บทที่ 70 ‘เกมจับคู่ดูตัว’

“ติ๊ด”

เสียงสัญญาณเตือนแหลมปรี๊ดดังก้องขึ้น เจิ้งเจี๋ยมองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกมึนงง

ความรู้สึกที่ได้เข้าร่วมเกมของโถงระเบียงเป็นครั้งแรกทำให้เขาประหลาดใจมาก ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังอยู่ในห้องโถงแท้ๆ แต่วินาทีต่อมากลับมาโผล่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเลย

ที่นี่ดูเหมือนห้องพักธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง ค่อนข้างกว้างขวาง และจากเฟอร์นิเจอร์และการตกแต่งโดยรวมแล้ว ก็ให้ความรู้สึกที่สบายและอบอุ่นดี

ในห้องมีโซนพักผ่อนที่มีโซฟากับโต๊ะน้ำชา บนผนังมีหน้าจอขนาดใหญ่ และยังมีพื้นที่ว่างๆ ถูกจัดไว้เป็นสัดส่วน

พื้นที่ว่างตรงนี้ดูคล้ายๆ กับเวทีจำลอง ด้านล่างมีบันได ส่วนด้านบนก็มีไฟสปอตไลต์ติดอยู่ แต่ตอนนี้ยังไม่เปิด

ข้างๆ เวทีมีปุ่มกดที่เห็นได้ชัดเจนอยู่ปุ่มหนึ่ง ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร

ที่มุมห้องมีเครื่องจักรอยู่สองเครื่อง เครื่องแรกหน้าตาคล้ายๆ กับตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติในชุมชน ส่วนอีกเครื่องมีขนาดเล็กกว่าหน่อย แต่ก็มีหน้าจอสัมผัสเหมือนกัน

ทั้งห้องมีประตูอยู่แค่สองบาน บานหนึ่งเป็นประตูห้องน้ำ

ส่วนอีกบานดูเหมือนจะเป็นประตูทางออก แต่พอเจิ้งเจี๋ยลองบิดลูกบิดดู ก็พบว่ามันล็อคอยู่

ข้างๆ ประตูบานนี้ก็มีหน้าจอเล็กๆ ติดอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลอะไรแสดงขึ้นมา

“คนอื่นล่ะ?”

เจิ้งเจี๋ยรู้สึกตื่นตระหนก

ตอนแรกเขาคิดว่าผู้เล่นจากชุมชนเดียวกันจะได้อยู่ด้วยกันซะอีก ถ้าเป็นแบบนั้นเขาก็ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ทำตามที่กลุ่มตัดสินใจก็พอ

แถมยังมีทนายหลินที่เป็นผู้เล่นระดับเซียนคอยแบกอยู่แล้ว

แต่พอถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้ เขาก็เลยทำตัวไม่ถูก

ในตอนนั้นเอง บนหน้าจอขนาดใหญ่ก็ปรากฏข้อความขึ้นมา พร้อมกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้อารมณ์ที่เริ่มอธิบายกฎของเกม

[สวัสดี เจิ้งเจี๋ย ยินดีต้อนรับสู่ ‘เกมจับคู่ดูตัว’]

[เกมรอบนี้มีเวลาทั้งหมด 8 ชั่วโมง ห้ามใช้ความรุนแรงใดๆ ตลอดการแข่งขัน ตอนนี้เป็นช่วงแรก ใช้เวลา 4 ชั่วโมง]

[เนื่องจากเกมใช้เวลานาน ตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติด้านข้างจึงมีอาหาร เครื่องดื่ม และคูปองแลกเวลาวีซ่าขาย เชิญเลือกซื้อได้ตามสบาย]

[เกมรอบนี้มีผู้เล่นทั้งหมด 40 คน จาก 6 ชุมชน]

[โปรดทราบ: ในเกมรอบนี้ ผู้เล่นชายและผู้หญิงจะมีกฎการรับรางวัลที่แตกต่างกัน]

[เมื่อเกมจบลง ผู้เล่นชายจะได้รับเวลาวีซ่า 30,000 นาทีโดยไม่มีเงื่อนไข]

[ผู้เล่นหญิงจะถูกหักเวลาวีซ่าแบบสุ่มในระหว่างที่เล่นเกม (ไม่เกิน 5 นาที) และเมื่อเกมจบลง ก็จะไม่มีรางวัลเวลาวีซ่าให้]

[เมื่อเกมเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ทุกๆ 10 นาที คุณต้องเข้าไปในห้องพบปะด้านหน้า เพื่อทำการพบปะพูดคุยกับผู้เล่นคนอื่นเป็นเวลา 10 นาที]

[ทุกๆ ชั่วโมง คุณจะได้รับ ‘กดไลก์’ 1 ครั้ง และ ‘กดดิสไลก์’ 1 ครั้ง]

[ตลอดระยะเวลาเกม 8 ชั่วโมง คุณจะได้พบปะกันทั้งหมด 24 ครั้ง และจะได้รับ ‘กดไลก์’ สะสม 8 ครั้ง กับ ‘กดดิสไลก์’ สะสม 8 ครั้ง]

[ระบบจะสุ่มผู้เล่นจากชุมชนอื่นมาพบกับคุณ]

[หรือคุณจะใช้หน้าจอเล็กข้างประตู เพื่อเชิญผู้เล่นที่เคยเจอกันแล้วมาพบกันอีกครั้งก็ได้]

[หลังจากพบปะเสร็จ ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายสามารถ ‘กดไลก์’ หรือ ‘กดดิสไลก์’ ให้กัน เพื่อแสดงความรู้สึกได้]

[‘เครื่องตรวจสอบข้อมูล’ ข้างตู้จำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ สามารถใช้ตรวจสอบข้อมูลบางอย่างในเกมได้ สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติม โปรดดูที่หน้าอธิบายการใช้งานของเครื่อง]

[ข้อควรระวัง: ในการพบปะครั้งสุดท้ายของเกม จะมี ‘การตัดสินขั้นสุดท้าย’ ถ้าระหว่างการพบปะครั้งนั้นเป็นผู้ชายกับผู้หญิง และทั้งคู่กดไลก์ให้กันและกัน พอออกจากเกม ทั้งสองคนก็จะได้รับเวลาวีซ่าเพิ่มอีกคนละ 30,000 นาที]

[เมื่อเกมดำเนินไป จะมีการปลดล็อคกฎใหม่ๆ เพิ่มเติม]

[อีก 10 นาที การพบปะครั้งแรกกำลังจะเริ่มขึ้น ขอให้โชคดี!]

บนหน้าจอใหญ่ยังคงแสดงกฎค้างไว้ เพื่อให้ผู้เล่นจำได้ง่ายๆ

นอกจากนี้ ในตำแหน่งที่เห็นได้ชัดเจนภายในห้อง ก็ยังมีนาฬิกาจับเวลาพิเศษตั้งอยู่ ซึ่งจะแสดงเวลาเล่นเกมในปัจจุบัน และเวลานับถอยหลัง 10 นาทีของช่วงรอพัก

เจิ้งเจี๋ยอ่านกฎซ้ำไปซ้ำมาอย่างสับสน พลางเกาหัวแกรกๆ

“แปดชั่วโมง?? นานจังเลย

“ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเกมไหนที่ใช้เวลานานขนาดนี้มาก่อนเลยนะ

“แต่ดูจากกฎแล้ว ก็เหมือนจะง่ายๆ นี่นา?

“แค่ต้องไปเจอหน้าผู้เล่นคนอื่น แล้วก็กดไลก์ให้กันแค่นั้นเหรอ?

“เกมจบยังไงก็ได้เวลาวีซ่าตั้ง 3 หมื่นนาที แบบนี้มันง่ายไปไหมเนี่ย

“แถมถ้าหาผู้เล่นเพศตรงข้ามที่ยอมกดไลก์ให้กันได้ ก็จะได้เพิ่มอีก 3 หมื่นด้วย

“นี่มันของขวัญต้อนรับมือใหม่หรือเปล่าเนี่ย?”

เจิ้งเจี๋ยรู้สึกงุนงง เขาไม่เคยเล่นเกมของโถงระเบียงมาก่อน แต่ดูจากเกมที่ผ่านๆ มา เวลาวีซ่า 3 หมื่นนาที ก็ถือว่าเป็นรายได้ระดับกลางๆ ที่หาได้จากเกมแล้ว

ถ้าหามาได้โดยไม่ต้องเสี่ยงตาย ก็ถือว่าคุ้มสุดๆ ไปเลย

อย่างน้อยๆ ในเกมที่ปลอดภัยอย่าง ‘โป๊กเกอร์สีเลือด’ ก็ยังต้องโดนเจาะเลือดเลย

แน่นอนว่าเจิ้งเจี๋ยก็ไม่ได้ชะล่าใจไปซะทีเดียว เขายังคงพยายามคิดหาว่าเกมนี้มันมีหลุมพรางซ่อนอยู่ที่ไหน

คิดไปคิดมา หรือว่าอาจจะมีกฎอันตรายบางข้อที่ยังไม่ประกาศออกมานะ? เพราะเกมก็บอกไว้ว่า เมื่อเกมดำเนินไป จะมีการปลดล็อคกฎใหม่ๆ เพิ่มเติม

แต่มานั่งกังวลตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะก็เดาไม่ออกหรอกว่าจะอัปเดตกฎแบบไหน ทำได้แค่โฟกัสกับเรื่องตรงหน้าไปก่อน

ในระหว่างที่เจิ้งเจี๋ยกำลังคิด เวลารอพักก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

[ขอให้ผู้เล่นเข้าไปในห้องพบปะทันที หากเกินเวลา 1 นาที จะถูกลงโทษถึงตาย]

เจิ้งเจี๋ยรีบเปิดประตูไปยังห้องพบปะ ภาพตรงหน้าคือโถงทางเดินที่ความยาวไม่สั้นไม่ยาวนัก

เมื่อเดินไปสุดทางเดินและเปิดประตูเข้าไป ก็พบกับห้องรับแขกที่แคบกว่าห้องพักเดี่ยวก่อนหน้านี้เล็กน้อย ตรงกลางมีโต๊ะยาวกั้นห้องออกเป็นสองฝั่ง สำหรับผู้เล่นแต่ละคน

หลังจากนั่งลง ข้างหน้าผู้เล่นทั้งสองคนก็มีแผงควบคุมแบบเอียงที่ใช้งานได้สะดวก

ด้านบนสุดของแผงควบคุมมีปุ่มกดขนาดใหญ่ 3 ปุ่ม คือ [ฉันจ่าย], [แบ่งกันจ่าย] และ [คุณจ่าย] แต่ละปุ่มมีสีที่ต่างกัน ทำให้ผู้เล่นที่นั่งอยู่ตรงข้ามมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ส่วนด้านล่างสุดของแผงควบคุม ก็มีปุ่มเล็กๆ ที่ไม่ค่อยสะดุดตาอีก 4 ปุ่ม

ในจำนวนนี้ มี 2 ปุ่มที่ปลดล็อคแล้ว คือ [กดไลก์] และ [กดดิสไลก์]

นอกจากจะมีตัวหนังสือแล้ว ก็ยังมีรูปภาพที่ต่างกันด้วย คือรูปนิ้วโป้งชี้ขึ้นสีแดง กับรูปนิ้วโป้งชี้ลงสีดำ มองปุ๊บก็เข้าใจปั๊บ

ข้างๆ สองปุ่มนี้ ก็ยังมีอีกสองปุ่มที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน ซึ่งมีฝาครอบปิดไว้ ไม่สามารถเปิดได้

ปุ่มพวกนี้ไม่ใหญ่มาก แถมยังเรียงกันชิดๆ แค่มือเดียวก็ปิดได้มิดแล้ว แถมยังอยู่ในมุมอับสายตาของฝ่ายตรงข้ามพอดีด้วย

นอกจากนี้ บนโต๊ะก็ยังมีกฎของห้องพบปะเขียนไว้อย่างชัดเจน มีอยู่ไม่กี่ข้อ แต่เจิ้งเจี๋ยยังไม่ทันได้อ่านละเอียด ประตูฝั่งตรงข้ามก็ถูกเปิดออกซะก่อน

หญิงสาวหน้าตาน่ารัก ไว้ผมสั้นประบ่าเดินเข้ามา

“สวัสดีค่ะ!”

เธอทักทายเจิ้งเจี๋ยก่อน จากนั้นก็มองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง แล้วก็นั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

แม้ว่าเธอจะไม่ได้แต่งหน้าอะไรมาก แต่ผิวขาวเนียนของเธอเมื่อโดนแสงไฟอ่อนๆ ในห้องพบปะสาดส่อง ก็ทำให้เจิ้งเจี๋ยรู้สึกตาพร่ามัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ จนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

“สะ สวัสดีครับ!” เจิ้งเจี๋ยพูดจบ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดติดอ่างไปซะแล้ว

หญิงสาวยิ้ม: “ทำไมคุณดูซื่อๆ จังเลยคะ ไม่ต้องเกร็งนะ ดูจากกฎแล้ว เกมครั้งนี้ไม่น่าจะมีอันตรายอะไรมากหรอกค่ะ

“อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นนะคะ”

เจิ้งเจี๋ยยังไม่ทันได้ตอบกลับ เสียงระบบในห้องพบปะก็ดังขึ้น

[โปรดชำระค่าใช้ห้องพบปะก่อนหมดเวลาพบปะในรอบนี้: 200 นาทีเวลาวีซ่า]

[กดปุ่มบนแผงควบคุมเพื่อเลือกวิธีจ่ายเงิน]

[ถ้าทั้งสองฝ่ายเลือกตรงกัน ก็จะหักเงินตามวิธีที่เลือก]

[ถ้าทั้งสองฝ่ายเลือกไม่ตรงกัน หรือหมดเวลาแล้วยังมีคนไม่กดปุ่ม ทั้งคู่จะถูกบังคับหักเวลาวีซ่า 200 นาที]

เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้น ปุ่ม [ฉันจ่าย], [คุณจ่าย] และ [แบ่งกันจ่าย] เด้งขึ้นมา แถมยังมีไฟกะพริบเตือนให้ผู้เล่นรีบกด

ตรงกลางโต๊ะมีนาฬิกาจับเวลาเด้งขึ้นมา ซึ่งมีเวลานับถอยหลัง 10 นาที

ส่วนด้านหลังแผงควบคุมของทั้งสองคน ก็มีหน้าจอเล็กๆ ที่ทำหน้าที่เหมือนป้ายชื่อ แสดงชื่อและชุมชนของแต่ละคน

พอหญิงสาวเห็นคำว่า [ชุมชนที่ 17 – เจิ้งเจี๋ย] บนใบหน้าของเธอก็มีแววประหลาดใจปรากฏขึ้นเล็กน้อย

จากนั้น เธอก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อลู่ซินอี๋ จากชุมชนที่ 3 ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”