ตอนที่ 403 แผนการรบอันบ้าบิ่น

เมื่อเห็นเนย์กำลังจะยกมือทาบอกเพื่อทำความเคารพ มอโรก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“โอ้ ท่านไม่ต้องซาบซึ้งขนาดนั้นหรอก กองทหารม้าชี้นำแห่งพระผู้เป็นเจ้าแค่ตามรอยเกียรติยศมาก็เท่านั้น”

เนย์ชะงักไป อยากจะเตะขุนนางหน้าตาน่ารังเกียจคนนี้สักสองทีจริงๆ

เขาสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดว่า “ยังไงก็ต้องขอบคุณสำหรับกองกำลังเสริมของท่าน แต่สุดท้ายแล้ว คนที่ปกป้องตาร์มิไรไว้ได้ก็คือพวกเรา”

“โอ้?” มอโรเหลือบมองแถวทหารตูนิสที่อยู่ข้างๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาถ่วงศัตรูไว้ ท่านกับคนของท่านก็คงทำได้แค่ยืนอยู่นอกเมืองตาร์มิไรกระมัง”

“ข้าก็เป็นคนสั่งการพวกเขาเหมือนกัน…”

“ไม่ๆ” มอโรเผยรอยยิ้มเหมือนลูกจิ้งจอกที่ขโมยไก่มาได้ “ข้าเป็นคนสั่งให้พวกเขาตั้งรับที่ทางตะวันตกของเมืองต่างหาก ถ้าท่านไม่เชื่อก็ลองถามทหารสื่อสารของท่านดูสิ อืม หวังว่าเขาจะยังไม่ตายในหน้าที่นะ”

เนย์ชะงักไปอีกครั้ง หันไปขยิบตาให้คนรับใช้ของตัวเอง ฝ่ายนั้นรีบเดินออกไป ครู่หนึ่งก็วิ่งกลับมา พยักหน้าให้เขาและพูดว่า “ท่านร้อยโทครับ เป็นคำสั่งของร้อยโทมอโรจริงๆ ครับ”

“พระเจ้า…”

กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา ทหารคนอื่นๆ ที่เนย์พามาก็จัดแถวเสร็จและตามมาสมทบในที่สุด

จากนั้น ทหารม้าขุนนางที่เหลือก็มาถึง แต่ส่วนใหญ่เดินเท้ามา

เพื่อทำเวลา มอโรเลือกทหารม้าที่ขี่ม้าเก่งกว่า 150 นาย ให้คนอื่นๆ มอบม้าให้พวกเขา โดยจัดม้า 3 ตัวต่อคน ควบม้ามาตลอดทางถึงตามมาเสริมกำลังให้เนย์ได้ทัน

หลังจากที่ฝ่ายขุนนางและสามัญชนร่วมมือกันครั้งหนึ่งแล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นปฏิปักษ์ต่อกันเหมือนก่อนหน้านี้ พวกเขากลับเข้าไปในเมืองตาร์มิไรด้วยกันทันที

นอกศาลาว่าการเมือง เนย์มองดูดวงอาทิตย์ตกดินทางทิศตะวันตก แล้วหันไปพูดกับมอโรว่า “ดูเหมือนว่าวันนี้พวกโมร็อกโกคงไม่มาอีกแล้ว”

“งั้น พวกเราก็ไปกินมื้อค่ำกันได้แล้วสินะ?”

เนย์กลอกตาใส่เขาอย่างแนบเนียน หันหลังเดินไปทางทิศตะวันตกของเมือง “ใช้โอกาสนี้ให้พวกทหารก่อกำแพงกันกระสุนขึ้นมาหน่อย พรุ่งนี้ตอนที่ศัตรูบุกมามันจะมีประโยชน์”

“กำแพงกันกระสุน?” มอโรขมวดคิ้ว “ท่านตั้งใจจะสู้ตายอยู่ที่นี่งั้นหรือ?”

“แน่นอน ไม่อย่างนั้นวันนี้พวกเราจะเสี่ยงชีวิตต้านพวกโมร็อกโกไว้ทำไมล่ะ?”

มอโรโบกมืออย่างไม่เห็นด้วย “ท่านไม่ได้ยินข่าวหรือ? กองทัพโมร็อกโกมีอย่างน้อยเป็นหมื่นคน ส่วนพวกเรามารวมกัน… โอ้ ท่านพาพลทหารมาเท่าไหร่ล่ะ?”

“855 นาย ตอนนี้เหลือแค่ 782 นายแล้ว”

“อืม พวกเรามีทั้งหมดไม่ถึง 1800 นาย รวมทหารตูนิสแล้วก็แค่ 2000 นาย” มอโรทำท่าทางประกอบไปรอบๆ “ตั้งรับอยู่ที่นี่ ประเดี๋ยวก็ถูกล้อมแล้ว เมืองเล็กๆ นี่ไม่มีป้อมปราการให้พึ่งพิงหรอกนะ”

“กลัวอะไรล่ะ?” เนย์แค่นเสียงเย็น “นายพลเชเรอร์ต้องรู้เรื่องที่นี่ถูกโจมตีแล้วแน่ๆ กองทัพใหญ่ของเขาสามสี่วันก็มาถึงแล้ว”

“ป้องกันอยู่ที่นี่พวกเราทนได้ไม่ถึงสองวันหรอก”

“ได้สิ”

“ไม่ได้”

“ก็แล้วแต่ท่านเถอะ ท่านจะพาคนหนีไปเลยก็ได้ ข้าจะรักษาตาร์มิไรเอง”

“ท่านมั่นใจหรือ?”

“…ไม่”

“นั่นก็คือความบ้าบิ่น” มอโรไม่รอให้อีกฝ่ายโกรธ ก็รับคำทันที “ในเมื่อจะบ้าบิ่น แล้วทำไมพวกเราไม่ใช้วิธีที่มีโอกาสสำเร็จสูงกว่านี้ล่ะ?”

เนย์มองเขาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “ท่านมีไอเดียอะไร?”

“ง่ายมาก ทิ้งทหารตูนิสกับคนเจ็บของท่านไว้ในเมือง” มอโรพูด “อืม จำนวนคนอาจจะไม่พอ ถ้างั้นก็ทิ้งพวกคนรับใช้ไว้ด้วย”

มีขุนนางเกินครึ่งที่พาคนรับใช้มาด้วย คนรับใช้เหล่านี้ผ่านการฝึกมาบ้าง จึงพอจะมีความสามารถในการรบอยู่บ้าง

“แบบนี้ในเมืองก็จะมีคนเกือบพันคน ให้พวกเขาปลอมตัวเป็นพวกเรา ส่วนพวกเราก็มุ่งหน้าไปทางทิศใต้ของตาร์มิไร”

เนย์หลุดปากถาม “ไปทำไม?”

“แน่นอนว่าไปแสร้งทำตัวเป็นกองกำลังของนายพลเชเรอร์น่ะสิ” มอโรยิ้มเจ้าเล่ห์

…

วันรุ่งขึ้นก่อนฟ้าสาง กองกำลังขุนนางและกองกำลังสามัญชนก็ออกจากตาร์มิไรไปด้วยกัน

เนย์กวาดสายตามองเกวียนเสบียงหลายคันนั้น แล้วหันกลับไปมองเมืองอีกครั้ง หันไปกระซิบถามมอโรอย่างไม่ค่อยวางใจว่า

“ท่านไปเอาของพวกนี้มาจากไหน? คงไม่ได้ปล้นมาหรอกนะ…”

“ท่านกำลังดูถูกข้าอยู่นะ” มอโรแกล้งทำเป็นโกรธ “เจ้าหน้าที่เทศบาลเป็นคนเกณฑ์มาให้พวกเราทั้งคืนเลยต่างหาก”

“หา? แต่ท่านไม่มีสิทธิ์เกณฑ์ของนะ”

พวกเขาแค่มาเสริมกำลังให้กับกองกำลังของเชเรอร์ ก่อนที่จะรายงานตัวอย่างเป็นทางการ พวกเขายังไม่มีแม้แต่หมายเลขสังกัดเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเกณฑ์เสบียง

“อืม ข้าบอกพวกเขาว่านายพลเชเรอร์มอบอำนาจให้”

“พระเจ้า!” เนย์ขยับเข้าไปใกล้ด้วยความตื่นตระหนก กระซิบว่า “นี่จะต้องถูกส่งขึ้นศาลทหารแน่!”

“งั้นท่านก็ควรสวดภาวนาให้พวกเราชนะนะ”

“ข้าจะสวดภาวนาให้ท่าน”

“ไม่ เพื่อท่านต่างหาก”

“ข้า?”

“อืม ข้าบอกพวกเขาว่าเป็นการถ่ายทอดคำสั่งของท่าน”

“…ท่านมันสารเลวจริงๆ”

ทั้งสองนำกองทัพของตนมาจนถึงระยะห่างจากตาร์มิไรกว่า 10 กิโลเมตร ถึงได้เลือกที่สูงตั้งค่าย ค่ายถูกสร้างขึ้นมาใหญ่กว่าที่พวกเขาต้องการถึงสองเท่า

ไม่นาน ทหารม้าของมอโรก็ควบม้ามารายงาน “ท่านร้อยโทครับ พวกโมร็อกโกเริ่มโจมตีตาร์มิไรแล้ว มีกำลังศัตรูถึง 3 พันกว่าคนครับ”

เนย์ตกใจมาก “พวกเรารีบไปช่วยเร็วเข้า!”

แต่มอโรกลับมองดูนาฬิกาพก แล้วส่ายหน้า “ไม่จำเป็นหรอก คน 1 พันคนอาศัยตัวเมืองสามารถป้องกันได้สี่ถึงห้าชั่วโมงแน่นอน และอีกสองชั่วโมงก็จะมืดแล้ว”

เขาเก็บนาฬิกา “ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะเริ่มโจมตีก่อน แบบนั้นแหละถึงจะดูเหมือนบารมีของนายพลเชเรอร์”

…

วันถัดมา

อากอลด์ นายพลผิวดำชาวโมร็อกโกมองผ่านกล้องส่องทางไกลไปยังกองทัพเกือบ 5 พันคนที่ล้อมตาร์มิไรไว้ แววตาแฝงรอยยิ้มเยาะ

ในเมืองน่าจะมีทหารฝรั่งเศสไม่ถึงสองพันนาย หรืออาจจะเป็นทหารตูนิส แต่แค่กองทัพของเขาเริ่มการโจมตี วันนี้ก็จะต้องยึดที่นี่ได้แน่นอน

แม้ว่าจะช้ากว่าที่ซาอิด ปาชาคาดหวังไว้หนึ่งวัน แต่ก็ยังสามารถยึดท่าเรือบิแซร์ตาได้ก่อนที่กองกำลังหลักของฝรั่งเศสจะกลับมาเสริมกำลัง

เขาโบกนิ้วให้ผู้ติดตามที่อยู่ข้างๆ ไม่นานเสียงแตรต่ำๆ ก็ดังขึ้นรอบด้าน ปืนใหญ่กว่าสิบกระบอกเริ่มเทกระสุนเข้าไปในเมืองทันที

อากอลด์มองดูรั้วไม้รอบนอกตาร์มิไรที่ถูกถล่มจนพังยับเยิน กำลังจะสั่งให้กองทัพทั้งหมดบุกโจมตี ก็เห็นทหารม้าสองนายรีบร้อนวิ่งเข้ามาทำความเคารพเขา

“ท่านนายพลครับ มีกองทัพฝรั่งเศสปรากฏขึ้นที่ปีกขวาของเรา ดูเหมือนกำลังจะเปิดฉากโจมตีครับ”

“หืม? มีกี่คน?”

“ยังไม่แน่ชัดครับ ทหารม้าคุ้มกันของพวกเขามีเยอะมาก เข้าใกล้ได้ยากครับ”

แถวนี้มีกองทัพใหญ่ของฝรั่งเศสมาจากไหน? อากอลด์ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วหันหัวม้ามุ่งหน้าไปทางใต้

ยังไม่ทันถึงปีกขวาของกองทัพโมร็อกโก อากอลด์ก็ได้ยินเสียงปืนใหญ่ดังสนั่น

เขานับในใจ น่าจะมีปืนใหญ่อย่างน้อย 15 กระบอก นี่คือกองทัพหลักของฝรั่งเศสอย่างแน่นอน!

หรือว่ากองพลเชเรอร์จะมาถึงแล้ว?

อากอลด์เพื่อความรอบคอบ จึงรีบเรียกกองทหารที่ล้อมตาร์มิไรกลับมา จัดวางแนวป้องกันทางทิศใต้

ห่างจากกองทัพโมร็อกโกไปไม่ไกล ทหารฝรั่งเศสกลุ่มหนึ่งกำลังใส่ดินปืนลงในถังเหล็กที่ห่อหุ้มด้วยหนังวัวนับสิบใบ กระทุ้งให้แน่น ปิดผนึกด้วยโคลน แล้วจุดระเบิดดินปืนจากรูเล็กๆ ด้านหลังถังเหล็ก

ทันใดนั้นประกายไฟก็พวยพุ่ง ส่งเสียงดังกึกก้องกัมปนาทติดต่อกัน