ตอนที่ 88 นี่คือ 5 ล้าน!

เมื่อเดินพ้นทางเดินแคบๆ บนภูเขา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเฉียวซางคือลานกว้างสีเขียวขจี

กวาดสายตามองไป ก็เห็นสัตว์อสูรป่าสองตัวในทันที

บนสนามหญ้า มีนกกระจาบม้าหลี่กำลังวิ่งไล่ตามหนอนอานม้าอยู่

นกกระจาบม้าหลี่ที่มีขนาดตัวปกติจะยาวประมาณ 14 เซนติเมตร แต่เจ้านกที่อยู่ตรงหน้านี้กลับอ้วนท้วนสมบูรณ์จนเห็นได้ชัดว่าได้รับสารอาหารมากเกินไป

ตัวมันยาวประมาณ 25 เซนติเมตร ขนทั่วตัวเป็นสีน้ำตาลอมเทาองุ่น ส่วนหัวเป็นสีน้ำตาลอมแดง มีลวดลายสีดำพาดจากหัวไปจนสุดปลายหาง

จะงอยปากของมันดูยาวแหลมเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับขนาดตัว

นกกระจาบม้าหลี่เป็นสัตว์อสูรที่อยู่รวมกันเป็นฝูง ต่อให้บนภูเขาจะมีพวกมันอยู่ไม่เยอะ แต่แถวนี้ก็ต้องมีพวกพ้องของมันอาศัยอยู่แน่นอน

เฉียวซางไม่ได้คิดจะเข้าไปท้าดวลกับสัตว์อสูรป่าสองตัวนี้หรอกนะ

สัตว์อสูรสายบินแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมบิน เอาแต่วิ่งไล่ตามสัตว์อสูรสายแมลงที่เคลื่อนไหวเชื่องช้า แถมยังแกล้งทำเป็นวิ่งตามไม่ทันอีก ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นเพื่อนกันกำลังวิ่งเล่นกันอยู่

เธอไม่อยากไปขัดจังหวะความสนุกของคนอื่นหรอก

นกกระจาบม้าหลี่ที่กำลังลดน้ำหนักอยู่ สัมผัสได้ถึงการมาเยือนของเฉียวซาง

แต่พอเห็นว่าเป็นแม่ลูกหนูแม่เหล็กพามา มันก็เลิกสนใจ แล้วหันไปวิ่งลดน้ำหนักของมันต่อ

เดินผ่านพื้นที่ตรงนั้นมาได้ครึ่งทาง แม่หนูแม่เหล็กก็หยุดเดิน

“จี๊ดๆ”

มันชี้ไปที่ต้นไม้สามต้นในบริเวณนั้นที่ยังมีผลไม้สีเขียวเหลืออยู่ครึ่งต้น แล้วส่งเสียงเรียก

เฉียวซางมองภาพตรงหน้าแล้วก็ก้าวขาไม่ออก

ผลไม้พวกนี้มีชื่อว่า ผลเป่าลี่ (ผลอิ่มพลัง)

กินเข้าไปแล้วก็ไม่ได้มีสรรพคุณพิเศษอะไรหรอก แค่กินมื้อเดียวอิ่มไปถึงสามมื้อก็เท่านั้น

ถ้าใครเงินช็อต เลี้ยงสัตว์อสูรไม่ไหว ก็แค่ซื้อผลเป่าลี่มาให้กิน รับรองว่ากินแค่วันละลูก สัตว์อสูรก็ไม่อยากกินอะไรอีกเลย

แน่นอนว่ามันใช้ได้ผลกับสัตว์อสูรที่ระดับต่ำกว่าระดับสูงเท่านั้น

มีงานวิจัยระบุว่า ถ้าสัตว์อสูรอยู่ในระดับสูง จะต้องกินวันละสามลูกถึงจะอยู่ท้อง ส่วนระดับแม่ทัพต้องกินถึงหกลูก

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีผู้ฝึกอสูรหลายคนที่เลือกซื้อผลเป่าลี่ให้สัตว์อสูรกินเพื่อประหยัดเงินอยู่ดี

ในฐานะเศรษฐีนีที่มีเงินหลักหมื่น เฉียวซางย่อมไม่ได้ตะลึงจนก้าวขาไม่ออกเพราะเห็นผลเป่าลี่หรอก

เธอยืนตัวแข็งทื่อ จ้องมองร่างยักษ์สีดำสลับเงินที่อยู่ตรงหน้าต่างหาก

ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที ว่าทำไมบนเขาหวงหมิงถึงมี ‘งูทะเลหางเงิน’ สัตว์อสูรระดับแม่ทัพมาอยู่ที่นี่ได้!

เห็นเพียงงูทะเลหางเงินขนาดยักษ์ความยาวกว่าสี่เมตรกำลังขดตัวอยู่ใต้ต้นผลเป่าลี่ต้นกลาง ลำตัวส่วนหน้าสามในสี่ของมันเป็นสีดำสนิท ส่วนปลายหางเป็นสีเงินเย็นยะเยือก

ในฐานะร่างวิวัฒนาการขั้นที่สามของงูหางสั้น เฉียวซางย่อมรู้จักมันเป็นอย่างดี

งูหางสั้นวิวัฒนาการขั้นแรกเป็นงูหางยาว ขั้นที่สองคือ งูหางเงิน

แต่งูหางเงินสามารถวิวัฒนาการขั้นที่สามได้สองรูปแบบ

แบบแรกคือ งูหลามดำพิษร้าย ซึ่งเป็นสัตว์อสูรธาตุพิษล้วนๆ ส่วนอีกแบบคือ งูทะเลหางเงิน ซึ่งเป็นสัตว์อสูรธาตุน้ำและธาตุพิษ

งูหลามดำพิษร้ายคือร่างวิวัฒนาการปกติของงูหางเงิน

แต่ถ้าอยากให้วิวัฒนาการเป็นงูทะเลหางเงิน จะต้องมีเงื่อนไขสองข้อ

ข้อแรกคือต้องอยู่ในทะเล และตอนวิวัฒนาการ ในปากจะต้องอม ‘หยาดน้ำค้างพิษ’ เอาไว้ ขาดข้อใดข้อหนึ่งไม่ได้เด็ดขาด

นี่มันไม่ใช่สัตว์อสูรที่ควรจะมาอยู่บนเขาหวงหมิงเลยนะ!

อาศัยจังหวะที่งูทะเลหางเงินยังไม่ลืมตา เฉียวซางก็รีบอุ้มหมาเขี้ยวไฟที่กำลังมองไปทางต้นไม้อย่างอยากรู้อยากเห็น แล้วย่องถอยหลังกลับไปอย่างเงียบเชียบ

“โฮ่ง?”

หมาเขี้ยวไฟทำหน้างง

ไม่ใช่ว่าต้องเดินหน้าต่อเหรอ?

ผีค้นสมบัติตัวน้อยที่เกาะอยู่บนหัวเฉียวซางเอาแต่ดูดนมเงียบๆ

มันสนแต่นม ส่วนผลไม้อะไรนั่นมันไม่สนหรอก

แม่ลูกหนูแม่เหล็กเห็นเฉียวซางเดินถอยหลังกลับ ก็งงไปนิดนึง ก่อนจะรีบเดินตามไป

จนกระทั่งถอยกลับมาถึงจุดที่นกกระจาบม้าหลี่กับหนอนอานม้ากำลังวิ่งเล่นกันอยู่ เฉียวซางถึงได้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาหน่อย

การมาเจอสัตว์อสูรระดับแม่ทัพที่ไม่มีผู้ฝึกอสูรอยู่ด้วยบนเขาหวงหมิงแบบนี้ มันไม่ปกติเอาซะเลย

ตอนที่หนูแม่เหล็กเห็นงูทะเลหางเงิน มันไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไร แสดงว่ามันรู้ว่ามีเจ้านี่อยู่ที่นี่

แต่งูทะเลหางเงินตัวนี้ไม่มีทางเป็นสัตว์อสูรป่าแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไอเทมอย่างหยาดน้ำค้างพิษหรอก เอาแค่เงื่อนไขที่ต้องอยู่ในทะเล… อย่าว่าแต่เขาหวงหมิงเลย ทั่วทั้งเมืองหางกั่งก็ไม่มีทะเลสักหน่อย

เมื่อกี้มัวแต่ตกใจจนไม่ได้คิดอะไร พอมานึกทบทวนดูดีๆ รูปร่างของงูทะเลหางเงินตัวนั้นมันดูแปลกๆ อยู่นะ

หน้าตาสีดำๆ นั่นมองไม่ค่อยออกหรอก แต่ตรงส่วนหางสีเงินของมัน มีรอยแผลลึกสามรอยที่ยังไม่ได้ทำแผล แถมยังอักเสบเน่าเปื่อยอยู่อีกด้วย

คนที่มีปัญญาเลี้ยงงูหางสั้นจนวิวัฒนาการมาเป็นงูทะเลหางเงินได้ ผู้ฝึกอสูรของมันไม่มีทางไม่มีเงินรักษาหรอก

ต่อให้ช่วงนี้จะช็อตเงิน แต่ระดับสัตว์อสูรแม่ทัพเชียวนะ คนปกติยังไงก็ต้องหาทางกู้ยืมเงินมารักษาให้ได้แหละ

แต่นี่ข้างกายมันกลับไม่มีผู้ฝึกอสูรอยู่ด้วย

ไม่ปกติ

ไม่ปกติเอามากๆ

ความรู้สึกมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวเฉียวซางในชั่วพริบตา

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังหน่วยลาดตระเวน

สองวินาทีต่อมา หน้าของเฉียวซางก็ถอดสี

ไม่มีสัญญาณ…

ถึงเขาหวงหมิงจะเป็นภูเขา แต่ก็ไม่ใช่ที่รกร้างว่างเปล่าอะไรขนาดนั้น นานๆ ทีก็จะมีคนมาปีนเขาดูพระอาทิตย์ขึ้นหรือมาออกกำลังกายบ้าง

เมื่อก่อนตอนที่เยี่ยจิ้งเหวินขึ้นเขามา เธอยังเคยถ่ายรูปโพสต์ลงโซเชียลเลย

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาตำรวจอีกครั้ง

สองวินาทีต่อมา เฉียวซางก็เริ่มลนลาน

ทำไมโทรหาตำรวจก็ไม่ติดล่ะ?!

ต้องเข้าใจก่อนนะว่า โดยปกติแล้วต่อให้มือถือไม่มีสัญญาณ ก็ยังสามารถโทรแจ้งตำรวจได้ เพราะมันเป็นการโทรฉุกเฉิน ซึ่งระบบจะให้ความสำคัญเป็นอันดับแรก

สัญญาณที่นี่ถูกจงใจตัดขาด เฉียวซางได้ข้อสรุปในทันที

จู่ๆ ก็มีงูทะเลหางเงินที่ได้รับบาดเจ็บและไม่มีผู้ฝึกอสูรอยู่ด้วยโผล่มา แถมสัญญาณยังถูกตัดขาดอีก สองเรื่องที่ไม่ปกตินี้รวมกัน ทำให้เฉียวซางสัมผัสได้ถึงอันตราย

เธออยากจะลงเขาแล้ว

“จี๊ด?”

ตอนนั้นเอง แม่หนูแม่เหล็กที่อยู่ข้างๆ ก็ส่งเสียงร้องด้วยความสงสัย

ถึงอย่างไรก็ยังมีความอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง เฉียวซางจึงถามขึ้น “เมื่อกี้แกเคยเห็นผู้ฝึกอสูรของเจ้างูทะเลหางเงินนั่นไหม?”

“จี๊ด” แม่หนูแม่เหล็กส่ายหัว

เฉียวซางก็ไม่มีอะไรจะถามอีก

ในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินลงเขา หนูแม่เหล็กตัวที่เธอช่วยไว้ก็ชี้ไปทางซ้าย

“จี๊ดๆ”

“แกรู้เหรอ?” เฉียวซางชะงักไป

“จี๊ด”

หนูแม่เหล็กพยักหน้า

ตอนที่มันแอบมาเจอสุดที่รัก มันเคยเห็น

ถึงแม้เฉียวซางจะอยากรู้ว่าผู้ฝึกอสูรของเจ้างูทะเลหางเงินนั่นเป็นใคร ทำไมถึงทิ้งมันไว้บนเขาแบบไม่ยอมรักษา แต่เรื่องนี้มันมีจุดน่าสงสัยเยอะเกินไป

เธอตัดสินใจว่าหนีไปตั้งหลักก่อนดีกว่า

“ฉันขอตัวก่อนนะ ส่วนผลไม้ก็ไม่เป็นไรหรอก หวังว่าวันหลังเราคงมีโอกาสได้พบกันอีกนะ” เฉียวซางบอกลาแม่ลูกหนูแม่เหล็ก

พูดจบ เฉียวซางก็อุ้มหมาเขี้ยวไฟ แล้วแหวกพุ่มไม้ตรงทางที่เดินมาเพื่อเตรียมตัวกลับ

แต่พอมองออกไป ก็เห็นแม่ลูกหนูแม่เหล็กกำลังทำตาปริบๆ จ้องมองมาที่เธอ

เฉียวซางยืนอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ แล้วรีบแหวกพุ่มไม้ที่อยู่ข้างหลังอีกชั้นหนึ่ง

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ยังคงเป็นแม่ลูกหนูแม่เหล็กคู่เดิม

“จี๊ด?”

“จี๊ด?”

แม่ลูกหนูแม่เหล็กเอียงคอมองไปทางเดียวกันด้วยความสงสัย

ผีบังตา!

เฉียวซางเริ่มจะสติแตกแล้ว

“โฮ่ง!”

หมาเขี้ยวไฟกระโดดลงจากอ้อมกอดของเฉียวซาง แล้วมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

เฉียวซางพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

บนโลกใบนี้ เหตุการณ์ประหลาดๆ ล้วนเกิดจากฝีมือของสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติทั้งสิ้น

เหตุการณ์ที่เจออยู่ตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นวิชาภาพลวงตาของสัตว์อสูรสายพลังจิต มิติกระจก หรือจะเป็นความฝันและผีบังตาของสัตว์อสูรสายภูตผีวิญญาณ ก็ล้วนแต่สามารถทำได้ทั้งนั้น

บนเขาลูกนี้ยังมีสัตว์อสูรสายพลังจิตหรือสายภูตผีวิญญาณระดับสูงอยู่อีกตัว

สัตว์อสูรที่สามารถใช้ทักษะระดับนี้ได้ ไม่มีทางเป็นสัตว์อสูรป่าตามชนบทแน่ๆ

“ผู้ฝึกอสูรของงูทะเลหางเงินนั่นอยู่ไหน? พาฉันไปที” เฉียวซางบอก

“จี๊ด”

หนูแม่เหล็กสัมผัสได้ถึงความจริงจังของเฉียวซาง มันจึงมีท่าทีขึงขังตามไปด้วย

เจ็ดนาทีต่อมา

เฉียวซางแอบอยู่หลังต้นไม้ เบิกตากว้างมองผู้ชายหน้าซีดเผือดที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนกองฟางด้วยความตกตะลึง

เชี่ยเอ๊ย!

นี่มัน 5 ล้าน!