ตอนที่ 393 “กวาดล้างมัยซอร์ให้สิ้นซากภายในสามเดือน!”

“ปา” ทั้งหลังถูกสร้างขึ้นบนเนินดินสูงประมาณเจ็ดแปดสิบเมตร จากด้านล่างขึ้นไปถึงด้านบนมีกำแพงล้อมรอบทั้งหมด 3 ชั้น ตรงกลางมีหอคอยสังเกตการณ์สูงกว่า 5 เมตร

กำแพงแต่ละชั้นใช้ท่อนไม้ขนาดใหญ่เป็นเสาหลัก มีท่อนไม้ขนาดเล็กเรียงสลับกันอย่างหนาแน่นอยู่ชั้นนอกสุด ส่วนด้านหลังก็คือกำแพงดินอัดที่หนาถึงเมตรครึ่ง

ฝ่ายตั้งรับสามารถยืนอยู่บนกำแพงดินอัด และชะโงกหัวออกไปยิงปืนจากท่อนไม้ขนาดใหญ่ได้

ส่วนปืนคาบศิลาของฝ่ายรุกนั้น แทบจะไม่สามารถยิงทะลุท่อนไม้หนาครึ่งเมตรจากระยะไกลได้เลย และหากใช้ปืนใหญ่ยิง กระสุนปืนใหญ่ก็มักจะไปแฉลบกับกำแพงดินอัดที่อยู่ด้านล่างจนเกิดเป็นกระสุนแฉลบ [หมายเหตุ 1]

ดังนั้น ฝ่ายรุกจึงจำเป็นต้องใช้ปืนใหญ่ยิงทำลายท่อนไม้ที่อยู่ด้านบนของกำแพงดินอัดให้หมดเสียก่อน จากนั้นค่อยใช้ทหารราบบุกประชิด ถึงจะมีโอกาสตีฝ่ากำแพงชั้นแรกเข้าไปได้

ในขณะเดียวกัน ฝ่ายรุกก็ยังยากที่จะยึดครองกำแพงสองชั้นแรกเอาไว้ได้ เพราะจะต้องเผชิญกับการยิงกดดันจากด้านบนของฝ่ายตั้งรับอยู่ตลอดเวลา

นิเกาอธิบายให้เขาฟังอย่างตื่นเต้น: “ใต้หอคอยยังมีอุโมงค์อีกด้วย หากสู้ไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็จะหนีออกทางอุโมงค์”

พันตรีแกสตงทำสีหน้าไม่เชื่อนัก: “ชาวอังกฤษจะขุดหาอุโมงค์ไปทั่ว แล้วก็หามันเจอจนได้แหละ…”

นิเกายิ้ม: “อุโมงค์มีสองเส้น เส้นหนึ่งตื้น เส้นหนึ่งลึก เส้นที่ตื้นจะขุดออกไปแค่ 200 กว่าก้าว เพื่อให้ศัตรูทำลายทิ้ง ส่วนเส้นที่ลึกจะเชื่อมต่อไปถึงป่าด้านหลัง”

พันตรีแกสตงถึงกับอึ้งไป เขารู้ดีว่า เมื่อฝ่ายรุกขุดเจออุโมงค์เส้นหนึ่งแล้ว ก็จะคิดว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี และจะไม่ไปหาอุโมงค์อีกเส้นอย่างแน่นอน…

แฟร์น็องกล่าวเสริม: “พวกเรายังได้นำอาวุธที่ทันสมัยมาประยุกต์ใช้ในการป้องกันด้วย”

เขาชี้ไปที่หอคอยที่อยู่จุดสูงสุดของ “ปา”:

“ตรงนั้นจะติดตั้งปืนใหญ่ 4 ปอนด์ไว้ 1 กระบอก ในขณะเดียวกัน ปากอุโมงค์ก็มีการฝังดินปืนถังใหญ่เอาไว้ด้วย หากชาวอังกฤษคิดจะตามเข้าไป พวกเขาก็จะได้รับของขวัญสุด ‘ร้อนแรง’ เลยทีเดียว”

โรงงานผลิตปืนใหญ่ของมัยซอร์เริ่มดำเนินการตามปกติแล้ว ปืนใหญ่ 4 ปอนด์ซึ่งเป็นปืนใหญ่เบาที่ผลิตได้ง่ายที่สุด โรงงานสามารถผลิตได้ 1 กระบอกในเวลาเพียงวันครึ่ง ซึ่งเพียงพอที่จะนำไปแจกจ่ายให้ตาม “ปา” ต่างๆ เพื่อใช้ในการป้องกัน

แม้ระยะยิงของปืนใหญ่ชนิดนี้จะจำกัด แต่หากนำไปติดตั้งไว้บนหอคอย ประกอบกับตัว “ปา” ที่สร้างอยู่บนที่สูง การอาศัยความได้เปรียบจากการยิงจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ ระยะยิงของมันอาจจะไกลกว่าปืนใหญ่ 8 ปอนด์เสียอีก

ลาฟาแยตมองดูสถาปัตยกรรมดินและไม้ที่ดูเรียบง่ายนั้น แต่มุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ต้องรู้ไว้ว่า สิ่งนี้ใช้ชาวเมารีเพียง 3 คน กับทาสการเกษตรชาวมัยซอร์อีกไม่ถึง 400 คน และใช้เวลาสร้างเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น

เวลา 1 เดือนที่มักนุสบอกไว้ก่อนหน้านี้ เป็นการประเมินจากเครื่องมือของชาวเมารี ชาวเมารียังไม่มีเทคโนโลยีทางโลหะวิทยา พวกเขาจึงใช้เพียงพลั่วไม้และขวานหินเท่านั้น แต่ทาสชาวมัยซอร์กลับแบกเครื่องมือการเกษตรที่ทำจากเหล็กมาทำงาน แถมยังมีวัวและม้ามาช่วยทุ่นแรงอีก จึงใช้เวลาเพียงครึ่งเดียวก็สามารถสร้าง “ปา” แห่งแรกเสร็จแล้ว

นี่ขนาดทาสการเกษตรยังไม่คุ้นเคยกับการก่อสร้างนะ หากพวกเขาทำจนชำนาญแล้ว ความเร็วก็ยังจะเพิ่มขึ้นได้อีก!

…

ชาร์ลส์ คอร์นวอลลิส ข้าหลวงใหญ่อินเดียแห่งอังกฤษ หันไปมองแถวทหาร “เสื้อแดง” ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา พลางยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

ใช่แล้ว กองกำลังเสริมของบริษัทอินเดียตะวันออกเดินทางมาถึงแล้ว!

เมื่อรวมกับทหารที่เขาเพิ่งจะเกณฑ์มาจากทั่วอินเดียเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้เขามีกองทหารอังกฤษอยู่ในมือถึง 9,000 นาย พร้อมด้วยปืนใหญ่หนักและเสบียงอีกมากมาย

ส่วนที่ปีกทั้งสองข้างของกองทัพอังกฤษ ก็คือกองกำลังมราฐา 20,000 นาย และกองกำลังไฮเดอราบาด 14,000 นาย ในขณะเดียวกัน รัฐพันธมิตรของอังกฤษทั้งสองแห่งนี้ก็ยังคงส่งทหารมาเพิ่มที่กานาราเหนืออย่างต่อเนื่อง

เมื่อมีกองกำลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่ในมือ คอร์นวอลลิสก็มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ว่าจะสามารถบุกไปถึงหน้ากำแพงเมืองมัยซอร์ได้ภายใน 3 เดือน และช่วงต้นปีหน้าก็จะบีบให้ตีปูเซ็นสัญญายอมแพ้ พร้อมจ่ายค่าปฏิกิรรมสงครามจำนวนมหาศาลให้กับบริษัทอินเดียตะวันออกได้

เขาแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา: “ลาฟาแยต คราวนี้ข้าจะเอาคืนความอัปยศที่อเมริกาเหนือให้สาสม!”

ในอดีต เขาได้เข้าร่วมพิธีจำนนของกองทัพอังกฤษที่ยอร์กทาวน์ในอเมริกา และในตอนนั้นลาฟาแยตก็กำลังนั่งทำหน้าตายียวนอยู่ฝั่งตรงข้าม

ทว่า ในช่วงบ่ายของวันเดียวกันนั้น หลังจากที่กองทัพใหญ่ของเขาเพิ่งจะก้าวเข้าสู่เขตมันกาลอร์ของมัยซอร์ได้เพียงสองไมล์ กองหน้าก็ต้องหยุดชะงักลง

คอร์นวอลลิสขมวดคิ้วมองไปที่เสนาธิการของเขา:

“ไมเคิล เกิดอะไรขึ้น?”

เสนาธิการควบม้าไปสอบถามสถานการณ์ ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็กลับมาพร้อมกับนายทหารจากกองหน้า เพื่อรายงานให้เขาทราบ:

“ท่านนายพล กองทหารของพันโทเพรสลีย์ พบกับ… เอ่อ… ของชาวมัยซอร์…”

เขาหันไปมองนายทหารที่อยู่ข้างๆ:

“เขาบอกว่าโดนป้อมปราการรูปดาวขวางไว้”

“ก็ไม่เชิงว่าเป็นป้อมปราการรูปดาวหรอกครับ” นายทหารคนนั้นรีบพูดขึ้น “มันดูธรรมดามาก สร้างขึ้นจากไม้และดิน แต่ด้านบนมีปืนใหญ่ ท่านผู้บังคับการจึงตัดสินใจจะทำลายมันก่อน”

คอร์นวอลลิสขมวดคิ้วโบกมือ: “บอกให้เพรสลีย์รีบๆ หน่อย”

“ครับ ท่านนายพล!”

ตอนเที่ยงของวันรุ่งขึ้น คอร์นวอลลิสได้ยินเสียงปืนใหญ่ที่ดังแว่วมาแต่ไกลอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่เช้าเมื่อวาน เสียงปืนใหญ่ก็ยังไม่หยุดเลย เขาเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ

เขากระโดดขึ้นม้า และเดินทางไปตรวจสอบสถานการณ์ที่กองหน้าด้วยตนเอง

“ขออภัยด้วยครับ ท่านนายพล” พันโทเพรสลีย์ทำหน้าเจื่อน พลางเหลือบมองไปไกลๆ “ไอ้สิ่งนั้นมัน… ประหลาดมาก กระสุนปืนใหญ่แทบจะไม่ส่งผลอะไรกับมันเลย ยิ่งไปกว่านั้น มีเพียงปืนใหญ่ 12 ปอนด์เท่านั้นที่จะสามารถยิงถล่มจากระยะปลอดภัยได้ เมื่อวานนี้มีปืนใหญ่ 8 ปอนด์กระบอกหนึ่งเกือบจะถูกปืนใหญ่ของชาวมัยซอร์ยิงโดนเข้าให้แล้ว”

คอร์นวอลลิสจ้องเขาอย่างโกรธเคือง: “ก็แค่ป้อมปราการยุคหินของพวกอินเดียเท่านั้น ท่านระดมปืนใหญ่มาถึง 10 กระบอก ใช้เวลาตั้งสองวันกลับยังตีไม่แตก!”

เขาตัดสินใจเสี่ยงเข้าไปดูจุดปะทะให้ใกล้ขึ้นอีกนิด ไม่นานเขาก็ได้เห็น “ป้อมปราการรูปดาว” ของชาวมัยซอร์ผ่านกล้องส่องทางไกล

สิ่งนั้นดูเหมือนยุ้งฉางขนาดใหญ่พิเศษ แต่แล้วเขาก็เห็นจุดสีดำจุดหนึ่งกระเด็นหลุดออกมาพร้อมกับเศษไม้ชิ้นใหญ่ แล้วพุ่งเฉียงขึ้นไปบนอากาศ

จากประสบการณ์ เขารู้ทันทีว่านั่นน่าจะเป็นกระสุนปืนใหญ่ขนาด 12 ปอนด์

ไอ้ “ยุ้งฉาง” เน่าๆ ของอินเดียถึงกับทำให้เกิดกระสุนแฉลบได้เชียวหรือ!

คอร์นวอลลิสสั่งการอย่างหงุดหงิด ให้เรียกกองพันทหารชุ่มยิงชั้นยอดของตน รวมถึงปืนใหญ่ 12 ปอนด์อีก 3 กระบอกมา และสั่งว่าก่อนฟ้ามืดจะต้องตี “ยุ้งฉาง” นี้ให้แตกให้ได้!

หลังจากการระดมยิงปืนใหญ่อย่างหนักหน่วง กองพันทหารชุ่มยิงของอังกฤษ ภายใต้การคุ้มกันของทหารราบกว่าพันนาย ก็บุกขึ้นไปบนเนินดินอย่างกล้าหาญ

ชาวมัยซอร์ทำการยิงตอบโต้จากหลังกำแพงไม้ แต่ทักษะการยิงปืนที่ย่ำแย่ บวกกับการสั่งการที่ไร้แบบแผน ทำให้พวกเขาฆ่าทหารอังกฤษไปได้ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ

จากนั้น ทหารชุ่มยิงอังกฤษก็มาถึงใต้กำแพงชั้นแรก และปีนข้ามช่องโหว่เข้าไปได้สำเร็จ

คอร์นวอลลิสยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เก็บกล้องส่องทางไกลแล้วกลับไปที่ศูนย์บัญชาการชั่วคราว อย่างมากก็อีกหนึ่งชั่วโมง นายทหารของเขาก็คงจะคุมตัวเชลยศึกมารายงานผลการรบให้เขาทราบแล้ว

แต่ไม่นาน ผู้บังคับกองพันทหารชุ่มยิงของเขากลับมารายงานด้วยสภาพมอมแมม ว่าการบุกโจมตีรอบแรกประสบความล้มเหลว สูญเสียทหารไป 27 นาย

คอร์นวอลลิสตาค้าง ตวาดลั่น:

“พวกเจ้าบุกเข้าไปได้แล้วไม่ใช่หรือ?!”

“ชะ… ใช่ครับ ท่านนายพล” ผู้บังคับกองพันทหารชุ่มยิงก้มหน้าตอบ “ชาวมัยซอร์จุดไฟในคูน้ำชั้นแรก แล้วก็แอบอยู่ข้างบนปาหินลงมาโจมตีพวกเรา… ก่อนที่ปืนใหญ่จะทำลายกำแพงชั้นที่สองได้ ข้าก็ทำได้เพียงเลือกที่จะถอยออกมาก่อน…”

[หมายเหตุ 1] กระสุนแฉลบ หมายถึง สถานการณ์ที่กระสุนปืนใหญ่พุ่งชนพื้นผิวลาดเอียง แต่ไม่สามารถทะลวงเข้าไปได้ทันที จึงเกิดแรงเบี่ยงเบนจากพื้นผิวลาดเอียง ทำให้กระสุนพุ่งเฉียงออกไปตามความลาดเอียง กระสุนปืนใหญ่ทรงกลมแบบทึบที่ยิงจากปืนลำกล้องเรียบในปลายศตวรรษที่ 18 มักจะเกิดเหตุการณ์กระสุนแฉลบได้ง่ายเป็นพิเศษ