่มีความกตัญญูอยู่ในใจเลย ไม่มีพ่อแม่ในสายตาเลยเหรอ”
สีหน้าของลู่เจียเซิ่งไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอุ้มเมียอยู่ล่ะก็ เขาคงจะเตะสองสามีภรรยาคู่นี้ไปคนละทีแล้ว สองคนนี้กล้าพูดจาแบบนี้ได้ยังไง เมียเขาเลือดออก ก็เพราะพวกนี้ยุยงให้ไปหาเรื่องพี่สะใภ้ใหญ่ไม่ใช่เหรอ
จิ้งห่าวพยายามห้ามแล้ว แต่ก็ถูกคนทั้งบ้านรุมด่า จนทำให้นางเครียดจัดจนต้องวิ่งไปที่ครัว คว้ามีดอีโต้มาจ่อคอตัวเอง เขาเพิ่งจะกลับถึงบ้านด้วยความดีใจ ยังไม่ทันได้เอาของที่ซื้อมาไปให้ลูกเมีย ยังไม่ทันได้บอกจิ้งห่าวเลยว่าคราวนี้เขาไปทำงานที่เหมืองแร่ได้เงินมาเท่าไหร่
พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นมีดอีโต้จ่ออยู่ที่คอของเมียตัวเอง เขาแทบไม่กล้านึกถึงภาพนั้นเลย ขาสั่นพั่บๆ ไปหมด
“พวกแกสองคนไสหัวไปเลยนะ ไอ้พวกไร้หัวใจ พวกแกไม่ยอมห้าม เมียฉันก็ต้องเจ็บปวดทรมานขึ้นไปอีก ถ้าเมียกับลูกฉันเป็นอะไรไป ฉันจะขอสู้ตายกับพวกแกเลย อ้อ แล้วก็เมื่อกี้ตอนที่ฉันกลับบ้าน ทำไมจิ้งห่าวถึงต้องเอามีดจ่อคอตัวเองด้วย ฉันยังไม่รู้เรื่องเลยนะ รอฉันกลับมาก่อนเถอะ ฉันจะมาคิดบัญชีกับพวกแกทีหลัง”
เขาหันไปตะคอกใส่สองสามีภรรยาคู่นั้น แล้วก็หันไปตะโกนใส่สองสามีภรรยาบ้านรองที่ยังไม่ยอมโผล่หัวออกมาจากห้อง วันนี้เขาจะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่
เสิ่นเมิ่งอุ้มเสี่ยวกัง เอนก้นไปกระแทกโจวเจียวเจียวที่ขวางทางอยู่จนกระเด็นไปข้างๆ ทำเอาหลิวซานจินเกือบจะล้มไปด้วย
ลู่เจียเซิ่งวางเซี่ยจิ้งห่าวลงบนเกวียนวัวอย่างระมัดระวัง แล้วก็ห่มผ้าห่มให้อย่างมิดชิด
“ลุงไกว่ พวกเราไปกันเถอะจ้ะ”
“เดี๋ยวก่อน เจียเซิ่ง ฉันจะดูแลจิ้งห่าวบนเกวียนวัวเอง นายเป็นผู้ชายตัวโตๆ คงไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงหรอก นายกลับไปเอารถจักรยานที่บ้านฉันนะ แล้วปั่นไปหาหมอเฉิงอวี้เฟินที่โรงพยาบาลอำเภอ เล่าอาการของจิ้งห่าวให้หมอฟัง หมอเขารู้ประวัติของจิ้งห่าวดี พอพวกเราไปถึง หมอจะได้เตรียมผ่าตัดได้ทันที”
“ได้ครับๆ พี่สะใภ้ใหญ่ จิ้งห่าวก็ฝากพี่ด้วยนะครับ พี่สะใภ้ใหญ่ รอจิ้งห่าวคลอดลูกเสร็จ ผมจะกราบขอบคุณพี่เลยครับ” เขาพูดพลางลูบผมเซี่ยจิ้งห่าว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ก้มลงหอมแก้มหล่อนไปหนึ่งที
“โอ๊ยยย เวลานี้แล้ว เจียเซิ่งยังจะมามัวหอมแก้มจิ้งห่าวอยู่อีก รีบไปเถอะจ้ะ พี่สะใภ้เมิ่งไม่ต้องห่วงนะ เด็กๆ ที่บ้านฉันจะช่วยดูแลให้ พวกขอให้เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ!”
สี่เฟิ่งเห็นแล้วก็หน้าแดง เอาของไปวางไว้ที่ท้ายเกวียนวัว ปลายเท้าของเซี่ยจิ้งห่าว
เซี่ยจิ้งห่าวก็รู้สึกเขินเหมือนกัน แต่ก็รู้สึกซาบซึ้งใจในความดีของสามี
“ถุย นังจิ้งจอกหน้าด้าน ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ ยังจะมาอ่อยผู้ชายอีก!” หลิวซานจินมองดูลูกชายที่ไม่ได้เรื่องด้วยความหงุดหงิดใจ
เสิ่นเมิ่งกลอกตาบน ก็เพราะนางอยากทำแต่ไม่มีใครมาหอมแก้มนางล่ะสิ
ระหว่างทาง เซี่ยจิ้งห่าวมีอาการหมดแรง เสิ่นเมิ่งก็เลยหยิบช็อกโกแลตแท่งผสมถั่วที่เตรียมมาให้หล่อนกิน
“จิ้งห่าว กินนี่สิจ๊ะ กินแล้วจะได้มีแรง แล้วก็นี่ดื่มน้ำหน่อยนะ”
เซี่ยจิ้งห่าวไม่มีแรง แต่ความเจ็บปวดก็ถาโถมเข้ามาเป็นระลอกๆ ถ้าไม่ทำเพื่อลูก เพื่อตัวเองก็ต้องกินให้ได้ รสชาติหวานมันอร่อย แถมยังมีถั่วให้เคี้ยวเพลินๆ หล่อนกินไปหนึ่งชิ้น ในใจก็อยากจะกินอีก แต่ก็คิดว่าของอร่อยแบบนี้ราคาคงแพงน่าดู พี่สะใภ้ใหญ่ดีกับหล่อนมาก หล่อนไม่ควรจะเรียกร้องอะไรให้มากเกินไป
แต่พอความคิดนี้เพิ่งจะจางหายไป ชิ้นที่สองก็ถูกยัดเข้าปากมาอีก พร้อมกับน้ำหวานชื่นใจอึกใหญ่
“เธอกินไปเถอะจ้ะ ในกระเป๋าพี่สะใภ้ยังมีของเตรียมไว้ให้เธออีกเยอะแยะ มีโสมแผ่นด้วยนะ กินอิ่มแล้วพี่จะเอาโสมแผ่นให้เธออมไว้ จะได้บำรุงร่างกาย”
“ขอบคุณมากนะจ๊ะ พี่สะใภ้ใหญ่”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ขอแค่เธอปลอดภัยแข็งแรง ก็ดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว” หล่อนพูดพลางหันไปหยิบขนมปังนมให้เสี่ยวกัง แล้วก็ปรายตามองลุงไกว่ที่กำลังบังคับเกวียนอยู่ด้วย
“เสี่ยวกัง หนูก็กินบ้างสิลูก กินอิ่มแล้วจะได้มีแรงดูแลแม่ไง”
“ครับ ขอบคุณป้าสะใภ้ใหญ่นะครับ”
เด็กน้อยยื่นมือไปรับมาถือไว้ แล้วก็กัดเข้าปากไปคำโต ตอนที่ป้าสะใภ้ใหญ่หยิบออกมา เขาก็ได้กลิ่นหอมฉุยแล้ว น้ำลายไหลสอไปหมด นึกว่าป้าจะเอาให้แม่กิน ไม่คิดเลยว่าจะแบ่งให้เขาด้วย
0 Comments