บทที่ 2 ‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’

“ตื๊ด—”

เสียงสัญญาณเตือนแหลมปรี๊ดดังก้องไปทั่วพื้นที่แคบๆ ปลุกเว่ยซินเจี้ยนที่กำลังหลับสนิทให้ตื่นขึ้น

เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน และตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา ข้อมือ ข้อเท้า และเอวล้วนมีกลไกห่วงเหล็กสั่งทำพิเศษคล้องอยู่ ส่วนเก้าอี้เหล็กก็ถูกเชื่อมติดกับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้

แม้แต่ปากก็ยังถูกเศษผ้าพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคออย่างยากลำบาก

ความมึนงงในหัวค่อยๆ จางหายไป ดวงตาที่ปวดร้าวก็เริ่มปรับตัวได้

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ

ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นโกดังใต้ดินที่ถูกทิ้งร้าง ไม่มีแสงสว่างใดๆ ลอดเข้ามา มีเพียงหลอดไฟแบบไส้เก่าๆ แสงสีเหลืองสลัวห้อยต่องแต่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนโครงเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิม

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและเชื้อรา ซ้ำยังปะปนไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ

บนกำแพงทางขวามือ มีโทรทัศน์จอตู้เครื่องเก่าแขวนอยู่ บนหน้าจอมีเพียงภาพซ่าๆ สีขาวดำ

ตรงกลางโกดังเป็นโต๊ะยาวทรงสี่เหลี่ยมทำจากไม้หนาทึบที่ดูผุพังเล็กน้อย บนโต๊ะมีปืนพกลูกโม่สีเงินวางอยู่หนึ่งกระบอก

คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะไม้เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งยังคงอยู่ในอาการหมดสติ

ชายหนุ่มคนนั้นถูกล็อคไว้กับเก้าอี้เหล็กอย่างแน่นหนา และมีเศษผ้าพันปากไว้เช่นเดียวกับเว่ยซินเจี้ยน

แต่ไม่นานเว่ยซินเจี้ยนก็ตระหนักได้ว่า เขากับชายหนุ่มมีจุดที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนสองแห่ง นั่นคือมือขวาของเขาสามารถขยับเขยื้อนได้อย่างอิสระ และที่ด้านข้างศีรษะของเขาทั้งสองฝั่งก็มีกลไกพิเศษอยู่

มันดูเหมือนคีมหนีบขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระบบฟันเฟืองอันหยาบกระด้างและซับซ้อน มีแท่งเหล็กหนาทึบสองแท่งอยู่ขนาบข้างศีรษะ จ่อเข้ากับด้านข้างใบหน้าของเขา

“อื้อ! อื้อ อื้อ อื้อ…”

ทันใดนั้น เว่ยซินเจี้ยนก็เริ่มดิ้นรนเขย่าตัวอย่างรุนแรง และพยายามส่งเสียงร้องออกมา

แต่ในโกดังใต้ดินอันมืดมิดแห่งนี้ กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เลย

เว่ยซินเจี้ยนใช้มือขวาที่ยังขยับได้จับห่วงล็อคที่ข้อมือซ้ายแล้วออกแรงดึง พยายามที่จะเปิดมันออก

หลังจากที่พยายามจนสูญเปล่า เขาก็เปลี่ยนไปลองปลดห่วงล็อคที่เอวแทน แต่มันก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อนเช่นเดิม

ในตอนนั้นเอง โทรทัศน์จอตู้ที่มีแต่ภาพซ่าๆ ขาวดำและส่งเสียงดังสวบสาบมาตลอด ก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ดังขึ้น

พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น บนหน้าจอโทรทัศน์ก็ปรากฏภาพขึ้นมา

เพียงแต่มันไม่ใช่ภาพของคน หากแต่เป็นภาพอธิบายเกี่ยวกับกฎของเกม

[สวัสดี เว่ยซินเจี้ยน]

[บัดนี้คุณจะต้องเข้ารับการตัดสิน โดยทำการเล่นเกมที่มีชื่อว่า ‘รูเล็ตต์ไถ่บาป’]

[ต่อไปนี้คือกฎของเกม:]

[อย่างที่คุณเห็น ภายในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ มีผู้บริสุทธิ์หนึ่งคน ปืนพกลูกโม่หนึ่งกระบอก และกระสุนจริงหนึ่งนัด]

[รังเพลิงของปืนพกลูกโม่มีช่องใส่กระสุนอยู่ 6 ช่อง ซึ่งช่องว่างห้าช่องจะกระจายอยู่ในตำแหน่งแบบสุ่มภายในรังเพลิง]

[ที่ด้านข้างศีรษะทั้งสองฝั่งของคุณคือกลไกพิเศษ ช่องว่างระหว่างกลไกทั้งสองฝั่งกับศีรษะของคุณรวมกันคือ 6 เซนติเมตร เฉลี่ยฝั่งละ 3 เซนติเมตร]

[คุณมีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น คือยิงเข้าที่หน้าผากของตัวเอง หรือไม่ก็ยิงใส่ผู้บริสุทธิ์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม]

[หากยิงกระสุนเปล่าใส่ตัวเอง ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น]

[หากยิงกระสุนเปล่าใส่ผู้บริสุทธิ์ กลไกที่ด้านข้างศีรษะของคุณจะเคลื่อนตัวเข้ามาด้านใน ฝั่งละ 1.29 เซนติเมตร]

[เมื่อกลไกเคลื่อนตัวเป็นครั้งที่สาม มันจะสร้างความเสียหายให้กับคุณ]

[หากถูกกระสุนจริงยิงเข้าใส่ ก็จะเสียชีวิตคาที่]

[เมื่อปืนพกลูกโม่ถูกยิงครบ 6 ครั้ง เกมจะจบลง และกลไกทั้งหมดจะถูกปลดล็อค]

[คุณมีเวลา 5 นาทีในการเล่นเกมนี้ให้จบ หากคุณกระทำการใดๆ ที่ฝ่าฝืนกฎหรือหมดเวลา คุณจะได้รับการลงโทษให้ตายในทันที แท่งเหล็กจะหนีบกะโหลกศีรษะของคุณจนแหลกละเอียด]

[ฉันอยากรู้เหลือเกินว่า หลังจากที่ก่อบาปอันไม่อาจให้อภัยลงไปแล้ว คุณเคยสำนึกผิดบ้างหรือไม่?]

[คุณยินดีที่จะให้ความสำคัญกับชีวิตของผู้บริสุทธิ์ มากกว่าชีวิตอันชั่วร้ายของคุณเองหรือไม่?]

[เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอให้คุณโชคดี!]

ภาพบนโทรทัศน์หายไป และกลับกลายเป็นภาพซ่าๆ ขาวดำเต็มหน้าจออีกครั้ง

ในขณะเดียวกัน บนโต๊ะสี่เหลี่ยมก็มีเสียง “ป๊อก” ดังขึ้น นาฬิกาจับเวลาอิเล็กทรอนิกส์แบบแอลอีดีรุ่นเก่าเด้งขึ้นมา ตัวเลขสีแดงสดเริ่มนับถอยหลัง

05:00

04:59

“อู้ว! อื้อ อื้อ อื้อ…”

เว่ยซินเจี้ยนดิ้นรนอย่างรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก ดวงตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดเนื่องจากเลือดคั่ง แต่ห่วงล็อคทั่วทั้งตัวก็ยังคงยึดติดแน่นหนา ไม่มีทางที่จะสลัดหลุดออกมาได้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยื่นมือขวาที่ยังขยับได้เพียงข้างเดียวออกไป คว้าปืนพกลูกโม่สีเงินบนโต๊ะเอาไว้

จากนั้น เว่ยซินเจี้ยนก็พยายามดึงปืนพกเข้ามาใกล้ๆ ตา เพื่อสังเกตรังเพลิงของปืน และระบุตำแหน่งของกระสุน

——ตามที่กฎของเกมระบุไว้ มีกระสุนจริงเพียงแค่นัดเดียวเท่านั้น

สมมติว่ากระสุนเปล่ากับกระสุนจริงมีลักษณะภายนอกที่แตกต่างกัน ถ้างั้นขอแค่ระบุตำแหน่งของกระสุนจริงนัดเดียวให้ได้ จากนั้นก็เอากระสุนเปล่ายิงตัวเอง แล้วเอากระสุนจริงยิงอีกฝ่าย เขาก็จะรอดชีวิตไปได้

แต่ในขณะที่เขาทำท่าทางเช่นนั้น จู่ๆ ก็มีประกายไฟสีฟ้าแลบผ่านที่นั่ง พร้อมกับเสียงกระแสไฟฟ้าดังเปรี๊ยะๆ!

“อ๊ากกกก—”

เว่ยซินเจี้ยนถูกไฟช็อตจนร้องลั่น ตาเหลือกขึ้นด้านบนอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายสั่นกระตุกอย่างต่อเนื่อง และปืนพกในมือก็แทบจะหลุดร่วงลงไป

[ขอเตือนเป็นครั้งแรก หากกระทำการใดๆ ที่ฝ่าฝืนกฎอีก คุณจะได้รับการลงโทษให้ตายในทันที]

ดวงตาของเว่ยซินเจี้ยนเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

รูปทรงของปืนพกลูกโม่กระบอกนี้มีความพิเศษ ไม่สามารถระบุตำแหน่งของกระสุนจริงได้ด้วยการสังเกตเพียงอย่างเดียว

เว่ยซินเจี้ยนไม่กล้าเสี่ยงที่จะลองทำอย่างอื่นอีก เพราะมันอาจจะนำไปสู่การลงโทษให้ตายในทันที

เขามองไปที่ผู้บริสุทธิ์ที่หมดสติและถูกล็อคไว้กับเก้าอี้เหล็กฝั่งตรงข้าม กลืนน้ำลายลงคอ แล้วยกปากกระบอกปืนขึ้นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย

เขาไม่รู้จักชายหนุ่มที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แต่เขาได้ทำการเลือกไปแล้ว

รังเพลิงของปืนพกสามารถบรรจุกระสุนได้ทั้งหมดหกนัด โดยมีกระสุนจริงเพียงนัดเดียวเท่านั้น ดังนั้นความน่าจะเป็นที่จะเสียชีวิตเมื่อทำการยิงก็คือหนึ่งในหก

หากเว่ยซินเจี้ยนยิงตัวเองแล้วเจอกระสุนเปล่า มันก็จะเป็นตอนจบที่แสนดี ไม่มีเรื่องร้ายแรงใดๆ เกิดขึ้น

แต่มันก็มีความเป็นไปได้หนึ่งในหก ที่เขาจะต้องตายในทันทีเช่นกัน

ตอนนี้แท่งเหล็กทั้งสองฝั่งของเว่ยซินเจี้ยนยังไม่ได้แนบชิดติดกับศีรษะของเขา ตามที่กฎระบุไว้ ช่องว่างทั้งหมดคือ 6 เซนติเมตร

นั่นหมายความว่า การเคลื่อนตัวในสองครั้งแรก จะไม่สร้างความเสียหายใดๆ ให้กับเขาเลย

ความหวาดกลัวต่อกระสุนปืนและความปรารถนาที่จะเอาชีวิตรอด ได้ผลักดันให้เขาทำการตัดสินใจอย่างเป็นเหตุเป็นผล

เว่ยซินเจี้ยนกัดฟันกรอด แล้วลั่นไกอย่างแรง!

“แชะ”

เป็นกระสุนเปล่า

ครืด ครืด ครืด—

เสียงกลไกทุ้มต่ำดังขึ้น ฟันเฟืองโลหะเสียดสีกัน แท่งเหล็กที่ด้านข้างศีรษะของเว่ยซินเจี้ยนเคลื่อนตัวเข้ามาด้านใน ความเย็นเฉียบของแท่งเหล็กแนบชิดติดกับใบหูของเขาแล้ว

“อื้อ! อื้อ อื้อ ฮึ่ม!”

เว่ยซินเจี้ยนตบเก้าอี้เหล็กด้วยความหงุดหงิด แต่มันไม่อาจแก้ไขการยิงนัดนี้ได้อีกต่อไป

แท่งเหล็กอันเย็นเยียบเข้าใกล้ใบหู ส่งผ่านความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก ทำให้ความหวาดกลัวอีกรูปแบบหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาในจิตใจ

นัดที่สอง

เว่ยซินเจี้ยนหันปากกระบอกปืนเข้าหาตัวเองอย่างสั่นเทา

แต่ไม่นานเขาก็เปลี่ยนใจ แล้วหันปากกระบอกปืนไปทางหลินซือจืออีกครั้ง

หากความน่าจะเป็นที่จะโดนยิงเมื่อสักครู่นี้คือหนึ่งในหก ตอนนี้ความน่าจะเป็นที่จะโดนยิงก็เพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งในห้าแล้ว

เว่ยซินเจี้ยนไม่กล้าเสี่ยง

แล้วถ้าเกิดคนสร้างเกมนี้เดาความคิดของเขาออก แล้วเอากระสุนจริงมาใส่ไว้ในนัดที่สองล่ะ?

หลังจากหอบหายใจอย่างหนัก เว่ยซินเจี้ยนก็ตัดสินใจปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนรับความเสี่ยงนี้ไปในที่สุด