ตอนที่ 102 เสิ่นเมิ่ง เธอเก่งที่สุดเลย
แปลโดย เนสยังตกเย็น ลู่เจิ้นผิงอาบน้ำล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เดินเข้าห้องมา เด็กๆ หลายคนกำลังนอนคว่ำทำการบ้านอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นบนเตียงเตา หมิงฟางยังคอยเอาเนื้อหาสำคัญที่เรียนในวันนี้มาอธิบายให้เสิ่นเมิ่งฟังอย่างละเอียดเป็นระยะๆ แถมยังยอมสละดินสอในมือให้หล่อนได้ลองเขียนหนังสือดูบ้างด้วย
เสิ่นเมิ่งก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สวมบทบาทเป็นนักเรียนที่ดีได้อย่างสมบูรณ์แบบ
พอเรียนรู้เนื้อหาสำคัญเสร็จ หล่อนก็เริ่มถักเสื้อไหมพรมต่อ แต่ท่าทางที่ดูไม่ค่อยมีสมาธิแบบนี้ กลับทำให้หมิงเลี่ยงรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย
“แม่ครับ เวลาแม่เรียนหนังสือแม่ก็ต้องตั้งใจเรียนสิครับ จะมาอ่านหนังสือไปด้วยถักเสื้อไหมพรมไปด้วยไม่ได้นะครับ ต้องทำทีละอย่างสิครับ”
เสิ่นเมิ่งปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “เมื่อกี้ตัวหนังสือที่หมิงฟางสอน แม่ก็จำได้หมดแล้วจ้ะ แม่เรียนรู้เร็วนะ พวกหนูก็ทำการบ้านของพวกหนูไปเถอะ แม่ยังมีงานต้องทำอีกนะ!”
“แม่ครับ ทัศนคติในการเรียนแบบนี้ใช้ไม่ได้นะครับ เดี๋ยวพอลืมก็เท่ากับเรียนมาเสียเปล่า เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ผมเอาการบ้านของผมให้แม่ลองเขียนดู”
เสิ่นเมิ่งมองลู่หมิงเลี่ยงที่กำลังพูดจาโกหกหน้าตาย หล่อนแค่นเสียงหึแล้วพูดว่า “แม่ของแกฉลาดแค่ไหนแกไม่รู้หรือไง ยังจะมาหลอกให้ฉันทำการบ้านให้อีกนะ ไอ้เด็กกะล่อน ถ้ายังจะมาคิดแผนการเจ้าเล่ห์แบบนี้อีกล่ะก็ ระวังฉันจะไปฟ้องครูแกนะ”
พอลู่หมิงเลี่ยงได้ยินแม่พูดแบบนั้น ก็รีบหดคอลงทันที ถึงแม้เขาจะแค่ไม่อยากทำการบ้านเฉยๆ แต่แม่ที่เป็นนักเรียนใหม่คนนี้ ก็ช่างหลอกยากหลอกเย็นเสียจริง
เสิ่นเมิ่งมือก็ถักไหมพรมไม่ยอมหยุด และก็ไม่ไปกวนเด็กๆ ทำการบ้านแล้ว หล่อนเหลือบมองออกไปข้างนอก ก็ไม่รู้ว่าลู่เจิ้นผิงเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ในมือเขาถือหนังสือเล่มหนาเตอะ กำลังอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่สายตาที่เหลือบมองมาเป็นระยะๆ มันทำให้เสิ่นเมิ่งรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
เขาจะมาอวดอ้างอะไรของเขา รู้หนังสือแล้วมันเก่งนักหรือไง???
ตอนนี้เพิ่งจะทุ่มกว่าๆ หล่อนยังนอนไม่หลับจริงๆ ก็เลยได้แต่ก้มหน้าก้มตาถักเสื้อไหมพรมต่อไป ถ้าลู่เจิ้นผิงไม่อยู่บ้านล่ะก็ หล่อนคงหาข้ออ้างหลบเข้าไปเล่นในมิติแล้ว นั่งไถดูวิดีโอ กินมื้อดึก แค่คิดก็มีความสุขจะตายอยู่แล้ว
ลู่หมิงข่ายวาดรูปตั๊กแตนจนพอใจแล้ว เขาก็ทิ้งดินสอในมือ คลานเข้าไปหาเสิ่นเมิ่ง เปลือกตาปิดลง ใบหน้าดูง่วงนอนสุดๆ
“แม่ ง่วงจังเลยฮะ”
“ง่วงแล้วเหรอจ๊ะลูก งั้นเดี๋ยวแม่ปูที่นอนให้นะ ถอดเสื้อผ้าก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ชงนมให้กินแล้วค่อยนอนนะ”
“กินนมๆ แล้วก็นอน!” ลู่หมิงข่ายพยายามลืมตาให้กว้างที่สุด มือน้อยๆ พยายามจะถอดเสื้อผ้าตัวเอง
ลู่เจิ้นผิงชงนมไม่เป็น ตอนที่เสิ่นเมิ่งลงจากเตียงเตา เขาก็ก้มตัวหยิบรองเท้าแตะมาให้หล่อนคู่หนึ่ง
“ฉันถอดเสื้อผ้าให้ลูกเอง เธอไปชงนมให้เขาเถอะ!”
“ได้จ้ะ!” เสิ่นเมิ่งถูกความเอาใจใส่กะทันหันของเขา ทำให้ถึงกับอึ้งไปเลย!
ยังไม่ทันได้คิดอะไรให้มากความ ลู่หมิงข่ายก็กระโดดเข้าใส่เขา เด็กที่เมื่อกี้ยังง่วงจนลืมตาไม่ขึ้น จู่ๆ ก็เกิดคึกคักขึ้นมา ดึงคอเสื้อเขาแน่น จะขอขี่ม้าให้ได้
“ทำตัวดีๆ หน่อยสิลูก พรุ่งนี้จะพาพวกหนูไปบ้านคุณยายนะ รีบๆ นอนซะ พวกหมิงหยางก็เหมือนกัน ถ้าคืนนี้ทำการบ้านไม่เสร็จก็ไม่ต้องทำแล้ว ตะเกียงน้ำมันก๊าดมันสว่างไม่พอ เดี๋ยวจะเสียสายตาเอาได้ พรุ่งนี้พอกลับมาจากบ้านคุณยายค่อยเขียนต่อก็ยังทัน”
“จะได้ไปบ้านคุณยายแล้ว พรุ่งนี้จะได้ไปบ้านคุณยายแล้วเหรอฮะ!” ลู่หมิงข่ายยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ หันไปถามเสิ่นเมิ่งเพื่อความแน่ใจ พอได้รับคำตอบว่าใช่ มือน้อยๆ สองข้างก็ตบกันดัง “แปะๆ”
ลู่เจิ้นผิงกระตุกยิ้มมุมปาก สายตาก็หันไปมองเด็กทั้งสามคนที่กำลังทำการบ้านอยู่ ผลลัพธ์กลับผิดคาด เด็กทั้งสามคนยังคงนั่งนิ่งสงบ ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
“พ่อครับ การบ้านพวกเราใกล้จะเสร็จแล้วล่ะครับ คุณครูบอกว่าเรื่องของตอนนี้ก็ต้องทำให้เสร็จตอนนี้ จะมาผัดวันประกันพรุ่งไม่ได้ครับ”
“คุณครูพวกหนูก็บอกแบบนี้แหละจ้ะ พ่ออย่าเพิ่งชวนคุยสิจ๊ะ เดี๋ยวพวกหนูก็เขียนเสร็จแล้ว ไม่ต้องรีบร้อนหรอกจ้ะ”
หลังจากหมิงเลี่ยงและหมิงฟางพูดจบ ก็ก้มหน้าก้มตาทำการบ้านต่อไป ส่วนหมิงหยางนั้นไม่ปริปากพูดอะไรเลย มือก็ขยับเขียนไม่หยุด ตั้งใจอย่างเต็มที่
ลู่เจิ้นผิง: “…”
พวกแกไม่รีบ แต่ฉันรีบโว้ย ฉันกลับบ้านมาตั้งหลายวันแล้ว เพิ่งจะได้จับมือเมียแค่ครั้งเดียวเองนะ!!!
เมื่อก่อนเวลากลับบ้านเขาไม่เคยจะรีบร้อนเรื่องพรรค์นี้เลย แต่สองวันนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ไม่ว่าจะทำอะไร ในหัวก็มีแต่ภาพของเสิ่นเมิ่ง ร้อนรุ่มจนในใจมันปั่นป่วนไปหมด
จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง ดึงชายเสื้อไปข้างหลัง เผยให้เห็นแผงอกเกือบครึ่ง แถมเขายังจับลู่หมิงข่ายที่ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ในอ้อมกอด ให้เขยิบไปอยู่ด้านข้าง เพื่อป้องกันไม่ให้ไปบังสายตาของเสิ่นเมิ่ง
หลังจากชงนมเสร็จ เสิ่นเมิ่งหันหลังกลับมา ก็มองเห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ที่เรียงตัวสวยงาม ในหัวก็มีสำนวนโผล่ขึ้นมาทีละคำสองคำ
หนุ่มแน่นแข็งแรง ทรงพลังไร้เทียมทาน กระดูกเหล็กกล้า แข็งแรงกำยำ…
หล่อนกลืนน้ำลายลงคอ พยายามทำใจให้สงบ เดินไปที่ข้างเตียงเตา แล้วยื่นแก้วนมในมือให้
“รีบนอนนมสิ นอนเสร็จก็รีบๆ กินนะ”
ลู่เจิ้นผิง: “…”
ลู่หมิงหยาง/ลู่หมิงเลี่ยง/ลู่หมิงฟาง: “…”
แม่/หล่อนกำลังพูดอะไรของหล่อนน่ะ???
เสิ่นเมิ่งรู้ตัวอย่างรวดเร็ว หล่อนยืนตัวแข็งทื่อ เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการเลยว่าประโยคเมื่อกี้หลุดออกมาจากปากของหล่อนเอง หล่อนถลึงตาใส่ลู่เจิ้นผิงด้วยความเขินอาย แค่นเสียงหึ แล้วก็หันหลังเดินออกไป
พวกลู่หมิงหยางและเด็กๆ รีบก้มหน้าทำการบ้านต่อไป เมื่อกี้แม่พูดผิด ปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่ม พวกเขาไม่เห็น ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ในห้องนี้ก็มีแต่ลู่หมิงข่ายที่กำลังกอดผ้าห่มค่อยๆ ดูดนมอย่างสบายใจเท่านั้นแหละที่ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอะไรเลย
ลู่เจิ้นผิงอุ้มลูกชายแล้วก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะ “ฮ่าๆๆ” ดังลั่นขึ้นไปอีก จะว่ายังไงดีล่ะ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้สึกพอใจกับท่าทีของเสิ่นเมิ่งเมื่อกี้เอามากๆ เลยล่ะ
เสิ่นเมิ่งเพิ่งจะก้าวพ้นประตูห้องออกมา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของลู่เจิ้นผิงดังตามมาติดๆ หล่อนโกรธจนกระทืบเท้า แล้วก็หมุนตัวแวบเข้าไปในมิติ
“อ๊ายยย เสิ่นเมิ่ง เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย ผู้ชายคนเดียวเองนะ กล้ามท้องแค่ไม่กี่มัดเองนะ พวกผู้ชายหล่อๆ ในวิดีโอ เธอเห็นมาน้อยหรือไงกัน ทำไมถึงยอมให้ผู้ชายแก่ๆ มาโชว์เนื้อโชว์หนังแค่นิดเดียว ก็ดึงดูดสายตาเธอไปได้ ทำให้เธอต้องสับสนวุ่นวายใจ แถมยังทำให้เธอต้องมาปล่อยไก่ต่อหน้าเด็กๆ อีก ผู้หญิงเอ๊ย ตื่นเถอะ ก็แค่เสน่ห์ชายเท่านั้นเอง”
เสิ่นเมิ่งเดินวนไปวนมาในลานกว้างของมิติอยู่สองรอบ สองมือยกขึ้นมาอยู่ในระดับอก ทำท่าเหมือนกำลังรวบรวมลมปราณ แล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ
“ทำใจให้สงบ ทำใจให้สงบ เสิ่นเมิ่ง เธอเก่งที่สุดอยู่แล้ว!”
หลังจากล้างสมองตัวเองเสร็จ หล่อนก็ตบที่หน้าอกของตัวเองเบาๆ รู้สึกว่าหัวใจที่เต้นรัวแรง ค่อยๆ สงบลงมาบ้างแล้ว หล่อนกำลังจะออกจากมิติ แต่แล้วก็ถอยกลับเข้ามาอีก
“จะว่ายังไงดีล่ะ ถึงจะเห็นแบบเบลอๆ แต่นี่มันของจริงตัวเป็นๆ เลยนะ เขายังส่งยิ้มให้เธอด้วยนะเสิ่นเมิ่ง ท่าทางเหมือนพร้อมจะให้เธอเด็ดดมได้ตลอดเวลา มันไม่เหมือนกับพวกในวิดีโอเลยนะ เพราะคนนี้ทั้งมองเห็นแล้วก็จับต้องได้ หรือว่าเธอจะ… ลิ้มลองดูดีล่ะ!”
“ไม่ได้ๆ ต้องอดทนไว้ อดทนไว้ก่อนเถอะเพื่อความสงบสุข ถ้าขืนเดินหน้าต่อไปมีหวังได้ขาดสติแน่ๆ เอาล่ะ ลงมือทำเลยดีกว่า”
สุดท้ายเสิ่นเมิ่งก็เกลี้ยกล่อมตัวเองไม่สำเร็จ หล่อนวิ่งไปที่ห้องน้ำ อาบน้ำแช่ฟองสบู่กลิ่นหอมกรุ่นอย่างสบายใจ แล้วก็เป่าผมให้แห้งหมาดๆ เสื้อลายดอกไม้ตัวเล็กๆ ก็ปลดกระดุมคอออกสามเม็ด เผยให้เห็นเนินอกวับๆ แวมๆ แล้วก็เดินออกจากมิติ พอเข้ามาในห้องก็พบว่าพวกลู่หมิงหยางกลับไปที่ห้องของตัวเองกันหมดแล้ว ส่วนหมิงฟางกับหมิงเลี่ยงก็ซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ดูเหมือนใกล้จะหลับเต็มทีแล้ว
ผู้ชายที่เพิ่งจะถอดเสื้อโชว์กล้ามเมื่อกี้ ตอนนี้กลับสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยนั่งพิงตู้อยู่บนเตียงเตา พอเห็นหล่อนเดินเข้ามา ปากหมาๆ ของเขาก็โพล่งออกมาประโยคหนึ่งว่า “ไปเข้าห้องน้ำนานจังเลยนะ?”
0 Comments