บทที่ 51 กลับไปที่สมาคม (2)

“ชุดนี้เหมาะกับเธอมากเลยนะ” ชายชรากล่าว พลางจ้องมองเสื้อผ้าตัวโคร่งที่เขาเลือกให้ไมเคิลจากร้านใกล้ๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจ

ไมเคิลทำได้เพียงแอบกรอกตาให้กับท่าทีของชายชรา

เสื้อผ้าพวกนี้มีคุณภาพดีมากไมเคิลเดาว่ามันคงราคาแพงไม่ใช่น้อยแต่ปัญหาคือมันตัวใหญ่เกินไป

ไม่ได้ใหญ่โคร่งจนดูเหมือนเสื้อผ้าตกทอดมาจากญาติผู้ใหญ่ แต่ก็ใหญ่พอที่จะให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเสื้อผ้าที่ส่งต่อมาจากพี่ชาย

ถึงกระนั้น ไมเคิลก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจในน้ำใจของชายชรา

หลังจากลองสวมชุดดูแล้ว เขาตั้งใจจะถามราคาเพื่อจะได้จ่ายเงินคืนให้ชายชราในภายหลัง

ทว่า ชายชรากลับทำท่าเหมือนจะปรี๊ดแตกขึ้นมาทันทีที่เขาเกริ่นเรื่องนี้

ดูเหมือนว่าการถามเรื่องราคาจะถือเป็นการดูหมิ่น และชายชราก็ยืนกรานอย่างหนักแน่นให้ไมเคิลรับเสื้อผ้าชุดนี้ไว้เป็นของขวัญแทนที่จะมา “พูดจาไร้สาระ”

ไมเคิลนึกถึงคำพูดของคุณป้าที่เคยบอกว่าคนแก่ส่วนใหญ่มักจะมีอารมณ์แปลกๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาเจอด้วยตัวเอง

เขาให้เหตุผลกับตัวเองว่า บางทีคนแก่ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือผู้บำเพ็ญเพียรมักจะมีฐานะดีและมีแนวโน้มที่จะมีพฤติกรรมแบบนี้

ไม่ว่ายังไง ไมเคิลก็จดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ในใจ

เขายังเตือนตัวเองด้วยว่า เว้นแต่เขาอยากจะเดินแก้ผ้ากลางถนนในตอนกลางวันแสกๆ เขาควรเตรียมตัวให้ดีกว่านี้ก่อนจะเข้าไปในรอยแยกครั้งต่อไป

ไม่ใช่ทุกคนที่ดูแลรอยแยกจะใจดีเหมือนชายชราคนนี้

“ขอบคุณครับคุณตา แต่ก่อนไป ผมขอถามได้ไหมครับว่าผมควรเรียกคุณตาว่าอะไร?” ไมเคิลถาม

เขาอยากรู้เรื่องของชายชราจริงๆ และรู้สึกว่ามันคงไม่เหมาะถ้าจะไม่รู้แม้กระทั่งชื่อของคนที่ช่วยเหลือเขา

“เรียกฉันว่าตาเฒ่าหลิวก็พอ เอาล่ะ ไปได้แล้ว รีบกลับไปที่สมาคมเพื่อจะได้ส่งซากไปขายซะ และจำไว้ด้วยนะ ถ้าเธออยากจะมาเก็บซากที่เหลือจากรอยแยก รถของเธอต้องมาถึงที่นี่ภายในหนึ่งชั่วโมง ไม่อย่างนั้นซากพวกนั้นจะเริ่มเน่า แล้วเธอจะขายไม่ได้ราคาเท่าไหร่หรอก”

ไมเคิลอึ้งไปชั่วขณะกับคำพูดของชายชรา

บังเอิญว่าตาเฒ่าหลิวเพิ่งจะตอบคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจของไมเคิลพอดี: คนที่ไม่ใช่ผู้ตื่นรู้ขนย้ายซากจากรอยแยกได้อย่างไร?

แน่นอนว่าพวกเขาสามารถนำถุงมิติมาเองได้ แต่เว้นแต่ว่าถุงพวกนั้นจะทำงานได้เหมือนพื้นที่มิติสุดพิเศษของเขา ไมเคิลก็ไม่คิดว่ามันจะจุของได้เยอะนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งคงไม่พอสำหรับซากมอนสเตอร์ของทีมขนาดใหญ่แน่ๆ

แน่นอน มันก็เป็นไปได้ที่คนส่วนใหญ่จะไม่ได้เอาซากมอนสเตอร์ไปทั้งตัว แต่เลือกที่จะเก็บเกี่ยวเฉพาะชิ้นส่วนที่มีค่าแทน

เขานึกถึงรายการที่แนบมากับอีเมลที่สมาคมส่งให้เขาเกี่ยวกับโลกก็อบลิน

มันไม่ได้ระบุแค่ซากก็อบลินเท่านั้น แต่มันยังรวมถึงสิ่งของอย่างเลือดและวัตถุดิบอื่นๆ ด้วย

บางทีนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่เก็บรวบรวมกัน

ถ้าเป็นอย่างนั้น มันก็สมเหตุสมผลที่ถุงมิติของทีมจะเพียงพอสำหรับการเข้าไปในรอยแยกแต่ละครั้ง

แต่ถ้าใครสักคนอยากจะขนออกมาให้มากกว่านั้นล่ะ?

คำพูดของชายชราก่อนหน้านี้ได้ให้คำตอบไว้แล้ว: ผู้ที่มาเยือนรอยแยกสามารถนำยานพาหนะมาเองได้

เมื่อตาเฒ่าหลิวพูดถึงเรื่องนี้ ไมเคิลก็อดนึกถึงพวกรถบรรทุกไม่ได้

“มิน่าล่ะถึงมีโรงรถติดกับร้านขายยา” เขาพึมพำกับตัวเอง “ฉันก็ว่าอยู่ว่ามันเป็นการออกแบบที่แปลกดี”

ไมเคิลคิดว่านี่คงเป็นอีกหนึ่งฟังก์ชันที่ซ่อนอยู่ของร้านขายยาแห่งนี้

เมื่อพิจารณาจากการที่มันมีประตูนำไปสู่อีกมิติหนึ่งและยังมีห้องอาบน้ำให้ด้วย มันก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยที่จะคิดว่ามันสามารถเป็นฉากบังหน้าสำหรับการขนส่งชิ้นส่วนมอนสเตอร์ที่เก็บเกี่ยวมาเพื่อนำไปขายได้

ไมเคิลเพิ่งจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโลกแห่งสิ่งเหนือธรรมชาติได้ไม่นาน

ก่อนหน้านั้น เขาเป็นเพียงวัยรุ่นที่ต้องดิ้นรนสู้ชีวิต ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะไม่รู้เรื่องระบบการขนส่งพวกนี้

บางทีคนที่มีฐานะร่ำรวยและมีอิทธิพลมากกว่าอย่างเลโอวานนีคนที่เคยแนะนำให้เขาซื้อซากมอนสเตอร์จากสมาคมคงจะรู้เรื่องเกี่ยวกับสังคมนี้มากกว่ามาก

ไมเคิลยังไม่ลืมเรื่องการมีอยู่ของสถานที่ที่เพาะพันธุ์มอนสเตอร์ด้วย

เขาคิดว่าคนธรรมดาส่วนใหญ่ก็คงจะไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยเหมือนกับเขา

มีเพียงคนรวยและผู้มีอำนาจเท่านั้นที่จะเข้าถึงข้อมูลประเภทนั้นได้

แม้แต่ในโลกของสิ่งเหนือธรรมชาติ มันก็ยังมีความเหลื่อมล้ำอยู่ดี

“ไม่ต้องหรอกครับตาเฒ่าหลิว ผมเก็บมันไว้หมดแล้วล่ะครับ” ไมเคิลตอบ

“โอเค ดีแล้ว งั้นก็ไปได้แล้ว! เธอรบกวนเวลาทำมาหากินของฉันมานานเกินไปแล้ว!”

ไมเคิลอยากจะสวนกลับไปว่าร้านขายยานี้ไม่น่าจะมีธุรกิจอะไรให้ทำหรอกมั้ง

เขาอยู่ที่นี่มาตั้งนานยังไม่เห็นลูกค้าสักคนเลย

แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะเก็บความคิดนั้นไว้ในใจ

“ได้ครับตาเฒ่าหลิว รักษาสุขภาพด้วยนะครับ แล้วเจอกันครับ” ไมเคิลกล่าวพร้อมกับโบกมือลา

“แล้วเจอกัน” ชายชราตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

เพียงแค่นั้น ไมเคิลก็เดินออกจากร้านขายยา ทิ้งรอยแยกและตาเฒ่าหลิวไว้เบื้องหลังในที่สุด

เขาเรียกแท็กซี่และมุ่งหน้ากลับไปยังสมาคม

เมื่อไปถึง เขาก็มุ่งตรงไปยังศูนย์การค้าทันที

ในที่สุดก็ถึงเวลาหาเงินแล้ว!

หลังจากนี้ เขาตั้งใจจะไปหาพนักงานต้อนรับเพื่อยื่นคำร้องขอเข้าไปในรอยแยกให้มากขึ้น

ด้วยความที่มีการ์กอยล์ตัวนั้นขวางทางเขาอยู่ในดินแดนแห่งต้นกำเนิด เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมุ่งเน้นไปที่การทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริงไปพร้อมๆ กับการสะสมแต้มวิวัฒนาการ

การเลเวลอัปด้วยการต่อสู้เพียงอย่างเดียวนั้นช้าเกินไป แต่ไมเคิลคิดว่าหากมีแต้มวิวัฒนาการมากพอ มันก็คงใช้เวลาไม่นานในการสร้างซากศพคืนชีพที่แข็งแกร่งพอจะจัดการกับการ์กอยล์ได้

มันจะต้องเป็นซากศพคืนชีพที่มีระดับสูงกว่า หรือไม่ก็เป็นระดับหายากสามดาว เลเวล 21 ถึงจะมีโอกาสชนะโดยไม่ต้องเจ็บตัวหนัก

ส่วนเรื่องกลับบ้าน ไมเคิลก็ทบทวนดูอีกครั้งหลังจากได้ยินคำเตือนของตาเฒ่าหลิวเกี่ยวกับ “จิตสังหาร” ของเขา

ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับมือได้ดีนัก เขาจึงตัดสินใจเลื่อนการกลับบ้านออกไปก่อน

เขาส่งข้อความไปบอกป้ามีอาเรื่องนี้ และที่น่าแปลกใจคือ เธอโทรกลับมาหาเขาทันที

ผู้หญิงคนนี้ควรจะยุ่งอยู่กับงานไม่ใช่เหรอ?

หลังจากที่เขา “อธิบาย” อย่างคลุมเครือว่ามีธุระต้องไปจัดการ ป้ามีอาก็ไม่ได้ปรี๊ดแตกอย่างที่เขาคาดไว้

แต่เธอกลับเอาแต่บอกให้เขาดูแลตัวเองให้ดีอยู่หลายครั้ง

ไมเคิลสัมผัสได้ถึงความเศร้าแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเธอ ซึ่งทำให้เขารู้สึกผิดนิดหน่อย แต่ก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง

น่าเสียดายที่นั่นหมายความว่าวันนี้เขาจะอดกินฝีมือทำอาหารของเธอแล้ว

ดูเหมือนว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาจะได้กินมื้อใหญ่แทนซะแล้ว

ไมเคิลรู้ดีว่ายัยเด็กนั่นไม่มีทางปล่อยให้ส่วนของเขา ‘เสียของ’ แน่ๆโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเป็นเนื้อสัตว์อสูร