ตอนที่ 100 เธอหมายความว่ายังไง

ลู่ซิงชางเองก็ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่ ในใจเขาคิดมาตลอดว่า ถึงหวงเมาชุนจะไร้เหตุผล หรือทำตัวงี่เง่าแค่ไหน มันก็คงเป็นเพราะหล่อนเพิ่งจะคลอดลูกนั่นแหละ ดังนั้นเวลาที่หล่อนด่าทอพ่อแม่หรือน้องสาวของเขา เขาก็มักจะคอยบอกให้คนในครอบครัวอดทนอดกลั้น ถึงแม้หล่อนจะไม่พอใจพี่สะใภ้หรือพี่ชาย แล้วก็ทำตัวไม่ค่อยดีกับเด็กๆ เขาก็พยายามจะช่วยไกล่เกลี่ยอยู่เสมอ ก็แค่อยากจะให้หล่อนใช้ชีวิตครอบครัวอย่างสงบสุขก็เท่านั้น

แต่ช่วงนี้หล่อนทำตัวเกินไปจริงๆ นะ ไม่เพียงแต่จะแอบขโมยคูปองฝ้ายที่แม่เก็บไว้ให้น้องสาวแล้วไม่ยอมรับผิดเท่านั้น แต่ยังเอาเรื่องไปปูดให้ครอบครัวบ้านฝ่ายชายของน้องสาวฟังอีก แถมยังไปบอกเขาว่าแม่เข้าไปขโมยของในห้องหล่อนอีก บ้านไหนเขาจะยอมแต่งลูกสาวที่บ้านแม่มือไวใจเร็วแบบนี้เข้าบ้านล่ะ ที่สำคัญคือหล่อนยังไปพูดใส่ร้ายเซียงเซียงให้เขาฟังอีกตั้งเยอะแยะ บ้านแม่มีแต่เรื่องวุ่นวายแบบนี้ ใครจะอยากมาร่วมหอลงโรงด้วยล่ะ

วันนี้ว่าที่น้องเขยบุกมาถอนหมั้นถึงที่ แถมยังพูดจาถากถางไปตั้งเยอะ ทำเอาเซียงเซียงช็อกจนทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่ แต่หล่อนกลับมายืนพูดจาถากถางซ้ำเติมอยู่นั่นแหละ

ปกตเขาก็พยายามอดทนอดกลั้นมาตลอด ก็เพราะคิดว่ากว่าจะแต่งงานกันได้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ตอนนี้ก็มีลูกด้วยกันแล้ว ถ้าใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุขได้ เขาก็อยากจะอยู่กันไปแบบนี้แหละ แต่ไม่คิดเลยว่า วันนี้หล่อนจะทำตัวร้ายกาจขนาดนี้

“เธอตบฉันเหรอ?”

หวงเมาชุนมองดูดวงตาที่เริ่มจะแดงก่ำของลู่ซิงชาง ก็เริ่มจะรู้ตัวแล้ว แต่เพราะวางอำนาจในบ้านแม่สามีมาจนชิน ก็เลยไม่อยากจะยอมก้มหัวให้ ยังคงยืนกรานเถียงคอเป็นเอ็นต่อไป

“ฉันตบเธอแล้วมันจะทำไมฮะ ไอ้ขี้แพ้เอ๊ย ฉันมันโชคร้ายเองแหละที่ต้องมาแต่งงานกับเธอ ครอบครัวก็มีแต่พวกยากจนค่นแค้น พี่สาวเธออ่ะนะ ตอนยังไม่แต่งงานก็เอาแต่บ่นว่าจะซื้อนู่นซื้อนี่ให้ แต่พอแต่งงานแล้วก็ไม่เห็นจะโผล่หัวมาเลย แล้วก็พ่อแม่เธออีก ของที่ให้มานั่นมันของอะไรกัน เธอไม่เคยไปสืบดูบ้างหรือไง ว่าเดี๋ยวนี้การแต่งเมียเขามีธรรมเนียมยังไงกันบ้าง ถุย!”

“หวงเมาชุน บ้านฉันน่ะจนก็จริง แต่ตอนที่แม่เธอเรียกสินสอดมา มีอะไรบ้างที่พ่อแม่ฉันหามาให้ไม่ได้ แล้วก็พี่สาวฉัน หล่อนจะไม่อยากมาได้ยังไง ก็บ้านแม่สามีหล่อนมีเรื่อง หล่อนถึงมาไม่ได้ หล่อนเองก็ช็อตเงินอยู่ จะให้หล่อนเอาเงินมาช่วยฉันได้ยังไงล่ะ สองปีมานี้หล่อนก็ไม่ได้ทยอยซื้อของมาใช้คืนให้เธอหรอกเหรอ? พ่อแม่ฉันยอมอดทนกับเธอสารพัด ก็เพื่อฉันแล้วก็เพื่อลูก ในบ้าน เธอจะดุด่าทุบตีฉันยังไง ฉันเคยตอบโต้เธอสักครั้งไหม แต่สิ่งที่เธอไม่ควรทำที่สุดเลยก็คือ การที่เธอมาทำแบบนี้กับพ่อแม่ แล้วก็น้องสาวฉัน รวมไปถึงพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ในวันนี้ พวกเขาเป็นหนี้อะไรเธอเหรอ? เธอมีสิทธิ์อะไรไปรังแกพวกเขา?”

จริงๆ แล้วเวลาอยู่กันสองคน ลู่ซิงชางก็มักจะถูกหวงเมาชุนดุด่าและรังเกียจอยู่บ่อยๆ เขาเป็นคนซื่อๆ คิดว่าแต่งงานกันแล้ว ก็อยากจะใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุข พวกเขาเคยตกลงกันไว้แล้วว่า การดุด่าทุบตีก็ให้มันเป็นเรื่องในห้องนอน ห้ามทำร้ายกันต่อหน้าคนอื่น

เวลาทำงานเขาก็ขยันขันแข็งตั้งใจหาแต้มแรงงาน ถือว่าเป็นแรงงานชั้นยอดคนหนึ่งในหมู่บ้านลู่เลยทีเดียว แต่ถึงกระนั้น หวงเมาชุนก็ยังไม่รู้จักพอ

“เธอหาว่าฉันรังแกพวกเขาเหรอ ไม่ใช่ว่าพวกเธอทั้งครอบครัวร่วมหัวกันรังแกฉันหรอกเหรอ? วันๆ ก็เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งใส่ฉัน ฉันสมควรต้องมาคอยดูสีหน้าพวกเธอด้วยเหรอ? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉัน หวงเมาชุน ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ หรอกนะ ถ้าเธออยากจะกตัญญูต่อพ่อแม่ แล้วก็อยากจะไปสนิทสนมกับพี่น้องของเธอล่ะก็ ไม่มีทางหรอก วันนี้เธอเลือกมาเลยนะ ว่าจะเลือกฉันกับลูก หรือจะเลือกคนในครอบครัวใจดำพวกนี้”

“เธอหมายความว่ายังไง?”

หวงเมาชุนยิ้มอย่างได้ใจ หันไปพูดกับลู่ซิงชางว่า “ก็หมายความว่าจะหย่าไงล่ะ ถ้าเธอไม่อยากหย่า ก็ต้องแยกบ้าน แล้วก็ยกบ้านนี้ให้พวกฉันอยู่ ให้พวกนั้นย้ายออกไปให้หมด”

ไม่ว่าจะเป็นจูจวี๋อิงหรือคุณลุงไกว่ ต่างก็ไม่สนใจเรื่องของพวกเขาสองคนอีกต่อไปแล้ว ปล่อยให้พวกเขาโวยวายกันไป เมื่อก่อนตอนที่สองคนนี้ทะเลาะกัน ครอบครัวของคุณลุงไกว่ก็คิดว่าเป็นเพราะลู่ซิงชางทำตัวไม่ดี ถึงได้ทำให้สะใภ้ใหม่โกรธเอา แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า หวงเมาชุนคนนี้ก็คือสุนัขจิ้งจอกที่เลี้ยงไม่เชื่อง โดยเฉพาะหลังจากที่คลอดลูกแล้ว หล่อนก็ยิ่งวางอำนาจมากขึ้นไปอีก

ทุกครั้งที่อยากได้อะไร ถ้าคุณลุงไกว่กับจูจวี๋อิงหามาให้ไม่ได้ หล่อนก็จะด่าทออย่างสาดเสียเทเสีย ครั้งที่รุนแรงที่สุด หล่อนด่าคุณลุงไกว่ว่าครอบครัวแบบนี้ไม่สมควรจะมีทายาท สมควรที่จะต้องไร้ทายาทสืบสกุลไปเลยด้วยซ้ำ

หัวหน้ากัวยืนแอบฟังอยู่ข้างนอกอยู่นาน ในใจก็รู้สึกสงสารคุณลุงไกว่กับป้าจวี๋อิงจับใจ

เซียงเซียงเก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง พอได้ยินคำพูดของพี่สะใภ้รอง หัวใจก็หล่นวูบ หล่อนเองก็เกลียดชังพี่สะใภ้รองคนนี้เข้าไส้ ถึงขั้นไม่อยากจะเห็นหน้าไปตลอดชีวิตเลยด้วยซ้ำ แต่หลานชายของหล่อนไม่รู้เรื่องด้วยนี่นา แกยังเด็กขนาดนี้ จะให้ขาดแม่ไปได้ยังไงล่ะ!

แยกบ้าน ก็แยกบ้านไปเลยสิ จะได้ไม่ต้องมาทนอยู่ด้วยกันแบบไม่มีความสุขแบบนี้

เสิ่นเมิ่งจัดของให้เข้าที่ พักผ่อนอยู่ในห้องครู่หนึ่ง แล้วก็เดินออกจากบ้าน ลู่เจิ้นผิงกับลู่หมิงข่ายยังคงทำงานอยู่ในที่ดินส่วนตัว ตอนที่หล่อนไปถึง ก็เห็นเจ้าตัวเล็กกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่หัวคันนา เอาไม้เขี่ยไส้เดือนเล่น ปากก็พึมพำอะไรก็ไม่รู้

ตอนที่ลู่เจิ้นผิงทำงาน เขาถอดเสื้อคลุมออก เหลือแค่เสื้อกล้ามตัวเดียว ยกจอบขึ้นสูง แต่ถึงอย่างนั้น เหงื่อก็ยังแตกพลั่กเต็มหน้าผาก

เขาปลูกทั้งต้นแอปเปิ้ล ลูกแพร์ ลูกท้อ แอปริคอต และก็ลูกพลับ อย่างละสองสามต้น ส่วนที่เหลือก็ปลูกพวกผักฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว ริมๆ แปลงก็ยังปลูกกุยช่ายไว้ตั้งสองแปลง สงสัยคงจะไปขอยืมต้นกล้ามาจากคนอื่นแน่ๆ

ตอนที่เขาหันไปมองหมิงข่าย ก็เห็นเสิ่นเมิ่งถือตะกร้าเดินเข้ามาพอดี ทั้งสองคนสบตากันแล้วก็ส่งยิ้มให้กัน

“เหนื่อยไหมคะ ฉันเอาน้ำมาให้ด้วย ดื่มน้ำก่อนแล้วค่อยทำต่อนะจ๊ะ!”

“ไม่เหนื่อยหรอก งานแค่นี้ทำครึ่งเช้าก็เสร็จแล้วล่ะ”

ถึงแม้เขาจะพูดแบบนั้น แต่ก็ยังก้มหน้าลงเล็กน้อย เสิ่นเมิ่งเข้าใจความหมายของเขาทันที หล่อนดึงผ้าขนหนูที่คล้องคอเขาอยู่ ออกมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้เขา

ทางฝั่งของลู่หมิงข่ายที่เอาแต่เขี่ยไส้เดือนเล่นอยู่นาน พอเห็นแม่เดินมาแต่ไม่ยอมทักทายตัวเอง ก็เบ้ปาก วิ่งเตาะแตะด้วยขาสั้นๆ เข้าไปโผกอดเสิ่นเมิ่งเอาไว้

“แม่ลำเอียง ไม่ยอมสนใจเด็กดีเลย เด็กดีก็เหนื่อยเหมือนกัน อยากกินน้ำจังเลย”

เสิ่นเมิ่งมองดูใบหน้าเล็กๆ ของเขา ในใจก็อ่อนยวบ ใครจะไปทนปฏิเสธเด็กน้อยน่ารักที่กำลังออดอ้อนแบบนี้ได้ล่ะ!

“โอ๋ๆๆ เด็กดีของแม่ทำงานเหนื่อยแล้ว รีบมากินน้ำเร็วเข้า พักสักหน่อยดีไหมจ๊ะ”

“เด็กดีเหนื่อยมากเลยฮะ”

เสิ่นเมิ่งรินน้ำให้เขานิดหน่อย เขาก็ประคองชามน้ำขึ้นดื่ม ดื่มเสร็จก็ยังเดาะลิ้นใส่เสิ่นเมิ่งแล้วพูดว่า “น้ำที่แม่รินให้อร่อยจังเลยฮะ!”

“ไอ้เด็กแสบ ปากหวานจริงๆ เลยนะ เอาล่ะ ตรงนี้แดดเปรี้ยงเลย พวกเธอสองคนกลับไปก่อนเถอะ งานของฉันเหลืออีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วล่ะ”

“ตกลงจ้ะ หม้อดินนี้วางไว้ตรงนี้นะ ตอนกลับก็อย่าลืมหยิบไปด้วยล่ะ เสี่ยวข่ายกลับบ้านกับฉันนะจ๊ะ เที่ยงนี้ฉันทำกับข้าวเอง รีบกลับมานะจ๊ะ!”

“ตกลง”

ตอนที่เสิ่นเมิ่งกลับมาทำกับข้าวที่บ้าน หล่อนถึงเริ่มจะรู้สึกเหมือนได้ใช้ชีวิตคู่ผัวตัวเมียจริงๆ หล่อนหยิบขนมเปี๊ยะวอลนัทให้หมิงข่ายชิ้นหนึ่ง แล้วให้เขานั่งเล่นอยู่ที่หน้าประตูครัว

เด็กน้อยว่านอนสอนง่ายมาก กินขนมเปี๊ยะวอลนัทเสร็จ ก็ยังช่วยเสิ่นเมิ่งเติมฟืนเข้าเตาไฟอีก นานๆ ทีก็จะขอให้แม่เอ่ยปากชมบ้าง ท่าทางน่ารักน่าชังสุดๆ

เสิ่นเมิ่งตัดสินใจว่าวันนี้จะลงมือทำอาหารบ้านๆ เอง จะไม่เอาอาหารจากในมิติออกมาหลอกตาคนอื่นแล้ว

ที่บ้านมีถั่วฝักยาวแก่กับใบงาที่เถียนกุ้ยฮวากับเฉินจินหลิงให้มา หล่อนก็เลยเอามาแช่น้ำไว้ เตรียมจะทำซุปถั่วฝักยาว แล้วก็ทำเกี๊ยวไส้ใบงากินด้วยกัน หอมอร่อยอย่าบอกใครเลยล่ะ