ตอนที่ 265 การจากไป

“ผู้บัญชาการกัวนำทัพออกจากประตูเมืองทิศตะวันตกไปแล้วหรือ?!” เจิ้งหยิวเบิกตากว้างมองทหารที่อยู่ตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ “มีเหตุผลอันใดกัน?”

“เรียนท่านนายด่าน ผู้บัญชาการกัวกล่าวว่า ได้รับคำสั่งทางทหารจากท่านจงหลางเจี้ยงกัวขอรับ”

เจิ้งหยิวพยักหน้า โบกมือไล่ทหารออกไป หลังจากนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยิ้มออกมาบางๆ “คำสั่งทางทหารของท่านจงหลางเจี้ยงกัวงั้นหรือ? หึหึ…”

เจิ้งหยิวลูบหนวดเครา ส่ายศีรษะไปมา ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก็ร้องเรียกเสียงดัง “เรียกตัวนายกองเฉินมาพบข้า”

การที่กัวผู่นำกองทัพออกไปในครั้งนี้ เขานำทหารม้าซีเหลียงไปแปดร้อยนาย พร้อมด้วยทหารหลักที่เคยประจำการอยู่ที่นี่อีกหกร้อยนาย นอกจากนี้ยังเรียกทหารสนับสนุนไปอีกสามร้อยนาย หากจะว่ากันตามตรง การใช้กำลังทหารขนาดนี้ไปโจมตีโจรโพกผ้าเหลืองเพียงหนึ่งถึงสองพันคน หากเป็นการเผชิญหน้ากันตรงๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาหินทับไข่…

ทว่า…

เจิ้งหยิวแค่นหัวเราะเย็นชา นั่งตัวตรงอยู่ในห้องโถง รอนายกองเฉินซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบป้องกันกำแพงเมืองทิศตะวันออก

เมฆก้อนหนึ่งลอยมาบดบังดวงอาทิตย์ ทำให้แสงที่สาดส่องเข้ามาในห้องโถงถูกบดบังไปด้วย ชั่วพริบตาเดียวห้องโถงก็มืดสลัวลง ราวกับถูกทาด้วยสีเทา

ไม่นานนัก นายกองเฉินก็มาถึง หลังจากทำความเคารพแล้ว เจิ้งหยิวก็เอ่ยถามเสียงต่ำ “ของที่เตรียมไว้… ครบถ้วนแล้วหรือไม่?”

นายกองเฉินประสานมือ ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเช่นกัน “เมื่อวันก่อนขนย้ายไปได้ครึ่งทาง บังเอิญผู้บัญชาการกัวมาตรวจตราพอดี จึงไม่สามารถขนเข้ามาในด่านได้ทั้งหมด…”

เจิ้งหยิวพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไร บัดนี้ผู้บัญชาการกัวไม่อยู่ในด่านแล้ว คืนนี้ให้เรียกคนมาเพิ่ม รีบขนเข้ามาให้หมด!”

“ขอรับ!” นายกองเฉินรับคำ ก่อนจะกล่าวต่อว่า “…ทว่าจำนวนของมันมีมากนัก ป้อมวั่งฉีไถคงไม่มีที่พอให้เก็บ ส่วนป้อมจีหมิงไถนั้น…”

บนป้อมจีหมิงไถมีกองทหารซีเหลียงประจำการอยู่หนึ่งหน่วย หากจะขนของจากป้อมวั่งฉีไถเข้ามาในด่าน ก็ต้องผ่านสายตาของทหารบนป้อมจีหมิงไถอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เจิ้งหยิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “เรื่องนี้ เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะจัดการเอง”

จากนั้น เจิ้งหยิวก็หยิบทองคำก้อนเล็กห้าก้อน และเหรียญห้าจูอีกสิบพวง ออกมาจากกล่องที่วางอยู่ข้างๆ ผลักไปตรงหน้านายกองเฉิน “คนบนป้อมวั่งฉีไถให้คนละหนึ่งร้อยอีแปะ ทว่า จงกำชับให้รูดซิปปากให้สนิท! ส่วนที่เหลือ เจ้าจงนำไปเลี้ยงรับรองนายกองหลี่เถิด…”

นายกองเฉินรับคำอย่างแข็งขัน เก็บเงินทองใส่ไว้ในอกเสื้อ แล้วขอตัวลาไป

เจิ้งหยิวลูบหนวดเครา ลอบถอนหายใจในใจ หากไม่ใช่เพราะด่านหานกู่กวนไม่มีสงครามมาเป็นเวลานาน ทำให้เสบียงและยุทโธปกรณ์ต่างๆ มีเพียงแค่ระดับต่ำสุดจนไม่เพียงพอต่อการใช้งาน เขาคงไม่ต้องสรรหาวิธีขนย้ายของเข้ามาให้เหนื่อยยากเช่นนี้

แต่ตอนนี้เมื่อผู้บัญชาการกัวไม่อยู่ในด่านแล้ว เขาก็สามารถขยับตัวทำอะไรได้สะดวกขึ้น สิ่งสำคัญที่สุดคือทหารซีเหลียงบางส่วน…

อ้อ ใช่แล้ว ยังมีทหารหลักและทหารสนับสนุนห้าหกสิบนายของเจ้าเด็กนั่นด้วย…

××××××××××××××

กัวผู่นั่งอยู่บนหลังม้า ร่างกายโยกเยกไปมาตามจังหวะการเดินของม้า เขากำลังคิดคำนวณ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกพอใจ หากวงล้อมของซินอันถูกทำลายด้วยน้ำมือของเขา ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็ต้องได้รับการเลื่อนขั้นอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเซียงกั๋วต่งจั๋วก็มักจะใจป้ำกับคนของตนเองเสมอ หากสามารถสังหารหัวหน้าโจรโพกผ้าเหลืองได้สักคนในสมรภูมิ ฮ่าๆๆ…

เมื่อคิดถึงจุดที่น่าภูมิใจ กัวผู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ บนหลังม้า จากนั้นก็ร้องตะโกนเสียงดัง “เหล่าลูกผู้ชายทั้งหลาย! เร่งความเร็วขึ้นอีกนิด มุ่งหน้าไปตั้งค่ายในระยะยี่สิบลี้ข้างหน้า! รอให้พรุ่งนี้ตีศัตรูแตกพ่าย ข้าจะแจกสุราชั้นดีให้สิบคนต่อหนึ่งไห พร้อมด้วยแกะหนึ่งตัว และให้กินข้าวไม่อั้น! อนุญาตให้พักผ่อนสามวัน!”

“โอ้โห!…” ทหารซีเหลียงต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี และพากันตบม้าเร่งความเร็วไปข้างหน้า

ทว่า กลับสร้างความลำบากให้แก่ทหารราบเดิมของด่านหานกู่กวน ที่ต้องเดินเท้าตามกองทหารม้ามาตั้งแต่ต้นวัน จนต้องกินฝุ่นไปไม่น้อย และบัดนี้ก็ยังต้องเร่งความเร็วขึ้นอีก แม้ข้อเสนอเรื่องสุราและเนื้อสัตว์จะน่าเย้ายวนใจ แต่ความเหนื่อยล้าทางร่างกายก็ไม่อาจลบล้างได้ ทำได้เพียงส่งเสียงตอบรับอย่างเบาบาง และกัดฟันก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป

เดิมทีการเดินทัพตามปกติ ที่มีทั้งทหารราบและทหารม้าปะปนกัน ความเร็วในการเดินทางจะไม่ใช่ต่างคนต่างเดิน แต่จะยึดความเร็วของกองกำลังที่ช้าที่สุดเป็นหลัก ซึ่งก็คือความเร็วของรถเสบียง แต่ในครั้งนี้เนื่องจากด่านหานกู่กวนอยู่ไม่ไกลจากซินอัน ต่อให้คิดตามความเร็วของรถเสบียง อย่างมากก็ใช้เวลาเพียงสามวัน กัวผู่จึงไม่ได้นำเสบียงไปมากนัก ตั้งใจว่าจะบุกทำลายวงล้อมซินอันแล้วเข้าไปกินเสบียงในเมืองแทน ขบวนเดินทางจึงเบาและรวดเร็วขึ้นมาก

แต่การจะบีบระยะเวลาเดินทางจากสามวันให้เหลือเพียงสองวัน ก็ย่อมต้องเร่งรีบเป็นธรรมดา และการทำเช่นนี้ก็จะทำให้ทหารและม้าศึกต้องสูญเสียพละกำลังมากขึ้น ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อการทำศึก

แต่กัวผู่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเขา พวกโจรโพกผ้าเหลืองก็คือกลุ่มคนที่ใช้ท่อนไม้และเคียวมาขู่คนอาศัยจำนวนที่มากกว่าเข้าว่า ขอเพียงแค่พุ่งทะลวงเข้าไปอย่างดุดัน พวกมันก็ต้องพังครืน และถ้าสามารถตัดหัวแม่ทัพและยึดธงมาได้ แปดเก้าส่วนก็คงจะแตกฮือหนีไปเหมือนมดแตกรัง…

ก็แค่เสียพละกำลังเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!

กัวผู่กำลังคำนวณว่าหลังจากรบชนะแล้ว จะต้องรีบส่งคนไปติดต่อกับพี่ชายของตนให้เร็วที่สุด…

×××××××××××

ในขณะนั้นเอง ณ เมืองซินอัน

นายอำเภอเมืองซินอันชะโงกหน้ามองข้ามกำแพงเมืองอย่างระมัดระวัง มองดูค่ายของโจรโพกผ้าเหลืองที่ล้อมเมืองอยู่ ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าแสดงความสับสนอย่างเห็นได้ชัด…

พวกมันไปแล้วจริงๆ หรือ?

ไม่ใช่ว่าแกล้งทำเป็นถอย เพื่อรอจังหวะที่ข้าเปิดประตูเมืองแล้วค่อยลอบโจมตีหรอกนะ?

แต่ถ้าพวกมันไปแล้วจริงๆ แล้วข้ายังชักช้าไม่ยอมเปิดประตูเมือง วันข้างหน้าคงถูกคนอื่นหัวเราะเยาะว่าขี้ขลาดตาขาวแน่ๆ…

ตอนนี้ควรจะทำอย่างไรดี?

นายอำเภอเมืองซินอันลังเลอยู่หลายตลบ สุดท้ายก็ตัดสินใจหย่อนคนลงไปตรวจสอบก่อน จึงสั่งให้ทหารนายหนึ่งนั่งในตะกร้า แล้วค่อยๆ หย่อนลงมาจากกำแพงเมือง…

สายตาของทุกคนบนกำแพงเมืองเมืองซินอัน ต่างก็จับจ้องไปที่ทหารนายนั้น ทหารนายนั้นค้อมหลัง เดินๆ หยุดๆ ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ค่ายของโจรโพกผ้าเหลือง…

ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ ทหารผู้โดดเดี่ยวไม่ถูกโจมตีใดๆ ความกล้าก็เริ่มมีมากขึ้น เขาวิ่งเหยาะๆ เข้าไปจนถึงใต้กำแพงค่าย แล้วค่อยๆ คลำหาทางไปที่ประตูค่าย…

จากนั้นก็เห็นทหารนายนั้นชะโงกหน้าเข้าไปมองในค่ายสองสามครั้ง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไป…

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างก็กลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ เบิกตากว้างมองตาม

ราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ทหารนายนั้นก็วิ่งโซซัดโซเซออกมา มือก็กวัดแกว่งไปมาอย่างลนลาน ปากก็ตะโกนอะไรบางอย่าง…

นายอำเภอเมืองซินอันตกใจสุดขีด ยึดกำแพงเมืองไว้แน่น หลุดปากร้องออกมาว่า “ติดกับดักแล้ว! เร็ว เร็วเข้า…” ยังไม่ทันจะได้พูดคำว่า ‘เร็ว’ ต่อ เสียงของวีรบุรุษผู้โดดเดี่ยวที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบก็ดังก้องมาแต่ไกล

“มะ… ไม่มีคนเลย… ว่างเปล่า… พวกมัน… พวกมันหนีไปหมดแล้ว…”

หา?

บนกำแพงเมืองส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี จากนั้นก็แพร่สะพัดเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตา ทั้งในและนอกเมืองซินอันต่างก็ครึกครื้นยินดีปรีดา…

นายอำเภอเมืองซินอันเห็นคนรอบข้างต่างก็มีสีหน้าเบิกบานใจ ดูเหมือนจะไม่มีใครได้ยินสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ เขาจึงกระแอมไอ ยืดหลังตรง เอามือไพล่หลัง กระแอม “อืม” สองครั้ง แล้วกล่าวว่า “พวกโจรถูกพวกเราตีถอยไปแล้ว! รีบส่งคนไปรายงานข่าว! เปิดประตูเมือง!”