บทที่ 37 คำขอโทษ

สองวันต่อมา ในตอนเช้า

“อรุณสวัสดิ์”

“อรุณสวัสดิ์”

ฟู่เฉินก็ยังคงตื่นเช้าเป็นคนแรกๆ เหมือนเช่นเคย

ส่วนไช่จื้อหยวนดูเหมือนจะนอนหลับไม่ค่อยเต็มอิ่มนัก ท้ายที่สุดแล้ว ในฐานะโปรแกรมเมอร์ ร่างกายของเขาก็มักจะอยู่ในสภาวะกึ่งแข็งแรงกึ่งเจ็บป่วยอยู่ตลอดเวลา และเป็นคนที่มีร่างกายอ่อนแอที่สุดในบรรดาผู้เล่นทั้งหมดอยู่แล้ว

ในตอนนี้เขาสั่งซาลาเปาและน้ำเต้าหู้มานั่งกินอย่างช้าๆ อยู่ตรงข้ามฟู่เฉิน

เขาดูเหมือนจะกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา หลังจากกินไปได้สักพัก เขาก็พูดกับฟู่เฉิน “คุณคิดว่าหลังจากนี้ ยังมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดสถานการณ์คล้ายๆ กับ ‘การต่อสู้แบบทีม’ เหมือนครั้งที่แล้วขึ้นอีกไหมครับ?”

“การต่อสู้แบบทีมงั้นเหรอ?”

ฟู่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คำพูดของคุณเตือนสติผมได้ดีเลยล่ะครับ มันก็มีความเป็นไปได้จริงๆ นะ”

ในเกมครั้งก่อน ผู้เล่น 12 คนของชุมชนที่ 17 ถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม และเข้าร่วมเล่นเกมที่แตกต่างกันสามเกม

และเมื่อดูจากผลลัพธ์แล้ว ผลประโยชน์ของผู้เล่นแต่ละคน ก็มีความเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของกลุ่มอย่างมาก

ดังนั้น สมมติว่าก่อนที่จะเข้าเกม ทุกคนได้เตรียมตัวและตกลงกันไว้ก่อนแล้ว ก็จะสามารถร่วมมือกันในเวลาจำกัดของเกมได้ดียิ่งขึ้น หรือสามารถชิงความได้เปรียบในการเล่นเกมมรณะกับผู้เล่นจากชุมชนอื่นได้

ชุมชนที่ 3 ก็เป็นแบบนี้ และก็กลายเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือยากจริงๆ

ไช่จื้อหยวนพยักหน้า “ใช่ครับ ผมก็คิดเรื่องนี้ได้จากสถานการณ์ในกลุ่มของทนายหลินเหมือนกัน

“ผู้เล่นทั้งสี่คนจากชุมชนที่ 3 เห็นได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาตกลงกันได้ตั้งแต่ก่อนที่จะเข้าเกมแล้ว ดังนั้น ต่อให้การตัดสินใจเฉพาะหน้าของลู่ซินอี๋จะดูเหมือนสร้างความเสียหายให้กับผู้เล่นอีกสามคนที่เหลืออย่างรุนแรง แต่ก็ยังได้รับการสนับสนุนอยู่ดี

“นี่ก็คือปัจจัยสำคัญที่ทำให้เธอหลอกเจียงเหอได้สำเร็จ

“ส่วนกลุ่มของหวังหย่งซิน เนื่องจากขาดความเชื่อใจกันตั้งแต่แรก จึงยากที่จะบรรลุข้อตกลงร่วมกันได้ เลยทำให้เกิดความแตกแยกขึ้น

“แม้เมื่อดูจากผลลัพธ์แล้ว หวังหย่งซินจะถือว่าเป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์จากความแตกแยก และความสูญเสียของเจียงเหอกับพวกก็ได้รับการชดเชยจากทนายหลิน แต่ถ้าเกมในครั้งหน้าเป็นประเภท ‘หมาป่าเดียวดายไม่มีทางรอด’ ล่ะครับ?

“พวกเราก็ยังคงต้องเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ล่วงหน้าอยู่ดี”

ฟู่เฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง “มีเหตุผล”

ก่อนหน้านี้ที่เจียงเหอถูกหลอก แน่นอนว่าเป็นเพราะตัวเธอเองคิดไม่ถึงเรื่องนี้ แต่อีกหนึ่งสาเหตุสำคัญก็คือ เธอคิดไปเองว่าผู้เล่นจากชุมชนที่ 3 ก็เหมือนกับชุมชนที่ 17 ที่เพิ่งจะมาถึงโลกใบใหม่ได้ไม่นาน และยังไม่สามารถสร้างความเชื่อใจอันแน่นแฟ้นต่อกันได้ เธอจึงเข้าร่วมเล่นเกมนี้

หากเธอตระหนักได้ตั้งแต่แรกว่า ‘ชุมชนที่ 3 อาจจะเป็นกลุ่มมิจฉาชีพ’ ผลลัพธ์ก็อาจจะแตกต่างออกไป

“แต่ว่า สถานการณ์ของพวกเรากับชุมชนที่ 3 ก็ยังมีความแตกต่างกันมากอยู่ดี

“ชุมชนที่ 3 มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเสนอญัตติที่เข้มงวดกว่าของพวกเรา อย่างเช่น หลังจากจบเกมทุกครั้ง ชิปทั้งหมดที่ผู้เล่นหามาได้จะต้องถูกนำมาแบ่งเฉลี่ยให้เท่ากันทุกคน

“แต่ผู้เล่นในชุมชนของเราไม่มีทางยอมรับญัตติแบบนี้อย่างแน่นอน

“อย่างมากพวกเราก็ทำได้แค่เรียกร้องให้ทุกคนร่วมมือกับคนในชุมชนเดียวกันให้มากที่สุด ในเวลาที่ถูกจับไปอยู่กลุ่มเดียวกันในเกมครั้งหน้า

“แต่เรื่องแบบนี้ ต่อให้พวกเราไม่บอก ทุกคนก็รู้อยู่แล้ว ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าสามารถร่วมมือกับคนรู้จักในชุมชนได้ ใครจะอยากไปร่วมมือกับคนนอกล่ะครับ?

“ส่วนการจะกำหนดศูนย์กลางที่แน่นอนขึ้นมาหนึ่งหรือสองคน แล้วให้คนอื่นๆ เชื่อฟังอย่างไม่มีเงื่อนไขในเกมเหมือนอย่างชุมชนที่ 3 น่ะ…

“ผมรู้สึกว่าในตอนนี้ชุมชนของพวกเรายังไม่มีรากฐานที่จะทำแบบนั้นได้เลย”

ฟู่เฉินตั้งคำถามใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง

ไช่จื้อหยวนกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว เขากำลังใช้ทิชชู่เช็ดปาก “อืม ผมเข้าใจครับ

“ในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้เนื้อหาและกฎของเกมในครั้งหน้าอย่างชัดเจน ตอนนี้ก็ยากที่จะจัดเตรียมอะไรให้ละเอียดได้จริงๆ แหละครับ

“แต่ผมคิดว่าอย่างน้อยก็มีอยู่เรื่องหนึ่ง ที่สามารถเอามาคุยกับทุกคนไว้ก่อน เพื่อเป็นการฉีดยาป้องกันล่วงหน้าได้

“นั่นก็คือ สถานการณ์ที่ ‘เข้าร่วมโดยสมัครใจ’ ไงล่ะครับ”

ฟู่เฉินอึ้งไปเล็กน้อย “คุณหมายความว่า สนับสนุนให้ทุกคนสมัครใจเข้าร่วมเกมเหรอครับ? เกรงว่านี่จะยากหน่อยนะ”

ตามกฎที่โถงระเบียงประกาศออกมา การคัดเลือกผู้เล่นเข้าสู่เกมจะมีอยู่สองกลไกที่แตกต่างกัน กลไกหนึ่งคือการบังคับให้เข้าร่วม ส่วนอีกกลไกหนึ่งคือการเข้าร่วมโดยสมัครใจ

ไช่จื้อหยวนอธิบาย “ในตอนนี้ยังไม่เจอสถานการณ์ที่เข้าร่วมโดยสมัครใจก็จริง แต่ในเมื่อกฎของโถงระเบียงมีกลไกนี้ระบุไว้อย่างชัดเจน มันก็ต้องมีคำถามตามมาอย่างแน่นอน: สมมติว่ามีคนที่สมัครใจเข้าร่วมมากกว่าจำนวนผู้เล่นที่เกมสามารถรองรับได้อย่างเห็นได้ชัด จะทำยังไงครับ?

“ผมเดาว่า โถงระเบียงน่าจะมีกฎเกณฑ์ในการคัดกรองอย่างแน่นอน

“แต่ไม่ว่าจะคัดกรองด้วยกฎเกณฑ์แบบไหน ก็มีสองสิ่งที่น่าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง:

“หนึ่ง ยิ่งสมัครเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสได้รับเลือกมากขึ้นเท่านั้น

“สอง ยิ่งมีจำนวนคนสมัครมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสได้รับเลือกมากขึ้นเท่านั้น

“ดังนั้น สมมติว่าในอนาคตมีเกมแบบกลุ่มโผล่มา และได้คัดเลือกผู้เล่นจากชุมชนของเราให้เข้าร่วมโดยบังคับไปแล้วบางส่วน ผู้เล่นคนอื่นๆ ก็ควรจะรีบสมัครใจเข้าร่วมทันที เพื่อแย่งชิงโควตาที่เหลือ”

ฟู่เฉินเข้าใจในทันที “คุณกำลังหมายถึง อะไรที่คล้ายๆ กับการ ‘รวมทีมอย่างผิดกฎ’ ในเกมใช่ไหมครับ?”

สิ่งที่เรียกว่าการรวมทีมอย่างผิดกฎ หมายถึงในเกมบางประเภทอย่างแบตเทิลรอยัล ตัวเกมไม่ได้อนุญาตให้รวมทีม แต่ผู้เล่นหลายคนกลับเข้าไปเล่นในเกมเดียวกัน แล้วแอบรวมทีมกันเพื่อเล่นงานผู้เล่นคนอื่นๆ ซึ่งจะเป็นการเพิ่มโอกาสชนะให้กับตัวเอง

“ฟังดูเป็นไปได้แฮะ

“ถ้าในเกมแบบหลายคนเกมใดเกมหนึ่ง คนของเราเป็นคนส่วนใหญ่ ก็จะสามารถกุมความได้เปรียบได้อย่างง่ายดาย และสามารถกีดกันคนจากชุมชนอื่นออกไปได้ด้วย

“แต่ว่า โถงระเบียงจะยอมให้มีช่องโหว่ของกฎที่ชัดเจนแบบนี้อยู่เหรอครับ?”

ไช่จื้อหยวนส่ายหน้าเบาๆ “ผมคิดว่า ไม่จำเป็นต้องยกย่องโถงระเบียงให้เป็นดั่งเทพเจ้ามากเกินไปหรอกครับ โถงระเบียงดูเหมือนจะควบคุมได้ทุกอย่างก็จริง แต่รายละเอียดการออกแบบกฎของเกม ล้วนเป็นสิ่งที่มนุษย์เป็นคนกำหนดขึ้นมา

“ในเมื่อมนุษย์เป็นคนกำหนด มันก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะมีช่องโหว่

“ดีไม่ดี พวกคนออกแบบเกมนั่นแหละ ที่อาจจะหาทางเปิดประตูลับทิ้งไว้ในเกมด้วยซ้ำ”

ฟู่เฉินครุ่นคิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง “ก็จริง

“ผู้เล่นที่รวบรวมชุมชนและตระหนักถึงการทำงานเป็นทีมได้เร็วเท่าไหร่ ก็ย่อมมีความได้เปรียบในเกมหลังจากนี้มากขึ้นเท่านั้น

“แต่ก็ยังมีปัญหาอยู่อีกข้อหนึ่งครับ:

“สมมติว่าเกมในครั้งนั้นมันโหดร้ายมาก อัตราการคัดออกก็สูงมาก ถ้าผู้เล่นจากชุมชนเดียวกันพากันเข้าไป แบบนั้นมันไม่เท่ากับถูกกวาดล้างจนหมดหรอกเหรอครับ?

“ถ้าเกิดสถานการณ์แบบนั้นขึ้นจริงๆ การแยกย้ายกันเข้าร่วมอาจจะยังดีกว่าเสียอีก”

ไช่จื้อหยวนรู้สึกจนใจเล็กน้อย “แต่ถ้าคิดแบบนั้นมันก็เหมือนพายพันชั้นนั่นแหละครับ รังแต่จะทำให้ไม่ได้ข้อสรุปที่แน่นอนเสียที

“สมมติว่าชุมชนของเราเลือกที่จะแยกย้ายกันเข้าร่วม แต่ชุมชนอื่นเลือกที่จะเข้าร่วมกันเป็นกลุ่ม ในสถานการณ์ที่อัตราการคัดออกของแต่ละเกมถูกกำหนดไว้ตายตัวแล้ว ชุมชนของเราก็จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบไปตลอดกาลครับ”

ฟู่เฉินครุ่นคิดอย่างจริงจังอีกครั้ง “อืม คุณพูดถูก โดยรวมแล้ว การพยายามให้คนเข้าร่วมมากที่สุด ก็น่าจะปลอดภัยกว่า

“เดี๋ยวสายๆ ผมจะลองไปคุยกับทุกคนดู แต่ว่า นี่ก็คงเป็นได้แค่ข้อเสนอแนะเท่านั้นแหละครับ คงเอาไปบังคับใช้ไม่ได้”

…

ในขณะเดียวกัน หวังหย่งซินก็ลงมาชั้นล่างแล้ว เขาสั่งแฮมเบอร์เกอร์และกาแฟหนึ่งแก้วจากเครื่องจำหน่ายสินค้าอัตโนมัติ

ทันทีที่เขานั่งลงบนโซฟาเดี่ยวริมหน้าต่าง และวางแฮมเบอร์เกอร์กับกาแฟลงบนโต๊ะ เขาก็เห็นติงเหวินเฉียงกำลังเดินตรงมาหา

หวังหย่งซินเกิดความระแวดระวังขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

ทว่าในวินาทีต่อมา เมื่อติงเหวินเฉียงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เขากลับพูดด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย “ฉันมาขอโทษนาย”

หวังหย่งซินอึ้งไปเล็กน้อย “หืม?”

ติงเหวินเฉียงพูดต่อ “ก่อนหน้านี้ฉันอาจจะมีอคติกับนายไปบ้าง เลยแสดงท่าทีไม่ดีออกมา หวังว่านายจะไม่เก็บไปใส่ใจนะ”

หวังหย่งซินรีบลุกขึ้นยืน “ไม่ๆๆ ลุงติง ลุงพูดเกินไปแล้วครับ ลุงเป็นผู้ใหญ่กว่า ถ้าจะขอโทษก็ควรจะเป็นผมที่ต้องขอโทษลุงมากกว่า

“ผมคิดว่าพวกเราก็แค่มีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันไปบ้างเท่านั้นแหละครับ แต่ใจที่อยากจะทำเพื่อชุมชนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ

“ลูกผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น เรื่องเล็กน้อยแค่นี้พวกเราไม่เก็บมาใส่ใจหรอก จริงไหมครับ?”

ติงเหวินเฉียงพยักหน้า “ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

“…ได้ งั้นนายกินข้าวเช้าไปก่อนเถอะ”

ดูเหมือนเขายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่คิดจนหัวแทบแตกก็คิดหาเรื่องคุยไม่ออก ดังนั้นหลังจากยกมือขึ้นทักทายอย่างเก้อเขิน เขาก็จบบทสนทนาในครั้งนี้ลง

หวังหย่งซินก็นั่งลงแล้วเพลิดเพลินกับอาหารเช้าของตัวเองต่อไป

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปของติงเหวินเฉียง มีสาเหตุสำคัญมาจากกองทุนรับประกันชุมชน

หวังหย่งซินสนับสนุนกองทุนรับประกันชุมชน แถมยังเจียดชิปที่ตัวเองหามาได้ออกไปตั้ง 5% ด้วย

ติงเหวินเฉียงได้รับผลประโยชน์โดยตรงจากกองทุนรับประกันนี้ มุมมองที่เขามีต่อหวังหย่งซินก็ย่อมจะเปลี่ยนไปเป็นธรรมดา

“เงินสามารถคลี่คลายความขัดแย้งได้ และแน่นอนว่าเงินก็สามารถซื้อความสัมพันธ์ได้เช่นกัน

“หึ สถานที่แห่งนี้ ก็ไม่เห็นจะต่างอะไรกับโลกความเป็นจริงเลยนี่นา”

หวังหย่งซินมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ แล้วบิดขี้เกียจอย่างสบายอารมณ์

ทว่าในตอนนั้นเอง ข้อมูลใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่

[ผู้เล่นทุกท่าน อรุณสวัสดิ์!]

[‘โถงระเบียง’ จะเปิดทำการในอีก 5 นาที]

[เกมในครั้งนี้มีชื่อว่า ‘การตัดสินของพระราชา’ เป้าหมายของเกมคือ ‘การตัดสินคนบาป’]

[ผู้เล่นในชุมชนที่ถูกบังคับให้เข้าร่วมเกมคือ: หวังหย่งซิน ติงเหวินเฉียง ไช่จื้อหยวน]

[เกมในครั้งนี้มีโควตาสำหรับผู้ที่สมัครใจเข้าร่วมจำนวนเล็กน้อย และจะทำการสุ่มคัดเลือกจากผู้เล่นที่สมัครเข้ามาทั้งหมด]

[ขอให้ผู้เล่นทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม]