ตอนที่ 408 พระนางมารีอองตัวแนตต์ และ “พระชายามกุฎราชกุมาร”

ในโรงละครเล็กของพระราชวังเปอตี ทริอานง โจเซฟปลดกระดุมชุดแสดงที่หนักอึ้งออก ชี้ไปที่นักแสดงที่กำลังท่องบทอยู่บนเวที หันไปพูดกับทาแลร็องที่อยู่ข้างๆ:

“ขอโทษด้วย ช่วยพูดเสียงดังหน่อย ที่นี่เสียงดังเกินไป ข้าไม่ได้ยิน”

“โอ้ ได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศรีบเพิ่มระดับเสียง “ข้อเรียกร้องของพวกอังกฤษมีสองข้อหลักๆ

“ข้อแรกคือ ประเทศของเราจะไม่ให้ความช่วยเหลือใดๆ แก่ไมซอร์อีก รวมถึงการเรียกตัวมาร์ควิสลาฟาแยตกลับ

“ข้อสองคือ ประเทศของเราต้องออกประกาศชี้แจงว่าอังกฤษไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการส่งออกการปฏิวัติในเซาท์เนเธอร์แลนด์”

“เป็นไปตามคาด” โจเซฟพยักหน้า “แล้วผลประโยชน์ที่เราได้รับล่ะ?”

ทาแลร็องดูตื่นเต้นขึ้นมา ล้วงสมุดบันทึกออกมาอ่านเสียงดัง:

“ข้อแรก อังกฤษต้องไม่ให้การสนับสนุนกลุ่มประเทศแอฟริกาเหนือ รวมถึงโมร็อกโก และประณามการรุกรานตูนิสของแอลเจียร์ โมร็อกโก และตริโปลีอย่างเปิดเผย

“ข้อสอง อังกฤษจะยอมรับว่าตูนิส ตริโปลี และอันนาดาของแอลเจียร์เป็นเขตอิทธิพลของฝรั่งเศส”

“อันนาดา?” โจเซฟมองอาร์ชบิชอปด้วยความประหลาดใจ นี่ไม่ได้อยู่ใน “รายการ” ของเขาตั้งแต่แรก

ทาแลร็องเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ:

“หม่อมฉันใช้สายลับเซาท์เนเธอร์แลนด์บางคนเป็นข้อแลกเปลี่ยน คนอังกฤษก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็วพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าทำได้ดีมาก” โจเซฟพยักหน้าชมเชย จังหวัดอันนาดาเป็นเส้นทางเดียวของแอลเจียร์ที่จะเข้าสู่ตูนิส หากไม่นับเส้นทางในทะเลทรายทางตอนใต้ หากสามารถควบคุมที่นี่ได้ ความปลอดภัยทางตะวันตกของตูนิสก็จะได้รับการยกระดับอย่างมาก

นอกจากนี้ จากตูนิส ที่นี่ยังเป็นหัวหาดในการเข้าสู่แอลเจียร์ กองทหารองครักษ์แอลเจียร์ยั่วยุฝรั่งเศสถึงสองครั้ง บัญชีนี้จะปล่อยผ่านไปง่ายๆ ไม่ได้แน่นอน

แถมพื้นที่ตรงนี้ก็ถือว่าไม่เล็ก ขนาดเกือบเท่ากับจังหวัดมงเปอลีเยของฝรั่งเศสเลย แถมยังมีท่าเรือน้ำลึกอีกด้วย แม้จะทับซ้อนกับท่าเรือบิแซร์ตาไปบ้าง แต่มีก็ดีกว่าไม่มี อนาคตค่าขนส่งเสบียงจากแอลเจียร์มายังฝรั่งเศสก็จะลดลงได้อีก

“เป็นสิ่งที่หม่อมฉันควรทำอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ทาแลร็องโค้งตัวรับ แล้วอ่าน “ผลงาน” ของตัวเองต่อ “ข้อสาม คาร์นาติกจะเป็นกลางอย่างถาวร อังกฤษจะไม่แสวงหาความเป็นพันธมิตรกับพวกเขา”

ด้วยขีดความสามารถของอังกฤษ รัฐพื้นเมืองของอินเดียและพันธมิตรของพวกเขา อันที่จริงก็คือการยอมรับอังกฤษเป็นพ่อนั่นแหละ ข้อนี้หมายความว่า อังกฤษจะมีช่องโหว่ด้านอำนาจทางตะวันออกเฉียงใต้ของอินเดีย เปิดโอกาสให้ฝรั่งเศสได้กลับเข้าไปก้าวเท้าในคาบสมุทรอินเดียอีกครั้งในอนาคต จุดแวะพักเพียงแห่งเดียวของฝรั่งเศสในอินเดียอย่างพอนดิเชอร์รีก็อยู่ติดกับคาร์นาติกพอดี

“ข้อสี่ อังกฤษจะใช้อิทธิพลกระตุ้นไม่ให้รัสเซียเข้าแทรกแซงสถานการณ์สงครามในไซลีเซีย”

ข้อนี้เป็นข้อเรียกร้องของโจเซฟ เวลสลีย์แทบไม่ได้คิดก็ตอบตกลงทันที ปัจจุบันรัสเซียกำลังทำสงครามกับสวีเดน ไม่มีทีท่าจะเข้าแทรกแซงไซลีเซียเลยแม้แต่น้อย

แต่โจเซฟกลับรู้ว่า เยกาเจรีนาที่ 2 ไม่เคยหยุดหมายปองโปแลนด์

หากนางต้องการเอาชนะโปแลนด์ด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุด ก็จะต้องดึงปรัสเซียและออสเตรียให้ลงมือกับโปแลนด์พร้อมกัน ดังนั้นจึงต้องไกล่เกลี่ยสงครามของทั้งสองประเทศเสียก่อน

และรูปแบบการไกล่เกลี่ยที่รัสเซียใช้เป็นประจำก็คือ พวกเจ้าสองคนเลิกตีกันได้แล้ว ไม่งั้นข้าส่งทหารไปแน่

ทาแลร็องปิดสมุดบันทึก:

“ข้อห้า ซึ่งเป็นข้อสุดท้าย อังกฤษจะเปิดเผยร่องรอยของออสการ์ เปาลีให้เราทราบ แต่จะปล่อยให้เขาตายในอังกฤษไม่ได้”

ข้อนี้ก็เป็นความต้องการของโจเซฟเช่นกัน สำหรับออสการ์ เปาลี ผู้นำสูงสุดของกลุ่มกู้ชาติคอร์ซิกา จำเป็นต้องจัดการทิ้งให้เร็วที่สุด

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จักรพรรดินโปเลียนมองเขาเป็นที่พึ่งทางใจมาตลอด หากต้องการให้จักรพรรดินโปเลียนสวามิภักดิ์ต่อฝรั่งเศสอย่างแท้จริง เขาคืออุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุด เอาแค่เรื่องเสถียรภาพในเขตคอร์ซิกา การจัดการกับเปาลีก็เป็นเรื่องเร่งด่วน พวกกู้ชาติเหล่านั้นคอยแย่งชิงอำนาจในสภาคอร์ซิกาภายใต้การบัญชาการของเขาตลอดเวลา คอยใส่ร้ายรัฐบาลฝรั่งเศส ยุยงชาวคอร์ซิกาให้ต่อต้านนโยบายของรัฐ ทำให้คอร์ซิกาไม่สามารถพัฒนาได้ตามปกติเสียที

ในประวัติศาสตร์ หลังจากที่จักรพรรดินโปเลียนใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดจัดการกับกลุ่มกู้ชาติคอร์ซิกา เกาะแห่งนี้ถึงได้ค่อยๆ เจริญรุ่งเรืองขึ้นมา แต่นั่นก็เป็นเรื่องหลังจากที่จักรพรรดินโปเลียนขึ้นเป็นกงสุลเอกและปกครองฝรั่งเศสแล้ว จุดยืนกำหนดความคิดนี่นะ โจเซฟในตอนนี้มอบตำแหน่งกงสุลเอกให้เขาไม่ได้ ก็ทำได้เพียงแก้ปัญหาที่เปาลีเท่านั้น

เพียงแต่เงื่อนไขของคนอังกฤษค่อนข้างยุ่งยาก ห้ามเด็ดหัวเปาลีในอังกฤษ

เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้ ไม่เหมือนกับนักต้มตุ๋นหญิงในคดีสร้อยคอเพชร รัฐบาลอังกฤษส่งตัวเธอให้ฝรั่งเศสอย่างไม่ลังเลเลย สำหรับบุคคลที่มีอิทธิพลทางการเมืองมหาศาลอย่างเปาลี คนอังกฤษจำเป็นต้องคำนึงถึงผลกระทบ หากปล่อยให้เขาตายในอังกฤษ ต่อไปใครจะกล้าไปตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นที่อังกฤษอีกล่ะ? การยอมเปิดเผยร่องรอยของเขา ถือว่าคนอังกฤษยอมถอยให้มากแล้ว

โจเซฟอดหรี่ตาลงไม่ได้ บางทีสำหรับนักการเมืองแบบนี้แล้ว การตายทางสังคมอาจจะทำลายเขาได้ดีกว่าการตายทางกายภาพเสียอีก…

ขณะที่เขากำลังคิด หัวหน้าคณะละครของราชสำนักก็เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง โค้งคำนับให้เขา:

“องค์มกุฎราชกุมารผู้สูงศักดิ์ แอนนีของพระองค์มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อเห็นโจเซฟชะงักไป หัวหน้าคณะละครก็รีบอธิบายว่า:

“อ้อ ก็คือนักแสดงนำหญิงในละครของพระองค์ไงพ่ะย่ะค่ะ”

โจเซฟยิ้มอย่างแหยๆ ตัวเขาเองก็ลืมไปแล้วว่า ตอนนั้นเปลี่ยนชื่อนางเอกในเรื่อง “ฝ่ามิติเล่นแร่แปรธาตุ” เป็นแอนนี ชูเนล ชอว์

“ข้ารู้แล้ว เดี๋ยวไป”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

หลังจากทาแลร็องรีบรายงานรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับสนธิสัญญากับมกุฎราชกุมาร เขาก็ขอตัวลากลับ

โจเซฟมาที่ข้างเวทีโรงละคร ก็เห็นหัวหน้าคณะละครแหวกฝูงชน นำเด็กน้อยที่สูงยังไม่ถึงหน้าอกของโจเซฟมาตรงหน้าเขา พูดด้วยความเคารพว่า:

“ฝ่าบาท นี่คือแกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดรา ปาฟลอฟนา ผู้รับบทแอนนีพ่ะย่ะค่ะ…”

โจเซฟมองดูใบหน้าอวบอิ่มแบบเด็กๆ และดวงตากลมโตที่อ่อนโยนและนุ่มนวลตรงหน้า พยักหน้ายิ้มทักทาย:

“สวัสดี พวกเราเจอกันอีกแล้ว”

อเล็กซานดรารีบจับกระโปรงย่อเข่าทำความเคารพเขาทันที “ดีใจมากที่ได้พบพระองค์เพคะ องค์มกุฎราชกุมารผู้สูงศักดิ์”

“ข้าก็ดีใจมากที่ได้พบท่านเช่นกัน แกรนด์ดัชเชส”

รอยยิ้มเขินอายปรากฏขึ้นที่มุมปากของอเล็กซานดรา เธอเดินเข้ามาใกล้ก้าวหนึ่งแล้วกระซิบว่า:

“ฝ่าบาท สวนสนุกของพระองค์เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเลยเพคะ!”

“ดีใจที่ท่านชอบ” โจเซฟรีบตอบรับตามมารยาท จากนั้นก็หันไปมองหัวหน้าคณะละครด้วยความสงสัย “เจ้าหมายความว่า ให้แกรนด์ดัชเชสรับบทเป็นแอนนีงั้นหรือ?”

“เอ่อ พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” ฝ่ายนั้นกัดฟันตอบ “แกรนด์ดัชเชสอเล็กซานดราคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดสำหรับบทนี้พ่ะย่ะค่ะ”

เขาแอบร้องโอดครวญในใจ บทนี้องค์ราชินีทรงเป็นผู้จัดแจงด้วยพระองค์เองชัดๆ เพียงแต่พระองค์กำชับไม่ให้เขาบอกใคร เขาก็เลยต้องรับหน้าไว้เอง

อืม นี่คือไอเดียสุดบรรเจิดที่พระนางมารีอองตัวแนตต์คิดขึ้นมาเพื่อความรักของลูกชาย ให้ขุนนางทั่วทั้งพระราชวังแวร์ซายได้เห็นกับตา ว่ามกุฎราชกุมารและอเล็กซานดราแสดงละครเวทีด้วยกันอย่างเต็มที่ในฐานะคู่รัก!

ใช้วิธีการทางอ้อมแบบนี้ เพื่อให้เหล่าขุนนางค่อยๆ ยอมรับความจริงที่ว่าพวกเขากำลังจะมีพระชายามกุฎราชกุมารเป็นชาวรัสเซีย พระนางมารีอองตัวแนตต์รู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นอัจฉริยะตัวน้อยที่คิดไอเดียนี้ขึ้นมาได้