บทที่ 20 สองต่อสี่

“ทนายหลิน!”

ฉินเหยาลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหา

เจียงเหอขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย: “คุณ… ทำไมถึงเข้าไปอยู่ในนั้นนานขนาดนี้ล่ะ?”

หลินซือจือมองเธอ แล้วตอบกลับด้วยความงุนงง: “กฎของเกมก็ไม่ได้บอกว่าห้ามอยู่ในนั้นนี่ครับ”

เจียงเหอพูดไม่ออก เธออยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็หมดแรง และก้มหน้าลงเงียบๆ

ฉินเหยารีบอธิบาย: “พี่เจียงเหอ ทนายหลิน พวกคุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกค่ะ ไม่จำเป็นต้องมาเถียงกันเรื่องแบบนี้เลย

“ขอโทษด้วยนะคะทนายหลิน เมื่อกี้เพราะขาดคนไปหนึ่งคน พวกเราก็เลยแพ้พนันให้กับชุมชนที่ 3 อย่างย่อยยับ พี่เจียงเหอก็เลยคิดว่าถ้ามีคนเพิ่มมาอีกสักคน โอกาสชนะก็น่าจะเพิ่มขึ้นน่ะค่ะ

“แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกนะคะ อย่าเก็บไปใส่ใจเลย”

เจียงเหอถอนหายใจเงียบๆ: “ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเป็นความผิดของเขาสักหน่อย”

หลินซือจือมองดูกฎบนหน้าจอขนาดใหญ่ มันไม่ได้แตกต่างไปจากเอกสารการออกแบบที่เขาเป็นคนเขียนเลยแม้แต่น้อย

“แพ้ได้ยังไงครับ?”

…

ฉินเหยาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นบนโต๊ะพนันแบบหลายคนให้ฟังอย่างคร่าวๆ

หลินซือจือมองดูชิปในมือพลางตกอยู่ในห้วงความคิด

ฉินเหยาพูดต่อ: “ทนายหลิน แล้วคุณตั้งใจจะทำยังไงต่อไปคะ?

“ยอมรับสภาพไปเถอะค่ะ ยังไงซะไม่ว่าจะขึ้นโต๊ะพนันแบบหลายคนหรือไม่ ก็ต้องเสียชิปไปหนึ่งหมื่นอยู่ดี”

หลินซือจือมองดูเวลาที่นับถอยหลังบนหน้าจอขนาดใหญ่: “แต่เวลายังเหลืออีกเยอะ นั่งเฉยๆ มันก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี

“สู้ไปเล่นกับพวกเขาสักสองสามเกมดีกว่า”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงของหลินซือจือ ฉินเหยาก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

“ทนายหลิน คุณตั้งใจจะเล่นพนันกับพวกเขาอย่างจริงจังเหรอคะ?

“อย่าคิดแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะคะ พวกเขาเก่งกันมาก แถมยัง…

“พวกเขามีกันสี่คน มีชิปเยอะมาก แล้วยังเล่นเข้าขากันได้ดีอีก คุณเล่นคนเดียวแบบหนึ่งต่อสี่ ไม่มีทางชนะหรอกค่ะ”

หลินซือจือแบมือออก: “แล้วจะทำยังไงได้ล่ะครับ ไม่ว่าผมจะเกลี้ยกล่อมยังไง อีกสองท่านก็ไม่ยอมกลับไปเล่นแล้วนี่นา

“อีกอย่าง ความน่าจะเป็นบนโต๊ะพนันน่ะมันเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น

“พูดให้ถึงที่สุดแล้ว มันก็ต้องพึ่งดวงนั่นแหละ

“ผมมั่นใจในดวงของตัวเองมาตลอด เมื่อกี้ก็สะสมแต้มบุญมาตั้งเยอะ ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ดวงจะพลิกกลับมาดีแล้วล่ะครับ”