ตอนที่ 50 หนึ่งทวนทะลวงกลาง

คำกล่าวนั้นว่าอย่างไรนะ บุรุษทุกคนล้วนมีความฝันที่จะเป็นจอมยุทธ์?

ดั่งคำกล่าวที่ว่า พกกระบี่ท่องยุทธภพ สิบก้าวสังหารหนึ่งคน พันลี้มิหยุดยั้ง ท่องไปท่ามกลางมวลหมู่บุปผาโดยมิให้กลีบดอกไม้ร่วงหล่นติดกาย…

เผยเฉียนย่อมไม่เว้น ทว่าความฝันนี้กลับถูกลิโป้บดขยี้จนแหลกสลาย ตามความหมายของลิโป้ คือร่างกายของข้านี้อ่อนแอเกินกว่าจะฝึกฝนวรยุทธ์ได้เช่นนั้นหรือ?

เผยเฉียนหันไปมองเตียวเลี้ยวด้วยสายตาคาดหวัง แต่กลับเห็นเตียวเลี้ยวหันหน้าหนี ยกชามสุราขึ้นดื่มอย่างต่อเนื่อง ดื่มอยู่นานก็ไม่ยอมวางชามลง…

เข้าใจแล้ว

เผยเฉียนถอนหายใจด้วยความหมดอาลัยตายอยาก สรุปแล้วข้าเกิดมาเพื่อเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ไร้วาสนากับสนามรบสินะ… ความฝันที่จะควบม้านำทัพนับหมื่นไปบั่นคอแม่ทัพศัตรูของข้า…

เตียวเลี้ยวกล่าวปลอบใจเผยเฉียนว่า “จื่ออวิ๋นจงวางใจเถิด หากต้องออกรบจริงๆ ขุนนางฝ่ายบุ๋นล้วนมีทหารองครักษ์คอยคุ้มกัน คนนอกไม่อาจเข้าใกล้ได้โดยง่าย อีกอย่าง หากขุนนางฝ่ายบุ๋นต้องจับอาวุธลงสนามรบเอง แล้วจะมีพวกขุนพลอย่างพวกข้าไว้ทำไมกัน?”

ลิโป้พยักหน้าเห็นด้วย “文远 (เหวินหย่วน) กล่าวถูกต้องแล้ว จื่ออวิ๋น ร่างกายของเจ้าผอมบางเกินไป แต่วรยุทธ์ของข้านั้นเน้นความแข็งแกร่งและดุดัน หากเจ้าฝืนฝึกฝนย่อมเกิดอันตรายต่อร่างกาย และจะทำให้อายุสั้นลงโดยเปล่าประโยชน์ วางใจเถิด ด้วยบุญคุณที่จื่ออวิ๋นช่วยชี้แนะให้ข้าได้พบกับทวนเล่มนี้ หากมีผู้ใดกล้ามารังแกเจ้า “

ลิโป้คว้าทวนฟางเทียนฮว่าจี่ขึ้นมา ส่งเสียงฮึดฮัดสองครา “ก็ต้องดูว่าทวนฟางเทียนฮว่าจี่ของข้าจะยอมหรือไม่!”

เผยเฉียนหรี่ตาลง แอบคิดในใจว่า ช่างมันเถอะ ตอนนี้ท่านลิโป้ ลิฟ่งเซียน กำลังรุ่งโรจน์ก็จริง แต่ในภายภาคหน้าแค่จะเอาตัวรอดท่านก็ยังลำบาก แล้วจะมาคุ้มครองข้าได้อย่างไร… ถึงอย่างไรพึ่งพาตนเองย่อมมั่นคงที่สุด…

เตียวเลี้ยวมองดูเผยเฉียนที่ดูเหมือนอยากจะเรียนรู้วรยุทธ์จริงๆ จึงครุ่นคิดอย่างละเอียด เขาไม่อยากให้เผยเฉียนต้องผิดหวัง จึงกล่าวว่า “หากจื่ออวิ๋นอยากเรียนรู้วรยุทธ์จริงๆ ข้าพอจะสอนเพลงทวนให้เจ้าได้หนึ่งกระบวนท่า ไม่ทราบว่าจื่ออวิ๋นยินดีจะเรียนหรือไม่?”

ยังไม่ทันที่เผยเฉียนจะตอบ ลิโป้ก็ถลึงตาใส่เตียวเลี้ยวแล้วกล่าวว่า “文远 (เหวินหย่วน) เพลงทวนของเจ้าก็ค่อนไปทางแข็งกร้าว ระวังจะทำให้จื่ออวิ๋นบาดเจ็บได้!”

เผยเฉียนรีบกล่าวว่า “ไม่เป็นไรๆ ข้าอยากเรียน! อยากเรียน!” ไม่ว่าจะเป็นวิชาอันใด ถึงอย่างไรเตียวเลี้ยว เตียวเหวินหย่วนก็เป็นขุนพลระดับแนวหน้า วิชาที่เขานำมาสอนย่อมต้องไม่ธรรมดา เรียนไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย หากร่างกายรับไม่ไหวจริงๆ ค่อยหยุดฝึกก็ยังได้…

เตียวเลี้ยวกล่าวว่า “ข้ารู้ลิมิตดี ท่านตูถิงโหวคอยดูเถิด แล้วจะเข้าใจ” กล่าวจบ เขาก็ชวนลิโป้และเผยเฉียนไปที่ลานหลังบ้าน ส่วนตนเองเดินไปที่มุมกำแพงเพื่อหยิบหอกธรรมดามาสองเล่ม

เตียวเลี้ยวยื่นหอกเล่มหนึ่งให้เผยเฉียน พร้อมกับแสดงเป็นตัวอย่างและสอนวิธีการจับ การกำ การออกแรง และการใช้แรงจากเอวและขา เขาสอนอยู่หลายรอบก็พบว่าเผยเฉียนเรียนรู้ได้เร็วมาก จึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “จื่ออวิ๋นมีหัวไว หากวันหน้าได้พบเพลงทวนที่ผสานทั้งความแข็งกร้าวและอ่อนโยน ก็อาจจะลองฝึกดูได้”

กล่าวจบ เตียวเลี้ยวก็เดินไปที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งในลาน หันไปกล่าวกับลิโป้ว่า “ท่านตูถิงโหว ขอยืมต้นไม้ต้นนี้สักครู่เถิด”

ลิโป้โบกมือเป็นเชิงอนุญาต

เตียวเลี้ยวยืนตั้งหลัก ส่งสัญญาณให้เผยเฉียนคอยดูให้ดี ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และแทงหอกออกไปตรงๆ ราวกับสายฟ้าแลบ หอกยาวแทงทะลุต้นไม้จนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่!

เตียวเลี้ยวเดินไปยืนข้างๆ ต้นไม้ที่มีรูโหว่นั้น กวักมือเรียกให้เผยเฉียนเข้ามาใกล้ แล้วชี้ไปที่รูโหว่พร้อมกับถามว่า “จื่ออวิ๋น หากเปรียบต้นไม้นี้เป็นคน เจ้าคิดว่ารูโหว่นี้จะอยู่ตรงส่วนใดของร่างกาย?”

เผยเฉียนมองดูรูบนต้นไม้ สลับกับมองเตียวเลี้ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อกะระยะ ก่อนจะตอบว่า “ตรงกลางหน้าอก?”

เตียวเลี้ยวพยักหน้า กล่าวว่า “กระบวนท่านี้มีชื่อว่า ‘หนึ่งทวนจงผิง’ (จงผิง – ระดับกลาง) เป็นพื้นฐานของเพลงทวนทั้งปวง หากจื่ออวิ๋นอยากฝึกเพลงทวน ก็จงเริ่มจากกระบวนท่านี้เถิด”

เผยเฉียนเดาะลิ้น “ต้องฝึกจนแทงทะลุต้นไม้ได้เหมือนท่านเลยหรือ?”

เตียวเลี้ยวหัวเราะร่า ส่ายหน้า แล้วแทงหอกเข้าใส่ต้นไม้อีกครั้ง ครานี้ปลายหอกจมลึกเข้าไปเพียงครึ่งเดียว เขาดึงหอกออกแล้วกล่าวว่า “หากเผชิญหน้ากับคนทั่วไป จื่ออวิ๋นเพียงฝึกให้ได้ระดับนี้ก็เพียงพอแล้ว แต่หากพบยอดฝีมือ…”

เตียวเลี้ยวละคำพูดไว้เพียงเท่านั้น แต่เผยเฉียนก็เข้าใจความหมาย หากเจอยอดฝีมือ ต่อให้ฝึกกระบวนท่าเดียวนี้ได้เก่งกาจเพียงใดก็คงไร้ประโยชน์…

ลิโป้เห็นว่าเตียวเลี้ยวสอนเพียงกระบวนท่าพื้นฐานที่สุดอย่าง ‘หนึ่งทวนจงผิง’ ก็คลายความกังวลใจ เดินเข้ามากล่าวว่า “จื่ออวิ๋นอย่าได้ดูแคลนกระบวนท่านี้ เพลงทวนนั้นพลิกแพลงได้นับพันนับหมื่นกระบวนท่า แต่ส่วนใหญ่ก็ล้วนดัดแปลงมาจากท่านี้ ในอดีตเมื่อข้าเริ่มฝึกเพลงพลอง ก็เริ่มจากท่าจงผิงเช่นกัน”

เตียวเลี้ยวให้เผยเฉียนลองแทงหอกดูสองสามครั้ง จากนั้นก็จับมือสอนวิธีตั้งท่า การออกแรง และแม้กระทั่งให้เผยเฉียนวางมือลงบนบ่าและเอวของตน เพื่อให้สัมผัสถึงการทำงานประสานกันของกล้ามเนื้อส่วนต่างๆ…

ลิโป้ก็คอยชี้แนะอยู่ข้างๆ จนกระทั่งเผยเฉียนสามารถจดจำเคล็ดลับการออกแรงของ ‘หนึ่งทวนจงผิง’ ได้อย่างขึ้นใจ

เผยเฉียนจำไม่ได้ว่าตนเองแทงหอกออกไปกี่ครั้ง รู้เพียงว่าเมื่อฝึกจนลิโป้และเตียวเลี้ยวเห็นว่าพอใช้ได้ ร่างกายทุกส่วนของเขาก็ปวดร้าวไปหมด…

ลิโป้มองดูเผยเฉียนที่เดินกะเผลกๆ แยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด จึงเดินตามไปพลางหัวเราะพลาง “น้องชายยังอยากเรียนวรยุทธ์อยู่อีกหรือไม่? หรือจะกลับไปเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นดี?”

แม้เผยเฉียนจะปวดร้าวไปทั้งตัว แต่ก็ยังกัดฟันฝืนพูดว่า “อยากเรียน!” ล้อเล่นน่า นี่มันเรื่องความเป็นความตายเชียวนะ หลังจากนี้ไปอีกหลายสิบปี แผ่นดินนี้จะเต็มไปด้วยสงคราม วันดีคืนดีข้าอาจจะต้องอยู่ตามลำพัง ถึงตอนนั้นหากไม่เรียนวรยุทธ์ จะรอให้ดาบฟันลงมาที่คอก่อนแล้วค่อยเรียนหรืออย่างไร?

ลิโป้หัวเราะลั่น เอื้อมมือคว้าตัวเผยเฉียนขึ้นพาดบ่า แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องด้านใน พลางหันไปกล่าวกับเตียวเลี้ยวว่า “文远 (เหวินหย่วน) มาช่วยข้าหน่อยเถิด มิฉะนั้นครานี้จื่ออวิ๋นกลับไป คงลุกจากเตียงไม่ได้ไปอีกสามวันแน่”

เตียวเลี้ยวพยักหน้าเดินตามไป พลางกล่าวกับเผยเฉียนที่ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนว่า “จื่ออวิ๋น เจ้าช่างโชคดีนัก นี่คือของวิเศษของท่านตูถิงโหวเลยนะ…”

เดี๋ยวก่อน นี่กำลังจะพาข้าไปไหน? เตียวเลี้ยว เตียวเหวินหย่วน อธิบายให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้ ทำไมมันฟังดูทะแม่งๆ พิกล…

________________________________________

ในขณะที่เผยเฉียนกำลังปวดร้าวไปทั้งตัว ตั๋งโต๊ะกลับกำลังเสวยสุขไปทั่วทุกอณูขุมขน…

เมื่อวานนี้ ก่อนการถอดถอนฮ่องเต้ ซือถูอ้องอุ้นได้มาเยือนด้วยตนเอง สนทนากันเพียงไม่กี่คำก็พูดเป็นนัยว่าจะขอเป็นผู้ปฏิบัติตามคำสั่งของเขา และหลังจากนั้นก็ส่งคนนำของมีค่าและสตรีชาวเจียงหนานสิบนางมามอบให้…

ดังนั้นในวันนี้ ตั๋งโต๊ะจึงกล้าประกาศถอดถอนฮ่องเต้อย่างไม่เกรงกลัวว่าจะถูกคัดค้าน แม้ว่าจะมีโลติดยืนกรานต่อต้าน แต่ก็เป็นเพียงคนเดียว ไม่อาจต้านทานกระแสหลักได้

ฮ่า! นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าตั๋งโต๊ะคืออัครมหาเสนาบดีผู้มีอำนาจล้นฟ้า อยู่ใต้คนเพียงคนเดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น!