ตอนที่ 377 เทวทูตแห่งการช่วยเหลือ

หลังจากโจเซฟแนะนำคุณสมบัติของเบนซีนให้ลาวัวซิเยร์ฟังคร่าวๆ เขาก็หันไปพูดกับมีราโบต่อ:

“ช่วงเวลาหลังจากนี้ ท่านคงต้องยุ่งมากทีเดียวล่ะ

“อย่างแรก ท่านต้องประสานงานกับคุณลาวัวซิเยร์ เพื่อเร่งสร้างโรงงานผลิตโซดาแอชให้เร็วที่สุด อ้อ ข้าจะให้ธนาคารออมสินฝรั่งเศสจัดสรรงบประมาณพิเศษสำหรับเรื่องนี้ให้ท่านด้วย

“ในขณะเดียวกัน ท่านก็ต้องสร้างโรงงานผลิตกาวเคซีนขึ้นมาอีกสองแห่ง แห่งหนึ่งในปารีส ขนาดเล็กหน่อย ผลิตได้เดือนละ 5 หมื่นกิโลกรัม ส่วนอีกแห่งในแคว้นเบรอตาญ ต้องมีกำลังการผลิตเดือนละ 5 แสนกิโลกรัม

“หลังจากนั้น ให้สร้างโรงงานผลิตเครื่องดื่มในปารีส น็องซี บอร์กโดซ์ ลียง และมาร์เซย เมืองละหนึ่งแห่ง โดยใช้ขวดแก้วในการบรรจุเครื่องดื่มเพื่อจำหน่าย ส่วนสูตรผสมเดี๋ยวข้าจะส่งไปให้โรงงานโดยตรงเลย”

เมื่อครู่นี้บนรถม้า ลาวัวซิเยร์พูดขึ้นมาว่ากระบวนการผลิตโซดาแอชจะทำให้เกิดเบกกิ้งโซดาด้วย ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ช่วยเตือนความจำโจเซฟได้ดี

เบกกิ้งโซดาผสมกับมะนาวหรือน้ำส้มสายชู ก็จะทำให้เกิดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ออกมาเป็นจำนวนมาก นี่มันเครื่องดื่มอัดลมในศตวรรษที่ 18 ชัดๆ เลยไม่ใช่หรือ?

เมื่อก่อนเบกกิ้งโซดาราคาแพงลิ่ว ไม่มีใครกล้าเอามาทำเครื่องดื่มหรอก แต่เมื่อสามารถผลิตในระดับอุตสาหกรรมได้ การนำมาใช้ทำเครื่องดื่มระดับพรีเมียมก็ย่อมมีความเป็นไปได้

น้ำเปล่าหนึ่งขวด เติมเบกกิ้งโซดาสักสองสามกรัม ตามด้วยน้ำตาลและน้ำผลไม้อีกนิดหน่อย เครื่องดื่มที่มีฟองซ่าๆ ดื่มแล้วช่วยดับกระหายคลายร้อน แถมยังแปลกใหม่สุดๆ แบบนี้ หากโปรโมทดีๆ เผลอๆ จะขายได้แพงกว่าไวน์ชั้นดีเสียอีก เครื่องทำเงินชัดๆ!

โจเซฟพูดต่อ: “และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ การเตรียมสร้างโรงงานเฟอร์นิเจอร์สองแห่ง แห่งหนึ่งตั้งที่ปารีส อีกแห่งตั้งที่แคว้นเบรอตาญ โดยในช่วงแรกให้วางแผนกำลังการผลิตไว้ที่ตู้เสื้อผ้าและชุดโต๊ะเก้าอี้ 1 หมื่นชุดต่อเดือน”

ปากกาที่กำลังจดบันทึกอย่างรวดเร็วของมีราโบหยุดชะงักไปทันที เขามองมกุฎราชกุมารด้วยความประหลาดใจ:

“ฝ่าบาท พระองค์ตรัสว่า จะสร้างโรงงานเพื่อผลิตเฟอร์นิเจอร์งั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ? ขออภัยที่กระหม่อมต้องพูดตรงๆ เกรงว่านี่อาจจะทำให้เกิดการขาดทุนได้นะพ่ะย่ะค่ะ…”

ก็ไม่แปลกที่เขาจะตั้งข้อสงสัย เฟอร์นิเจอร์ในยุคนี้โดยพื้นฐานแล้วก็ถือเป็น “งานศิลปะส่วนบุคคล” ของช่างไม้ คนที่ต้องการเฟอร์นิเจอร์ก็ล้วนแต่ไปสั่งทำกับช่างไม้กันทั้งนั้น จากนั้นช่างไม้ก็จะเริ่มตั้งแต่การแปรรูปไม้ และใช้เวลาเป็นเดือนๆ เพื่อทำเฟอร์นิเจอร์ออกมาสักชุดหนึ่งให้พวกเขา

รูปแบบการผลิตแบบนี้จะสร้างโรงงานไปทำไม? แถมยังจะผลิตเดือนละ 1 หมื่นชุดอีก

ปารีสมีประชากรทั้งหมดแค่ 6 แสนกว่าคน ก็เท่ากับว่าในแต่ละปีจะมีคนมาเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ 5 คนอย่างนั้นหรือ!

ตามนิสัยของชาวฝรั่งเศสในยุคนี้ เฟอร์นิเจอร์ชุดหนึ่งแทบจะอยากให้ส่งต่อไปใช้ได้สักสิบแปดชั่วโครตเลยทีเดียว โดยปกติแล้วก็มักจะมีแค่คู่แต่งงานใหม่เท่านั้นแหละที่จะสั่งทำเฟอร์นิเจอร์ใหม่ เฟอร์นิเจอร์ 1 หมื่นชุดต่อเดือนไม่มีทางขายออกแน่นอน

โจเซฟยิ้มบางๆ:

“โปรดเชื่อใจข้าเถอะ 1 หมื่นชุดต่อเดือนเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปกำลังการผลิตจะเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า ไม่ใช่แค่ฝรั่งเศสเท่านั้น ข้าจะทำให้ทั่วทั้งทวีปยุโรป ลามไปถึงตะวันออกไกลและทวีปอเมริกา ต้องเปลี่ยนมาใช้เฟอร์นิเจอร์ของเราทั้งหมด อ้อ ส่วนข้อกำหนดโดยละเอียดของโรงงานเฟอร์นิเจอร์ เดี๋ยวข้าจะให้คนเอาไปให้ท่านนะ”

เขาไม่ได้ตั้งใจจะสร้างเฟอร์นิเจอร์ด้วยรูปแบบงานศิลปะของช่างไม้อยู่แล้ว เมื่อมีแผ่นไม้อัดสังเคราะห์ที่มีรูปทรงได้มาตรฐาน ก็เพียงแค่จ้างนักออกแบบมาออกแบบรูปทรงเฟอร์นิเจอร์นิดหน่อย ส่วนงานที่เหลือก็แค่การตัดแผ่นไม้ และตอกตะปูตามแบบแปลนเท่านั้น

งานแบบนี้แค่รับคนงานที่ไม่เคยทำไม้มาก่อนเลยมาฝึกสักสองสามเดือนก็สามารถทำงานได้แล้ว และสามารถผลิตเป็นจำนวนมากได้สบายๆ

หลังจากนั้น โจเซฟก็สั่งการรายละเอียดเกี่ยวกับการสร้างโรงงานให้มีราโบและลาวัวซิเยร์ฟังอีกพักใหญ่ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อทั้งสองคนกลับไป โจเซฟก็ส่งคนไปแจ้งให้เบรนต์ ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทปารีสแองเจิล มาพบเขาที่ห้องทำงานในเช้าวันพรุ่งนี้

ต้องรู้ไว้ว่า เบกกิ้งโซดานั้นไม่ได้มีประโยชน์แค่ใช้ทำเครื่องดื่มเท่านั้น แต่มันยังเป็นสารดับกลิ่นชั้นเลิศอีกด้วย!

เบกกิ้งโซดาผสมกับแป้งฝุ่น ทาตามจุดที่มักจะเกิดกลิ่นอับอย่างเช่นรักแร้หรือขาหนีบ ก็จะสามารถช่วยดับกลิ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ

อุตสาหกรรมน้ำหอมของฝรั่งเศสที่เจริญรุ่งเรืองได้ขนาดนี้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะผู้คนไม่ค่อยอาบน้ำ ทำให้มีกลิ่นตัวแรง จึงต้องใช้น้ำหอมมาช่วยกลบกลิ่น

การที่ขุนนางฝรั่งเศสคนหนึ่งจะหมดเงินไปกับน้ำหอมปีละหลายร้อยลีฟร์ ถือเป็นเรื่องปกติมาก

และหากบริษัทปารีสแองเจิลสามารถผลิตเครื่องสำอางที่ช่วยลดกลิ่นตัวจากต้นเหตุออกมาได้ล่ะก็ รับรองว่าจะต้องกลายเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวของน้ำหอมอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ เบกกิ้งโซดายังใช้บ้วนปากเพื่อลดกลิ่นปากได้อีกด้วย

ลองจินตนาการดูสิว่า ต่อไปเมื่อบรรดาขุนนางจะต้องไปร่วมงานที่เป็นทางการหรือไปออกเดท พวกเขาก็จะต้องใช้ผลิตภัณฑ์บ้วนปากของปารีสแองเจิลเพื่อบ้วนปากสักสองสามครั้งก่อนออกจากบ้านเสมอ ไม่อย่างนั้นก็จะถือว่าเป็นการไม่ให้เกียรติผู้อื่น

ตามแผนการของโจเซฟ บริษัทปารีสแองเจิลก็จะได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของห่วงโซ่อุตสาหกรรมเคมีด้วยเช่นกัน ซึ่งจะก่อให้เกิดกระแสการซื้อสินค้าอย่างบ้าคลั่งระลอกต่อไป

…

เมืองแร็งส์ ตอนกลางค่อนไปทางเหนือของฝรั่งเศส

ณ ลานกว้างหน้าโบสถ์ชนบทในแถบชานเมืองแร็งส์อันห่างไกล ชายหนุ่มผมยาวหน้าตาหล่อเหลาเป็นพิเศษ สวมเสื้อคลุมสั้นสีดำ กางเกงรัดรูปสีขาว และพันผ้าพันคอสีขาวเรียบๆ ไว้ที่คอ กำลังยืนอยู่บนเกวียนเทียมวัวที่พังทลาย และกล่าวสุนทรพจน์อันดุเดือดกับเกษตรกรหลายสิบคนที่อยู่ตรงหน้า:

“ใช่แล้ว! รัฐบาลหลอกลวงพวกเรา!

“พวกเขาพยายามจะทำให้พวกท่านยอมทนกับภาษีที่แสนแพง และทนรับการขูดรีดจากพวกขุนนางและข้าราชการต่อไป โดยการใช้คำโกหกมาหลอกล่อพวกท่าน

“พวกเขาบอกว่าจะยกเลิกสิทธิพิเศษของพวกขุนนาง แต่ในความเป็นจริงก็แค่ยกเลิกภาษีเล็กๆ น้อยๆ อย่างภาษีโรงสี ภาษีล่าสัตว์ เท่านั้น ส่วนภาษีบรรณาการที่สำคัญที่สุดและภาษีหนึ่งในสิบกลับยังคงอยู่!

“กษัตริย์ที่วันๆ เอาแต่นั่งเสวยสุขอยู่ในพระราชวังแวร์ซายส์โดยไม่ทำอะไรเลยคนนั้น บอกพวกท่านว่าจะมอบที่ดินให้กับพวกท่าน แต่ข้าต้องบอกความจริงกับพวกท่าน ว่ากษัตริย์และพวกข้าราชการของพระองค์ได้ตัดสินใจแล้ว ว่าจะให้พวกท่านต้องจ่ายค่าไถ่ถอนที่ดินเป็นจำนวนเท่ากับผลผลิตจากที่ดินถึง 30 ปี แถมยังต้องบวกกับภาษีบรรณาการและภาษีหนึ่งในสิบอีก 30 ปีด้วย รอจนกว่าพวกท่านจะถูกการทำงานหนักทำลายจนเดินไม่ไหว ดวงตาฝ้าฟาง ฟันหลุดร่วงหมดปาก ที่ดินที่พวกท่านเพาะปลูกมาหลายสิบปีผืนนั้น ก็ยังคงไม่ได้เป็นของพวกท่านอยู่ดี!”

บรรดาเกษตรกรต่างก็มองหน้ากันทันที และเริ่มส่งเสียงบ่นด้วยความไม่พอใจ

สักพัก เกษตรกรที่มีมือเท้าหยาบกร้านคนหนึ่งก็ตะโกนบอกชายหนุ่มบนเกวียนเทียมวัวด้วยเสียงอันดัง:

“นายท่านผู้สูงศักดิ์ ท่านจะมาพูดเรื่องพวกนี้ไปเพื่ออะไรกัน? ไม่ว่าจะเป็น 20 ปีหรือ 30 ปี พวกเราก็ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาจ่ายเงินไปเท่านั้นแหละ”

“ไม่ ท่านคิดผิดแล้ว!” ชายหนุ่มโบกมืออย่างแรง “นอกจากยอมจำนนแล้ว พวกเรายังสามารถลุกขึ้นสู้ได้!

“ขอเพียงพวกเราร่วมมือกัน ทำให้พวกข้าราชการได้เห็นความโกรธแค้นของพวกท่าน พวกมันก็จะหวาดกลัวจนตัวสั่น และยกเลิกนโยบายการไถ่ถอนที่ไร้ยางอายนั่น!

“พวกเราได้ติดต่อกับผู้คนจากหลายสิบเขตศาสนาแล้ว ในอีกห้าวันข้างหน้า ทุกคนจะไปรวมตัวกันที่หน้าศาลาว่าการเมืองแร็งส์ ใช้ก้อนหิน ท่อนไม้ หรือแม้แต่ปืนคาบศิลา สั่งสอนพวกข้าราชการที่ไร้ยางอายเหล่านั้น!”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการปลุกระดมของเขา ทำให้เลือดในกายของบรรดาเกษตรกรพลุ่งพล่าน ต่างก็พากันชูหมัดขึ้นด้วยความตื่นเต้น:

“สั่งสอนพวกมัน!”

“พวกเราจะไม่จ่ายเงินอีก 30 ปีหรอกนะ!”

“ตามนายท่านผู้นี้ไปลุกขึ้นสู้กันเถอะ!”

เมื่อเกษตรกรแยกย้ายกันไปพร้อมกับความโกรธแค้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาจากหลังกองฟางที่อยู่ไม่ไกล ยื่นแก้วน้ำให้กับชายหนุ่มที่เพิ่งกล่าวสุนทรพจน์เสร็จ และพูดด้วยน้ำเสียงที่โอเวอร์เกินจริงว่า:

“คุณแซ็ง-ฌุสต์ ท่านพูดได้ดีมากเลย! เกษตรกรพวกนี้จะต้องเข้าร่วมการปฏิวัติที่ท่านเป็นผู้นำอย่างแน่นอน! ท่านดูสิ วันนี้พวกเรายังต้องไปที่หมู่บ้านเซสฟีลอีกไหม?”

แซ็ง-ฌุสต์ซดน้ำไปอึกใหญ่ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วตอบเสียงดัง:

“แน่นอน ที่นั่นยังมีประชาชนชาวฝรั่งเศสอีกหลายร้อยคนที่รอให้พวกเราไปช่วยเหลืออยู่!”