บทที่ 49 การตายที่ไม่ได้คาดคิด

หวังหย่งซินอึ้งไป จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าติงเหวินเฉียงที่อยู่ตรงหน้านี้ดูแปลกหน้าไป

ห้องขังหมายเลข 3 ยังคงเปิดอยู่

ต่อให้ไม่ยอมทุบนิ้วตัวเอง การเล่นเกมในห้องขังหมายเลข 3 หนึ่งครั้ง ก็แค่หักเวลาวีซ่า 18,000 นาทีเท่านั้น

ต่อให้โดนสองเท่า ก็แค่ 36,000 เท่านั้น

เวลาวีซ่าที่ติงเหวินเฉียงได้จากการให้รางวัลของผู้ชม ก็เพียงพอที่จะครอบคลุมตัวเลขนี้แล้ว

ต่อให้ไม่อยากรับการตัดสินเป็นครั้งที่สอง การยอมเสียเวลาวีซ่า 18,000 นาทีเพื่อแบ่งเบาภาระการตัดสินไปหนึ่งครั้ง ก็ไม่น่าจะเกินไปหน่อยหรือ?

ติงเหวินเฉียงแสดงสีหน้าโกรธเคือง จ้องมองหวังหย่งซิน: “ทำไมคุณถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้น?

“นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณคอยทำมาตลอดหรอกเหรอ?

“ในฐานะคนรวย คุณแค่ปล่อยเศษเงินร่วงหล่นจากง่ามนิ้ว ก็สามารถทำให้คนจนอิ่มท้องได้ตั้งเท่าไหร่?

“ไวน์แดงที่คุณเปิดแค่ขวดเดียว อาจจะเป็นค่าครองชีพหลายปีของพนักงานส่งอาหารก็ได้

“ถ้าคุณยอมจ่ายประกันสังคมให้พนักงานส่งอาหารเพิ่มคนละร้อยหยวน คนที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หลายๆ คนก็อาจจะได้รับการรักษา!

“ความช่วยเหลือที่น้อยนิดขนาดนี้ พวกคนรวยอย่างคุณเคยให้ไหมล่ะ?

“ทำไมถึงตาผม ผมถึงต้องมารับเคราะห์แทนพวกคุณด้วย!

“ผมคือพระราชา สถานะพระราชาของผม ผมก็ใช้ความสามารถแลกมา เป็นสิ่งที่ผมแลกมาด้วยการก้าวเดินทีละก้าว!

“ด้วยเหตุผลใดที่ผมจะต้องเข้าห้องขัง ไปรับการตัดสินเหมือนกับพวกคุณด้วย?

“เวลาวีซ่าหนึ่งหมื่นนาทีก็ดี หนึ่งร้อยนาทีก็ดี มันก็คือสิ่งที่ผมหามาด้วยตัวเอง ต่อให้จะหามาได้ง่ายแค่ไหนก็เถอะ ผมมีเหตุผลอะไรที่จะต้องยอมเสียมันไปเพื่อช่วยคนอื่นด้วย?

“ลองให้คุณมาเป็นพระราชาบ้างสิ คุณจะสามารถเสียสละตัวเองอย่างสูงส่งและยุติธรรม เพื่อรับการตัดสินแทนนักโทษคนอื่นๆ ได้ไหมล่ะ?

“ผมไม่เชื่อหรอก ถ้าคุณเป็นคนแบบนั้น คุณก็คงไม่ถูกโถงระเบียงลากเข้ามาในเกมนี้หรอก!”

หวังหย่งซินอ้าปากค้าง ชั่วขณะหนึ่งก็ถึงกับเถียงไม่ออก

เดิมทีเขากำลังจะตอบไปตามสัญชาตญาณว่า “ฉันทำได้สิ” แต่ประโยคสุดท้ายของติงเหวินเฉียงก็ทำให้เขาต้องกลืนคำพูดนั้นกลับลงคอไป

จริงด้วย ดูเหมือนเขาจะไม่มีสิทธิ์ไปสั่งให้ติงเหวินเฉียงต้องเสียสละอะไรเลย

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเวลาวีซ่า 18,000 นาทีก็ตามที

[ผู้ชมหมายเลข 1 ให้รางวัลเวลาวีซ่า 3,000 นาที แก่ติงเหวินเฉียง พร้อมข้อความแนบ: พูดได้ดี!]

[ผู้ชมหมายเลข 7 ให้รางวัลเวลาวีซ่า 2,000 นาที แก่ติงเหวินเฉียง พร้อมข้อความแนบ: เห็นด้วย]

ติงเหวินเฉียงราวกับได้ตัดสินใจอะไรบางอย่าง ในตอนนี้เหลือเพียงเขาคนเดียวที่เป็นอิสระ ส่วนนักโทษอีกสี่คนถูกขังอยู่ในห้องขังของแต่ละคนแล้ว

ติงเหวินเฉียงเดินไปที่ห้องขังหมายเลข 5 ของจางเผิง แล้วเปิดเกมการตัดสินอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย

…

หลินซือจือพิงพนักเก้าอี้ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

มาถึงขั้นนี้ เขาทำดีที่สุดแล้ว

คนออกแบบเกมนี้ถือว่าค่อนข้างมีความเมตตา ที่จงใจทิ้งทางรอดสำหรับทุกคนเอาไว้ในเกม และทางรอดนี้ก็ไม่ได้ทำยากเย็นอะไรนัก

แน่นอน อาจจะไม่ใช่เพราะคนออกแบบมีความเมตตา แต่เป็นเพราะความอคติของผู้รอดชีวิต: เกมที่ไม่มีทางรอดเลยย่อมไม่ผ่านการตรวจสอบของโถงระเบียง และยิ่งไม่มีทางได้รับเลือก

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ทางรอดนี้ก็มีอยู่จริง และหลินซือจือก็ได้ชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนแล้ว

ชีวิตของคนทั้งสี่นี้ ในท้ายที่สุดก็ขึ้นอยู่กับติงเหวินเฉียง

ในฐานะผู้ชม หลินซือจือไม่สามารถลงไปเล่นเกมเองได้ เขาจึงทำได้เพียงแค่นี้

ผู้ชมหมายเลข 1 ถือว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือยากจริงๆ

ถ้าหลินซือจือไม่ทำอะไรเลย ผู้ชมหมายเลข 1 ก็คงจะยุยงให้ติงเหวินเฉียงทำการตัดสินเกาจ้านขุยเป็นครั้งที่สามจนเกาจ้านขุยตายไปแล้ว

และหลังจากที่ฆ่าเกาจ้านขุยได้แล้ว ติงเหวินเฉียงก็จะยิ่งถลำลึกมากขึ้น

เมื่อถึงเวลานั้น ผู้ชมหมายเลข 1 ค่อยโยนความลับของจางเผิงออกมา และเพิ่มความรู้สึกผิดจากการที่ฆ่าเกาจ้านขุยเข้าไปด้วย เขาก็จะสามารถควบคุมติงเหวินเฉียงให้ฆ่าจางเผิงได้อย่างง่ายดาย

แล้วก็ค่อยๆ ผลักดันให้พระราชาฆ่านักโทษมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อกอบโกยผลประโยชน์ให้กับผู้ชมฝั่งพระราชาให้ได้มากที่สุด

แน่นอน หลินซือจือไม่รู้ว่าผู้ชมหมายเลข 1 มองเห็นข้อความซ่อนเร้นในวิดีโอเทปของจางเผิงหรือไม่ แต่จากพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของผู้ชมหมายเลข 1 เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่ฉลาดและอันตรายมาก การจะเสี่ยงปล่อยผ่านไปคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

หากปล่อยให้สถานการณ์เดินมาถึงจุดนั้น ฝั่งนักโทษก็ต้องแพ้อย่างแน่นอน

ข้อความลับของจางเผิงก็เหมือนกับเบี้ยตัวหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นฝั่งพระราชาหรือฝั่งนักโทษก็สามารถใช้ประโยชน์จากมันได้ เพียงแต่จังหวะในการนำออกมาใช้มันต่างกัน

หลินซือจือทำได้เพียงชิงลงมือแฉจางเผิงก่อน ด้านหนึ่งก็เพื่อทำลายจังหวะของผู้ชมหมายเลข 1 และอีกด้านหนึ่งก็เพื่อซื้อเวลา ในการเกลี้ยกล่อมติงเหวินเฉียงให้เข้าห้องขัง

ถ้าเป็นแบบนั้น ทั้งห้าคนก็สามารถรอดชีวิตได้

แต่น่าเสียดาย หลินซือจือไม่ใช่พระเจ้า และเขาก็ไม่สามารถควบคุมความคิดของติงเหวินเฉียงได้

[โปรดทำการลงคะแนนเสียงให้กับความยุติธรรมของการกระทำของพระราชา]

[ผลการลงคะแนนเสียงคือ ×√×√××√√××]

[คะแนนความยุติธรรมรอบสุดท้าย: -20]

[ขอขอบคุณสำหรับการประเมินของคุณ!]

คะแนนความยุติธรรมของผู้ชมยิ่งลดต่ำลงอีก

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า สำหรับผู้ชมที่รู้สึกจากใจจริงว่าจางเผิงเป็นคนเลวทราม การเริ่มต้นการตัดสินครั้งที่สองจึงถือเป็นเรื่องยุติธรรม

แต่ก็มีบางคนที่คิดว่า เมื่อพิจารณาจากระดับความอันตรายของเกมนี้ที่สูงกว่าเกมก่อนหน้านี้มาก การตัดสินจางเผิงเป็นครั้งที่สองในตอนนี้นั้นไม่ยุติธรรม ท้ายที่สุดแล้วบทลงโทษในเกมของไช่จื้อหยวนและหวังหย่งซินก็เบากว่า แต่กลับได้รับการตัดสินเพียงครั้งเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวติงเหวินเฉียงเองก็ไม่ได้เข้าไปในห้องขังด้วย

…

ในห้องขังหมายเลข 5 เสียงโอดครวญของจางเผิงยังคงดังขึ้นเป็นระยะๆ

ติงเหวินเฉียงหน้าตึงและเลือกที่จะไม่มองเขา

ไอ้หนุ่มผมเหลืองคนนี้ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ โดนตะปูแค่ไม่กี่ตัวแท้ๆ กลับร้องซะดังกว่าโดนเชือดหมูซะอีก

ผ่านไปพักหนึ่ง ในที่สุดเสียงร้องก็เงียบลง

ติงเหวินเฉียงหันไปมอง และต้องตกใจเมื่อพบว่าเกมการตัดสินยังไม่จบ

ปืนยิงตะปูยังคงทำเสียง “ปั้ก” “ปั้ก” ต่อไป ยิงตะปูทีละนัดใส่เป้าหมายหรือร่างของจางเผิง

แต่มีตะปูตัวหนึ่งที่ฝังเข้าที่กลางหน้าผากของจางเผิงพอดิบพอดี และไอ้หนุ่มผมเหลืองคนนี้ก็สิ้นใจไปแล้ว

สมองของติงเหวินเฉียงขาวโพลนไปชั่วขณะ

จางเผิงตายแล้ว

เขาไม่คิดเลยว่าจางเผิงจะตายง่ายดายขนาดนี้ เพราะเกมการตัดสินก่อนหน้านี้ทั้งหมด อย่างน้อยก็สามารถเล่นได้อย่างปลอดภัยถึงสองครั้ง

เกาจ้านขุยกลิ้งออกมาจากกลไกหญิงสาวพรหมจารีเหล็กเป็นครั้งที่สองในสภาพเลือดอาบไปทั้งตัว แต่ตอนนี้เขาก็ยังคงมีชีวิตอยู่

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า เกมในห้องขังหมายเลข 5 แตกต่างจากห้องขังอื่นๆ มันเป็นเกมที่ต้องพึ่งพาดวงอย่างมาก

ในทางทฤษฎีแล้ว เกมเหล่านี้เมื่อเล่นไปถึงครั้งที่สามถึงจะเป็นอันตรายต่อชีวิต

แต่ถ้ามีตะปูบังเอิญยิงโดนกลางหน้าผากพอดีล่ะก็ ความน่าจะเป็นและจำนวนครั้งก็ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป

[ผู้ชมหมายเลข 1 ให้รางวัลเวลาวีซ่า 4,000 นาที แก่ติงเหวินเฉียง พร้อมข้อความแนบ: สมควรตายแล้ว]

[ผู้ชมหมายเลข 7 ให้รางวัลเวลาวีซ่า 3,000 นาที แก่ติงเหวินเฉียง พร้อมข้อความแนบ: คุณไม่ผิดหรอก]

[ผู้ชมหมายเลข 2 ให้รางวัลเวลาวีซ่า 5,000 นาที แก่ติงเหวินเฉียง พร้อมข้อความแนบ: เขาดวงซวยเอง]

ติงเหวินเฉียงมองดูบันทึกบนหน้าจอ

[จำนวนครั้งของการตัดสินที่ทำสำเร็จ: 6/10]

เขารู้สึกแปลกๆ ในใจ การตายของจางเผิงดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะเทือนใจอะไรมากนัก กลับทำให้เขารู้สึกสงบลงเสียมากกว่า

“เหลืออีก 4 ครั้ง”

ติงเหวินเฉียงเดินอย่างเหม่อลอยมาที่ห้องขังหมายเลข 4 มองดูเกาจ้านขุยที่ยังคงนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น

ครู่ต่อมา เขาก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องขังหมายเลข 1 และห้องขังหมายเลข 2

ตอนนี้มีปัญหาที่เห็นได้ชัดอยู่ข้อหนึ่ง: ยังขาดการตัดสินอีก 4 ครั้ง หากให้เกาจ้านขุยเล่นเกมอีกครั้งก็มีโอกาสสูงมากที่เขาจะตาย หากเป็นแบบนั้นก็ยังเหลือการตัดสินอีก 3 ครั้ง

พูดอีกอย่างก็คือ ไม่ว่าจะยังไง ไช่จื้อหยวนและหวังหย่งซินก็ต้องเล่นเกมอีกอย่างน้อยคนละ 1 ครั้ง

“ขอโทษนะ”

ติงเหวินเฉียงกดเปิดเกมการตัดสินในห้องขังหมายเลข 1 และหมายเลข 2 ตามลำดับ

ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะเก็บปัญหาที่ยากที่สุดไว้ทีหลัง: ให้ไช่จื้อหยวนและหวังหย่งซินเล่นเกมครั้งที่สองให้เสร็จก่อน ส่วนการตัดสินสองครั้งสุดท้าย ค่อยมาเลือกอีกทีว่าจะเอาใครในสามคนนี้

ไช่จื้อหยวนและหวังหย่งซินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เตรียมตัวให้พร้อมอีกครั้ง