บทที่ 44 แขวนคอกับเสาไฟ

เมื่อเทียบกับสำนักงานที่ดูหรูหราของหวังหย่งซินแล้ว สถานที่ที่ปรากฏในภาพครั้งนี้กลับรกรุงรังราวกับเล้าหมู

เห็นได้ชัดว่ามันคือบ้านเช่าราคาถูกของจางเผิงนั่นเอง

แสงสลัวๆ เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างของห้องกึ่งใต้ดิน จางเผิงที่ย้อมผมสีเหลืองนอนเกาเท้าอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยขยะ ก่อนจะเอนตัวลงนอนอย่างเบื่อหน่ายอีกครั้ง

[ในฐานะของคนที่ไม่เอาถ่านและเป็นปลิงสังคม คุณมีแต่จะสร้างความเสียหายให้กับสังคมแห่งนี้ โดยไม่ได้ทำประโยชน์อะไรให้เลย]

[ลักทรัพย์ ปล้นจี้ ทะเลาะวิวาท ต่อให้ต้องเข้าออกคุกหลายครั้ง ก็ไม่เคยสำนึกผิด]

[คุณมีมือมีเท้า แต่กลับไม่ยอมหาเลี้ยงตัวเองด้วยลำแข้ง ซ้ำยังเยาะเย้ยคนที่ต้องดิ้นรนเพื่อชีวิตอีก]

[ความชั่วร้ายของคุณก็เหมือนกับผีเสื้อกระพือปีก ที่จะกลายเป็นหายนะที่ไม่ได้คาดคิดสำหรับผู้บริสุทธิ์]

[ครั้งนี้ คุณจะยังโชคดีรอดพ้นจากการตัดสินไปได้อีกไหม?]

เนื้อหาในวิดีโอเทปของจางเผิงนั้นสั้นกว่าเล็กน้อย ตามมาติดๆ บนหน้าจอขนาดใหญ่ก็ปรากฏแฟ้มประวัติขึ้นมา

[จางเผิง ชาย อายุ 26 ปี]

[อาชีพ: ว่างงาน]

[ไม่เอาถ่าน ทำตัวลอยชายไปวันๆ เคยทำความผิดทั้งลักทรัพย์ ปล้นจี้ ทะเลาะวิวาท และอีกหลายคดี สามารถรอดพ้นจากบทลงโทษทางกฎหมายมาได้หลายครั้งอย่างหวุดหวิด]

[ผลการตัดสิน: ไม่เคยถูกดำเนินคดี]

หวังหย่งซินเหลือบมองจางเผิงด้วยความเหยียดหยามเล็กน้อย ในสายตาของเขา หมอนี่มันก็แค่คนสารเลวคนหนึ่งเท่านั้น

หากจำเป็นต้องเลือกหนึ่งในสองคนนี้ หวังหย่งซินก็นึกเหตุผลที่ติงเหวินเฉียงจะเลือกตัวเองไม่ออกเลยจริงๆ

ส่วนจางเผิงเองก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย เขารีบอธิบาย: “พี่ติง ลุงติง! แฟ้มประวัตินี้เขียนผิดแล้วล่ะครับ ทำไมถึงเขียนเหมือนผมไม่เคยถูกจับเลยล่ะ!

“ลองคิดดูสิครับ มันเป็นไปไม่ได้หรอก ด้วยระบบรักษาความปลอดภัยของประเทศเรา ตำรวจเขาไม่ได้อยู่เฉยๆ ซะหน่อย!

“ผมต้องขอพูดให้ชัดเจนนะว่า ผมเคยปล้นแค่ครั้งเดียวจริงๆ! แค่ครั้งเดียว! แถมยังถูกจับได้อย่างรวดเร็ว แล้วก็ถูกตัดสินจำคุกสามปีด้วย

“ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็เป็นแค่พวกลักเล็กขโมยน้อย ไม่ได้มีเรื่องอะไรที่เลวร้ายจนเกินอภัยสักหน่อย!”

ติงเหวินเฉียงมองไปที่ห้องขังหมายเลข 2 แล้วก็หันไปมองห้องขังหมายเลข 3

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า เขาไม่อยากให้หวังหย่งซินหรือจางเผิงเข้าไปในห้องขังหมายเลข 3 เพราะคนสองคนนี้ไม่มีทางยอมทุบนิ้วตัวเองเพื่อให้คนอื่นเล่นเกมจบอย่างแน่นอน

ตามกฎของเกม เมื่อเข้าไปในห้องขังแล้ว จะไม่สามารถออกมาได้อีก และไม่สามารถเปลี่ยนห้องขังได้

การจับสองคนนั้นขังไว้ข้างในมันง่าย

แต่ถ้าพวกเขาเข้าไปแล้วไม่ทำอะไรเลย เอาแต่ให้หักเวลาวีซ่าของตัวเองแล้วทนไปเรื่อยๆ นั่นก็เป็นเรื่องที่ยุ่งยากจริงๆ

หวังหย่งซินได้เวลาวีซ่าจาก ‘โป๊กเกอร์สีเลือด’ มาอย่างน้อยก็ 200,000 นาที สามารถให้หักได้สบายๆ

ส่วนจางเผิง ติงเหวินเฉียงไม่แน่ใจว่าเขามีเวลาวีซ่าอยู่เท่าไหร่ แต่อายุยังน้อยขนาดนี้ เวลาวีซ่าเริ่มต้นก็น่าจะมีมากกว่าหนึ่งเดือน

หากพิจารณาจากมุมมองของทางออกที่ดีที่สุดของเกม คนที่ยอมทุบนิ้วตัวเองเท่านั้น ถึงจะเหมาะสมที่จะเข้าไปในห้องขังที่ 3 มากที่สุด

หรืออย่างน้อยก็ควรจะเป็นคนที่มีเวลาวีซ่าน้อยๆ

กฎของเกมเคยเน้นย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ในฐานะพระราชา ติงเหวินเฉียงจะต้องทำการตัดสินอย่างยุติธรรมที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่การถูกขังแล้วโดนหักเวลาวีซ่า การลงโทษแบบนี้ดูยังไงมันก็เบาเกินไป

ติงเหวินเฉียงมองไปที่จางเผิง

หากมองจากระดับความเลวร้าย จางเผิงย่อมเป็นคนที่สมควรได้รับการตัดสินมากกว่าอย่างแน่นอน

หวังหย่งซินไม่ใช่เจ้านายที่ดี แต่เขาก็ไม่เคยทำผิดกฎหมาย แน่นอน ยกเว้นกฎหมายแรงงานที่ถูกละเมิดกันทั่วบ้านทั่วเมืองนั่นล่ะนะ

แต่คนอย่างจางเผิง ที่ทั้งขี้เกียจและมีความเลวทรามครบถ้วน ดูจะเหมาะสมที่จะได้รับการตัดสินในเกมนี้มากกว่า

จางเผิงกลืนน้ำลาย สายตาของติงเหวินเฉียงทำให้เขารู้สึกกลัว เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ตอนนี้เขาจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

“ลุงติง! ผมมีเรื่องจะพูด ผมมีเรื่องจะพูด!

“ในเกมนี้ ทุกคนต่างก็เป็นคนบาป ยังจะต้องมาแบ่งชนชั้นกันอีกเหรอครับ?

“ข้อกำหนดของเกมก็คือให้คนบาปได้รับการตัดสินที่เหมาะสม เหมือนที่โปรแกรมเมอร์คนนั้นบอกเมื่อกี้ การตัดสินในเกมมันต้องมีความหมายแฝงที่สอดคล้องกับความผิดสิครับ?

“ผมเคยขโมยของ เคยปล้นจริงๆ แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเกมพวกนี้เลยนี่นา ถ้าจะฝืนโยงให้ได้ล่ะก็ มันก็น่าจะไปเกี่ยวข้องกันกับห้องขังหมายเลข 3 มากกว่านะ

“อีกอย่าง ความผิดที่ผมทำมันก็แค่พวกลักเล็กขโมยน้อย สำหรับสังคมโดยรวมแล้ว ความเสียหายแค่นี้มันจะไปนับเป็นอะไรได้?

“แต่เขาน่ะไม่เหมือนกันหรอกนะ!”

จางเผิงชี้ไปที่หวังหย่งซิน: “เขาไม่ได้ทำผิดกฎหมายก็จริง แต่มีคนกี่คนที่ต้องเหนื่อยล้าวิ่งวุ่นเพราะเขา มีคนกี่คนที่ต้องทำงานหนักจนตายเพราะเขา แล้วมีพนักงานส่งอาหาร พนักงานส่งพัสดุกี่คนที่ต้องประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เพราะเขา!

“พนักงานส่งอาหารพวกนั้นยอมฝ่าไฟแดงเพื่อส่งอาหารให้ทัน ท้ายที่สุดแล้ว ก็ไม่ใช่เพราะโดนเขารีดนาทาเร้นหรอกเหรอ!

“ใช่ ผมมันเป็นคนขี้เกียจ แต่ในสังคมตอนนี้ ขยันแล้วจะรวยได้งั้นเหรอ?

“ที่สังคมกลายเป็นแบบนี้ มันเป็นเพราะผมขี้เกียจ ชอบลักเล็กขโมยน้อย หรือเป็นเพราะพวกคนรวยที่ทำตัวสูงส่งพวกนี้กันแน่?”

หวังหย่งซินชะงักไป เห็นได้อย่างชัดเจนว่า เขาคิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะหันมาแว้งกัดตัวเองแบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้น การแว้งกัดในครั้งนี้ยังรุนแรงมาก แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการฟันเข้าที่จุดตายของเขาเลยทีเดียว

“นายพูดพล่อยๆ อะไรของนาย ต่อให้ฉันจะทำไม่ดีกับพนักงานของฉัน ทำไม่ดีกับพนักงานส่งอาหาร แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับนายด้วย! ถึงตาให้นักโทษปล้นทรัพย์อย่างนายมาตัดสินฉันทางศีลธรรมแล้วเหรอ?” หวังหย่งซินถึงกับพูดไม่ออก

จางเผิงพยักหน้า: “ใช่ นี่แหละคือจุดที่พวกคนรวยอย่างคุณ แตกต่างจากพวกหมาจรจัดอย่างพวกผม

“ความเก่งกาจของพวกคนรวยอย่างคุณก็คือ ไม่ว่าจะทำผิดอะไร ก็จะไม่มีวันยอมรับผิด!

“เพราะถ้าคุณไม่รับก็เท่ากับว่าไม่ผิด แต่ถ้าคุณรับมันก็จะเป็นความผิดของคุณทั้งหมดไง!

“อย่างน้อยผมก็ยังถูกลงโทษตามกฎหมาย แล้วคุณล่ะ? กฎหมายทำอะไรคุณไม่ได้เลยสักนิด!

“เกมในห้องขังห้องที่สองนี้ มีชื่อว่า ‘แขวนคอกับเสาไฟ’

“คุณลองพูดมาสิ ระหว่างเราสองคน ใครสมควรถูกแขวนคอกับเสาไฟมากกว่ากัน?”

หวังหย่งซินถึงกับอึ้งไปเลย

ติงเหวินเฉียงถอนหายใจเงียบๆ แล้วเดินไปที่หน้าห้องขังหมายเลขสอง ก่อนจะมองไปที่หวังหย่งซิน: “เข้าไปเถอะ”

หวังหย่งซินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หยุดไป และก้าวเดินเข้าไปในห้องขังอย่างไม่เต็มใจนัก

จากนั้น เขาก็หัวเราะเยาะตัวเอง: “นายทุนโดนแขวนคอกับเสาไฟ เอาเถอะ ก็ถือว่าตายตาหลับล่ะนะ”

“แกร๊ก!”

พร้อมกับเสียงล็อคกุญแจ กลไกภายในห้องขังก็เริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ

กลไกรูปร่างคล้ายเสาไฟค่อยๆ โน้มตัวลงมา ด้านบนมีห่วงเชือกที่ทำจากเชือกป่านเส้นหนาห้อยลงมา ส่วนด้านล่างก็มีแท่นสี่เหลี่ยมที่ไม่หนามากนักปรากฏขึ้น

[เกมจะเริ่มต้นขึ้นในอีก 30 วินาที โปรดสอดคอเข้าไปในห่วงเชือก และอยู่ในสภาพแขวนคอเป็นเวลา 10 นาที]

[ทุกๆ หนึ่งนาทีจะได้รับเวลาวีซ่า 1,000 นาที หลังจากผ่านไป 10 นาที กลไกจะถูกปลดล็อคโดยอัตโนมัติ]

หลังจากที่หวังหย่งซินเหยียบขึ้นไปบนแท่นและสอดคอเข้าไปในห่วงเชือก กลไกก็ทำงานโดยอัตโนมัติ

ห่วงเชือกรัดแน่นขึ้นไปด้านบน แท่นที่อยู่ใต้เท้าหดกลับไป ทำให้ร่างกายของเขาตึงและยืดออกในพริบตา

หวังหย่งซินทำได้เพียงเขย่งปลายเท้าอย่างสุดกำลัง ในขณะเดียวกันก็ใช้สองมือจับห่วงเชือกไว้เพื่อรองรับคาง พยายามสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้กับลำคออย่างเต็มที่

เกมนี้หากเล่นครั้งแรกจะไม่ถึงตายจริงๆ แต่มันจะทำให้หวังหย่งซินตกอยู่ในสภาวะที่อึดอัดอย่างแสนสาหัสพอดี ขอเพียงแค่เขาผ่อนคลายเพียงนิดเดียว ก็อาจจะถูกรัดคอจนสลบจากแรงโน้มถ่วง และอาจจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ร้ายแรงได้

…

ในตอนที่เกมใกล้จะสิ้นสุด ลำโพงเล็กๆ ตรงหน้าหลินซือจือก็เริ่มมีเสียงประกาศใหม่ดังขึ้น

[โปรดทำการลงคะแนนเสียงให้กับความยุติธรรมของการกระทำของพระราชา]

ถึงช่วงเวลาประเมินอีกครั้ง หลินซือจือพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกด ‘√’

การนับถอยหลังสิ้นสุดลง

[ผลการลงคะแนนเสียงคือ √√√√√√√√√√]

[คะแนนความยุติธรรมรอบสุดท้าย: 100]

[ขอขอบคุณสำหรับการประเมินของคุณ!]

…

การนับถอยหลัง 10 นาทีสิ้นสุดลง กลไกทำงานอีกครั้ง ห่วงเชือกด้านบนหย่อนลงมาเล็กน้อย แท่นที่อยู่ใต้เท้าก็ยกสูงขึ้นอีกหน่อย

ในที่สุดหวังหย่งซินก็หลุดพ้นจากสภาวะที่ถูกดึงจนตึงเมื่อสักครู่นี้ได้ เขาหลุดออกมาจากห่วงเชือกแล้วล้มลงกองกับพื้นทันที

“ซี๊ด…”

น่องของเขาเป็นตะคริวจากการเขย่งเท้าเป็นเวลานาน ในตอนนี้ยังคงอยู่ในท่าเดิม ซ้ำยังกระตุกไม่หยุดอีกด้วย

หวังหย่งซินกัดฟันนวดน่องอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่เป็นผลในเวลาอันสั้น

เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน แม้ว่าน่องจะเป็นตะคริวตั้งแต่ตอนที่เกมดำเนินไปได้ครึ่งทาง แต่เขาก็ทำได้เพียงอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสและทนต่อไป เพราะหากสูญเสียแรงพยุงไป เขาก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกแขวนคอจนตายจริงๆ

ลูบๆ รอยแดงบนลำคอ หวังหย่งซินก็รู้สึกราวกับได้เกิดใหม่หลังจากรอดตายมาได้

[เวลาวีซ่า 10,000 นาทีได้ถูกชำระให้กับผู้เล่นแล้ว]

เมื่อเทียบกับเกมของไช่จื้อหยวนที่ให้เวลาวีซ่าเพียง 150 นาที เกมนี้ดูจะใจกว้างกว่ามาก

หวังหย่งซินยิ้มขื่นๆ อย่างเย้ยหยันตัวเอง: “นี่มันเรียกว่าอะไรนะ? ขอเพียงแค่มีผลกำไรที่เพียงพอ นายทุนก็ยังยอมขายเชือกแขวนคอตัวเองงั้นเหรอ?

“คนออกแบบเกมนี้ เข้าใจเล่นมุกดีนะ

“แต่นี่มันไม่สนุกเลยสักนิด”