บทที่ 59 วิวัฒนาการก็อบลิน; ฮอบก็อบลิน

แม้ไมเคิลจะรู้สึกว่าตอนนี้เขามีความรู้เรื่องหอกและวิธีใช้มันมากขึ้น แต่มันก็ยังเป็นแค่ความรู้ไม่ได้หมายความว่าจู่ๆ เขาจะรู้วิธีนำไปใช้ได้เลย

นั่นคือเหตุผลที่การแจ้งเตือนเกี่ยวกับการได้รับทักษะ {วิชาหอก} ทำให้เขาประหลาดใจอย่างสิ้นเชิง

“ไม่สิ เรื่องนี้น่าจะคาดเดาได้อยู่แล้ว” ไมเคิลพึมพำ

เขานึกถึงตอนที่อ่านบนเว็บบอร์ดและแม้แต่ในคำอธิบายทักษะบางอย่างของเขาว่า การทำความเข้าใจทักษะสามารถส่งผลต่อวิธีใช้งานของมันได้

เมื่อมองในมุมนี้ มันก็สมเหตุสมผลที่การรู้เรื่องอะไรสักอย่างมากขึ้นอาจจะมอบความสามารถในการได้รับทักษะมาได้

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ชัดเจนว่าต้องใช้ความรู้จำนวนมหาศาลหรือไม่ก็ความเข้าใจที่ยอดเยี่ยม

ระหว่างสองอย่างนี้ ไมเคิลทำได้เพียงสันนิษฐานว่าเขามีความเข้าใจที่ยอดเยี่ยมแม้ว่าผลการเรียนในโรงเรียนของเขาจะไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งก็ตาม

ในท้ายที่สุด เขาก็ยกความดีความชอบให้กับความโชคดี

นอกจากนี้อาจเป็นเพราะวิชาหอกเป็นทักษะที่เรียนรู้ได้ค่อนข้างง่าย ทำให้การได้รับความสามารถที่เกี่ยวข้องง่ายขึ้นไปด้วย

ไมเคิลนึกย้อนไปถึงตอนที่เขาได้รับทักษะ {ยิงพื้นฐาน} มาอย่างรวดเร็วหลังจากยิงปืนไปเพียงไม่กี่ครั้ง

บางทีนี่อาจจะเป็นกรณีคล้ายๆ กัน

แต่ถ้าเป็นความจริง แล้วเขาจะอธิบายยังไงกับการใช้เวลาหลายชั่วโมงในการใช้หอกในโลกก็อบลินแต่กลับไม่ได้รับทักษะอะไรมาเลยในตอนนั้น?

ท้ายที่สุด ไมเคิลก็ตระหนักว่าเขายังไม่ค่อยรู้เรื่องกลไกการทำงานของสิ่งเหล่านี้มากพอ

หลังจากคิดเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจปล่อยมันไป

เมื่อมองดูแสงสว่างที่ส่องผ่านผ้าม่านหนาทึบ ไมเคิลก็ดูเวลาบนโทรศัพท์ตามสัญชาตญาณ

8:42 น.

“สายขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?” ไมเคิลอุทาน

เขาเคยสนุกกับการเรียนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ความคิดหลายอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวขณะที่เขาลุกจากเตียง

ตอนนี้เป็นเวลากลางวันแล้ว ซึ่งหมายความว่าในดินแดนแห่งต้นกำเนิดก็น่าจะสว่างขึ้นนิดหน่อย โดยที่นั่นเวลาจะช้ากว่าโลกความเป็นจริงสามชั่วโมง

ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยอย่างหอพักที่ร่างกายอีกร่างของเขาอาศัยอยู่ ไมเคิลไม่รู้สึกสบายใจนักที่จะทำกิจกรรมสำคัญๆ ในขณะที่ยังมืดอยู่

นั่นคือเหตุผลว่าทำไม ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาเมื่อเช้ามืด เขาจึงไม่คิดที่จะวิวัฒนาการซากศพคืนชีพของเขาด้วยแต้มที่เขาสะสมไว้

มันก็ไม่เหมาะที่จะทำที่นี่ในโรงแรมเช่นกัน ที่ซึ่งเขาถูกรายล้อมไปด้วยคนธรรมดาทั่วไป

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรอ

ตอนนี้ เมื่อสภาพการณ์ในดินแดนแห่งต้นกำเนิดน่าจะเอื้ออำนวยมากขึ้น ไมเคิลก็จัดท่าทางตัวเองให้สบายบนเตียงและเชื่อมต่อจิตสำนึกของเขาเข้ากับร่างกายอีกร่างหนึ่ง

ไมเคิลรู้สึกว่าการมองเห็นของเขาเปลี่ยนไป และอีกครั้ง เขาก็กลับมาอยู่ในดินแดนแห่งต้นกำเนิด

หลังจากเดินทางไปมาระหว่างสองโลกหลายครั้ง ตอนนี้เขาเริ่มคุ้นเคยกับกิจวัตรการสลับร่างแล้ว

จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีปัญหาสำคัญอะไรเกิดขึ้น แต่มีเพียงเวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อตัวเขาทั้งสองเวอร์ชันเริ่มใช้ชีวิตแยกจากกันอย่างสิ้นเชิง

ไมเคิลเคยคิดเรื่องนี้มาก่อนและทำได้เพียงหวังว่า เมื่อถึงเวลา เขาคงจะไม่เกิดอาการวิกฤตอัตลักษณ์อะไรทำนองนั้น

อย่างไรก็ตาม จากความเป็นไปในตอนนี้ มันก็รู้สึกว่ามีโอกาสเป็นไปได้จริงๆ

แม้แต่ตอนนี้ แม้จะเพิ่งเริ่มต้นอะไรได้ไม่มากนักในดินแดนแห่งต้นกำเนิด เขาก็รู้สึกถึงความห่างเหินที่เพิ่มขึ้นจากทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

ที่แย่ที่สุดคือ แม้กระทั่งจากครอบครัวของเขา

ดินแดนแห่งต้นกำเนิดยังคงถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด การอยู่ในพื้นที่ปิดทึบมีแต่จะทำให้มันดูมืดมิดยิ่งกว่าสิ่งที่ไมเคิลพอจะมองเห็นจากโลกภายนอกเพียงเล็กน้อย

ถึงกระนั้น ด้วยสายตาที่ได้รับการพัฒนาขึ้น เขาก็สามารถมองเห็นได้ดีพอสมควร

แม้จะดูเหมือนไม่มีอันตรายใดๆ ในทันทีที่ต้องอยู่ตรงนี้ แต่ไมเคิลก็ไม่ใช่คนที่จะเสี่ยงโดยไม่จำเป็น

เขาอัญเชิญพรินซ์และลัคกี้ออกมาจากปรโลกเพื่อให้ยืนเฝ้ายาม

จากนั้น เขาก็เลือกซากศพคืนชีพก็อบลินเลเวล 5 แบบสุ่มจากกลุ่มที่เขาจับมาได้ก่อนหน้านี้ในปรโลก

บังเอิญว่า มอนสเตอร์ทุกตัวที่ไมเคิลเคยเปลี่ยนให้เป็นซากศพคืนชีพล้วนมีลักษณะร่วมกันอย่างหนึ่ง: ผิวสีเขียว ซึ่งจะกลายเป็นสีเทาอมเขียวหม่นๆ หลังจากถูกชุบชีวิตขึ้นมา

ก็อบลินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

มันมีความสูงประมาณ 2 ฟุต 8 นิ้ว ถึง 3 ฟุต มีแขนที่ยาวผิดส่วน ขาสั้น และใบหน้าที่บิดเบี้ยวอัปลักษณ์คล้ายกับมนุษย์แก่ที่พิการ

เมื่อเทียบกับพวกก็อบลินแล้ว หมาป่าป่าดิบนั้นน่าดูสบายตากว่ามาก

“ฉันหวังว่าแกจะดูดีขึ้นมาหน่อยนะหลังจากวิวัฒนาการ” ไมเคิลพึมพำกับซากศพคืนชีพก็อบลิน

ความแข็งแกร่งที่อ่อนแอและสายพันธุ์ระดับต่ำของมันไม่ได้สร้างความมั่นใจให้มากนัก

แน่นอนว่า เขาไม่ได้คาดหวังคำตอบหรือแม้แต่ปฏิกิริยาใดๆ ดังนั้นก่อนที่ความคิดนั้นจะคงอยู่นาน ไมเคิลก็เริ่มใช้พรสวรรค์ของเขากับซากศพคืนชีพก็อบลิน

[ซากศพก็อบลิน เลเวล 5]

[ระดับ: ทั่วไป ★ ]

[วิวัฒนาการเป็น ทั่วไป ★★★ ด้วยแต้มวิวัฒนาการ 1 แต้ม?]

ไมเคิลไม่ได้ประหลาดใจเลยที่เห็นแต้มวิวัฒนาการนำซากศพคืนชีพพุ่งตรงไปยังระดับสามดาวแทนที่จะเป็นสองดาว ซึ่งเป็นระดับขั้นถัดไป เพราะเขาได้พิจารณาถึงความเป็นไปได้นี้ไว้แล้ว

ถึงกระนั้น มันก็รู้สึกพอใจที่ทฤษฎีของเขาได้รับการยืนยัน

สิ่งนี้หมายความว่าแต้มวิวัฒนาการของเขาไม่ได้เป็นเพียงการเพิ่มพลังให้ซากศพคืนชีพทีละนิดพวกมันไม่มอบระดับใหม่ให้เลย ก็ผลักดันให้ไปถึงจุดสูงสุดของระดับนั้น แล้วจึงทำซ้ำกระบวนการนี้

มันเยี่ยมมากที่ได้รู้ว่าไม่มีอุปสรรคใดๆ ซ่อนอยู่

แสงที่เปล่งออกมาจากร่างของก็อบลินค่อยๆ หรี่ลง เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป

มอนสเตอร์สีเขียวอมเทาที่ยืนอยู่ตรงหน้าไมเคิลตอนนี้มีความสูงถึง 4 ฟุต

“สายพันธุ์ของมันเปลี่ยนไปเหรอ?” ไมเคิลพึมพำ ประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

ตอนแรกเขาคาดว่าสถานการณ์จะคล้ายกับพวกหมาป่าป่าดิบ ที่ซึ่งการเปลี่ยนสายพันธุ์จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อพวกมันเลื่อนระดับเท่านั้น

แต่อย่างเห็นได้ชัด ก็อบลินมีศักยภาพตามธรรมชาติต่ำกว่าพวกหมาป่ามาก ทำให้เส้นทางการวิวัฒนาการของพวกมันมีข้อจำกัดน้อยกว่า

[ซากศพฮอบก็อบลิน เลเวล 6]

[ระดับ: ทั่วไป ★★★ ]

เลเวลของมันเพิ่มขึ้น แต่ต่างจากความตื่นเต้นที่ไมเคิลเคยรู้สึกตอนที่หมาป่าป่าดิบของเขา ลัคกี้ และพรินซ์ วิวัฒนาการเป็นซากศพคืนชีพระดับทั่วไปสามดาว ในครั้งนี้เขาไม่สามารถดึงความกระตือรือร้นแบบเดียวกันนั้นออกมาได้

เว้นเสียแต่ว่ามันจะเป็นรูปแบบระดับหายาก ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องยากที่เขาจะรู้สึกตื่นเต้นอย่างแท้จริง

ถึงอย่างนั้น รูปลักษณ์ใหม่ของฮอบก็อบลินก็เป็นอะไรที่น่าจับตามองอย่างแน่นอน

________________________________________

________________________________________

เส้นทางการวิวัฒนาการ

หมาป่าป่าดิบ:

หมาป่าป่าดิบ (ระดับทั่วไป, 1–3 ดาว)

หมาป่าพฤกษา (ระดับหายาก, สายพันธุ์ 1 ดาว)

หมาป่าหนามแดง (ระดับหายาก, สายพันธุ์ 3 ดาว)

???

???

ก็อบลิน:

ก็อบลิน (ระดับทั่วไป, มอนสเตอร์ 1 ดาว)

ฮอบก็อบลิน (ระดับทั่วไป, มอนสเตอร์ 3 ดาว)

???

????