บทที่ 13 ‘โป๊กเกอร์สีเลือด’

ห้องโถงที่เมื่อครู่ยังดูผ่อนคลายและเงียบสงบพลันเกิดความโกลาหลและวุ่นวายขึ้นมาทันที

“อะไรนะ?”

“อีกหนึ่งชั่วโมงงั้นเหรอ?”

“ทุกคนต้องถูกบังคับให้เข้าร่วมด้วย? นี่มันกะทันหันเกินไปแล้ว!”

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า มีหลายคนที่ไม่ได้เตรียมใจรับมือกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อวานนี้ตอนที่มีการแนะนำกฎเกณฑ์พื้นฐานในห้องโถง แม้จะมีการเน้นย้ำว่า “โถงระเบียงอาจเปิดขึ้นในเวลาใดก็ได้” แต่มันก็ยังทำให้หลายคนตั้งตัวไม่ติดอยู่ดี

สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ เกมในครั้งนี้ทุกคนถูกบังคับให้เข้าร่วม

ตามกฎเกณฑ์พื้นฐานที่แนะนำไปก่อนหน้านี้ เกมในโถงระเบียงจะมีลักษณะของการคัดกรองอยู่บ้าง

อาจจะเลือกคนเข้าร่วมแค่บางกลุ่ม และก็ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นการบังคับเสมอไป อาจมีแบบสมัครใจด้วย

เรื่องนี้ทำให้หลายคนแอบมีความหวังลมๆ แล้งๆ อยู่บ้าง

พวกเขาคิดว่าเกมการตัดสินคงไม่เปิดเร็วขนาดนี้ และถึงเปิดก็คงยังไม่ตกมาถึงตัวพวกเขาในทันที

แต่ตอนนี้ เมื่อความหวังลมๆ แล้งๆ พังทลายลง ความหวาดกลัวก็ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

บางคนนั่งทำอะไรไม่ถูกอยู่บนเก้าอี้หรือโซฟาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในขณะที่บางคนก็เดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ

“ทุกคนอย่าเพิ่งตกใจ ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง!

“ในเมื่อเกมนี้ชื่อว่า ‘โป๊กเกอร์สีเลือด’ ก็แสดงว่ามันต้องเกี่ยวกับไพ่โป๊กเกอร์แน่ๆ ทุกคนลองทบทวนกฎที่เกี่ยวข้องกับไพ่โป๊กเกอร์ดูสิ!”

คนที่พูดขึ้นมาคือหวังหย่งซิน เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขาก็กำลังกังวลอยู่เช่นกัน แต่ก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะตั้งสติให้ได้

ส่วนน้ำเสียงของหลี่เหรินซูกลับดูหนักแน่นและนิ่งสงบกว่า

“นี่คือเกมแรกที่พวกเราต้องเจอ ในเมื่อให้ทุกคนเข้าร่วม มันก็คงไม่ยากจนเกินไปหรอก

“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรักษาเหตุผลและความเยือกเย็นเอาไว้ให้ได้”

ในขณะเดียวกัน เธอก็จับมือของฉินเหยาที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ แล้วตบเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

คำพูดของทั้งสองคนพอจะช่วยได้บ้าง ทำให้กลุ่มคนที่กำลังตื่นตระหนกสงบลงได้เล็กน้อย

ไช่จื้อหยวนถือหนังสือเล่มหนึ่ง เดินจ้ำอ้าวตรงไปหาฟู่เฉิน

เห็นได้ชัดว่าเขาไปค้นมาจากโซนอ่านหนังสือ

เมื่อเห็นชื่อหนังสือ ดวงตาของฟู่เฉินก็เป็นประกาย เขารีบพูดเสียงดัง: “ทุกคนมารวมกันตรงนี้เลยครับ ที่นี่มีหนังสืออธิบายกฎของไพ่โป๊กเกอร์อยู่

“ยังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง พวกเรามาทำความเข้าใจกฎพื้นฐานของเกมรูปแบบต่างๆ กันอย่างรวดเร็วดีกว่า บางทีอาจจะมีประโยชน์ก็ได้”

ทุกคนต่างมองไปที่ไช่จื้อหยวนและฟู่เฉินด้วยสายตาซาบซึ้ง

เห็นได้อย่างชัดเจนว่า ภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงนี้ นอกจากคนส่วนน้อยที่มีสภาพจิตใจแข็งแกร่งอย่างเฉาไห่ชวนแล้ว คนส่วนใหญ่ต่างก็กำลังตื่นตระหนก

แม้ว่าการมานั่งอ่านหนังสือก่อนสอบแบบนี้อาจจะไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่ก็เพียงพอที่จะเรียกขวัญกำลังใจให้กลับคืนมาได้

ฟู่เฉินพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าเขาคงไม่อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ เพราะเวลาไม่พอแน่ๆ

“ผมจะเน้นอธิบายกฎที่ได้รับความนิยมเป็นหลักก็แล้วกันนะครับ เท็กซัสโฮลเด็ม, แบล็กแจ็ก 21 แต้ม, ไพ่สู้เจ้ามือ, โป๊กเกอร์สามใบ, ไพ่ต่อแต้ม…

“พวกเรามาเริ่มจากเท็กซัสโฮลเด็มที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดก่อนเลยครับ”

ทุกคนต่างตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที

00:01

00:00

เมื่อการนับถอยหลังบนหน้าจอขนาดใหญ่สิ้นสุดลง ทุกคนก็รู้สึกหน้ามืดทะมึน แล้วก็สูญเสียสติสัมปชัญญะไป

…

“ติ๊ด—”

เสียงสัญญาณเตือนแหลมปรี๊ดดังก้องขึ้น ฉินเหยาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น

เธอตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้กับเก้าอี้เหล็กอย่างแน่นหนา

“ฮัลโหล? มีใครอยู่ไหม?”

ฉินเหยาลองส่งเสียงเรียก แต่กลับไม่มีการตอบรับใดๆ

ที่ลำคอของเธอมีกลไกโลหะชนิดพิเศษล็อคอยู่ ทำให้ขยับศีรษะได้ไม่ถนัดนัก

ไม่เพียงเท่านั้น ต้นขา เอว และส่วนสำคัญอื่นๆ ของฉินเหยาล้วนถูกล็อคติดอยู่กับเก้าอี้ มือซ้ายถูกล็อคติดกับโต๊ะตรงหน้า ทั้งข้อศอก ข้อมือ หรือแม้แต่นิ้วมือล้วนถูกยึดไว้อย่างแน่นหนาจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

มือขวาสามารถขยับได้อย่างอิสระ แต่เมื่อลองลูบคลำกลไกเหล่านี้ดูก็พบว่ามันล็อคไว้อย่างแนบสนิทและไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ฉินเหยากวาดสายตามองไปรอบๆ ที่นี่เป็นห้องเล็กๆ เดี่ยวๆ ที่แคบมาก ความกว้างไม่ถึง 1.5 เมตร บนเพดานมีเพียงหลอดไฟสลัวๆ เพียงดวงเดียว ทำให้รู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

บนโต๊ะตรงหน้าปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีเขียว มีไพ่โป๊กเกอร์หนึ่งสำรับและแขนกลสองข้างที่ดูเรียบง่ายแต่แข็งแรงวางอยู่

บนผนังห้องทางซ้ายมือ มีคำอธิบายเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนชิป

ส่วนบนผนังห้องทางขวามือ คือคำอธิบายกฎของ ‘โป๊กเกอร์สามใบฉบับย่อ’ และแผนผังรูปแบบไพ่โดยละเอียด

ฉินเหยารู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นรัว อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น เห็นได้ชัดว่า สภาพแวดล้อมที่แปลกตาและน่าอึดอัดนี้ได้สร้างความกดดันทางจิตใจให้กับเธออย่างมหาศาล

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังมาจากด้านหน้า

ฉินเหยามองตามเสียงไป ก็พบว่าเป็นลำโพงขนาดเล็กมากๆ ซึ่งประกอบขึ้นจากรูปร่างกลมๆ เรียบง่ายเพียงไม่กี่รู เสียงที่ส่งออกมาจึงค่อนข้างอู้อี้

เมื่อบวกกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศที่นี่ดูน่าขนลุกยิ่งขึ้นไปอีก

[ยินดีต้อนรับสู่ ‘โป๊กเกอร์สีเลือด’]

[ขณะนี้ท่านอยู่ในพื้นที่แลกเปลี่ยนชิปของเกม]

[เครื่องจักรที่อยู่ตรงหน้าคุณ คือ ‘เครื่องแลกเปลี่ยนชิป’ ซึ่งใช้สำหรับแลกเปลี่ยนชิปที่จำเป็นในวงพนันที่มีผู้เล่นหลายคน]

[อัตราแลกเปลี่ยนคือ: เลือด 100 มิลลิลิตร = 10,000 ชิป = เวลาวีซ่า 10,000 นาที]

[เมื่อต้องการแลกเปลี่ยน คุณจะต้องเดิมพันกับ ‘เครื่องแลกเปลี่ยนชิป’ ตามกฎของ ‘โป๊กเกอร์สามใบฉบับย่อ’]

[ทุกๆ การแลกเปลี่ยน 10,000 ชิป จะต้องเดิมพันอย่างน้อย 1 รอบ และเดิมพันได้สูงสุด 20 รอบ จึงจะสามารถออกจากพื้นที่ได้]

[เมื่อจบการเดิมพัน ‘เครื่องแลกเปลี่ยนชิป’ จะแจกจ่ายชิปที่คุณได้จากการแลกเปลี่ยนให้ตามผลแพ้ชนะ และจะอนุญาตให้คุณปลดล็อคกลไกเพื่อขยับร่างกายได้อย่างอิสระ]

[บัดนี้ โปรดระบุจำนวนชิปที่ต้องการแลกเปลี่ยน โดยนับเป็นหน่วยละ 10,000 ชิป สำหรับการแลกเปลี่ยนครั้งแรก จะต้องแลกอย่างน้อย 20,000 ชิป]

ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของฉินเหยา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อไม่มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นอีก ฉินเหยาก็ค่อยๆ เรียบเรียงความคิดที่สับสนวุ่นวาย

“เครื่องนี้สามารถแลกชิปได้ ชิปมีไว้ทำอะไรนะ? ก็น่าจะเอาไว้ใช้ในเกมต่อไปล่ะมั้ง

“แต่วิธีการแลกไม่ได้แลกตรงๆ กลับต้องเดิมพันกับเครื่องนี้หนึ่งรอบ…

“แถมยังต้องเอาเลือดมาแลกอีก”

ฉินเหยามองไปที่มือซ้ายของตัวเองที่ถูกกลไกล็อคติดไว้กับโต๊ะอย่างแน่นหนา แล้วหันไปมองกลไกที่ลอยอยู่ทางซ้ายบน

นั่นคืออุปกรณ์เจาะเลือดชนิดพิเศษ เข็มฉีดยาสะท้อนแสงวาววับ ตัวอุปกรณ์เชื่อมต่อกับกระบอกเก็บเลือดขนาดใหญ่ที่ใสแจ๋ว มีขีดบอกปริมาตรทีละ 100 มิลลิลิตรอย่างชัดเจน

สิ่งนี้ทำให้ฉินเหยารู้สึกต่อต้านและหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ

แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือก หากไม่ทำอะไรเลย เกมก็จะไม่สามารถดำเนินต่อไปได้

[บัดนี้ โปรดระบุจำนวนชิปที่ต้องการแลกเปลี่ยน โดยนับเป็นหน่วยละ 10,000 ชิป สำหรับการแลกเปลี่ยนครั้งแรก จะต้องแลกอย่างน้อย 20,000 ชิป]

เสียงเตือนอันอู้อี้ดังก้องขึ้นอีกครั้งเพื่อเตือนสติ

“การแลกเปลี่ยนครั้งแรกต้องโดนเจาะเลือดอย่างน้อย 200 มิลลิลิตร ปริมาณเลือดแค่นี้น่าจะไม่มีอันตรายอะไรใช่ไหม”

ฉินเหยาครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไป: “แลกเปลี่ยน… 20,000 ชิป”

[เริ่มการแลกเปลี่ยน]

สิ้นเสียงอิเล็กทรอนิกส์อันอู้อี้ กลไกทางซ้ายบนก็ส่งเสียงเสียดสีอันบาดแก้วหู แล้วเริ่มขยับตัว

ฉินเหยารู้สึกว่ากลไกพันธนาการที่แขนซ้ายรัดแน่นขึ้นในพริบตา ห่วงล็อคอันเย็นเฉียบรัดแน่นจนเจ็บปวด เส้นเลือดบนท่อนแขนปูดนูน

ความเจ็บปวดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างของฉินเหยาสั่นสะท้าน เข็มเจาะเลือดแทงทะลุเส้นเลือด เลือดสีแดงสดไหลผ่านเข็มและสายยาง เข้าสู่กระบอกเก็บเลือด

มันหยุดลงเมื่อถึงขีด 200 มิลลิลิตรพอดี

เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นขึ้นอีกครั้ง เข็มเจาะเลือดถูกดึงออก กลไกกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม

ในขณะเดียวกัน กลไกที่ล็อคมือซ้ายของฉินเหยาก็ใช้สำลีก้อนเล็กๆ กดทับแผลตรงบริเวณเข็มเจาะเลือดเพื่อช่วยห้ามเลือด