บทที่ 92 สำรวจหอคอย

“จุดไฟสิ” ไมเคิลสั่งซากศพคืนชีพออร์คชาแมนของเขา

เธอทำตามทันที โดยยกมือขึ้นเพื่อเสกให้เกิดลูกไฟขนาดเล็ก

เปลวไฟดูเหมือนไม่มีอันตรายเมื่อมองแวบแรก แต่ประสาทสัมผัสของไมเคิลกลับบอกไปในทางตรงกันข้าม

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงศักยภาพอันดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากเปลวไฟเหล่านั้นมันชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ไฟธรรมดา

เมื่อเปลี่ยนความสนใจกลับมาที่ทางเข้าหอคอย ไมเคิลสูดหายใจเข้าลึกๆ เปิดใช้งาน {เกราะกระดูก} ของเขาอีกครั้ง

ความรู้สึกคุ้นเคยของแผ่นกระดูกที่ก่อตัวขึ้นปกคลุมร่างกายของเขาทำให้รู้สึกถึงความปลอดภัย

ด้วยการที่มีออร์คชาแมนอยู่เคียงข้าง ลัคกี้นำหน้า และพรินซ์คอยระวังหลัง ไมเคิลจึงยกเลิกการอัญเชิญออร์คที่พังประตูออก

เขาไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้างเมื่อผ่านทางเข้าไป และเขาก็ไม่ต้องการให้มีซากศพคืนชีพจำนวนมากมาทำให้สถานการณ์ยุ่งยากขึ้นหากมีอะไรเกิดขึ้น

หากจำเป็นต้องใช้จำนวนคน เขาก็สามารถพึ่งพา {อัญเชิญซากศพ} เพื่อดึงกำลังเสริมมาจากปรโลกได้เสมอ

ถึงกระนั้น ไมเคิลก็หวังว่า ถ้าเขาอัญเชิญพวกมันออกมาเพิ่ม มันก็จะเป็นเพื่อมาขนของที่ได้มา มากกว่าที่จะมาต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด

วินาทีที่เขาก้าวเข้าไปข้างใน ความเปียกชื้นและเย็นเยียบก็โอบล้อมตัวเขา

ด้วยแสงไฟของชาแมนที่ส่องแสงวูบวาบไปทั่วบริเวณ โถงทางเดินข้างหน้าก็ปรากฏแก่สายตาเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ที่ว่างเปล่า มีห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้เรียงรายอยู่

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น

แสงไฟที่วูบวาบของออร์คชาแมนส่องสว่างไปยังกำแพงที่กำลังพังทลาย

“ดูเหมือนว่าจะมีแค่กำแพงด้านนอกเท่านั้นที่ทำจากวัสดุพิเศษ” ไมเคิลสังเกตเห็น เขายังรู้สึกด้วยว่ามันก็สมเหตุสมผลดี

ไม่ว่าจะเป็นองค์กรไหน มันก็ต้องมีระดับความหรูหราที่พวกเขามีปัญญาจ่ายไม่ไหวอยู่แล้ว

“ระวังตัวด้วย” ไมเคิลพึมพำ น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น

ลัคกี้ ซากศพคืนชีพหมาป่าร่างสูงตระหง่าน คำรามเบาๆ ตอบรับ

ห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้เรียงรายตามกำแพงนั้นนิ่งสงบอย่างน่าขนลุก ไมเคิลเดินเข้าไปใกล้ห้องที่อยู่ใกล้ที่สุด ส่งสัญญาณให้ชาแมนส่องไฟเข้าไปในนั้น

เมื่อแสงสาดส่องเข้าไปในห้อง เขาก็เห็นเฟอร์นิเจอร์พังๆ กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นโต๊ะแตกเป็นชิ้นๆ ชั้นวางล้มคว่ำ และเศษแก้วส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวดวงเล็กๆ

น่าเสียดาย แม้ว่าพื้นที่นอกห้องจะกว้างพอให้ลัคกี้และพรินซ์หันหลังกลับได้ ตราบใดที่พวกมันไม่ได้ยืนเคียงข้างกัน การจะผ่านประตูเข้าไปก็เป็นไปไม่ได้เลย

พรินซ์แทบจะเบียดตัวเข้าไปในห้องไม่ได้ แต่สำหรับลัคกี้ที่มีรูปร่างสูงตระหง่านนั้น การจะเข้าไปได้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

ไมเคิลให้หมาป่าทั้งสองตัวอยู่ข้างนอก ขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวังพร้อมกับออร์คชาแมน

ห้องนี้เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ทุกประการเฟอร์นิเจอร์ระเกะระกะ บางชิ้นดูเหมือนจะกลายเป็นฝุ่นแค่เพียงสัมผัส และมีเศษแก้วกระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นแต่คราวนี้มีบางอย่างต่างออกไป

การทำลายล้างนั้นไม่ได้มีความเร่งรีบอย่างบ้าคลั่งเหมือนกับการอพยพ มันราวกับว่าห้องเพิ่งจะถูกทิ้งไว้

ประสาทสัมผัสของไมเคิลตื่นตัวเต็มที่เมื่อเขาก้าวลึกเข้าไปในห้อง สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทุกมุม

เมื่อเขาเดินเข้าไปลึกขึ้น สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับกำแพง ซึ่งประดับประดาไปด้วยแผนภาพและพิมพ์เขียวที่ซีดจาง

พวกมันให้รายละเอียดไม่เพียงแต่โครงสร้างของการ์กอยล์เท่านั้น แต่ยังรวมถึงเครื่องจักรที่ดูเหมือนออกแบบมาเพื่อเสริมสร้างและเพิ่มประสิทธิภาพให้กับพวกมันด้วยแผ่นโลหะ สายไฟ และรูนประหลาด ทั้งหมดหลอมรวมเข้าด้วยกันในรูปแบบที่แปลกประหลาด

“ที่นี่คือโรงงานผลิตการ์กอยล์หรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่านะ?” เขาพึมพำขณะมองดูการออกแบบเหล่านั้น

เปลวไฟของออร์คชาแมนสั่นไหว ทำให้เกิดเงาเต้นระบำพาดผ่านโต๊ะทำงานที่ขึ้นสนิม ซึ่งดูเหมือนไม่ได้ถูกใช้งานมาเป็นเวลานานมาก แต่ตำแหน่งของมันดูเหมือนจะกำลังบอกเล่าเรื่องราว

เครื่องมือกระจัดกระจายอยู่รอบๆ ชิ้นส่วนโลหะที่ทำเสร็จไปครึ่งหนึ่ง ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังอยู่ระหว่างการประดิษฐ์บางสิ่งบางอย่างเมื่อทุกสิ่งถูกทิ้งร้าง

ท่ามกลางซากปรักหักพัง ไมเคิลพบภาพสเก็ตช์เพิ่มเติม คราวนี้แสดงให้เห็นตัวเลขบางส่วนสิ่งมีชีวิตที่คล้ายหินและสวมเกราะ ซึ่งมีแขนขาที่ขรุขระและลักษณะที่แหลมคม

การ์กอยล์

“พวกมันยังไม่เสร็จนี่นา” ไมเคิลรำพึงออกมาดังๆ “พวกเขากำลังสร้างมันอยู่เลย”

เขาก้าวถอยหลังและส่งสัญญาณให้ซากศพคืนชีพตามเขามา

ยิ่งพวกเขาลึกเข้าไปในหอคอยมากเท่าไหร่ ชิ้นส่วนของปริศนาก็ยิ่งดูเหมือนจะปะติดปะต่อเข้าด้วยกันมากขึ้นเท่านั้น

ที่นี่คือโรงงานห้องแต่ละห้องถูกออกแบบมาเพื่อประดิษฐ์ชิ้นส่วนต่างๆ ของการ์กอยล์ โดยแต่ละชิ้นส่วนจะเป็นส่วนประกอบของเครื่องจักรที่ใหญ่กว่าและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

ขณะที่พวกเขาเดินผ่านชั้นแรก รูปแบบนั้นก็ชัดเจน

ทุกห้องดูเหมือนจะอุทิศให้กับขั้นตอนที่แตกต่างกันในการสร้างการ์กอยล์

ไมเคิลแทบจะได้ยินเสียงค้อนกระทบกันและเสียงหึ่งๆ ของพลังงานที่อบอวลไปทั่วอากาศในขณะที่งานกำลังดำเนินอยู่

“ไม่มีทางที่นี่จะเป็นแค่ด่านหน้าสำหรับวิจัยแน่ๆ” เขาพึมพำ

“ที่นี่มันคือโรงงานผลิตอาวุธ สถานที่แห่งนี้ทั้งหมด… มันดูเหมือนถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสงครามเลย”

ไมเคิลอดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองมาอยู่ในสถานที่ใดในดินแดนแห่งต้นกำเนิดกันแน่

“หวังว่ามันคงจะไม่ใช่ทวีปที่ถูกสงครามทำลายล้างหรืออะไรทำนองนั้นหรอกนะ” ไมเคิลพึมพำกับตัวเองเบาๆ

น่าเสียดายที่เรื่องสถานที่นั้นไม่ใช่สิ่งที่จะควบคุมได้ เว้นแต่พวกเขาจะฆ่าตัวตายเพื่อเปลี่ยนสถานที่ และถึงจะเป็นอย่างนั้น สถานที่ก็ยังคงเป็นการสุ่มอยู่ดี

ความคิดของเขาถูกขัดจังหวะเมื่อพวกเขามาถึงบันไดที่นำไปสู่ชั้นสอง

พื้นที่นั้นแคบเกินไปและสามารถรองรับได้แค่ไมเคิลกับชาแมนเท่านั้น

จนถึงตอนนี้ พวกเขายังไม่พบปัญหาใดๆ แต่ไมเคิลก็ยังไม่รู้สึกปลอดภัยเต็มที่จนกว่าเขาจะออกไปจากหอคอย

อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกมากนักในสถานการณ์นี้

ในท้ายที่สุด เขาก็ยกเลิกการอัญเชิญลัคกี้และพรินซ์เข้าไปในปรโลก ขณะเดียวกันก็อัญเชิญออร์คตัวผู้สามตัวด้วย {อัญเชิญซากศพ} เพื่อมาคุ้มกันเขา

หลังจากขึ้นบันไดมาถึงชั้นสอง พื้นที่ก็เปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง และไมเคิลก็อัญเชิญลัคกี้และพรินซ์กลับมาทันที โดยยกเลิกการอัญเชิญพวกออร์คไปเหลือไว้แค่เพียงออร์คชาแมน

ก็ต่อเมื่อลัคกี้และพรินซ์มาอยู่เคียงข้างเขาอีกครั้ง ไมเคิลถึงจะรู้สึกปลอดภัยและมั่นใจมากขึ้น

เขาใช้เวลาสักครู่เพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว และภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

ในขณะที่ชั้นแรกเป็นเรื่องเกี่ยวกับการสร้าง แต่ชั้นนี้ดูเหมือนจะเน้นไปที่การประกอบ

ห้องที่พวกเขาเข้ามานั้นเต็มไปด้วยแผ่นหินขนาดใหญ่ บางแผ่นมีรอยร้าว และบางแผ่นก็ยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์

บนแผ่นหินเหล่านี้มีร่างของการ์กอยล์นอนอยู่พวกมันเป็นรูปร่างแค่ครึ่งเดียว บางตัวก็ไม่มีแขนขา พื้นผิวหินของพวกมันส่องแสงระยิบระยับจางๆ ภายใต้แสงไฟของชาแมน

แต่ละชิ้นส่วนนั้นไม่สมบูรณ์

การ์กอยล์บางตัวมีส่วนหัว แต่ตัวอื่นๆ ก็ไม่มีแขนขา

“พวกเขาสร้างมันไม่เสร็จ” ไมเคิลกระซิบ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความตระหนักรู้

“พวกเขากำลังประกอบมันอยู่ แต่มีบางอย่างขัดจังหวะกระบวนการ… หรืออาจจะเป็นใครบางคน…”