ตอนที่ 567 รูปแบบความคิดที่ก้าวข้ามขีดจำกัด
แปลโดย เนสยังเผยเชียนนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ใช้ท่อนไม้ขีดเขียนบนพื้นดินทีละอย่าง ราวกับเศรษฐีบ้านนอกที่กำลังคำนวณว่าในบ้านยังมีเสบียงเหลืออยู่อีกเท่าไหร่
ขั้นตอนแรก เทคโนโลยีการทำเหมืองไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นต้องขุดบ่อลึก การขุดตามผิวดินยังทำได้ค่อนข้างง่าย เริ่มจากแร่เหล็ก การบดให้ละเอียดไม่มีปัญหา กังหันน้ำบดแร่มีมาตั้งนานแล้ว
ขั้นตอนที่สอง ต่อมาคือการผสมผงปูนขาว เรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหา ปริมาณมากน้อยค่อยปรับเปลี่ยนตามสภาพของน้ำเหล็กที่หลอมออกมา
ขั้นตอนที่สาม การกำจัดคาร์บอนจากเหล็กหล่อให้เป็นแท่งเหล็กกล้าแบบหยาบ เรื่องนี้มีเทคโนโลยีการตีเหล็ก มีเครื่องเป่าลมพลังน้ำ แม้จะหลอมนานไปก็ยังมีเทคโนโลยีเหล็กกล้าผสม สำหรับในขั้นตอนปัจจุบันถือว่าเพียงพอแล้ว
ขั้นตอนที่สี่ การตีเหล็ก เพื่อขจัดสิ่งเจือปนต่างๆ ออกไปอีกขั้น เพิ่มความแข็งแรงและยืดหยุ่นของเหล็กกล้า จากนั้นนำแท่งเหล็กกล้ามาปรับแต่งเป็นอุปกรณ์ที่ต้องการ กล่าวคือ ปัญหาใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นในขั้นตอนนี้ แรงงานส่วนใหญ่สูญเสียไปกับที่นี่…
นำเครื่องตีเหล็กพลังน้ำเข้ามาช่วย!
ก่อนอื่นต้องแยกการใช้แรงงานคนที่ต้องใช้ในการตีแบบหยาบออกมาก่อน ส่วนการตีแบบละเอียด ค่อยดูความคืบหน้าในภายหลัง ยุคราชวงศ์ฮั่นมีระหัดวิดน้ำ มีเครื่องเป่าลมพลังน้ำ ความจริงแล้วอุปกรณ์เหล่านี้มีหลักการทำงานคล้ายกัน เพียงแต่ยังไม่มีใครนำมาประยุกต์ใช้ในอุตสาหกรรมตีเหล็กเท่านั้น ดังนั้นเพียงแค่ปรับปรุงเล็กน้อย ปัญหาก็ไม่น่าจะใหญ่มากนัก
แต่กระบวนการรีดลวดนี้สิ…
จัดการยากจริงๆ ไม่มีวี่แววของความสำเร็จเลย
ฮองเย่ว์อิงหิ้วกล่องใส่อาหารเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ นั่งยองๆ เป็นเพื่อนเผยเชียนอยู่ด้านข้าง ตากลมโตเบิกโพลงมองดูรอยขีดเขียนบนพื้นของเผยเชียน
“ท่านพี่ ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ?” ฮองเย่ว์อิงนั่งยองๆ อยู่ข้างเผยเชียน ใช้ศอกเท้าเข่า ประคองคาง ถามเสียงเบา
เผยเชียนขมวดคิ้ว กล่าวว่า “การรีดลวด หรือการดึงลวด…”
ฮองเย่ว์อิงกะพริบตา พึมพำทวนคำพูดนั้น ก่อนจะกล่าวว่า “รีดลวด ลวดอะไรหรือเจ้าคะ?”
“ลวดเหล็ก จะทำอย่างไรให้ง่ายขึ้นกว่านี้นะ?” เผยเชียนวาดรูปแม่พิมพ์สองสามแบบลงบนพื้นดิน แต่ก็พบว่าแม่พิมพ์เหล่านี้ดูเหมือนจะต้องการเทคโนโลยีที่สูงกว่านี้จึงจะสามารถทำได้ ดังนั้นจึงรู้สึกสับสน ราวกับเดินเข้าไปในทางตัน
หากต้องการรีดลวด ก็ต้องมีเครื่องมือ และเครื่องมือนี้ก็ต้องการเทคโนโลยีระดับสูงมารองรับ การจะพัฒนาเทคโนโลยีพื้นฐานเหล่านี้รวมถึงเครื่องกลึง ก็กลับต้องการวัสดุที่ล้ำสมัยยิ่งขึ้น นี่มันคือวังวนอันไม่รู้จบ ไม่มีวันหลุดพ้นไปได้
ฮองเย่ว์อิงไม่เข้าใจว่าเผยเชียนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความตั้งใจที่จะช่วยเหลือเผยเชียน นางเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งตึงตังออกไป
เผยเชียนไม่ได้สนใจการเคลื่อนไหวของฮองเย่ว์อิงเลย ตอนนี้สิ่งที่เขากังวลคือ จะเพิ่มประสิทธิภาพให้กับเครื่องจักรกลแบบง่ายๆ ในยุคราชวงศ์ฮั่นได้อย่างไร และเทคโนโลยีรวมถึงวิธีการหลายอย่างในยุคหลังที่เขารู้ ก็ยังไม่สามารถทำได้ในยุคราชวงศ์ฮั่น นี่ต่างหากคือปัญหาที่ยุ่งยากที่สุด
รู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่กลับทำไม่ได้ เพราะเงื่อนไขไม่เพียงพอ มองเห็นผังเทคโนโลยีนั้น แต่กลับคลิกเปิดไม่ได้ ความอึดอัดใจเช่นนี้ ทำเอาเผยเชียนแทบจะเป็นบ้า
ฮองเย่ว์อิงวิ่งตึงตังกลับมาอีกครั้ง เบื้องหลังของนางมีช่างฝีมือวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินตามมา ในมือถือกล่องหวายขนาดใหญ่ เดินเข้ามาใกล้เผยเชียน
“นี่คือ…” เผยเชียนรู้สึกสงสัยเล็กน้อย
ฮองเย่ว์อิงยังหอบหายใจไม่ทันสุด ก็รีบเร่งให้ช่างฝีมือวัยกลางคนผู้นั้นสาธิตให้ดูทันที
ช่างฝีมือวัยกลางคนยิ้มอย่างซื่อๆ ทำความเคารพเผยเชียนก่อน จากนั้นก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง นั่งลงบนพื้น วางกล่องหวายไว้ข้างกาย แล้วเปิดออก หยิบค้อนเล็กๆ คีม และแผ่นเหล็กออกมาจากในนั้น แม้กระทั่งเตาไฟเล็กๆ หรืออะไรทำนองนั้น…
ช่างฝีมือวัยกลางคนก่อไฟในเตาอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบเบ้าหลอมเล็กๆ ไปวางบนเตา จากนั้นก็นำก้อนเงินเล็กๆ ไปเผาไฟ แม้จุดหลอมเหลวของเงินจะไม่สูงนัก แต่ก็ต้องเผาอยู่พักหนึ่ง โชคดีที่ก้อนเงินมีขนาดไม่ใหญ่ ภายใต้ความร้อนอย่างต่อเนื่อง ไม่นานมันก็เริ่มละลาย
ช่างฝีมือวัยกลางคนหยิบแผ่นเหล็กออกมาสองสามแผ่น บนแผ่นเหล็กดูเหมือนจะมีร่องอยู่บ้าง จากนั้นเขาก็เทเงินเหลวในเบ้าหลอมลงบนร่องเหล็กเหล่านั้น
เมื่อเงินเหลวออกห่างจากความร้อน ก็เย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นแท่งเงินเรียวยาวบนร่องเหล็ก…
“อืม…” เผยเชียนลูบเคราอ่อนๆ บนคาง เริ่มเข้าใจความตั้งใจของฮองเย่ว์อิงขึ้นมาบ้าง ในใจก็เริ่มคิดคำนวณ
ช่างฝีมือวัยกลางคนไม่ได้หยุดมือ หยิบค้อนเหล็กอันเล็กออกมา อาศัยช่วงที่เงินยังไม่เย็นสนิท ค่อยๆ ตีอย่างประณีตอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเพื่อให้แท่งเงินมีความสม่ำเสมอมากขึ้น จากนั้นเมื่อแท่งเงินเย็นลงในระดับหนึ่ง เขาก็หยิบออกมาหนึ่งแท่ง แล้วหยิบแผ่นเหล็กหนาๆ ที่มีรูเล็กๆ มากมายบนนั้นออกมา…
นี่คือ…
แผ่นรีดลวด!
ในหัวของเผยเชียนราวกับถูกอะไรบางอย่างเคาะเข้าอย่างจัง ใช่แล้ว แผ่นรีดลวด! แม่พิมพ์สำหรับการรีดลวดด้วยมือแบบดั้งเดิมที่สุดนี้ คือเครื่องมือสำคัญที่ช่วยให้ยุคราชวงศ์ฮั่นสามารถสร้างชุดหยกหุ้มทองคำออกมาได้!
มิฉะนั้น ลวดเงินลวดทองที่เล็กขนาดนั้น จะสามารถตีออกมาทีละเส้นได้อย่างไร?
เป็นไปตามคาด ช่างฝีมือวัยกลางคนตีแท่งเงินให้แหลมขึ้นเล็กน้อย แล้ววางลงบนแผ่นรีดลวด ใช้คีมเล็กๆ ค่อยๆ ดึงออกมา จากนั้นก็เปลี่ยนไปใช้รูที่เล็กกว่า ทำเช่นนี้สองสามครั้ง แท่งเงินเล็กๆ ก็กลายเป็นเส้นลวดเงินขดหนึ่ง…
เผยเชียนนั่งลงตรงหน้าช่างฝีมือวัยกลางคน หยิบลวดเงินเส้นเล็กๆ นั้นขึ้นมา…
ใช่แล้ว ทำไมตนเองถึงต้องคิดจะทำให้สำเร็จในขั้นตอนเดียวตลอดเลย?
แยกขั้นตอนการรีดลวดออกมา ก่อนอื่นใช้แม่พิมพ์ทำแท่งเหล็กเล็กๆ ออกมา อันนี้ไม่มีปัญหา จากนั้นก็ใช้แผ่นรีดลวด อาศัยการเคลื่อนที่ไปกลับของพลังน้ำ ค่อยๆ ดึงแท่งเหล็กให้กลายเป็นลวดเหล็ก เมื่อได้ขนาดเล็กระดับหนึ่งแล้ว ก็สามารถใช้เครื่องมือง่ายๆ อย่างรอกหรือลูกกลิ้ง เพื่อทำให้เล็กลงไปอีก…
แน่นอนว่าในขั้นตอนนี้ยังมีปัญหาบางอย่างซ่อนอยู่ อย่างเช่นเหล็กมีจุดหลอมเหลวสูงกว่าเงินและทอง อีกทั้งในตอนนี้ก็ยังไม่มีวัสดุใดที่มีจุดหลอมเหลวสูงกว่าหรือแข็งแกร่งกว่าเหล็กที่จะนำมาทำเป็นแผ่นรีดลวดได้ แต่นี่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ การให้ความร้อนและการระบายความร้อน ล้วนเป็นวิชาบังคับของช่างตีเหล็กอยู่แล้ว เรื่องให้ความร้อนไม่ต้องพูดถึง ถ่านหินสามารถให้ความร้อนได้อย่างเพียงพอ ส่วนการระบายความร้อน หากไม่มีทางเลือกจริงๆ ก็ใช้วิธีลดอุณหภูมิแบบคอมพิวเตอร์ในยุคหลังได้เลย ไม่ว่าจะเป็นการระบายความร้อนด้วยพัดลมหรือระบายความร้อนด้วยน้ำ ล้วนไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร
เรื่องมากมายก็เป็นเช่นนี้ เมื่อยังคิดไม่ออก ก็จะไม่รู้เลยว่าควรจะเริ่มลงมือจัดการอย่างไร แต่เมื่อมีช่องทางแล้ว ก็เพียงแค่มุ่งเน้นจัดการปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นรอบๆ ช่องทางนี้ ก็มีความหวังที่จะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้
ในที่สุดเผยเชียนก็หัวเราะออกมา เขาลุกขึ้นยืน ประสานมือแสดงความขอบคุณต่อช่างฝีมือวัยกลางคนผู้นั้น จากนั้นก็หันไปหาฮองเย่ว์อิงพลางกล่าวว่า “ขอบคุณเจ้าเช่นกัน…”
ฮองเย่ว์อิงรู้สึกดีใจและเขินอายเล็กน้อย นางบิดตัวไปมา จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหลุดปากร้องออกมา “อั๊ยหยา แย่แล้ว แบบนี้น้ำแกงก็เย็นหมดแล้วสิ…”
0 Comments