ตอนที่ 335 การรู้จังหวะ

และระบบการเลือกตั้งสภาของเซาท์เนเธอร์แลนด์ก็ประจวบเหมาะกับการให้โอกาสนี้พอดี

พรรคอนุรักษนิยมของวองก์ที่ก่อนหน้านี้เคยถูกฟาน เดอร์ นูต กดขี่มาตลอด ในครั้งนี้อาศัย “ผลงานอันน่าทึ่ง” ในการช่วยเหลือทัพของวิทท์ จึงสามารถกลับเข้าสู่รัฐสภาได้อย่างสง่างามอีกครั้ง

ซึ่งคาดการณ์ได้เลยว่า พรรคอนุรักษนิยม ภายใต้การสนับสนุนของนายพลวิทท์และทหารเซาท์เนเธอร์แลนด์ จะมีขุมกำลังมากพอที่จะต่อกรกับพรรคเสรีนิยมได้ และวองก์ก็ย่อมต้องแก้แค้นที่เคยถูกกีดกันก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน

โจเซฟเพียงแค่นำทรัพยากรบางส่วนออกมาสร้างความสมดุลระหว่างทั้งสองฝ่าย และใช้สื่อในการยุยงปลุกปั่น หลังจากนี้ กลุ่มกบฏเซาท์เนเธอร์แลนด์ก็จะเหลือเพียงการต่อสู้ทางการเมืองเท่านั้น

ในยุคหลัง ไม่ว่าจะเป็นอเมริกาหรือยุโรป ตราบใดที่พลังของแต่ละพรรคการเมืองสูสีกัน ก็ไม่ต้องรอให้ใครมายุยง พวกเขาก็ตีกันจนหัวร้างข้างแตกอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับผู้เล่นใหม่ในเกมการเลือกตั้งอย่างฟาน เดอร์ นูต และวองก์ล่ะ

แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้ยังมีข้อแม้อยู่อีกข้อหนึ่ง นั่นก็คือออสเตรีย ซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สามารถรวมใจชาวเซาท์เนเธอร์แลนด์ให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้ จะต้องไม่มาปรากฏตัวอีก

และหากต้องการจะทำให้สิ่งนี้สำเร็จ กองพลทหารองครักษ์ก็ยังมีอีกหลายบทบาทให้ต้องแสดง

…

“อะไรนะ? ท่านหมายถึงการไล่ล่าบลึคเชอร์งั้นหรือ?” นายพลเรโอ ผู้บัญชาการกองทัพออสเตรียประจำลักเซมเบิร์ก มองเบอร์เทียร์ด้วยความตื่นตระหนก กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วหันไปขอความช่วยเหลือจากเลอแฟบวร์ที่อยู่ข้างๆ “ท่านคิดว่ามีความเป็นไปได้ไหม?”

เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเพื่อนเก่าที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา จะช่วยพูดแทนสักสองสามคำ ต่อให้จะบอกแค่ว่า “กองทัพของเขาไร้ซึ่งประสิทธิภาพในการรบ” ก็ได้

ทว่า เลอแฟบวร์กลับทำหน้าจริงจังแล้วกล่าวเสียงดัง: “นายพลเรโอ ข้าจำได้ว่าคำสั่งที่จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงรับสั่งลงมาคือการยึดคืนเซาท์เนเธอร์แลนด์ทั้งหมด

“บัดนี้ชาวปรัสเซียและกบฏเนเธอร์แลนด์ต่างก็เพิ่งจะพ่ายแพ้ยับเยินมา นี่คือโอกาสอันดีที่ท่านจะได้ฉวยโอกาสไล่ต้อน และยึดดินแดนที่สูญเสียไปกลับคืนมา”

เรโอส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ คิดในใจว่านั่นมันชัยชนะของพวกท่านต่างหาก ข้าจะไปฉวยโอกาสอะไรล่ะ…

เบอร์เทียร์จ้องเขม็งไปที่เรโออย่างเกินจริง: “หรือว่าท่านกำลังกลัวการต่อสู้? หรือตั้งใจจะขัดคำสั่งจักรพรรดิของท่าน?”

“อะ… ไม่ใช่!” เรโอสะดุ้งสุดตัว รีบยืดอกเงยหน้าพูดเสียงดัง “องค์จักรพรรดิจงเจริญ! ต่อให้ข้าต้องแหลกเป็นจุณ ข้าก็ต้องยึดเซาท์เนเธอร์แลนด์กลับคืนมาให้ได้!”

“ข้าก็ว่าแล้ว ท่านคือนายพลที่กล้าหาญที่สุดของออสเตรีย” เบอร์เทียร์ยิ้มและตบไหล่ของเขาเบาๆ “ท่านวางใจเถอะ ฝรั่งเศสกำลังจะประกาศสงครามกับกบฏเซาท์เนเธอร์แลนด์ หากมีกองทัพเซาท์เนเธอร์แลนด์โผล่มา ข้าจะร่วมต่อสู้ไปกับท่านเอง!”

เรโอได้ยินว่าชาวฝรั่งเศสจะช่วย ก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง ยิ้มประจบประแจงและกล่าวว่า: “เชื่อว่าท่านนายพลคงจะจัดการวางกำลังรบไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหมขอรับ?”

เบอร์เทียร์พยักหน้า: “พรุ่งนี้ตอนเที่ยง ท่านก็สามารถเปิดฉากโจมตีฐานที่มั่นของปรัสเซียทางตะวันออกเฉียงใต้ของลีแยฌได้เลย”

“พรุ่งนี้หรือ? ข้าหรือ?”

“ใช่ ยิ่งปล่อยไว้นานเท่าไหร่ การเตรียมการป้องกันของปรัสเซียก็จะยิ่งสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น ข้าคิดว่า ท่านควรรีบโจมตีโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า”

…

โจเซฟยังไม่ทราบว่า แม้เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมจำนวนทหารปรัสเซียที่ถูกจับและถูกสังหารให้อยู่ที่ไม่เกิน 4 พันนาย เพื่อลดการมีตัวตนของกองทัพฝรั่งเศส แต่การต่อสู้ที่ลักเซมเบิร์กก็ยังคงสร้างแรงสั่นสะเทือนในหมู่ประเทศบนทวีปยุโรปได้ไม่น้อย

บรรดาผู้นำระดับสูงของประเทศต่างๆ ล้วนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันว่า แม้ฝรั่งเศสและออสเตรียจะยังไม่ได้ประกาศเป็นพันธมิตรกันอย่างเป็นทางการ และฝรั่งเศสก็ยังไม่ได้ประกาศสงครามกับปรัสเซีย ทว่าสถานการณ์ในปัจจุบันกลับมีแนวโน้มไปในทิศทางที่ฝรั่งเศสและออสเตรียจะร่วมมือกันเพื่อจัดการกับปรัสเซีย

ศูนย์กลางการบริหารของปรัสเซีย เมืองพ็อทซ์ดัม

พระราชวังซ็องซูซี

พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 2 ในชุดเต็มยศมองดูทูตพิเศษจากฮันโนเฟอร์ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจระคนยินดี: “สำหรับคำแนะนำในการเสริมกำลังทหารของท่านผู้สำเร็จราชการ ข้าขอแสดงความยินดีเป็นอย่างยิ่ง

“ถ้าเช่นนั้น ฮันโนเฟอร์เตรียมจะเสริมกำลังทหารเพื่อไปยังไซลีเซียจำนวนเท่าไหร่ล่ะ? อ้อ ในด้านลอจิสติกส์ ข้าจะพยายามสนับสนุนอย่างเต็มที่เลย”

ทูตพิเศษจากฮันโนเฟอร์โค้งคำนับ: “ฝ่าบาท ท่านผู้สำเร็จราชการจะทำตามความประสงค์ของพระองค์ โดยการส่งทหารไปอีก 3 หมื่นนายพ่ะย่ะค่ะ แต่จุดหมายปลายทางไม่ใช่แค่ไซลีเซียเท่านั้น แต่ยังมีลักเซมเบิร์กด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 2 ทรงดีพระทัย เมื่อรวมกับทหาร 1 หมื่น 2 พันนายที่ฮันโนเฟอร์ส่งไปก่อนหน้านี้ ก็จะมีชาวฮันโนเฟอร์เข้าร่วมในสมรภูมิรบมากกว่า 4 หมื่นนาย ซึ่งจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อสถานการณ์ในไซลีเซีย

และพระองค์ยังได้ยินคำว่า “ฝ่าบาท” อีกด้วย นั่นหมายความว่า ชาวอังกฤษก็กำลังจับตามองสถานการณ์การรบที่นี่อย่างใกล้ชิดเช่นกัน

ต้องรู้ไว้ว่า ในปัจจุบันตำแหน่งเจ้านครรัฐผู้คัดเลือกแห่งฮันโนเฟอร์ยังคงถูกควบตำแหน่งโดยกษัตริย์อังกฤษ แม้จะบอกว่าเป็นรัฐอิสระของเยอรมนี แต่ในความเป็นจริงก็เปรียบเสมือนดินแดนของอังกฤษที่ถูกตัดขาดจากแผ่นดินแม่

เมื่อได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากพันธมิตรอย่างอังกฤษ โอกาสในการคว้าชัยชนะของพระองค์ก็เพิ่มขึ้นอีกโข

เพียงแต่ ทางฝั่งลักเซมเบิร์กกลับไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรมากมายสำหรับปรัสเซีย หากก่อนหน้านี้ไม่ใช่เพราะต้องการจะตัดทอนกำลังของออสเตรีย พระองค์ก็คงสั่งให้กองทัพในเซาท์เนเธอร์แลนด์ถอนทัพกลับมาตั้งนานแล้ว

แต่ชาวอังกฤษกลับให้ความสำคัญกับที่นั่นมาก เป็นเพราะชาวฝรั่งเศสได้รับชัยชนะที่นั่นงั้นหรือ? หรือเป็นเพราะอังกฤษไปรับปากอะไรกับชาวเนเธอร์แลนด์ไว้?

เมื่อคิดได้ดังนี้ พระเจ้าฟรีดริช วิลเฮล์มที่ 2 จึงตรัสกับทูตพิเศษอีกครั้ง: “ท่านน่าจะทราบดี ว่าศูนย์กลางของสงครามในปัจจุบันอยู่ที่ไซลีเซีย หากเราสามารถรวมกำลังทหารเพื่อขับไล่ทหารออสเตรียออกไปได้ หรือแม้แต่รุกคืบเข้าไปในแคว้นโบฮีเมีย ถ้าเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นเซาท์เนเธอร์แลนด์หรือลักเซมเบิร์ก ก็เพียงแค่พึ่งพาชาวเนเธอร์แลนด์ก็สามารถยึดครองมาได้อย่างง่ายดาย”

“กระหม่อมจะนำคำแนะนำของพระองค์ไปถ่ายทอดให้ท่านผู้สำเร็จราชการทราบอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” ทูตพิเศษโค้งคำนับเล็กน้อย “แต่ก่อนที่พระองค์จะทรงตัดสินพระทัย กองทัพฮันโนเฟอร์สองหมื่นนายจะยังคงมุ่งหน้าไปที่ลักเซมเบิร์กต่อไป เพื่อช่วยเหลือท่านนายพลบลึคเชอร์พ่ะย่ะค่ะ”

ชาวอังกฤษไม่ได้สนใจสถานการณ์ในไซลีเซียมากนัก ถึงขั้นที่ชาวรัสเซียยังสนใจมากกว่าพวกเขาเสียอีก ท้ายที่สุดแล้ว นั่นก็เป็น “เรื่องภายในครอบครัว” ของเยอรมนี

แต่ทางฝั่งลักเซมเบิร์กกลับมีชาวฝรั่งเศสเข้ามาแทรกแซง แถมที่นั่นก็ยังอยู่ใกล้กับฝรั่งเศสมาก

หากไม่สามารถหยุดยั้งอิทธิพลของฝรั่งเศสได้ทันท่วงที ลำพังกองกำลังกบฏในเซาท์เนเธอร์แลนด์ก็คงจะต้านทานทหารฝรั่งเศสไว้ได้ยาก ถึงเวลานั้นเมื่อทหารฝรั่งเศสบุกไปถึงปากแม่น้ำไรน์ ก็จะส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อการค้าของอังกฤษ

ดังนั้น พระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งอังกฤษจึงทรงตัดสินพระทัยอย่างรวดเร็ว ว่าจะทุ่มเทกำลังทั้งหมดของฮันโนเฟอร์เพื่อเสริมกำลังที่เซาท์เนเธอร์แลนด์ และรัฐสภาอังกฤษก็ผ่านมติให้ความช่วยเหลือทางการเงินแก่เซาท์เนเธอร์แลนด์อย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน ชาวเนเธอร์แลนด์ก็เตรียมจะส่งกองทัพหลายพันนายไปยังเซาท์เนเธอร์แลนด์เช่นกัน

แม้ชาวเนเธอร์แลนด์จะไม่อยากมีเรื่องบาดหมางกับชาวฝรั่งเศส แต่การรวมเข้ากับเซาท์เนเธอร์แลนด์ก็เป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขามาโดยตลอด

ทันทีที่ฝรั่งเศสมีแนวโน้มจะเข้ายึดครองเซาท์เนเธอร์แลนด์ พวกเขาก็ยอมที่จะล่วงเกินฝรั่งเศส เพื่อปกป้อง “ดินแดนบรรพบุรุษ” เนเธอร์แลนด์ไว้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในครั้งนี้มีชาวอังกฤษคอยหนุนหลังอยู่อีก

เวียนนา

พระราชวังเชินบรุนน์

จักรพรรดิโยเซฟที่ 2 ทรงเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ากับสงครามที่ยืดเยื้อในไซลีเซียเป็นอย่างมาก

สถานะทางการคลังของออสเตรียในปัจจุบันก็ไม่ได้ดีนัก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พระองค์ทรงทุ่มเทเงินทุนไปกับการปฏิรูปเป็นจำนวนมาก หากสงครามต้องยืดเยื้อยาวนาน ออสเตรียก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะพังพินาศไปก่อนปรัสเซีย

โชคดีที่เมื่อเช้านี้มีข่าวรายงานเข้ามา ว่ากองทัพปรัสเซียที่ลักเซมเบิร์กถูกเอาชนะแล้ว นี่จึงเป็นเหมือนการเปิดโอกาสให้พระองค์ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ท่ามกลางความวิตกกังวลอันมหาศาล

เลโอโปลด์ที่ 2 ประทับยืนอยู่ข้างพระแท่น พร้อมกับแย้มสรวล: “ฝ่าบาท ชาวฝรั่งเศสหยุดทัพอยู่ห่างจากลีแยฌไป 2 ไมล์พ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนว่า น้องสาวของพวกเราจะรู้จักความเหมาะสมนะพ่ะย่ะค่ะ”

ตามข้อตกลงทางการเมืองระหว่างฝรั่งเศสและออสเตรีย ลักเซมเบิร์กก็เปรียบเสมือน “ค่าจ้าง” สำหรับฝรั่งเศส แต่เซาท์เนเธอร์แลนด์นั้นจะไม่ยอมให้ฝรั่งเศสเข้ามาแตะต้องเด็ดขาด

และชาวฝรั่งเศสก็กำลังใช้การกระทำจริงเพื่อทำให้ออสเตรียวางใจ