ตอนที่ 75 อาวุธแห่งการทำลายล้าง

โจเซฟอธิบายอย่างคร่าวๆ ว่า: “ปืนรุ่นนี้จะใช้ระบบจุดระเบิดแบบใหม่ทั้งหมด ซึ่งจะเพิ่มความเร็วในการบรรจุกระสุนและอานุภาพการทำลายล้างให้สูงกว่าปืนคาบศิลา (Flintlock) ในปัจจุบันอย่างมหาศาล แถมยังสามารถใช้งานได้ในขณะฝนตก และช่วยลดอัตราการสับไกแล้วด้านได้อย่างชัดเจนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ยิ่งเบิกกว้างขึ้นไปอีก ต่อให้เป็นคนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องการทหาร ก็ยังสามารถฟังออกได้ว่า ปืนรุ่นใหม่นี้จะส่งผลกระทบต่อรูปแบบการทำสงครามอย่างพลิกแผ่นดินเลยทีเดียว!

ความจริงแล้ว พระองค์ทรงทราบดีว่า ผู้คนทั่วทั้งฝรั่งเศสต่างก็แอบนินทาว่าพระองค์เป็นคน “ไร้ความสามารถ” และ “ไม่เอาถ่าน”

พระองค์เองก็อยากจะเป็นองค์กษัตริย์ที่ได้รับการเคารพยกย่องและเชิดชูจากพสกนิกรเหมือนอย่างสุริยกษัตริย์เช่นกัน แต่ในเรื่องของการบริหารประเทศนั้น บางครั้งมันก็ต้องอาศัยพรสวรรค์จริงๆ

และบังเอิญว่า พระองค์ดันไม่มีพรสวรรค์ในด้านนั้นเลยเสียด้วย

แต่ในเรื่องของการผลิตปืนนั้น ถือเป็นงานถนัดของพระองค์เลยทีเดียว เนื่องจากความคุ้นเคยกับเครื่องจักรกลที่มีความแม่นยำสูง ทำให้ในยุคนี้ ช่างทำปืนจำนวนมากก็มักจะพัฒนามาจากช่างทำนาฬิกา

และพระองค์ก็ทรงเป็นถึงช่างฝีมือระดับปรมาจารย์ ที่ได้รับการรับรองจากสมาคมช่างทำกุญแจและสมาคมช่างทำนาฬิกาเลยทีเดียว

แต่ก่อน ต่อให้พระองค์จะประดิษฐ์กุญแจที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน ก็คงไม่มีใครมายกย่องเชิดชูพระองค์จากใจจริง

แต่สำหรับปืนแล้ว มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง! นี่คือเสาหลักทางการทหารของประเทศชาติ!

หากปืนรุ่นใหม่ที่พระองค์ทรงคิดค้นขึ้น สามารถช่วยให้ทหารฝรั่งเศสกวาดล้างศัตรูในสมรภูมิได้ราบคาบ แล้วใครจะกล้าพูดว่าพระองค์เป็นองค์กษัตริย์ที่ไร้ประโยชน์อีกล่ะ?!

โจเซฟสั่งให้ทหารยามที่หน้าประตูไปนำปืนคาบศิลามาให้กระบอกหนึ่ง แล้วชี้ไปที่กลไกการจุดระเบิดบริเวณส่วนท้ายของปืน:

“ปืนคาบศิลาในปัจจุบัน จะใช้การสับนกที่มีหินเหล็กไฟ (Flint) ไปกระทบกับแผ่นเหล็ก เพื่อให้เกิดประกายไฟไปจุดชนวนดินปืนในจานดินปืน (Pan) จากนั้นไฟก็จะลามเข้าไปจุดชนวนดินปืนในลำกล้อง เพื่อขับเคลื่อนให้ลูกปืนพุ่งออกไปพ่ะย่ะค่ะ”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงพยักหน้า พระองค์ทรงโปรดปรานการล่าสัตว์ จึงทรงคุ้นเคยกับเรื่องนี้เป็นอย่างดี

โจเซฟถอดหินเหล็กไฟออกจากนกสับ แล้วอธิบายต่อ:

“เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา พวกคนอังกฤษได้สังเคราะห์สารชนิดหนึ่งที่ชื่อว่า ‘เมอร์คิวรีฟูลมิเนต’ (Mercury fulminate) ขึ้นมา ซึ่งสารนี้จะเกิดการระเบิดขึ้นทันทีที่ถูกกระแทก หากเรานำเมอร์คิวรีฟูลมิเนตไปติดไว้ที่ด้านข้างของลำกล้องปืน แล้วใช้ไกปืนสับกระแทกมัน เราก็จะสามารถจุดชนวนดินปืนเพื่อยิงปืนได้โดยตรงเลยพ่ะย่ะค่ะ”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงขมวดพระขนง:

“แต่ว่า เราจะนำเมอร์คิวรีฟูลมิเนตไปติดไว้ได้อย่างไรล่ะ? แถมของสิ่งนี้หากถูกกระแทกก็จะระเบิดทันที มันไม่ปลอดภัยสำหรับทหารเลย หากพวกเขาเผลอล้มลง ก็อาจจะถึงตายได้เลยนะ”

โจเซฟยิ้มบางๆ:

“นี่แหละคือเหตุผลที่พวกคนอังกฤษยังไม่สามารถนำเมอร์คิวรีฟูลมิเนตมาใช้ทำอาวุธได้จนถึงทุกวันนี้”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงทอดพระเนตรโจเซฟด้วยความคาดหวัง พระองค์ทรงทราบดีว่าพระโอรสของพระองค์จะต้องหาวิธีแก้ปัญหามาได้แล้วอย่างแน่นอน

“ข้าเรียกสิ่งนี้ว่า ‘แก๊ปปืน’ (Percussion cap)” โจเซฟหยิบเศษกระดาษที่ใช้พิมพ์งานเมื่อครู่นี้ขึ้นมา ฉีกออกเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วพับให้เป็นรูปถ้วยขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียว “สิ่งนี้คือตัวแทนของปลอกภายนอกที่ทำจากแผ่นทองแดง”

เขาหยิบขี้ผึ้งขึ้นมานิดหน่อย: “สิ่งนี้คือตัวแทนของเมอร์คิวรีฟูลมิเนต”

เขานำขี้ผึ้งไปอุดไว้ในถ้วยกระดาษแล้วกดให้แน่น:

“แค่นี้แก๊ปปืนก็เสร็จสมบูรณ์แล้วพ่ะย่ะค่ะ ปลอกทองแดงจะช่วยป้องกันแรงกระแทกจากภายนอก ทำให้เมอร์คิวรีฟูลมิเนตไม่ระเบิดง่ายๆ

“และหากเรานำแก๊ปปืนไปเก็บไว้ในถุงใส่กระสุนที่บุกระดาษหรือสำลีไว้ มันก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ตรัสถามด้วยความประหลาดพระทัย:

“แล้วเราจะใช้ปืนยิงมันได้อย่างไรล่ะ?”

“เพราะทองแดงมีความยืดหยุ่นยังไงล่ะพ่ะย่ะค่ะ” โจเซฟหยิบค้อนอันเล็กขึ้นมา แล้วเคาะไปที่ก้นถ้วยกระดาษ “เราก็แค่ดัดแปลงไกปืนให้มีลักษณะคล้ายค้อน ขอเพียงสปริงมีแรงมากพอ ไกปืนก็จะสับกระแทกก้นแก๊ปปืนจนแบน และทำให้เมอร์คิวรีฟูลมิเนตที่อยู่ข้างในเกิดการระเบิดขึ้นได้”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงหยิบปืนคาบศิลาขึ้นมา พลางครุ่นคิด:

“เพราะฉะนั้น เราก็ไม่จำเป็นต้องมีจานดินปืนอีกต่อไปแล้ว เราแค่เจาะรูตรงลำกล้องปืน ใส่แก๊ปปืนเข้าไป พอดึงไกปืน ก็สามารถยิงได้เลย”

โจเซฟรู้สึกทึ่ง พระองค์ทรงเป็นช่างฝีมือระดับปรมาจารย์จริงๆ ถึงกับรู้คำตอบก่อนที่จะบอกเสียอีก!

เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: “การเจาะรูอาจจะทำให้เอาแก๊ปปืนออกยากหลังจากยิงเสร็จ ทางที่ดีควรจะติดแท่งเหล็กกลวงไว้ที่ด้านข้างของลำกล้องปืน แล้วนำแก๊ปปืนไปครอบไว้บนแท่งเหล็กนั้น เวลายิง เปลวไฟก็จะพุ่งผ่านรูตรงกลางเข้าไปในลำกล้องปืน และเมื่อยิงเสร็จแล้ว เราก็สามารถเขี่ยแก๊ปปืนออกได้อย่างง่ายดายพ่ะย่ะค่ะ”

พระพักตร์ของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทวีความตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ

ในขั้นตอนการยิงปืนคาบศิลา ขั้นตอนสุดท้ายคือ: หยิบห่อดินปืนออกมา เทดินปืนลงในจานดินปืน กดให้แน่น ดึงไกปืนง้างนก แล้วค่อยยิง

แต่ถ้าเปลี่ยนมาใช้แก๊ปปืน ก็จะเหลือแค่: ดึงไกปืนง้างนก ใส่แก๊ปปืน แล้วยิงได้เลย

ซึ่งมันจะช่วยลดเวลาไปได้อย่างน้อย 2-3 วินาที!

อย่าดูถูกเวลาเพียงแค่ 2-3 วินาทีนี้เชียวนะ ในสนามรบ เวลาเพียงเสี้ยววินาทีก็สามารถชี้เป็นชี้ตายได้ ทหารผ่านศึกที่ได้รับการฝึกฝนมาหลายปี ก็อาจจะบรรจุกระสุนได้เร็วกว่าทหารเกณฑ์ใหม่แค่ 3 วินาทีเท่านั้น

นอกจากนี้ ปืนแก๊ปยังไม่มีรูระบายก๊าซตรงจานดินปืนเหมือนปืนคาบศิลา แรงขับดันจากดินปืนจึงสามารถส่งไปยังลูกปืนได้อย่างเต็มที่ ทำให้มีอานุภาพรุนแรงกว่าปืนคาบศิลาอย่างมาก

พระองค์ทอดพระเนตรไปที่โจเซฟ ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและความรักใคร่เอ็นดู:

“ลูกรักของพ่อ ลูกคิดไอเดียที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ออกมาได้อย่างไร? โอ้ พ่อเดาว่าพระผู้เป็นเจ้าจะต้องเคยจุมพิตที่หน้าผากของลูกมาแล้วอย่างแน่นอน”

โจเซฟคิดในใจว่า แน่นอนว่าเอามาจากบอร์ดสนทนาเรื่องการทหารสิ แต่เขาก็ยังคงยิ้มและตอบว่า:

“ขอบพระทัยพระผู้เป็นเจ้าพ่ะย่ะค่ะ”

เขาหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมา วาดโครงสร้างของปืนแก๊ปตามความทรงจำ แล้วส่งให้พระเจ้าหลุยส์ที่ 16:

“คร่าวๆ ก็ประมาณนี้พ่ะย่ะค่ะ แต่เรื่องของสัดส่วนขนาดและรายละเอียดการผลิตชิ้นส่วนต่างๆ คงต้องพึ่งพาองค์กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของเรามาช่วยแก้ไขแล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะ”

พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ทรงยืดพระอุระอย่างองอาจและมั่นใจ:

“วางใจเถอะ! พวกเราพ่อลูกร่วมมือกัน จะต้องสามารถสร้างปืนไรเฟิลชั้นยอด ที่จะทำให้คนทั้งยุโรปต้องตกตะลึงได้อย่างแน่นอน!”

เมื่อเดินออกมาจากโรงปฏิบัติงานของราชวงศ์ โจเซฟก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ทำไมเขาถึงไม่คิดให้เสด็จพ่อมาช่วยประดิษฐ์อาวุธให้เร็วกว่านี้นะ?

หากพูดถึงเรื่องเครื่องไม้เครื่องมือแล้ว ที่นี่มีเครื่องมือและอุปกรณ์ที่ครบครันและมีคุณภาพดีที่สุดในฝรั่งเศส

หากพูดถึงเรื่องเทคโนโลยี พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และผู้ช่วยของพระองค์ก็ถือเป็นช่างฝีมือระดับท็อป

และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ การให้องค์กษัตริย์เป็นผู้ทำวิจัย จะไม่มีทางเกิดปัญหาข้อมูลรั่วไหลอย่างแน่นอน หากให้โรงงานผลิตอาวุธเป็นคนทำ อย่างน้อยก็ต้องส่งคนไปเฝ้าดูแลนับร้อยคน เพื่อป้องกันความลับรั่วไหล

เขาจึงคิดต่อไปว่า ในอนาคตจะต้องมีเรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับทางเทคโนโลยีเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ ดังนั้น เขาจะต้องเร่งผลักดันให้มีการออกกฎหมายสิทธิบัตรให้เร็วที่สุดแล้ว

นอกจากนี้ เมื่อปืนแก๊ปถูกพัฒนาจนสำเร็จ การผลิตเมอร์คิวรีฟูลมิเนตและการผลิตปืนก็จะต้องตามมาให้ทัน เพื่อให้สามารถผลิตเป็นจำนวนมากได้อย่างรวดเร็ว

ปืนรุ่นใหม่นี้ จะไม่ได้เป็นเพียงแค่อาวุธเท่านั้น แต่มันยังเป็นเครื่องมือที่จะช่วยให้เขาสามารถสร้างอิทธิพลเหนือองทัพได้อีกด้วย ดังนั้น ควรจะให้โรงงานผลิตอาวุธที่อยู่ภายใต้การควบคุมของตนเองเป็นคนรับหน้าที่ผลิตจะดีกว่า…

ในขณะที่โจเซฟกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เขาก็เดินกลับมาถึงพระตำหนักของตนเอง เขาปลดกระดุมเสื้อโค้ตด้วยความเหนื่อยล้า แต่แล้วมือของเขาก็ไปสัมผัสโดนซองจดหมายที่มาดามเอริคนำมาให้เมื่อคืนนี้

เขาหยิบตั๋วชมละครเวทีในซองนั้นออกมาดู ก็พบว่ามันคือการแสดงที่จะจัดขึ้นที่โรงละครกอเมดีฟร็องแซซ (Comédie-Française) ในอีก 4 วันข้างหน้า

แต่เมื่อพลิกไปดูอีกด้านของตั๋ว เขาก็ต้องตกตะลึง ชื่อของบทละครที่จะแสดง กลับกลายเป็น “แปรธาตุทะลวงนภา” ที่เพิ่งจะตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ไปได้เพียงไม่กี่วัน!

เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานนี้เดอนีโคได้มารายงานว่า มีคณะละครเวทีอยากจะซื้อลิขสิทธิ์นิยายในหนังสือพิมพ์ไปจัดแสดงเป็นละครเวที ตอนนั้นโจเซฟไม่ได้สนใจอะไรมากนัก จึงปล่อยให้เดอนีโคเป็นคนจัดการไป ไม่คิดเลยว่าอีก 4 วันก็จะเปิดการแสดงแล้ว!?

นิยายเพิ่งจะตีพิมพ์ไปได้แค่ 3 วัน คณะละครพวกนั้นจะใจร้อนกันไปถึงไหน?

แถมเวลาในการเขียนบทและซ้อมการแสดงรวมกัน อย่างมากก็แค่สัปดาห์เดียว พวกเขาทำได้ยังไงกัน?

หลายวันหลังจากนั้น โจเซฟก็เดินทางไปที่โรงงานผลิตยาของลามาร์ก เพื่อหารือกับเขาเรื่องการผลิตไอร์ออน(II) ซัลเฟต

จากนั้น เขาก็ต้องจัดการเรื่องการโปรโมทและการวางจำหน่าย “มาดามจอย” ผลิตภัณฑ์ใหม่ของแองเจิลแห่งปารีส และบางครั้งก็ยังต้องแวะไปดูความคืบหน้าของพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 ที่โรงปฏิบัติงานของราชวงศ์ด้วย

เวลา 4 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เที่ยงวันนั้น รถม้าของโจเซฟก็มาจอดอยู่ที่หัวมุมถนนริเชอลิเยอ (Rue de Richelieu) บริเวณหน้าโรงละครกอเมดีฟร็องแซซคลาคล่ำไปด้วยผู้คน จนแทบจะไม่มีทางเดิน