ตอนที่ 579 ความอบอุ่นยามอิงแอบ
แปลโดย เนสยังเมื่อมองเห็นเมืองสีแดงเข้มปรากฏอยู่ในสายตา เผยเชียนก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกเช่นนี้ดูเหมือนจะไม่เคยเกิดขึ้นเลย ไม่ว่าจะตอนอยู่ลกเอี๋ยงหรือเซียงหยาง…
ริมถนน กาคู ม้าเอี๋ยน และคนอื่นๆ มายืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว เมื่อพบหน้ากันก็มีการทักทายปราศรัยกันยกใหญ่ เผยเชียนยังได้แนะนำให้ชีซี จ่าวจือ ไทสูหมิง ที่มาจากเกงจิ๋ว และกาคู ม้าเอี๋ยน โตหงวน และคนอื่นๆ ในเป๊งจิ๋วได้รู้จักมักคุ้นกัน
ชาวหัวเซี่ย ไม่ว่าจะยุคโบราณหรือยุคปัจจุบัน เมื่อพบปะสังสรรค์ ก็ต้องกิน เมื่อจากลา ก็ต้องกิน เมื่อดีใจ ก็กิน เมื่อเศร้าโศก ก็กิน ของที่บินได้บนฟ้า ว่ายน้ำได้ในน้ำ ความแตกต่างมีเพียงสองอย่าง คือ กินได้ กับ กินไม่ได้…
ดังนั้น งานเลี้ยงต้อนรับย่อมขาดไม่ได้
เมื่องานเลี้ยงดำเนินไปได้ประมาณครึ่งทาง เผยเชียนก็มองดูกาคู สลับกับมองชีซี ก่อนจะใช้ข้ออ้างว่าเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางและดื่มสุราไม่ค่อยเก่ง ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน ปล่อยให้กาคู ชีซี และคนอื่นๆ อยู่สังสรรค์กันต่อ ส่วนตนเองก็หลบไปที่เรือนหลัง
ช่วยไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเมาจริงๆ หรอก แต่ในเมื่อตนเองนั่งหัวโต๊ะอยู่ตรงนั้น ลูกน้องย่อมไม่กล้าปลดปล่อยเต็มที่ คงจะเกร็งกันอยู่บ้าง ดังนั้นตนเองก็ควรจะฉลาดหน่อย รู้จักหลีกทางให้
แต่การกระทำนี้ของเผยเชียน ยังมีความหมายแฝงอีกนัยหนึ่ง
ตอนนี้ลูกน้องแบ่งออกเป็นสองกลุ่มอย่างชัดเจน คือกลุ่มเป๊งจิ๋วและกลุ่มเกงจิ๋ว แม้กลุ่มเกงจิ๋วจะมีจำนวนน้อยกว่า แต่ก็มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขามากกว่า ดังนั้นการรักษาสมดุลระหว่างทั้งสองกลุ่ม ไม่ใช่แค่เขาที่ต้องควบคุมดูแล แต่ยังต้องให้กาคูและชีซีสื่อสารและประสานงานซึ่งกันและกันด้วย
อย่างไรเสียวงสังคมของบัณฑิต การปะทะกันทางความคิดและคารมเช่นนี้ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การที่เขาหลบออกมา ก็เท่ากับเป็นการเปิดพื้นที่ให้กาคูและชีซี อย่างน้อยก็ให้สองคนที่ฉลาดหลักแหลมนี้ได้หยั่งเชิงกันและกันก่อน เหมือนกับตอนที่อยู่เขาลู่ซาน ที่เขาเคยบีบให้บังทองจนมุม แล้วบังทองก็นำวิธีเดียวกันไปใช้กับชีซี…
เผยเชียนเดินเข้ามาในเรือนหลัง ก็เห็นฮองเย่ว์อิงนั่งตัวตรงอยู่กลางห้องโถงด้านหลัง ใบหน้าเล็กๆ ตึงเครียด ไม่ยิ้มแย้ม ดูมีท่าทีน่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย
ในยุคราชวงศ์ฮั่น สถานะของภรรยาและสามีแทบจะไม่ต่างกันมากนัก โดยพื้นฐานแล้ว หากสามีไม่อยู่ ภรรยาเอกก็สามารถเป็นตัวแทนสามีในการจัดการเรื่องราวต่างๆ ในครอบครัวได้ในระดับหนึ่ง หรือแม้กระทั่งมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายอนุภรรยาได้
ฮองเย่ว์อิงความจริงแล้วมีนิสัยร่าเริง แต่เพื่อรักษาความน่าเกรงขามของการเป็นแม่บ้าน จึงต้องปั้นหน้าขรึม พอหันมาเห็นเผยเชียน รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าทันที แต่พอหันไปเห็นสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้าง ก็รีบหุบยิ้มกลับไปตีหน้าขรึมอีกครั้ง…
เผยเชียนโบกมือไล่สาวใช้เหล่านั้นออกไปให้หมด แล้วมองไปที่เด็กรับใช้ที่ชื่อม่อโต่ว ที่ทำท่าอ้อยอิ่งเห็นได้ชัดว่าไม่อยากออกไป…
ม่อโต่วแอบชำเลืองมองเผยเชียนแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองฮองเย่ว์อิงอย่างรวดเร็ว สมองทำงานอย่างหนัก แต่สองเท้ากลับค่อยๆ ขยับอย่างเชื่องช้า
ฮองเย่ว์อิงยิ้มคิกคัก ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เผยเชียนจนใจ จึงต้องบอกม่อโต่วว่า “ม่อโต่ว ห้องหับในเรือนหลังจัดเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือยัง? เจ้าไม่ไปดูหน่อยหรือ?”
“อ้อ… ก็ได้เจ้าค่ะ…” ม่อโต่วทำความเคารพ แล้วเดินไปทางเรือนหลังเพื่อตรวจดูการจัดเตรียมห้องพักของสาวใช้
ดวงตากลมโตของฮองเย่ว์อิงโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว พลางกล่าวว่า “เป็นอะไรไป งานเลี้ยงข้างหน้าเลิกแล้วหรือ?”
“ยังหรอก ข้าอยู่ที่นั่นมันไม่ค่อยสะดวกน่ะ…” เผยเชียนกล่าวเรียบๆ แล้วทรุดตัวลงนั่งข้างฮองเย่ว์อิง “…เริ่มชินบ้างหรือยัง?”
“…” ฮองเย่ว์อิงก้มหน้าลง ผ่านไปพักใหญ่จึงกล่าว “…เดี๋ยวก็ชินเองแหละ…”
เผยเชียนลูบผมสีน้ำตาลแดงอันนุ่มสลวยของฮองเย่ว์อิง สัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุน ยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าหมายถึงสภาพแวดล้อมที่นี่น่ะ… สาวใช้พวกนั้นแต่เดิมเป็นคนของตระกูลอุยแห่งฮอตั๋ง พอเจ้ามาถึง ก็ค่อยๆ หาข้ออ้างไล่พวกนางออกไปให้หมดเสีย…”
ฮองเย่ว์อิงเงยหน้าขึ้นมาทันที มองเผยเชียนด้วยความสงสัย
เผยเชียนพยักหน้า เป็นการยืนยันว่าเขาไม่ได้พูดผิด “ก่อนหน้านี้มีเรื่องขัดแย้งเล็กน้อยกับตระกูลอุยแห่งฮอตั๋ง… จากนั้นตระกูลอุยก็ชดเชยข้าวของเครื่องใช้และคนรับใช้เหล่านี้มาให้ หากข้าไม่รับไว้ ตระกูลอุยก็จะคิดว่าข้าไม่ยอมรับเงื่อนไข ในใจก็คงจะหวาดระแวง ดังนั้นจึงรับไว้ชั่วคราว พอเจ้ามาถึง ก็ช่วยจัดการเรื่องนี้แทนข้าที… หากคิดว่าการไล่ตะเพิดออกไปเลยจะดูเกินไป ก็หาทหารหรือนายกองในกองทัพมาแต่งงานด้วย แล้วมอบสินสอดให้เล็กน้อย แบบนี้น่าจะใช้ได้…”
ฮองเย่ว์อิงถามอย่างระมัดระวังว่า “แล้ว… ท่านไม่เก็บไว้สักสองคนหรือ?”
เผยเชียนหัวเราะลั่น กล่าวว่า “ข้ายังไม่เคยแตะต้องพวกนางเลย จะเก็บไว้ทำไม?” จากนั้นก็ลดเสียงลง กล่าวเสริมว่า “…ยิ่งไปกว่านั้น ในหมู่พวกนางอาจจะมีสายลับของตระกูลอุยปะปนมาด้วย… อย่างไรก็จำไว้ อย่าให้พวกนางแต่งงานกับช่างฝีมือของเราเด็ดขาด…”
ฮองเย่ว์อิงพยักหน้าหงึกหงักอย่างยินดีปรีดา จากนั้นก็กล่าวอย่างปวดใจว่า “ท่านพี่… อยู่ที่นี่ท่านต้องใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวันเลยหรือ? ต้องคอยวางแผนระแวดระวังคนโน้นคนนี้ ช่างเหนื่อยเหลือเกิน…”
เผยเชียนทอดถอนใจเบาๆ แหงนหน้าขึ้น สายตาทะลุผ่านห้องโถง ข้ามผ่านกำแพง ทอดตัวออกไปสู่ขอบฟ้าอันไกลโพ้น
ยิ่งอยู่ในตำแหน่งสูง ก็ยิ่งต้องใช้ความคิด
ลองคิดดูสิ ตำราที่เขาอ่านในช่วงปีสองปีนี้ มากกว่าที่เขาอ่านมาทั้งชีวิตในชาติก่อนเสียอีก!
บทกวีราชวงศ์ถังราชวงศ์ซ่งในชาติก่อนเขาจำไม่ได้สักบทแล้ว แต่ตอนนี้กลับท่องจำคัมภีร์ ‘จั่วซื่อชุนชิว’ และ ‘ลิ่วเทา’ สองเล่มหนาเตอะได้ขึ้นใจ หากตอนนั้นเขาขยันและทุ่มเทได้สักครึ่งหนึ่งของตอนนี้ บางที…
ใครจะรู้ล่ะ?
เผยเชียนมั่นใจเพียงอย่างเดียวว่า หากตอนนี้เขาไม่ใช้ความคิด ก็คงถูกคนอื่นปั่นหัวจนตายไปแล้วแน่ๆ
ฮันฮก ข้าหลวงแคว้นกิจิ๋ว ก็ถือเป็นลูกหลานตระกูลขุนนาง เป็นบัณฑิตผู้มีชื่อเสียงแห่งอิ่งชวน และยังได้เป็นผู้นำแคว้น ยิ่งใหญ่ขนาดไหน แต่ตอนนี้กลับถูกอ้วนเสี้ยวปั่นหัวจนหัวหมุนไม่ใช่หรือ?
หากไม่อยากตายเร็ว ก็ต้องหมั่นใช้ความคิด
ฮองเย่ว์อิงแหงนหน้ามองสีหน้าของเผยเชียน กะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ เอนกายพิงไหล่ ซบศีรษะลงบนบ่าของเขา แล้วใช้สองมือโอบกอดท่อนแขนของเขาไว้แน่น
ดวงอาทิตย์ยามเย็นค่อยๆ ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง
ฝูงนกนางแอ่นบินโฉบเฉี่ยวไปมาบนท้องฟ้า บินวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโผบินจากไปไกล
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยมา จากท้องทุ่งสู่ยอดกำแพงเมือง จากแม่น้ำสู่ขุนเขา พัดพารวงข้าวที่สุกปลั่งให้โอนเอน และพัดพายอดไม้ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองให้สั่นไหว
บนผืนดินสีเหลืองแห่งเป๊งจิ๋ว ริมฝั่งแม่น้ำเฝิน ภายในเมืองสีแดงเข้ม ณ ที่ทำการเมืองผิงหยางที่ได้รับการบูรณะใหม่ สามีภรรยาหนุ่มสาวคู่นี้นั่งเคียงคู่กันอย่างเงียบสงบ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใด เพียงแค่อิงแอบแนบชิดกัน ราวกับว่าไออุ่นจากกายของอีกฝ่าย คือความอบอุ่นเดียวที่แสนสบายที่สุดในโลกใบนี้…
0 Comments