บทที่ 29 การซื้อซากมอนสเตอร์ (2)

เขาเป็นใครกัน?’

‘เขารู้ตัวเหรอว่าฉันใช้ทักษะ {ตรวจสอบ} กับเขาน่ะ?’

หัวใจของไมเคิลเต้นรัวด้วยความตกใจ แต่เขาก็บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ขณะเดินตรงไปยังศูนย์การค้า

เขาไม่แน่ใจว่าชายหน้าบากจะรู้สึกได้ถึงการใช้ทักษะ {ตรวจสอบ} ของเขาหรือเปล่า แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนเลยก็คือ: ชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

มันไม่ใช่แค่เรื่องของการมีเลเวลสูงกว่ายี่สิบเลเวลหรอกนะ

แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับ 2 ก็ไม่น่าจะทำให้เขารู้สึกกดดันได้ขนาดนี้

ไมเคิลยังไม่เคยเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียรระดับ 2 แบบตัวต่อตัว แต่เขาก็ไม่คิดว่าพวกนั้นจะสร้างความรู้สึกไม่สบายใจได้ถึงระดับนี้หรอก

เขาตระหนักได้ถึงอีกเรื่องหนึ่งดูเหมือนว่าข้อจำกัดของทักษะ {ตรวจสอบ} จะครอบคลุมไปถึงผู้บำเพ็ญเพียรด้วยเช่นกัน

‘โอเคๆ บางทีฉันอาจจะอวดดีเกินไป เลเวลสูงกว่าฉันยี่สิบเลเวล ก็คือสูงกว่าฉันยี่สิบเลเวลอยู่ดี’

เมื่อไมเคิลมาถึงเคาน์เตอร์และกำลังอ้าปากจะพูด ชายหน้าบากก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

“การแอบสอดแนมคนอื่นมันเสียมารยาทนะไอ้หนุ่ม” ชายคนนั้นพูดอย่างใจเย็น สายตาอันแหลมคมของเขาจ้องเขม็งไปที่ไมเคิล

“ฉันน่ะไม่ถือสาหรอกนะ แต่ถ้าเป็นคนอื่นที่อารมณ์ร้อนกว่านี้ ป่านนี้แกคงโดนสั่งสอนไปแล้ว”

หัวใจของไมเคิลกระตุกวูบอีกครั้ง

‘เขารู้สึกได้จริงๆ ด้วย!’

อารมณ์ของไมเคิลตอนนี้ห่างไกลจากคำว่าสงบไปมาก

เขาแค่สงสัยว่าชายคนนี้อาจจะสังเกตเห็น แต่พอได้ยินการยืนยันจากปากก็ทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบ

“ผมขอโทษครับ” ไมเคิลกล่าวด้วยความจริงใจ พลางโค้งคำนับเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกว่าถูกปรักปรำหรือถูกดูหมิ่นจากการตักเตือนนั้นเลยมันเป็นการกระทำที่เสียมารยาทจริงๆ ที่ไปสอดแนมคนอื่น

การโต้ตอบครั้งนี้ยังก่อให้เกิดคำถามตามมา ชายคนนี้แข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ?

ทักษะ {ตรวจสอบ} ไม่ได้พึ่งพาพลังงานใดๆ ดังนั้นมันจึงไม่น่าจะสังเกตเห็นได้ง่ายๆ

‘แม้จะไม่มีศักยภาพเท่ากับผู้ตื่นรู้ แต่ผู้บำเพ็ญเพียรก็เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งจริงๆ สินะ’ ไมเคิลคิด พลางตำหนิตัวเองในใจ

เขานึกขึ้นได้ว่าเขาใช้ทักษะ {ตรวจสอบ} กับเกือบทุกคนที่เขาเจอในเย็นวันนี้ เหงื่อเย็นๆ ก็เริ่มผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง

หากเขาไปใช้มันกับคนที่มีเจตนาร้ายและคนๆ นั้นเกิดรู้ตัวขึ้นมา เขาอาจจะพาตัวเองไปตกที่นั่งลำบากเข้าให้แล้ว

ผู้ตื่นรู้อาจจะมีศักยภาพสูงส่ง แต่หากปราศจากความแข็งแกร่งที่แท้จริง ศักยภาพเพียงอย่างเดียวก็แทบจะไม่มีความหมายอะไรเลย

ในเลเวล 5 ไมเคิลยังคงอ่อนแอเกินไปมาก

“ไม่เป็นไรหรอก ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี” ชายคนนั้นพูดพลางโบกมือปัดๆ

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูเป็นงานเป็นการ “แล้วนี่… ต้องการอะไรล่ะ?”

ไมเคิลรู้สึกโล่งใจที่ชายคนนี้ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก และรีบตอบกลับทันที เพราะอยากจะข้ามเรื่องนี้ไปเต็มแก่แล้ว

“ผมขอซื้อซากมอนสเตอร์ครับ แล้วก็มีของจะมาขายด้วย” ไมเคิลพูด พลางล้วงเข้าไปในพื้นที่มิติของเขาและหยิบผลึกวิญญาณออกมา

หลังจากซื้อของจากร้านค้าของสมาคมผู้มีพลังพิเศษและให้เงินป้าไป 5,000 ดอลลาร์ บัญชีของไมเคิลก็เหลือเงินไม่ถึง 5,000 ดอลลาร์

ถ้าเขาซื้อซากมอนสเตอร์ในราคาตัวละ 3,000 ดอลลาร์อย่างที่เลโอวานนีบอก เขาก็คงซื้อได้แค่ตัวเดียวเท่านั้น

ถ้าเขาไม่ได้ให้เงินป้าไป เขาก็คงซื้อได้อย่างน้อยสองตัว

ถึงกระนั้น ไมเคิลก็ไม่เสียใจเลยที่ได้ช่วยเหลือป้ามีอา

ท้ายที่สุดแล้ว ก็ไม่มีอะไรมารับประกันได้ว่าเงินที่เสียไปกับซากศพพิเศษนั้นจะทำให้เขาสร้างซากศพเวทขึ้นมาได้

ทักษะ {คืนชีพซากศพ} ของเขา ที่อยู่ในระดับ {ความเชี่ยวชาญระดับกลาง} ให้อัตราความสำเร็จเพียง 50 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น โดยมีโอกาสสูงสุดสามครั้งต่อซากศพหนึ่งตัว

ถึงอย่างนั้น ก็ยังรับประกันความสำเร็จไม่ได้อยู่ดี

บางทีเหตุผลนี้อาจเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อหาความชอบธรรมให้กับการตัดสินใจของเขา แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องโกหกไปเสียทั้งหมด

“หืม? นายเป็นผู้ตื่นรู้สินะ? มิน่าล่ะ ถึงมีแต่พวกนายเท่านั้นแหละที่ชอบทำตัวสอดแนมเหมือนพวกขี้ขโมย” ชายวัยกลางคนพูดด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

‘แอบผูกใจเจ็บจริงๆ ด้วยแฮะ?’ ไมเคิลคิด หางตาของเขากระตุก

เขาเลือกที่จะไม่ตอบโต้

คำพูดของชายคนนี้เผยให้เห็นว่าเขาไม่ได้เคารพยำเกรงผู้ตื่นรู้เลย ต่างจากความชื่นชมที่พวกเขามักจะได้รับบนเว็บบอร์ด

สิ่งนี้ชี้ให้เห็นความเป็นไปได้สองประการ: ไม่เขาเกลียดพวกผู้ตื่นรู้ ก็แปลว่าเขาต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ

ไม่ว่าจะเป็นทางไหน ไมเคิลก็ตัดสินใจว่ามันไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องไปยุ่ง

“ผลึกวิญญาณไร้ระดับงั้นเหรอ?” ชายคนนั้นพิจารณาผลึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสริม “ชิ้นนี้มีพลังมากกว่าปกตินิดหน่อย ฉันให้ 17,500 ดอลลาร์เลยเอ้า ว่าไง?”

“ตกลงครับ!” ไมเคิลตอบตกลงทันที

เขาประหลาดใจที่ชายคนนี้สามารถแยกแยะระดับพลังงานของผลึกได้อย่างง่ายดาย

มันมาจากสไลม์เลเวล 7 จึงทำให้มันมีคุณภาพดีกว่าผลึกเลเวลต่ำๆ ในระดับเดียวกัน

ไมเคิลแยกมันออกมาต่างหากตามลางสังหรณ์ โดยหวังว่าจะได้ราคาดีกว่าและเขาก็เดิมพันชนะเสียด้วย

“ตกลง จะให้ฉันโอนเงินเข้าบัญชีนาย หรือนายจะใช้เงินนั้นซื้อซากมอนสเตอร์ตอนนี้เลยล่ะ?” ชายคนนั้นถามพลางหยิบผลึกใส่ลงในกล่องที่อยู่ใต้เคาน์เตอร์

“ผมขอใช้ทั้งหมดเลยครับ” ไมเคิลตอบโดยไม่ลังเล การซื้อซากมอนสเตอร์แค่ตัวเดียวคงไม่พอแน่…. เว้นแต่ว่ามันจะเป็นซากที่พิเศษจริงๆ

แม้จะต้องเสียเงินไปอีกครั้ง แต่ไมเคิลก็รู้สึกพอใจกับการทำธุรกรรมที่ตรงไปตรงมาและผลกำไรที่เกินคาด

“เอาล่ะ เดินไปทางเข้าตรงนั้น” ชายคนนั้นพูด พลางชี้ไปที่ประตูทางเข้าที่เปิดอยู่ข้างๆ ร้าน

ไมเคิลสังเกตเห็นทางเข้านั้นตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว แต่เขาทึกทักเอาเองว่ามันน่าจะนำไปสู่ที่อื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับศูนย์การค้า

อย่างไรก็ตาม เมื่ออยู่ในสมาคมผู้มีพลังพิเศษ ไมเคิลจึงไม่ได้กังวลอะไรมากนักและทำตามที่ชายคนนั้นบอก

ดูเหมือนว่าศูนย์การค้าจะมีทางออกเชื่อมไปยังทางเดินเดียวกับที่ประตูทางเข้าบานนั้นเปิดไปสู่ เพราะหลังจากที่ไมเคิลก้าวผ่านประตูและเดินต่อไปอีกนิด เขาก็พบว่าตัวเองกำลังเดินตามหลังชายหน้าบากอยู่

หลังจากปิดประตูศูนย์การค้าแล้ว ชายคนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรและเพียงแค่เดินนำไมเคิลลึกเข้าไปในทางเดินนั้น

ไมเคิลสงสัยว่าทำไมชายคนนั้นถึงไม่กังวลเลยที่ปล่อยศูนย์การค้าทิ้งไว้โดยไม่มีใครดูแล ทั้งที่มีสินค้าอย่างพวกยาฟื้นฟูพลังเก็บไว้ที่นั่นแท้ๆ

แต่ไม่นานเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป

ใครก็ตามที่กล้าหน้าด้านมาขโมยของในอาณาเขตของสมาคม ก็สมควรได้รับความเคารพในความกล้าบ้าบิ่นนั้นอยู่หรอก

ทางเดินนี้มีประตูหลายบานที่นำไปสู่พื้นที่ที่ไม่รู้จัก ซึ่งน่าจะเป็นห้องเก็บของสำหรับสินค้าอื่นๆ

ในที่สุด พวกเขาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่งที่แผ่ไอเย็นเฉียบออกมา ชวนให้คิดถึงห้องเย็นเก็บของ

ชายหน้าบากทาบนิ้วโป้งลงบนลูกบิดประตูเพื่อปลดล็อก

ด้านในเป็นห้องเย็นจริงๆ แถมยังมีห้องแบ่งย่อยๆ แยกออกไปอีก

หลังจากเงียบมาตลอดตั้งแต่เดินออกจากศูนย์การค้า ในที่สุดชายหน้าบากก็เปิดปากพูดขึ้นมา

“เมืองวูดสโตนมีรอยแยกมิติแค่สามแห่งเป็นรอยแยกระดับ 1 สองแห่ง และรอยแยกระดับ 2 หนึ่งแห่งเพราะงั้นเราเลยมีแค่ซากมอนสเตอร์เลเวล 1 กับ เลเวล 2 เท่านั้น นายต้องการแบบไหนล่ะ?”

“แล้วมีซากมอนสเตอร์เลเวล 1 ตัวอะไรบ้างเหรอครับ?” ไมเคิลถาม

ต้องขอบคุณเว็บบอร์ดของสมาคมผู้มีพลังพิเศษและการค้นหาข้อมูลของเขาในเย็นวันนี้ ทำให้ตอนนี้ไมเคิลมีความรู้เรื่องรอยแยกมิติเพิ่มขึ้นมาบ้างแล้ว

เขานึกขึ้นได้ว่ารอยแยกมิติระดับ 1 จะมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรระดับ 1 ขั้นสูงสุดเท่านั้น ในขณะที่รอยแยกระดับ 2 จะมีมอนสเตอร์ไปจนถึงระดับ 2 ขั้นสูงสุดเลยทีเดียว ด้วยเงินทุนที่มีจำกัด ไมเคิลจึงเลือกซากมอนสเตอร์เลเวล 1 ที่ราคาถูกกว่า

“สำหรับเลเวล 1 เรามีหมาป่าป่าดิบราคาตัวละ 4,000 ดอลลาร์ แล้วก็ก็อบลินตัวละ 1,000 ดอลลาร์”

“ทำไมก็อบลินถึงถูกจังเลยครับ?”

“ก็อบลินมันอ่อนแอ เป็นแค่มอนสเตอร์ขยะที่ไม่มีค่าอะไรเลย” ชายหน้าบากตอบอย่างตรงไปตรงมา

“…”

ไมเคิลละเว้นที่จะแสดงความคิดเห็น เขาเริ่มจะชินกับความขวานผ่าซากของชายคนนี้เสียแล้ว

“ผมขอเลือกซากเองได้ไหมครับ?” ไมเคิลถาม หวังว่าจะได้เลือกซากมอนสเตอร์ที่มีจำนวนดาวสูงๆ ซึ่งนั่นก็หมายถึงขีดจำกัดเลเวลที่สูงขึ้นนั่นเอง

โชคดีที่ชายหน้าบากพยักหน้าตกลง

“อยากจะเริ่มดูตัวไหนก่อนล่ะ?”

“ขอเริ่มจากหมาป่าป่าดิบก่อนเลยครับ”